Zanna

Thrombo! Verdomme toch! Ik was nog zo goed bezig dit jaar: plus 8,2 procent tot eind mei. Mooi op schema om mijn jaargemiddelde op te vijzelen. En nu dit. Om afoon van te worden.

Thrombogenics stopt de ontwikkeling van zijn antistollingsmiddel. Alle gedane investeringen waren voor niets. Het aandeel verloor dinsdag prompt bijna 20 procent na het nieuws.

Biotechaandelen zijn niet geschikt voor hartpatiënten. Het is altijd alles of niets. Ofwel zijn de resultaten gunstig, promoveert het middel naar een volgende fase en neemt de hoop toe dat er op het einde van de spannende lange rit een verkoopbaar medicijn van komt - een blockbuster, wie weet? Ofwel stopt het verhaal, hopelijk op een moment dat er nog niet te veel tijd en geld ingestopt werd. De 'pay-off' is wat je met enige overdrijving 'binair' kan noemen: het is 0 of 1.

Het is dikwijls nul. Zes maanden geleden begon ik mijn column met 'Ablynx! Verdomme toch!' Ik had hetzelfde kunnen doen met Tigenix en Innogenetics, twee andere biotech'ers die ik ooit in portefeuille had.

Ablynx moest ik verkopen in november, maar ik kocht het nadien goedkoper terug. Thrombo hoef ik niet te verkopen. Ik kocht het 2,5 jaar geleden voor 14,7 euro per stuk. Het aandeel is dus nog steeds een 'winnaar' - en ik wil alleen winnaars (opletten, Tessenderlo!). Mijn modelletje laat me wel toe een aandeel te verkopen als de toekomst van het bedrijf flink versomberd is. Is dat bij Thrombogenics het geval?

Ik denk het niet. Thrombo heeft belangrijker ijzers in het vuur. En onder ons: ik wil niet van Thrombo scheiden. In de voorbije jaren speelde het haasje-over met Telenet en Transics als zwaarst wegende aandeel in mijn portefeuille. Zoiets schept een band.

Een mooi verleden wissen doet een mens niet graag. Dat soort emoties maakt de mens trouwens menselijk. Dat jonge kinderen of kleine dieren een hoop Latijn gestoken hebben in een uiteindelijk op de klippen lopend project, deert hen niet. Ons wel. We haten het besef dat we nooit nog een knappe return uit onze investeringen kunnen halen. Daarom blijven we in de cinema die draak van een film uitkijken - we hebben ervoor betaald. Daarom blijven we hangen als een stem ons zegt: 'Al onze lijnen zijn bezet.' We wachten omdat we al zo lang wachten. Als we ophangen, is die vervlogen tijd definitief niet-recupereerbaar, redeneren we. Dus wachten we nog langer.

Dat is 'sunk cost fallacy'. Het gaat hier wel degelijk om fallacy, een misvatting, want het is niet omdat je blijft wachten aan de telefoon of in de zaal, dat je er beter van wordt. Stel dat een vriendin je meelokt naar een concert van Bruce Springsteen. 150 euro kost het, maar soit, 'The Boss' wil je wel vanop 100 meter zien. Stel dat je ook een ticket hebt voor een intiem concert van Eels, een van je lievelingsgroepen, voor 60 euro. En stel dan dat die twee op dezelfde avond blijken op te treden - foutje in je planning. Waar ga je heen? Onderzoek heeft uitgewezen dat de meerderheid toch naar de minder favoriete Springsteen gaat, gewoon omdat het ticket zo veel duurder was. Absurd, maar menselijk.

Sunk cost fallacy, het is een plaag. Daarom blijven ze zo lang in Afghanistan - of vroeger in Irak en Vietnam. Al die geïnvesteerde miljarden. En daarom zullen de Europese leiders koppig doorgaan met hun euro, tot de laatste snik.

En daarom vind ik het knap van de Thrombogenics-top dat hij niét toegeeft aan de fallacy en definitief het verlies van zijn falend medicijn doorslikt.