Help, mijn hond brengt mij voor de rechtbank!

Zwitserland komt al vaak genoeg in het nieuws met serieuze topics.  Tijd voor eens iets luchtiger nieuws uit het alpenland ! 

Wij hebben het op deze blog al gehad over het referendum en hoe deze absolute vorm van democratie de Zwitsers zeer nauw aan het hart ligt. Het is inderdaad echt een uniek systeem waarbij eenieder die voldoende stemmen achter zich kan verzamelen, een voorstel kan indienen waarover en waarvan het resultaat bindend is.

Zo wordt er nu op 7 maart in alle Zwitserse kantons gestemd over het recht van dieren om zich juridisch te kunnen verdedigen in de rechtbank.  Voor de duidelijkheid, het voorstel houdt niet in dat de dieren zélf zich gaan verdedigen maar dat zij door een (menselijke) advocaat verdedigd kunnen worden voor de rechtbank in geval van inbreuken op de wetgeving aangaande de bescherming van dieren.

Zwitserland kent al een uitgebreide en strenge wetgeving  terzake maar het gaat volgens de initiatiefnemers achter dit voorstel niet ver genoeg.  Voor hen gaat het niet op dat mensen zich voor de rechtbank kunnen laten verdedigen in geval van dierenverwaarlozing of geweld tegen dieren terwijl de dieren zelf zich niet kunnen laten verdedigen. 

In Zürich bestaat er al een advocaat gespecialiseerd in dierenrechten en als het voorstel wordt aanvaard, dient elk kanton binnenkort een advocaat aan te stellen die de rechten van de mishandelde dieren verdedigt.
 
Het advies van het Zwitserse parlement en de Bondsraad (= de regering) is niet in te stemmen met het voorstel maar zoals altijd heeft het volk hierin het laatste woord.  En naar verluidt is de burger globaal genomen een voorstander van het idee.

Denk dus binnenkort maar twee keer na vooraleer u hier een huisdier neemt.

Patrick Soetens
www.keytradebank.ch

Moet er nog een huis zijn?

Ik krijg regelmatig mail van mensen die eraan denken om in Ierland te komen wonenen me om advies vragen.

Het beste advies dat ik nu kan geven is om ermee te wachten. Er is namelijk geen werk, de belastingen gaan omhoog, het kindergeld omlaag. Als je moet kiezen tussen dienstverlening in Belgie en in Ierland, dan wint Belgie meteen.

Maar één ding kan je hier zeker vinden: een huis.
De Keltische tijger, nu al lang gestorven en begraven, heeft een enorme erfenis achtergelaten.
We hebben hier nu namelijk, en hou je vast, maar liefst 300.000 leegstaande huizen, volledig nieuwgebouwd. Ze maken meestal deel van grootschalige ondernemingen, wijken gebouwd door gretige ondernemers in de tijger-jaren.

De kredietcrisis, gepaard met lagere inkomens, en de werkloosheid heeft er voor gezorgd dat bijna niemand nog een huis kan kopen.

Hier was een huis kopen, zoals in Engeland, een investering waar zo vlug mogelijk geld uit gemaakt moest worden. Men begint met een klein huis, vernieuwt het, en verkoopt het weer aan een hogere prijs, om dan een groter huis te kopen, dat dan een paar jaar later ook weer verkocht kan worden aan nog een hogere prijs, enz. Zo ging het dus tot een tweetal jaren geleden.

Net zoals in de VS, begonnen de huizen te dalen in waarde, nu soms tot 50%, met als gevolg dat vele eigenaars nu vast zitten in het eerste huis van de eigendomsladder. Het huis is nu minder waard dan de prijs waarvoor ze het gekocht hebben, en ze kunnen dus niet meer verder.

Naast de 300.000 huizen zijn er ook een pak appartementsgebouwen die zo goed als leeg staan. In Cork werd twee jaar geleden the Elysee met veel pompom geopend. Het is het hoogste gebouw in Ierland met 17 verdiepingen. De appartementen zijn state of the art. Voor de binnentuin werden bomen ingevoerd uit het verre Oosten.Dat gebouw staat er nu zielig en zo goed als leeg torenhoog als een bewijs van de economische ramp die Ierland is.

