Een gerateerd nieuwjaarsvoornemen

De allerbeste wensen voor 2012, namens de hele redactie! Onze collega Kurt Vansteeland verblijdde ons vanmorgen met een heuse nieuwjaarsboodschap, die ik bij deze op de Bear&Bull publiceer:

Bij deze mijn nieuwjaarsboodschap 2012. Uiteraard wens ik elk van jullie een nieuwsrijk en boeiend 2012, maar die wens is eigenlijk overbodig. Nieuws zal er voldoende zijn. Helaas voor de optimisten onder ons. Mijn goede voornemen is optimistischer zijn dit jaar. Een voornemen dat ik bij de eerste poging al grandioos rateer, dus.

Te beginnen met de voor eind 2011 beloofde Griekse schuldherschikking.

Europa loste die belofte dus ook niet in. En intussen zullen banken waarschijnlijk 65 à 75 procent van hun Griekse schuld mogen kwijtschelden. Eind oktober was dat 50 procent, eind juli hield Europa het op 21 procent. Ze zullen het graag horen, bij Dexia, Ageas, KBC, ING, BNP Paribas en tutti quanti.

Nout Wellink is niet langer bestuurder bij de ECB of voorzitter DNB. En dus kan ie vrijuit spreken, wat u dit weekend bepaald niet van Jan Smets, directeur bij de Nationale Bank, kon zeggen. Smets bestond het te zeggen ‘Maar we hebben wel monetaire stabiliteit’. Bravo Jan, de ‘En Het Orkest Speelde Door’-prijs voor meest wereldvreemde figuur van 2011 ging in extremis nog naar u.

Wellink zegt zonder ECB-muilkorf wél vlakaf wat de ECB en de Europese overheden nooit gaan durven toegeven: dat de officiële kredietverstrekkers nooit hun geld integraal gaan terugzien. En dus wij, de belastingbetaler, mee de Griekse factuur zullen betalen. De Griekse ‘gratis lunch’ van Reynders belooft dus in werkelijkheid een ‘Blankenbergse rekening’ te worden.

In hun nieuwjaarsboodschap gaf de gammele tandem Merkozy al weinig reden tot euforie. Di Rupo opteerde als enige voor een bijne Verhofstadtiaanse scheut voluntarisme.

Bemoedigend is dat Kris Peeters ons geweldig interview met Duco Sickinghe eindelijk gelezen lijkt te hebben. En beseft dat de verfoeide kaasschaaf niet werkt. Keuzes maken, dat moet de politiek durven doen.

En hoe zou het inmiddels in de VS zijn? Gaan we van dat land het politieke leiderschap mogen verwachten, dat in Europa ontbreekt?

Wel, voorlopig is het daar aflevering 5: Anything but Romney. Na de implosies Bachmann, Perry, Cain en Gingrich proberen Republikeinen nu vlak voor de caucus in de blanke korenvelden van Iowa alsnog Rick Santorum naar de top of the charts te catapulteren. Wie is deze Rick? Een homofoob met een Google-probleem’, zo blijkt.

Kurt Vansteeland