Terug naar Kopenhagen

Gaan we in Europa binnenkort allemaal een vettaks betalen op fastfood? En krijgt het land van de windmolens het oude continent op een duurzamer groeipad? Kan het Deense sociale welvaartsmodel een voorbeeld zijn? Of de aanpak van de immigratie? Met vragen als deze reis ik af naar Kopenhagen.

De volgende vier dagen word ik ondergedompeld in de geheimen van de Deense politiek en samenleving. Denemarken is zes maand lang voorzitter van de EU. Alle Europese vergaderingen van ministers en experten worden geleid door de Denen. De Deense regering grijpt het begin van het EU-voorzitterschap aan om de belangrijkste kranten uit de 27 lidstaten een Deens bad aan te bieden en hen diets te maken hoe zij Europa die zes maanden willen besturen.

Het wordt op zijn minst een leerrijke ervaring. Helle Thorning-Schmidt is amper drie maanden premier, een krasse dame die niet op haar mondje gevallen is. Ze leidt bovendien een van de weinige sociaaldemocratische regeringen in Europa. Haar wacht dus als ‘buitenstaander’ ¬– Denemarken is geen lid van de eurozone - de zware taak om samen met Merkozy en Europees president Herman Van Rompuy de eurozone door de schuldencrisis te loodsen.

Toch keer ik met gemengde gevoelens ‘terug’ naar Kopenhagen. Goed twee jaar geleden was ik hier voor het laatst. Voor die helse en ontgoochelende klimaattop die voor de strijd tegen de opwarming van de aarde de klok stilzette, waar ik door plotse sneeuwstormen een dag langer moest blijven dan gepland en waar ik bovendien, in dat ene moment van verpozing, nog bestolen werd.

Maar dat is ‘petite histoire’. De échte ontgoocheling, dat was dat mijn positieve idee van hoe de Deense samenleving werkt, onderuit werd gehaald. Ik meende dat de noormannen in Kopenhagen een goed georganiseerd volkje waren. Maar ik maakte er kennis met echt ‘Belgische’ chaos. Een collega moest anderhalve dag aanschuiven voor ie het congresgebouw binnenmocht waar ook de pers de klimaattop versloeg. En – veel erger - het openbaar vervoer bleek er totaal onvoorbereid op winterse sneeuw.

Dat kwalijke imago moeten de Denen wat mij betreft nu rechtzetten. De machinerie van het Europees voorzitterschap lijkt alvast goed geolied. En nu maar hopen dat er geen bakken sneeuw vallen.

Door Kris Van Haver