Ramadan in Jakarta

De vasten periode is aangebroken. De meesten zijn op zaterdag begonnen, enkelen meenden dat vrijdag en zelfs op donderdag begonnen moest worden. De stand van de maan is voor iedereen anders schijnbaar.

Het speciale in Jakarta is dat veel publieke plaatsen nu dus geen alcohol of althans niet openlijk serveert. Grappig is dat je de zware drinkers van de expat gemeenschap dan met “special” tea en koekjes ziet in de cafés.

In ieder geval zijn de mensen in het algemeen momenteel veel vriendelijker (alhoewel Jakarta in normale tijden zeker niet te klagen heeft over de vriendelijkheid en dienstbaarheid van de mensen), in het verkeer bijvoorbeeld zie je duidelijk minder verkeersagressie.

De bedoeling is dat de mensen zowel hun lichaam als geest proberen te zuiveren. Je ziet duidelijk een verschil tussen Jakarta in deze periode en bijvoorbeeld Egypte, waar ik vroeger regelmatig tijdens de Ramadan op zakenreis kwam. In Alexandria en Cairo was er tijdens de Ramadan overdag niets te doen, maar na de zonsondergang was het werkelijk een schrans en feestpartij door de hele stad.

Hier in Jakarta zie je dat in het algemeen men het vasten als een persoonlijk gebeuren ziet waarbij men gewoon doorwerkt. Ik moet zeggen dat ik daar een enorm respect voor heb; speciaal voor die mensen die dergelijk vasten zonder eten en drinken van zonsopgang to ondergang zonder klagen maar integendeel met een extra vriendelijk gemoed gewoon hun werk doen, chapeau !

Een maand is lang en na verloop van tijd zie je dan ook wie wel en wie niet het uithoudingsvermogen heeft om het een volle maand dit vol te houden.

Jakarta is duidelijk minder fanatiek dan Malaysia waar onlangs een vrouw tot stokslagen is veroordeeld omdat ze in een openbare gelegenheid bier dronk, nu dat zal hier voorlopig niet gebeuren. De vasten periode als reflectie van het leven in een gemeenschap geeft heel wat te denken, erg interessant in ieder geval. Voor de westerling een mogelijkheid om dieper de complexiteit van de mensen en hun cultuur hier te begrijpen.

Johan Lubbe Bakker

Parasolletjes

De Balinezen beschouwen zichzelf als een gezegend volk, een uitverkoren volk. Religie is dan ook alomtegenwoordig. Tot in huis toe. Elk huis heeft een tempeltje en op alle belangrijke plaatsen van huis en tuin worden dagelijks offertjes gebracht. Bij de toegangspoort, de slaapkamers, de keuken, de waterpomp, de paadjes door de tuin, bij het zwembad,... Het Balinees geloof in de krachten van de onzichtbare wereld schrijft voor dat de offertjes worden gemaakt in een geest van dankbaarheid en liefdevolle aandacht voor het detail. Wij, ketters die we zijn, kopen een voorraad van die offertjes, ook wel 'canang sari' genoemd, eenmaal per week bij een ambachtelijk producentje.

Made legt die offertjes niet zomaar achteloos ergens neer. O nee! Ze knielt eerst in stilte neer en ademt een tijdje rustig, in voorbereiding op het gebed. Vervolgens wast ze gezicht en handen in de rook van de wierookstokjes (dupa) die ze bij zich draagt. Dan bidt ze met lege handen een mantra, palmen naar boven. Daarna volgen sierlijke bewegingen (mudra) met een bloemblaadje tussen wijs- en middenvinger en daarna met bloemblaadjes in verschillende kleuren, om te bidden tot de drie gedaanten van God: Schepper, Behoeder en Vernietiger. Brahma, Vishnu en Shiva.