Ik hoorde het verhaal van een koppel in Dublin dat heel fier was met hun aankoop van een appartement met twee slaapklamers in een nieuw gebouw in een dure buurt in Dublin voor 450.000€. Dit appartementsgebouw staat nu ook zo goed als leeg. Uiteindelijk heeft de plaatselijke gemeenteraad de overige appartementen gekocht voor 250.000€ om er sociale woningen van te maken. Dit kopppel kan nu niet meer weg. Hun appartement is nu een sociale wijk, de dure buurt van Dublin bestaat niet meer.

Miserie troef dus voor huiseigenaars en ondernemers.
Mocht je er dus aan denken om één van die huizen te kopen, waarom dan niet eerst een weekje in een hotel doorbrengen, want naast leegstaande huizen hebben we hier ook een overmaat aan leegstaande hotels. kamers waarvoor je een jaar geleden 150 tot 200 € per nacht betaalde, krijg je nu voor 50 tot 70 €. Dikwijls zijn het boetiek hotels die de laatste jaren overal opdoken. Klasse dus, aan kleine prijzen.

Erg toch wel dat zo'n mooi land zich zo heeft overgelaten aan domme gretigheid. De resultaten staan hier nu stilletjes aan te vergaan.

Roos Demol

Wie heeft geen affaire in Oostenrijk?

Waar men gaat door berg of dal, er ligt in Oostenrijk altijd wel ergens een “affaire” op de loer. Het is niet alleen opvallend vast te stellen hoe ook in dit Alpenland ondernemingen met politiek zijn verstrengeld, het meest fascinerende is hoe “affaires” moeizaam worden opgelost, en zelfs meestal verdwijnen onder het stof van totaal overwerkte onderzoekers bij justitie.

De BAWAG-affaire is genoegzaam bekend. In maart 2006 veranderde de arbeidersbank officieel in een casus van opeenvolgende malversaties, de enorme verliezen die de bank had geleden in dubieuze zaken met de Refco-derivatenhandel zorgden er uiteindelijk voor dat de bank niet alleen 683 miljoen dollar aan de beleggers moest uitbetalen, maar ook wegens riskante investeringen in Swaps moest de staat met 990 miljoen € tussenbeide komen om de bank, en haar kleine aandeelhouders en typische bescheiden klanten van de ondergang te redden.

De BUWOG-affaire, waarbij de toenmalige minister van Financiën en gemediatiseerd figuur Karl-Heinz Grasser zich zou schuldig gemaakt hebben aan het (laten) lekken van informatie waardoor Immofinanz 40.000 te privatiseren woningen in de wacht kon slepen door het beste overnamebod te formuleren gebaseerd op de gelekte informatie. De affaire loopt nog.

De Alfons Mensdorff-Pouilly-affaire, het omkoopschandaal betreffende BAE Systems dat ondertussen in Groot-Brittannië ‘gesetteld’ werd voor de rechtbank nadat BAE Systems een slordige 325 miljoen schadevergoeding heeft betaald en waardoor deze Oostenrijkse wapenlobbyist zelfs in zijn eigen land buiten vervolging dreigt gesteld te worden. De affaire loopt nog.

Dan is er het nog onderzoek naar fraude binnen de Meinl-bank. De Oostenrijkse bankier en multimiljonair Julius Meinl maakte gebruik van een web van Nederlandse en Antilliaanse brievenbusfirma's, en betaalde een fortuin als borg om uit de gevangenis te blijven. Hij heeft de koers van het aandeel van de Meinl-bank kunstmatig hoog gehouden door verborgen transacties. Zodra deze informatie de straat haalde, kelderde de koers van het aandeel, waarin veel kleine beleggers hun geld hadden gestoken. De affaire loopt nog. 

De werken aan de nieuwe Skylink terminal van Vienna International Airport werden op 30 juni 2009 stilgelegd toen bleek dat het geplande budget van 400 miljoen euro met 430 miljoen euro werd overschreden. Het Rekenhof onderzoekt de zaak, de werken zijn ondertussen hervat onder een nieuwe leiding die garandeert dat de terminal kan worden afgewerkt binnen het nieuwe budget van 830 miljoen euro. De affaire loopt nog.

