Waldorf
Cowboy Corzine
1,2 miljard dollar, dat is een hoop bankbiljetten die je niet zomaar in een vergeten verkeerde schuif legt. Het is die hoop waar de vereffenaars van MF Global koortsig naar op zoek zijn. Omgerekend 950 miljoen euro aan klantengeld is sinds de val van het beurshuis op 31 oktober foetsie.
Om te voorkomen dat zulke kemels ooit nog worden geschoten, besliste de Amerikaanse waakhond voor de derivatenhandel (Commodity Futures Trading Commission) dat beurshuizen à la MF Global de swapbeleggingen van hun klanten op een aparte rekening moeten zetten. Een swap is een contract tussen twee partijen die elkaars betalingsverplichtingen ruilen (of 'swappen'). Mogelijk volgen er gelijkaardige regels voor andersoortige afgeleide producten, zoals opties of futures.
Hoe het bij MF Global zo ver is kunnen komen, wordt nog steeds onderzocht. In september begon het bij de directie te dagen dat er stront aan de knikker was. 'Als je iets wil afdrukken, print dan op beide zijden van het papier', luidde een in The Wall Street Journal uitgelekte besparingsrichtlijn voor de 2.800 personeelsleden. Het mocht niet baten.
Jon Corzine is de gevallen held uit dit trieste verhaal. In zijn betere jaren was hij de 'Master of the Universe', die als topman het oppermachtige Goldman Sachs in 1999 naar de beurs bracht en nadien een succesvolle politieke carrière uitbouwde.
Begin 2010 ging hij als topman aan de slag bij MF Global, toen een krakkemikkig krot. De zelfbewuste Corzine maakte er binnen de kortste keren een dynamische speedboot van. Hij werd er ontvangen als een rockster die handtekeningen uitdeelde tijdens zijn eerste vergadering. Hij wijzigde de huiscultuur. Durvers kregen hogere bonussen.
Na anderhalf jaar was het game over voor Corzine en MF Global. Door één knoert van een misser: een belegging van 6,3 miljard dollar in Europees hoogrentend staatspapier. De verliezen liepen te hoog op, het MF-bootje zonk.
Corzine, hand op het hart, was zich van geen kwaad bewust. Op zijn 65ste ziet hij er inderdaad een vriendelijke opa uit, maar schijn bedriegt. Ik las onlangs een reconstructie van de neergang van het superhefboomfonds LTCM in september 1998. Enkel een grote, sterke partner kon LTCM nog redden. Warren Buffett wilde niet. Goldman Sachs dan? Baas Jon Corzine stemde voorwaardelijk in, maar hij eiste inzage in alle beleggingsposities en strategieën van LTCM. Goldman screende alle posities van het getergde fonds. Had Goldman eendere effecten, dan werden die prompt verkocht omdat de waarde ervan zou zakken in het geval dat LTCM ontmanteld moest worden. 'Goldman was zoals een hyena, smullend van een pas gevangen nog levende antilope', drukte een waarnemer het plastisch uit.
Enkele dagen later meldde Goldman LTCM toch niet te kunnen helpen. Een vriendelijke opa, Jon Corzine?
In Waldorf bespreekt Pierre Huylenbroeck dagelijks een stukje economische actualiteit
Reacties