De parasolletjes die traditiegetrouw ons huistempeltje flankeren, waren volledig versleten en zaten vol met mieren. Wat ik aan den lijve mocht ondervinden trouwens. Nog nooit zo snel bij een kraan geweest. Tijd voor nieuwe exemplaren dus, door Esther en Made gekocht en op de brommer naar huis gebracht.

Omdat wij buitenlanders zijn, moesten we de kleuren wit en geel (goud) gebruiken. Vraag me niet waarom. Alles heeft hier wel een diepere en vaak moeilijk te doorgronden betekenis. Fel oranje en fluorescent wit werd het. Met veel franjetjes en lintjes en kitscherige frutseltjes. Dat is wat Made mooi vond. Esther iets minder maar Made spreekt, vanzelfsprekend, beter Bahasa Indonesia.

Bij nader inzien zijn het toch wel weer leuke accenten in de zee van groen die ons omringt in Villa Sabandari.

Nieuwe tijden, voor Jakarta - Indonesië?

De economische toestand in Indonesie gaat goed vooruit. De groei was 4% tegen een 3,8% voorspeld door Bloomberg. De rupiah is onder de 10.000 grens sinds een paar weken en de beurs in Jakarta is de lieveling van velen investeerders aan het worden.

De uitslag van de verkiezingen is nu officieel bevestigd geworden door het hoogste rechterlijk orgaan. Noordin Top was dan toch niet de gedode terrorist in Temanggung, wel bleek het gaan om de bloemenverkoper van het hotel die gezocht werd voor zijn deelname in de bom actie(s).

Qua projecten

De stoelendans in coalities van parlement en regering posities is volop bezig. Aan de ene kant zoekt en wil men professionals aan de andere kant moet het systeem wel werken en voorstellen doorgang vinden.

Een niet eenvoudige taak voor een president die aan zijn laatste term begint en die nu meer macht heeft door de verkiezingsuitslagen.

De elite met een flinke lobby, tellen hier net zo als in de Verenigde Staten zwaar mee in het beslissingproces.

Regionale overheden met een groeiend budget en relatief onervaren in bestuurszaken maken de voortgang van projecten niet eenvoudiger. Positief is dat de balans van regulering macht en uitvoering in de projecten een werkbare vorm begint aan te nemen. We zien hier dat er constructieve voorstellen komen voor specifieke belastingen om specifieke infrastructuur projecten te realiseren.

Ervaring leert ons dat een te groot optimisme (ook pessimisme) geen juist beeld geeft.

Dit geldt zeker hier in Jakarta, waar geleidelijkheid een algemene basisregel is. Zoals men zegt “Slowly but surely, is the way to go” , waarop ik meestal reageer met een ”whatever it is, but is surely slow” .

Hiermee probeer ik aan te geven dat er een hoop infrastructuur projecten eraan komen in Indonesie, dat er echter langdurige zeer gecompliceerde onderhandelingen en beslissing procedures zijn, is duidelijk.

De sleutelwoorden hier zijn, consumptie en infrastructuur.

Mochten er lezers zijn die specifieke vragen hebben, kunnen die altijd gesteld worden via de commentaren hieronder.

De juiste acties bij Landshark

What's on a man's mind? Bij elke nieuwe inbound Belgian-American venture tracht ik de X-factor te voelen en te ruiken, de sleutel tot succes. De sleutel tot succesvol entrepreneurship. En nadat men succes heeft gedefinieerd als anti-pool van winst, zich de vraag stellend waarom sommige ondernemers uiterst succesvol zijn en waarom anderen nauwelijks of niet.

Heel wat zakenplannen passeerden intussen mijn bureau, en de meeste daarvan hebben potentieel een grote kans op succes. Toch slagen de meesten niet. De enige reden waarom dit zo is, is omdat al deze duurgeprijsde meesterwerkjes zich voor 98% richten op de onderliggende markt, het groeipotentieel, het product, de prijs en marges, de concurrentie, 'macro' factoren, hoe uniek men wel is en ga zo nog maar even verder.

