Waldorf

'ECB laat banken het vuile werk opknappen', leest u elders in de krant. De vaststelling is dat de Europese Centrale Bank vorige week een beetje minder obligaties kocht van wankele Zuid-Europese overheden. De conclusie is dat de banken in haar plaats een beetje meer van dat tuitelig papier kochten.

Onder impuls van haar voorzitter Mario Draghi nodigde de ECB vorige maand dik 500 Europese banken uit om bij haar bijna 500 miljard euro te lenen voor drie jaar tegen 1 procent. Voor volgende maand stelt Draghi dezelfde superdeal voor. Allicht wordt het opnieuw een groot succes.

Dankzij de geste van Draghi hebben de banken een ideaal instrument in handen voor een klassieke 'carry trade'. Dat is een populaire beleggingsstrategie, poepsimpel, en vaak zeer lucratief. De trader zoekt gewoon twee extremen in de valutamarkt op. Aan de ene kant een munt die een karige rente biedt, vandaag bijvoorbeeld de euro.

Aan de andere kant een munt waar een mooie rente aan vasthangt, laten we zeggen de Australische dollar. De belegger schat de robuustheid van dat renteverschil in. Hoe groter de kans dat de rente van de ene munt laag en die van de andere hoog blijft, hoe beter.

De carry trade telt drie stappen. Een: de trader ontleent euro's en betaalt daar 1 procent voor. Twee: hij verkoopt zijn ontleende euro's en koopt in de plaats Australisch papier. Hij ontvangt nu periodiek, bijvoorbeeld jaarlijks in de komende twee jaar, een coupon van, in dit geval, 3,29 procent.

Drie: op het einde van het contract krijgt hij de hoofdsom van de Australische obligaties terug. Hij verkoopt ze voor euro's, waarmee hij zijn lening terugbetaalt.

In het voorbije decennium was de Japanse yen de gedroomde basismunt voor een carry trade, omdat de rente daar op een eeuwige laagte lijkt te blijven.

Ook de dollar, met zijn basisrente vlakbij 0 procent, is geschikt. Toch verkiezen experts nu de euro, dankzij de uitzonderlijke actie van de ECB. Het ziet er bovendien naar uit dat Draghi met nog minstens één renteverlaging de Europese economie wat zuurstof wil geven. Hoe lager de rente, hoe minder aantrekkelijk de munt. Het neerwaarts potentieel van de euro is ook optisch duidelijk. Sinds zijn invoering in 1999 kostte hij gemiddeld 1,205 dollar. Vandaag is hij 10 cent duurder, ondanks de eurocrisis.

Overigens hoeft de carry trader geen valutarisico te lopen, dankzij Draghi: leen de euro's, beleg in Italiaans overheidspapier en strijk het verschil van 2,5 procent per jaar op. Makkelijk!... Zolang de regering-Monti zich in de volgende twee jaar een betrouwbare betaler blijft tonen.

In Waldorf bespreekt Pierre Huylenbroeck dagelijks een stukje economische actualiteit.