De Hypo Group Alpe Adria-affaire, waarbij de gestorven voorzitter van het Bondsland Karinthië, Jörg Haider, zijn Bondsland een borg liet overnemen ten belope van 24,7 miljard euro, en zich liet compenseren met hoge intresten en partijfinanciering. De daaruit voortvloeiende BayernLB perikelen, onderzoek naar partijfinanciering, inside informatie rond de Liechtensteinse dochteronderneming Hypo Alpe, de honderden miljoenen euro speculatieverlies op Jersey (HB International Credit Management), alles te danken aan de waardevolle en volgehouden onderzoeksjournalist Hrvoje Appelt, die de Hypo als een van de grootste criminele organisaties van Kroatië heeft blootgelegd. En ondertussen zijn job kwijt is. De affaire loopt nog.

De zopas geopenbaarde Salzburg Osterfestspiele - affaire, waarbij onze landgenoot Michaël Dewitte een niet al te zuivere rol zou hebben gespeeld. De affaire is pas aan de start van het onderzoek.

En dan vandaag het vermoeden van niet te onderschatten gesjoemel binnen het Oostenrijks Olympisch Comité, de volgende affaire in wording, waar zwarte kassen zouden opgedoken zijn. Er was al eens een Secretaris-Generaal van het Comité die het voor een tiental jaar met diverse afrekeningen niet al te nauw nam. Er was ook de gooi naar de winterspelen van 2014, ook vanuit Salzburg, waarbij via een nogal dubieuze geldcarrousel met sponsorgelden van het Olympia miljoenen hoge erelonen tot in Split en Montevideo verdwenen.

En nu dit. Onderzoek van de krant Kurier onthult dat in het Oostenrijks Olympisch Comité, de doorgaans als onverdachte en alom geprezen ex-directeur Leo Wallner, niet-officiële geldstromen beheerde. Het gaat over een rekening bij een Weense bank die niet altijd in de officiële boekhouding van het OOC zou zijn voorgekomen.

De Salzburgse strategist Erwin Roth verklaart dat het IOC geld heeft doorgestort naar het ÖOC op twee verschillende rekeningen en dat Leo Wallner daarvan moet geweten hebben.

De sinds lang aangestelde Secretaris-Generaal van het ÖOC, Heinz Jungwirth, kreeg al in januari 2009 kritiek. In februari 2009 werd hij plotseling vervangen. Sindsdien komt van Jungwirth geen enkele openbare verklaring meer. Kurier is in het bezit van wat de Oostenrijkers een “Persilschein” noemen, een witwasdocument dat in zijn geval 176.000 euro waard was en waarvan 136.000 euro direct aan hem werden uitbetaald nadat hij was opgestapt. Het saldo van 40.000 euro wordt volgens de overeenkomst pas in september 2010 overgemaakt. Waarom zo laat? Jungwirth zou dit saldo pas krijgen als hij ondertussen zwijgt. In datzelfde document staat dat hij geen openbare verklaringen mag afleggen, geen informatie mag naar buiten brengen en dat in ruil daarvoor het ÖOC verder van alle vorderingen afziet.

Waarom hij moet zwijgen is nog niet duidelijk, maar dat het in verband staat met de tweede niet in de boekhouding opgenomen bankrekening, is meer dan waarschijnlijk. Een affaire in wording.

Voor alle in dit artikel vernoemde personen geldt het vermoeden van onschuld.

Roel Verschueren, Wenen 16 februari 2010 – www.verschueren.at

Onze jongen in Salzburg: Michaël Dewitte

Er lopen deze dagen in Brugge nogal wat mensen ongelukkig rond, dat is met een paar Vlamingen in Wenen niet anders. Een overijverige jongen heeft voor commotie gezorgd, de gevolgen laten zich voelen.