Allemaal boeiend, maar compleet waardeloos zonder de Entrepreneur met de grote E, de ultieme verlichaming van schaars, en duurder dan goud, human capital.

Niet de helft van de zakenplannen wordt echt succesvol enkel en alleen omwille van het gebrek aan het E-dna. Over E-dna boom ik al enkele maanden door op deze blog. Omdat E-dna de enige grondstof is om hier uit te geraken.

Bij elke verruiming van mijn network, in de VS maar toch vooral in en rond de Big Apple en Silicon Valley, valt het me weer op hoe groot de relatieve kans is dat je hier op E-materiaal botst. De Apple en de Valley als ultieme talentvijver. Het blijft opvallend dat de definitie van success door deze entrepreneurs niet winstgedreven is. De definitie van succes blijft 'to right what is wrong'. EBITDA volgt vanzelf. Twijfel er niet aan dat Google naar maar enige tijd te gaan heeft als zoekrobot benchmark en leiderschap. Slechts 1 man of vrouw zal Steve Jobs de komende jaren kunnen verrassen, hij of zij die de IPhone in de vernieling rijdt. De verfijnde Gekko, met de oververzadigbare drang naar 'beter', niet 'meer'.

Ik schreef al enkele malen over Landshark en haar met E-dna overgoten leadership-team. Voor enkele weken had ik de kans kennis te maken met de Landshark HR-verantwoordelijke. Al heel snel bracht ons gesprek ons naar de drivers van succes. Opvallend, niet 1 factor was gerelateerd aan het product de prijs, de markt, noem maar op. Een bloemlezing van mijn hersenspinsels na ons gesprek: Omring jezelf altijd met mensen waarvan je kan leren en die meer weten dan jijzelf, en niet omgekeerd. Voor je de dag afsluit, zorg zeker dat je je network hebt uitgebreid met 1 persoon die je dichter bij je doel brengt. Als je twijfelt aan een beslissing, stop twijfelen en handel. Ideas talk, actions walk, zeg altijd ja tegen een opportuniteit.

Bijna wetenschappelijk bevestigd. Maslow, u kent vast zijn 'pyramid of needs', deed onderzoek bij captains of industry naar succesvolle ventures. De uitkomst was dat succesvolle ondernemers de juiste actie op het juiste moment uitgevoerd te hebben. 4 woorden: juiste acties uitgevoerd hebben.

Olivier Smekens, President & CEO BACC

Danni

Mijn kinderen gaan naar een zogenaamde Indonesian Plus school. Dit betekent dat er zowel in het Engels als in het Indonesisch les wordt gegeven. Er zijn ongeveer 800 leerlingen vanaf de lagere school tot eind middelbare school.

De school heeft een entrée geld en maandelijkse bijdrage die voor locale salarissen zwaar zijn en voor de gemiddelde expat nog binnen budget. Binnen de school gebeuren dan ook diverse sociale programma's met de bevolking rond de school, waarbij dan kinderen in de buurt op scholen in de buurt worden gesubsidieerd.

Nu is een van de "suicide bombers" van de Marriott een van de jongens geweest die in een dergelijk programma zat.

Zijn naam is Danni of Dani zoals hier meestal gespeld. Hij was ongeveer 18 jaar oud. Dani's vader was een "Satpam" in de buurt (een beveiliging opzichter), die waarschijnlijk een salaris heeft van ongeveer 400.000 Rupiah oftewel 25-30 Euro per maand. De man is wegens wat malversaties de gevangenis ingestuurd.

Zijn moeder was al eerder weggelopen volgens de verhalen van het dorp. Toen zat Dani dus alleen thuis en heeft de buurt hem met eten en school geholpen en liep hij in het programma van de Plus school van mijn kinderen (samen met nog vele andere anderen die zo geholpen worden).

Nog volgens de verhalen van het dorp zou dan Dani door de Uztadz van de moskee gebrainwashed geworden zijn geweest. Deze Uztadz is 6 maanden geleden ook met de noorderzon vertrokken.

Tijdens de schoolexamens was Dani ook niet meer te vinden. De verslagenheid in het dorp(je) is dan ook groot. Dani was bekend als een lieve jongen die veel tegenslag had en die men wou helpen. De Uztadz van de moskee stond niet bekend als een fanaticus en volgens de mensen van het dorp was niet iemand die over heilige oorlogen of anti buitenlands predikte in de moskee. De brainwash moet buiten de moskee gebeurt zijn en ongeveer 1 a 2 jaar geduurd hebben.

Niemand in het dorp heeft maar enige sympathie voor de terreur aanslagen en iedereen wil de Uztadz zoeken die verdwenen is om te weten wat er gebeurd is tussen hem en Dani. De politie en intelligence diensten zijn er in ieder geval zwaar mee bezig.

Laten we hopen dat er hier wat verder mee gekomen wordt. Ik denk dat de overheid en gemeenschap allemaal hun uiterste best doen om alle details en informatie naar boven te laten komen.

Mijn gevoel is dat in de kleinere dorp gemeenschap men nu meer informatie heeft hoe dergelijke aanslagen kunnen voorbereid worden en is men actief bezig verdachte bewegingen te melden aan een actief politie corps.

Johan Lubbe Bakker

De dag dat Liverpool Dunmanway rood kleurde

Het werd een dag die geschiedenis maakte in Dunmanway, een klein stadje in West-Cork, waar de beschaving nog maar net is toegekomen. Liverpool FC, kwamen op 6 Augustus naar dit miniscule stadje om er het plaatselijke team, Dunmanway FC aan te pakken. Het was dus alsof Zaventem FC Manchester United op bezoek zou krijgen!

De voetbalmatchen in Dunmanway trekken normaal zo'n 20 supporters aan. Dunmanway is een echte GAA stad, met een sterk hurling en gaelic football team. 'Soccer' was er niet zo populair. Tot nu, natuurlijk.

Toen de 7000 tickets uitkwamen stonden er 10.000 mensen aan te schuiven om ze te kopen. Dunmanway FC moest een speciale stand laten bouwen, op hun voetbalterrein in de plaatselijke school.

Met de fondsen hopen ze nu een eigen voetbalstadium te kunnen openen.

De droom van David Hall, een plaatselijke Liverpool-supporter werd dus Donderdag waargemaakt. Wie had dit ooit gedacht. David was moedig, belde hen op en tot zijn eigen verbazing, stemde Liverpool toe.

En Dunmanway deed het prachtig. Terwijl iedereen verwachtte dat ze Liverpool met minstens 10-0 zou winnen, deden ze dat enkel met 1-0.

Het was een grote dag voor de voetbal in West-Cork, maar ook een bewijs dat met wil , doorzettingsvermogen en gemeenschapsgevoel alles mogelijk wordt.

Vooruit Zaventem, bel eens naar Alex!

Roos Demol

Terrorist uitgeschakeld, pijn blijft

Zaterdagochtend 8 augustus, rond 9.20 uur op locale TV (TV one)  live beelden van de omsingeling van het huis waar de meest gevreesde en gezochte terrorist Noordin Top zich zou schuilhouden. Dit huis bevindt zich in Temanggung ten zuiden van Semarang, midden Java.

Uiteindelijk wat schoten en een ontploffing met daarbij de mededeling dat Noordin Top neergeschoten was en tegelijkertijd zichzelf had opgeblazen in de badkamer van het huis.

De politie heeft na de Mariott en Ritz Carlton aanslagen enorm veel werk verzet en dat zou dan nu zijn vruchten hebben afgeworpen.Toch bleven het hele weekeinde nog twijfels of het wel echt Noordin Top is, die omkwam.

Zelf heb ik de laatste tijd een "down" gevoel want goede kennissen die getroffen werden door de aanslagen,  zijn momenteel in Singapore. Veelvuldige heelkundige ingrepen  lijken toch geen snelle genezing en terugkomst van de vrienden mogelijk te maken.

Alhoewel de stemming van deze slachtoffers uitermate positief was, neemt nu de verslagenheid wat toe.

Misschien dringt het besef nu pas door wat het verlies van de overledenen betekent. Ook de soms blijvende invaliditeit die nu duidelijk wordt bij de overlevenden begint meer en meer naar voren te komen.

De gemeenschap, arm en rijk, hier is absoluut fel gekant tegen alle vormen van terrorisme; de fanatici die op het platteland en in de arme buurten van de stad hun onderkomen en bescherming zoeken, kunnen evenwel rekenen op onwetendheid en goedkope logistieke diensten zoals huisvesting etc.

De wanhoop die mensen drijft tot dergelijke daden is onbegrijpelijk. Een ongenuanceerde aanpak is volgens mij uiterst gevaarlijk en ik denk dat de meer genuanceerde aanpak van de lokale overheid met zowel de regering als de oppositie de juiste is.

Vraag is nu of het gevaar met de mogelijke dood van Noordin Top geweken is? De specialisten zullen zich daar de komende dagen over buigen en ik denk dat wij allen hier in Jakarta de gevolgen van deze ochtendlijke actie op de voet zullen volgen.

Er zijn vele foto's en films over de aanslagen, ik vind ze moeilijk om te bekijken en daarom slechts wat tekst.

Vanuit zonnig en mooi Jakarta....

Johan Lubbe Bakker

Een dagje bespreking in Surabaya….

Op weg naar Surabaya voor een meeting... De vlucht van 11.00 uur is vertraagd naar 14.30 uur de vlucht van 12.00 uur  is op tijd…. Dit betekent dus dat overboeking naar de 12.00 uur vlucht logisch zou zijn. Niet zo evenwel….de basis van de glimlach blijft ook hier het het sterkste wapen.

Bij de vriendelijke mededeling dat er dus geen plaats was op de 12.00 uur vlucht , hielp de ervaring van het land me door een even vriendelijke glimlach te voorschijn te toveren en te zeggen dat ik graag een foto wilde maken voor mijn rapport over de vliegtuigmaatschappij.

Zonder een spier van het gelaat te veranderen werd er onder de glimlach met gekrulde lippen met vereende krachten weer op de computer getikt en jawel de foto hielp en er was voldoende plaats gevonden op de 12.00 uur volle vlucht.

De meeting kon doorgaan en ik kon de avond weer thuis slapen....

Johan Lubbe Bakker

 

Blijf glimlachen in het verkeer, ook in Jakarta!

Een eerste post van onze nieuwe blogger Johan Lubbe Bakker uit Jakarta. Hij omschrijft zichzelf als een oudere (ervaren) adviseur in maritieme aangelegenheden, 13 jaar in Jakarta met thuisgevoel in Antwerpen en Jakarta. Hij hoopt met deze blogs wat nieuw licht op het leven in Jakarta te doen schijnen.

Het weer in Jakarta is magnifiek, normaal is deze tijd van het jaar de droge tijd met veel stof en vervuiling. Omdat er af en toe toch een regenbui valt is er weinig stof en hebben we een prachtige heldere hemel overdag en ’s nachts. In de bergen kun je ver kijken en genieten van de ongeplande uitgebreide wild bouw die er rond Jakarta ontspruit. De sterke natuur doet alles groeien en planten en bomen moeten constant gesnoeid worden.

Politie en verkeer

Verkeersborden worden dan ook steevast overwoekerd met bladeren groei en dit tot groot plezier van de politiemensen die over de kruispunten waken. Zodra er een stoplicht of verkeersbord niet gezien wordt door een niets vermoedende verkeersgebruiker dan springen er uit allerlei hoeken en gaten zwaar in uniform bewapende politieagenten die fluitend het slachtoffer midden op de straat met groot gebaar tegen houden.

Vervolgens wordt er gedebatteerd  en naar een stillere plaats gemanoeuvreerd om de zaken in der minne te regelen. Ten slotte zijn we hier in het verre oosten waar men de zaken niet hard opspeelt doch regelt. De tarieven liggen vast en zijn afhankelijk van de glimlach en vriendelijkheid waarmee men de onderhandelingen aanpakt. Een filosofische opmerking over de toekomst van het land speelt een belangrijke rol en begrip bij de geuniformde machthebber.

Het is een waar plezier om te zien hoe relaxed men reageert op dergelijk verkeer op onthoudingen en of er nu een auto pech krijgt of aangehouden wordt men wacht probeert er langs te rijden, maar niemand wordt kwaad. Verkeersagressie is hier niet gebruikelijk.... echter soms .... soms ja dan worden er mensen kwaad in het verkeer.

Als een taxi chauffeur aan het eind van de dag zijn quota niet gehaald heeft dan zie je ze trachten botsingen (kleine weliswaar) uit te lokken waar bij ze dan met veel lawaai van de onschuldige mede weg gebruiker proberen geld los te peuteren. Advies is bij dergelijke situaties rustig te blijven en de relativiteit van de situatie in te zien.

Arisans

Vandaag is het zondag, de families houden hun “arisans” dit zijn de maandelijkse zondag bijeenkomsten waarbij alle familie leden van de uitgebreide familie(dus neven en nichten) bij een familie lid bijeenkomen. Hier worden de nieuwtjes medegedeeld, huwlijken , verlovingen, ziektes, verhuizingen etc.

Deze arisans zijn de basis van de hechte familiebanden in Indonesie en speciaal in Jakarta. Normaal komen op dergelijke bijeenkomsten toch een man of 50-80 en het gemak van organisatie alsmede de hoeveelheid voeding die dan tevoorschijn getoverd wordt is iedere keer een wonder en geeft weer hoop voor de organisatorische toekomst voor het land....

Normaal weekend golf in de bergen, keuze uit de meer dan 40 golf banen is iets waar we hier in Jakarta enorm verwend mee zijn. Hierbij een foto van Lido ten zuiden van Jakarta. Helaas is er een brug op de weg hiernaar toe onder reparatie waardoor er enorme vertraging zijn dus zal het de komende weken niet deze baan zijn die bezocht gaat worden, maar keuze genoeg.....
Nu nog alleen een goede score om het weekend goed af te sluiten.


 

Passiflora edulis forma flavicarpa

De tuinmuur aan de straatkant is volledig begroeid met een sterk woekerende klimplant. Aan de voet ervan vonden we de laatste dagen steeds meer gele vruchten met een wat appelachtige schil.

Made, onze pembantu (hulp in de huishouding), vertelde dat de vrucht in het Bahasa Indonesia 'Markisa' heet en dat ze een zoetzure smaak heeft.

Na enig 'gegoogle' kwamen we bij de Passiflora edulis forma flavicarpa, de gele passievrucht terecht.

Het blijkt een van oorsprong Braziliaanse tropische vrucht, de Maracuya, te zijn. Iets zoeter dan zijn paarse broertje dat in Europa in de supermarkt te krijgen is, en ook een stuk groter.

Op de foto: geel en paars broederlijk naast elkaar. 
Onze kok zal weer creatief aan de slag kunnen met een ingrediënt uit eigen tuin!

Een fris welkomstdrankje op basis van gele passievruchtjuice? Geroosterde eend met passievrucht- en mangosaus? Een slaatje met een frisse passievrucht- en sojasaus dressing...?

Ik denk maar hardop. 
En dan schijnen zowel de bladeren als de vruchten nog eens allerhande geneeskrachtige werkingen te hebben. Het was weer een leerzame en vruchtbare ;-) dag.

Dirk Weemaes