Zanna

'Joepie, een analogie!', dacht ik donderdag, gracieus uitglijdend op de moddervolle parking van Tour & Taxis. Als er veel volk is, zoals donderdag, mag je als bezoeker ver weg in het zand je auto gaan parkeren. En als het veel regent, zoals donderdag, mag je als bezoeker te voet door een enorme modderpoel.

Ik bereikte proper het T&T-gebouw. Toen ik weer buiten kwam, had een verse plensbui de modderplassen nog groter gemaakt. Met goede moed vatte ik de barre tocht naar mijn auto aan, voorzichtig, stapje voor stapje. Opgelucht bereikte ik mijn bestemming zonder al te veel brij aan mijn Sergio Rossi's.

Maar daar liep het fout. Die sakkerse grote plas, pal aan mijn portier, was de plas te veel. Ik zakte er met één hak te diep in, kantelde mijn voet en kreeg bagger boven op mijn rechter-Sergio. 'Foert!', foeterde ik - ik werd van de slag een pak roekelozer. Ik zette een onvoorzichtig grote stap richting portier, verloor mijn evenwicht en drenkte een knie diep in die plas. Het modderwater spatte op mijn kleren, tot in mijn haar. Vloekend trok ik nogal wild de deur open, en opnieuw verloor ik mijn evenwicht. Deze keer droop de smurrie van mijn broek. En toen ik eindelijk veilig en wel in de auto zat, flitste het door mijn hoofd. 'Joepie, een analogie.'

Mijn blubbergedoe is des mensen. Een mens blijft 99 procent van de tijd behoedzaam op het juiste pad, maar zodra het verkeerd begint te lopen, loopt het snel grondig verkeerd. De analogie met de kleine belegger is duidelijk.

Neem nu Danny, een vrolijke collega die vorig jaar zijn eerste pasjes op de beurs deed. Danny kocht KBC. Hij gebruikte de Tijd-websitetool 'mijn portefeuille' voor de berekening van zijn returns. Na een poos kon hij dat dieprode percentage op de homepage niet meer aanzien. Hij zette de tool af en verloor zijn belangstelling. Tot begin deze week, toen KBC opveerde. Hij verkocht prompt zijn KBC's en kocht in de plaats de parkinguitbater Vinci.

Donderdag zag ik een allerminst vrolijke Danny met lede ogen naar de homepage van De Tijd te turen: 'KBC +50% in acht dagen tijd' stond er, in koeien van letters. 'Te vroeg verkocht?', vroeg ik vriendelijk. Gegrom. 'En Vinci?' 'Gezakt!' Typisch. Toen het fout begon te lopen, verloor Danny zijn cool. De analogie met mijn modderbad is duidelijk.

Hoe zit het trouwens met u? Een truukje om te achterhalen of u uw portefeuille de baas bent, is het volgende: weet u van elk aandeel in bezit nog precies waarom u het gekocht hebt? Als u het niet meer weet, kan dat twee oorzaken hebben. Een: u hebt onvoldoende nagedacht over de aankoop - die investering was een opwelling na het lezen van een artikel of een kooptip. Foei, lezer!

Twee: u bent het vergeten omdat u te veel focust op het recente verleden. Dat is een veel voorkomende fout. Eerlijk gezegd: eind vorig jaar, toen Ablynx de ene uppercut na de andere incasseerde, vroeg ik me ook af waarom ik dat aandeel in de lente tegen een vier keer hogere prijs gekocht had. Anyway, ik vroeg Danny of hij nog wist waarom hij KBC gekocht had. Gegrom.

De bekende financiële blogger Barry Ritholtz schreef onlangs dat de kleine belegger drie vijanden heeft. Een: 'Mr. Market', het door grootmeester Benjamin Graham getypeerde algemene marktsentiment, dat dermate onderdanig is - immer bereid tijdens de kantooruren zaakjes te doen met jou - dat u er nerveus van wordt en fouten begint te maken. Twee: de andere beleggers. Charles Ellis, een beroemd fondsbeheerder, zei: 'Professionele footballspelers zijn duidelijk sterker en sneller dan u, en meer bereid pijn te voelen en pijn te doen. Met die mannen wil u niet meespelen. 90 procent van de beursspelers zijn professionelen, intelligent, duur betaald, meedogenloos en van 's ochtends tot 's avonds op zoek naar de beste opportuniteiten. Met die mannen wil u net zo min spelen!'

En drie: uzelf. Kortom, iedereen is uw vijand op de beurs. De gevaarlijkste is, u raadt het al, nummer drie.