En hoewel de Belgische pers op de toppen van haar tenen loopt en Michael Dewitte als casus uit de weg gaat, schreeuwt men in Oostenrijk van de daken hoe de reputatie van een prestigieus kultuurproject in Salzburg door onder andere een Vlaming de grond werd ingeboord. “Ik ben niet op de vlucht,” schreeuwt Dewitte, “ik moet in België een paar persoonlijke zaken afhandelen en ben ten laatste begin maart terug in Oostenrijk.” Alsof iemand anders dan de gerechtelijke instanties op zijn terugkeer zit te wachten. Verbrand, beschuldigd en verloren. Ze kunnen zich hier een paar dingen voorstellen van wat hij in België af te handelen heeft: druk overleg met financiële en juridische adviseurs, advocaten en diplomaten.
Dat de diplomatieke cel van het Ministerie van Buitenlandse Zaken in België met één en ander verveeld zit is duidelijk. De intendant van de Salzburger Osterfestspiele die in december werd ontslagen was ook ereconsul. Door de Koning benoemd. Met een bepaalde graad van immuniteit.
Dat tot vandaag de Belgische pers nog niet meer ruchtbaarheid heeft gegeven aan de heer Dewitte, heeft alles te maken met het feit dat één en ander moet worden uitgemest. Hij heeft namelijk, naast andere fouten die nog moeten bevestigd worden, een kapitale diplomatische fout begaan door het kantoor van zijn ere-consulaat in dezelfde ruimte onder te brengen van waaruit hij als directeur van het festival in Salzburg actief was.
Strafrechtdeskundige Christian Rosbaud van de Universiteit van Salzburg is duidelijk: “In overeenstemming met het Weens-consulaire verdrag zijn alleen ruimtes die uitsluitend voor consulaire doeleinden worden gebruikt beschermd tegen huiszoekingen." Het gevolg is dat ondertussen huiszoekingen aan de gang zijn waarbij het gerecht niet alleen inzage krijgt in de dossiers met betrekking tot eventuele fraude bij het Salzburgse festival, maar in alle dossiers die de ereconsul over zijn landgenoten in dezelfde ruimte heeft opgeslagen.
In een interview met de Nationale Omroep ORF Salzburg ontkent Dewitte elke aantijging. Uiteraard geldt het vermoeden van onschuld.  

Roel Verschueren, 11 februari 2010 – http://www.verschueren.at

Lees ook: http://blogs.tijd.be/expatscorner/2010/02/belgische-ereconsul-verdacht-van-fraude-bij-de-salzburgse-osterfestspiele.html

UPDATE: Wenen 21 oktober 2011

Het openbaar ministerie in Salzburg heeft gisteren, na anderhalf jaar onderzoek, haar voornemen bevestigd om Michaël Dewitte en zijn toenmalige technisch directeur officieel in staat van beschuldiging te stellen wegens onrechtmatige geldstromen binnen het kader van de Osterfestspiele. Tegen zes andere beschuldigden werd de strafprocedure reeds opgestart. Het O.M. spreekt over totale bedragen van om en bij de 2 miljoen Euro financiële schade.

Belgische ereconsul verdacht van fraude bij de Salzburgse “Osterfestspiele”

Een kandidaat ereconsul moet voldoen aan de volgende eigenschappen: blijk geven van rechtschapenheid, verbondenheid met België en goed geïntegreerd zijn in het lokale sociale milieu van het gastland. Allemaal kwaliteiten waaraan ereconsul in Salzburg Michaël Dewitte voldoet. “Voldeed” wordt in de Oostenrijkse pers geschreven, onmiddellijk gevolgd door de obligate zin: “Voor iedereen geldt het vermoeden van onschuld.”

Profil, News, Die Presse, Kurier, Der Standard… alle media smijten zich op het zoveelste schandaal dat Oostenrijk belaagt en de kritieken zijn niet mals, ook niet voor Dewitte, die in 1992 in het kielzog van Gerard Mortier als persoonlijk assistent van de intendant van het Salzburgse zomerfestival naar Oostenrijk trok.

Ondertussen werd hij administratief directeur van het Karajan-instituut en directeur van de prestigieuze “Osterfestspiele”.

Eind januari belandde bij de voorzitster van de Bondstaat Salzburg een audit van Audit Services Austria, die ze zelf in opdracht had gegeven en die leest als één lange aanklacht: Dewitte zou eigenmachtig zijn jaarsalaris van 117.000 euro regelmatig opgetrokken hebben zonder wettige overeenkomst en zich daarenboven nogal wat extra’s hebben toegeëigend zonder goedkeuring, noch overleg: 18.500 euro in 2001, tot 232.000 euro vorig jaar. In totaal zou hij de “Osterfestspiele” zo’n 1,2 miljoen euro lichter hebben gemaakt, met inbegrip van 5% provisie op sponsorgeld hoewel zijn arbeidsovereenkomst dit uitdrukkelijk verbiedt. Aldus de audit.

Dewitte verdedigt zich en stelt dat de Präsidialchef van Franz Schausberger, de toenmalige voorzitter van de Bondstaat, met deze extra’s zou hebben ingestemd.

Schausberger ziet dat anders: in 1996 werd het door Gerard Mortier opgerichte European Art Forum georganiseerd, een keer. In 2002 gingen stemmen op om het nog eens te organiseren. Tijdens een meeting met de toenmalige viceburgemeester van Salzburg, de christendemocraat Gollegger zat ook de Präsidialchef van het Bondsland aan tafel. Dewitte zou hem een papier onder de neus geschoven hebben, de beambte heeft het ondertekend. Met dit document wou Dewitte naast een honorarium van 35.000 euro ook een provisie van 5% per jaar op de sponsorgelden van het festival zeker stellen. “Dat was juridisch irrelevant, omdat het Kunstforum nooit meer heeft plaatsgevonden,” zegt Schausberger. “Dewitte heeft dus provisies op sponsorgelden gekregen die door niets of niemand waren goedgekeurd, en hij nam die provisies zelfs op sponsorbedragen die hij zelf niet had aangebracht.”

Ook toen de Amerikaan Donald Kahn een miljoen euro aan de “Osterfestspiele” schonk, eigende Dewitte zich – nog steeds volgens het auditverslag – 50.000 euro toe.

Het werd nog meer: toen de Russische sponsor Igor Videjaev 2,5 miljoen euro voor subsidie  voor jeugdwerking schonk (bedrag te betalen in schijven, jaarlijks tot 2018) eiste Dewitte in februari 2009 meteen zijn aandeel, ook op het nog niet uitbetaalde deel van het toegezegde bedrag. Vanuit “Art & Culture Consulting”, met residentie op Bélize, kwam de opdracht zijn provisie van 300.000 euro (12% van het bedrag) via een rekening in Cyprus over te maken.
De aanklacht is zwaarder dan dat en betreft tevens reisvergoedingen, salaris voor de echtgenote van Dewitte waarvoor nooit een contract werd ondertekend, enorme taxi-rekeningen…

De auditors van Deloitte en Ernst & Young die aangesteld zijn om de balansen van het festival te controleren lieten weten dat ze geen precieze audit-opdracht hadden gekregen, noch inzage in de boekhoudkundige stukken.
Daarop nam Gabi Burgsteller, voorzitster van het Bondsland Salzburg via een nieuwe audit het heft in handen, met alle gevolgen van dien.

Volgens een collega is Dewitte deze dagen onbereikbaar want op familiebezoek in België, en zou zijn huis in Salzburg te koop staan.

UPDATE:

De NY Times schrijft vanavond: “It involves non-existent companies and offshore bank accounts.” The announcement follows the dismissal in December of the festival’s executive director, Michael Dewitte, who is now being sought by the police on charges that he misused its funds and put its money into foreign bank accounts. Last week, The Independent said, the festival’s technical chief, Klaus Kretschmer, was found unconscious under a bridge in Salzburg, and is believed to have attempted suicide after being accused of charging the festival for non-existent services. Over all, the festival may have been defrauded of as much as $2.75 million.

Le Figaro schrijft vanavond: Les raisons de l'éviction de Michael Dewitte ? Déjouant le contrôle de gestion du festival, il se serait accordé des dépassements de salaire de 591 000 euros entre 2002 et 2009. Il aurait aussi touché des commissions illégales sur le sponsoring (50 000 euros sur la contribution d'un mécène américain et 300 000 sur celle d'un mécène russe). Ses remboursements de frais de transport et d'hébergement seraient passés de 33 000 euros en 2001-2002 à 91 000 euros en 2008-2009, sans justification apparente.

Die Zeit: http://www.zeit.de/kultur/2010-02/salzburger-festspiele-skandal

Onnodig te herhalen dat voor alle in dit artikel aangehaalde personen het vermoeden van de onschuld bestaat.

En niemand in België die een standpunt heeft?

Roel Verschueren, Wenen 9 februari 2010 – www.verschueren.at

Udang Diabolik

We hadden een pak van 1 liter room in de koelkast (zie 'De roomhistorie') en dat stond er al een tijdje. Omdat ik Willy's dagelijkse 'Oom mau makan apa malam ini (Wat wil oom vanavond eten)?' verwachtte, zocht ik daarvoor een oplossing.

Stephan, onze zoon, zou zeggen: 'Wat kan het leven toch simpel zijn'!, en dat is ook zo.
De laatste fishing trip naar Jimbaran had onder andere een halve kilo scampi's (udang) opgeleverd. En er was bunga kol (van bunga = bloem en kol = kool). Willy zou rijst koken en 'cap cay bunga kol' maken. Gewokte bloemkool dus.

Ik zou 'udang diabolik' doen, de Balinese versie van 'scampi's diabolique'.
Dat had u goed opgemerkt.

Het resultaat van onze gecombineerde kookprestatie was lekker.
Zelfs mijn vrouw was lovend en dan weet je dat je goed bent bezig geweest.
Tijdens het eten kreeg ik het flink op de heupen toen Willy, ondanks mijn vele uitspraaklessen, vroeg of we in België ook 'seapood' eten.

'Hoe vaak heb ik nu al gezegd dat je een "F" in het Engels ook echt als "F" uitspreekt Willy!' zei ik. 'Het is "seafood", niet "seapood", en ja, dat eten we ook in België; we eten nu toch ook seafood? En door een Belg gemaakt volgens een Belgisch recept?'

Neen, het was 'seapood' wat ze bedoelde en wat we nu aten was geen 'seapood'.
Mijn vrouw legde met handen en voeten uit dat alles wat in de zee leefde 'seafood' was. Vis, garnalen, mosselen, kreeft, udang,... allemaal seafood.

Willy bleef herhalen dat ze dat allemaal wel wist maar dat je ook seapood kon vinden in de tuin en dat je het kon eten. Erg lekker volgens haar. Het was trouwens Bahasa Indonesia zei ze, geen Engels.
De grote stelligheid waarmee ze bij haar standpunt bleef deed me enigszins twijfelen.

Willy is, zoals de meerderheid van de Ambonese vrouwen,  een 'kepala batu' van het hardste soort (kepala= hoofd, batu = steen, koppigaard dus). Ze kan soms met grote stelligheid een stelling verdedigen die totaal niet klopt. Maar toch, deze keer leek het anders.

'En hoe schrijf je dat dan?' vroeg ik.
'S-I-P-U-T', spelde ze nadrukkelijk, al een beetje triomfantelijk.
Het woordenboek bracht raad.
'Siput' was 'slak'.

Zowel zeeslak als landslak. Het was dus wel en niet 'seafood'.  Kepala batu had dus gelijk, over de hele lijn. Ik kroop maar weer in mijn schelp.

 

Dirk Weemaes

Ubud, Bali

Laat uw bank de boete voor belastingontduiking betalen

Experten in Oostenrijk schatten dat zowat 150 namen van landgenoten op de CD met gestolen bankgegevens staan die door de Duitse regering voor 2,5 miljoen euro wordt aangekocht. Niet alleen Duitse belastingontduikers zweten bloed en tranen.

Op de andere cd die twee jaar geleden al door de Duitse regering voor 4,5 miljoen euro werd gekocht en waarop gestolen gegevens van de Liechtensteinse LGT-bank te vinden waren, stonden 166 namen van Oostenrijkse belastingontduikers. Het is op basis van dit aantal dat de schatting voor de nieuwste cd is gebaseerd.

Het Ministerie voor Financiën raadt de burgers aan om binnen de veertien dagen zelf aangifte te doen. Dit is immers de meest 'elegante' uitweg uit de onzekerheid. Hoewel schuldbekenners niet ontsnappen aan boetes voor belastingontduiking vermijden ze bijkomende geldstraffen en strafrechtelijke vervolging en veroordeling.

De affaire rond de toenmalige Liechtensteinse cd toont echter dat van de 96 belastingontduikers die zelf aangifte hebben ingediend, slechts 67 namen op de bewuste cd voorkwamen. Zeventig procent. Daar heeft dus 30% van de schuldbekenners pech gehad waarop de discussie volgde over hoe verstandiger het is geen (fiscale) slapende honden wakker te maken en rustig af te wachten. Een regeling met de fiscus is ook na het ontdekken van de echte lijst met namen immers nog altijd mogelijk.

De 67 bewezen gevallen van belastingontduiking die op de cd voorkwamen hebben nu echter een aanzienlijke kans de aan de fiscus betaalde boete te kunnen terugvorderen. Een Liechtensteinse rechtbank besloot in eerste aanleg dat een ex-dochter van de LGT-bank een Duits belastingontduiker 7,3 miljoen euro aan de fiscus betaalde boete aan haar cliënt moet terugbetalen. Reden: de man werd door zijn bank te laat van de diefstal van gegevens op de hoogte gebracht, waardoor hij zelf geen aangifte kon doen binnen de toegestane termijn.

De Duitse immobiliënmakelaar uit Bad Homburg betaalde aan de fiscus 20 miljoen euro (achterstallige belasting, interest, boete, geldstraf). Hij diende klacht in tegen de LGT-dochter en won. De bank moet de geldboete aan haar cliënt terugbetalen. Dit oordeel van de rechtbank zet uiteraard de deur open voor een vloed aan klachten van andere belastingontduikers, reden waarom de bank beroep heeft aangetekend.

Ondertussen loopt ook in Oostenrijk het debat of de gegevens over Oostenrijkse belastingontduikers die op de nieuwe cd te vinden zouden kunnen zijn rechtmatig aan de belastingdienst kunnen worden overgemaakt zonder tegen het Europees Recht te zondigen. Parallel aan dit debat lopen de gemoederen hoog op als het in gesprekken over het schandelijk gebrek aan moraliteit gaat, zowel langs de kant van de Duitse regering die betaalt voor de gestolen bankgegevens als van de belastingontduiker die niet meer verdient dan aan de schandpaal genageld te worden en financieel te boeten voor zijn fiscale zonden. Over beide kanten hebben Oostenrijkers wel een opinie, zo lang ze zelf met rust gelaten worden.

Roel Verschueren, Wenen 9 februari 2010 - www.verschueren.at

Zingen

Bij ons thuis werd er vroeger nog gezongen. We zongen het gebed aan tafel, we zongen op de feesten, we zongen mee met My fair lady en the Sound of Music. Elk jaar gingen we naar het familiefeest (Mollenfeest) waar er door iedereen ( toch zo'n 100 man) altijd gezongen werd. Zingen was een deel van ons leven.

Maar met het ouder worden verwaterde die gewoonte spijtig genoeg. Twee van mijn kozijnen, Kris en Koen, zijn blijven verder zingen, de rest van ons is er zo stilletjes aan mee gestopt.
Ik was als het ware vergeten dat ik kon zingen, tot ik naar Ierland kwam. Hier wordt muziek en de zangkunst nog serieus genomen.

Ik moest het de eerste keer ondervinden toen ik in de pub zat op 2 Januari 1999, na de jacht. Alle jagers waren er aanwezig, en ze begonnen aan de traditionele sing-song. Plots werd ik op een tafel gezet, en moest ik ook zingen. Ik pannikeerde, want ik had al lang niets meer gezongen, en zong dus maar 'In de stille kempen' en kreeg er meteen een daverend applaus voor..

Vanaf toen kreeg ik de accolade 'she's a great singer' en dat is niet te onderschatten. Een goede stem wordt hier echt gewaardeerd.
Mijn zussen die hier op bezoek kwamen werden meteen ook getest, net als Haydn's Nederlandse vriend en zakenpartner, die met onze hulp 'De zilveren Vloot' zong.

Intussen heb ik al geleerd dat iedereen hier een 'party piece'heeft, dat is een liedje dat ze meteen kunnen zingen als ze opgeroepen worden tijdens een sing-song.

Ik heb hier ooit eens 'Je ne regrette rien' gezongen, wetende dat de Ierse harten smelten als ze Frans horen, en vanaf toen moet ik steeds weer Edith Piaff zingen. Ik heb het intussen ook al voor de Franse ambassadeur gezongen. Hij werd zo enthousiast dat hij voor 12 andere ambassadeurs rechtsprong en uitriep 'Vive la France!!!' Ach ja, ik heb hem maar in de waan gelaten.

Muziek is, net zoals godsdienst, niet weg te denken uit de Ierse samenleving. Er zijn hier dan ook een pak mensen die professioneel geschoold zijn.

Niet iedereen vindt werk als geschoolde vocalist ,je kan ze dus overal tegenkomen.
Zo is Michael Lawlor, de onderhoudsman in mijn zoon Sipke's school,een geschoolde tenor(zijn bijnaam in de school is Mickey lala). Nu op zijn zegtigste, heeft hij besloten om deel te namen aan de Ierse talent show, en gaat binnen kort naar de halve finale.

Een tweetal jaren geleden zat ik in een sandwichbar in Cork, toen een man de broodjes kwam leveren. Ik herkende hem meteen als Pat Doherty, een baritone, die ik nog begeleid heb met het koor en die ik in the Opera House de rol van Mr Bumble in 'Oliver!'zag vertolken.

Dan is er Louise O'Sullivan, de mezzo soprano, die haar zang carriere op heel jonge leeftijd moest stoppen omwille van een zware ziekte. Ze heeft de ziekte overwonnen en is nu terug met een pracht van een stem. Je kon er in deze post al naar luisteren.
Louise werkt in een Leisure Centre in Cork.

Emma Kate Tobia is een sopraan. Ze werkt heel hard aan haar carriere, en heeft nu, 5 jaar nadat ze zelf een CD uitbracht, getourd in de Verenigde Staten. Emma Kate zingt Ierse traditionele muziek, gearrangeerd voor klassieke begeleiding.

Als ze niet tourt, werkt Emma Kate samen met haar echtgenoot in hun bedrijf.

Ik kan nu niet meer naar het koor, en neem nu zanglessen bij Loaise O' Hanlon, om te kunnen blijven zingen. Laoise ( spreek het uit als 'Liesje')is een fantastische vocalist. Net zoals vele andere vocalisten geeft ze les en zingt ze op huwelijksfeesten om verder te kunnen. Laoise heeft ook haar eigen big band.

Cork heeft ook meer bekende talenten zoals Cara O'Sullivan en Mary Hegarty
De bovenstaande zangers zijn maar een kleine greep uit het enorme aanbod aan getalenteerde zangers in Cork alleen.

De Belgen tellen waarschijnlijk evenveel goede zangers als Ierland, het grote verschil is dat men hier nog weet of men kan zingen of niet. Het is een deel van het dagelijkse leven.
Bono is maar één van de velen!

Als je dus naar hier komt, en je bestelt een broodje in een koffiebar, vergeet dan niet dat de dame die je bedient, of de man die de toiletten aan het kuisen is, mogelijk dezelfde avond ergens een area staat te zingen.

En bereid je party piece voor!

Roos Demol

God’s website, alleen voor Christenen.

Stel u voor, u bent vertaler. Er komt een offerteaanvraag bij u binnen waarin staat dat alleen heteroseksuelen een offerte kunnen indienen omdat de tekst een zekere affiniteit met hetero’s vereist. Moord en brand, toch?

Stel u voor, u bent vertaler. