Statler

Kiezen is de helft verliezen, wil het gezegde. Soms is dat ook letterlijk zo. Bij een vrijwillige overname zijn twee CEO's betrokken. En meestal moet de baas van het overgenomen bedrijf er de brui aan geven. Voor een oudere bedrijfsleider staat dat vaak gelijk aan pensionering. De aftredende CEO loopt een aanzienlijk verlies aan beroepsinkomsten op als hij eigenlijk van plan was langer aan de slag te blijven.

Het is dan ook logisch dat CEO's daar rekening mee houden bij het aanvaarden of verwerpen van een overnamebod. Uit recent onderzoek van de Amerikaanse onderzoekers Dirk Jenter en Katharina Lewellen blijkt dat de kans dat een bod wordt aanvaard stevig stijgt als de bedrijfsleider 65 of ouder is. Al zijn er uitzonderingen. Het bekendste voorbeeld is Rose Blumkin (foto). 'Mrs B' was pas op haar 103de bereid haar levenswerk - de meubelwinkel Nebraska Furniture Mart - aan Warren Buffett te verkopen, nadat die superbelegger en stadsgenoot haar decennia het hof had gemaakt.

Voor jongere CEO's bedraagt de kans dat een overnamebod wordt geaccepteerd bijna 4 procent. Maar eens voorbij de pensioenleeftijd stijgt die kans scherp naar 6 procent.

'Het bewijst dat carrièrebesognes en pensioenvoorkeuren van CEO's een belangrijke impact hebben op overnamebeslissingen', aldus de onderzoekers. 'De gevolgen zijn meer dan waarschijnlijk niet in het belang van de aandeelhouders.'

De meeste CEO's hebben zelf aandelen van de onderneming die ze leiden, en staan onder druk van de aandeelhouders om de waarde van het bedrijf te maximaliseren. Maar hoe dichter ze bij de afzwaaileeftijd komen, hoe minder belangrijk die elementen worden. Het verlies aan beroepsinkomsten door een overname daalt immers. Anderzijds zijn er vaak wel financiële voordelen aan verbonden, zoals een riante opstapregeling, de zogenaamde gouden parachute.

Aandeelhouders zijn er zich best van bewust hoe cruciaal de rol van hun CEO is bij overnamegesprekken. Zo kan hij zelf op zoek gaan naar een overnemer, of persoonlijk de onderhandelingen voeren. Maar als de overname een feit is, verliest hij dus wel zijn job. Veel contracten erkennen dat probleem onder de vorm van goudenparachuteregelingen, of een speciale bonus. 'Maar het is onduidelijk of ze erin slagen het echte probleem op te lossen', zeggen de onderzoekers. 'Onze data tonen aan dat gouden parachutes de persoonlijke voorkeuren van CEO's niet helemaal uitvlakken.'

Kooplustige overnamekandidaten zijn zich daar ook van bewust, toont het onderzoek. Zij richten hun pijlen beduidend meer op bedrijven onder leiding van een CEO dicht bij de pensioenleeftijd. Als we er de CEO's van de Bel20 bij nemen, naderen er twee de 65, wat hen volgens de studie gemakkelijker benaderbaar maakt voor een overname. Gérard Mestrallet (GDF Suez) en Jean-Pierre Bizet (D'Ieteren) zijn respectievelijk 63 en 64. Voor de energiereus zijn er niet meteen grote overnamekandidaten, maar bij de autodienstengroep sluipt met Volkswagen wel een jager in beeld. Toch zal die niet aan zijn trekken komen, en houden beleggers er dus ook best hun adem niet voor in. De familie D'Ieteren heeft zo'n 60 procent van de aandelen in handen en houdt onder meer via voorzitter Roland D'Ieteren de touwtjes stevig in handen.

In Statler bespreekt Daan Ballegeer een stukje economische actualiteit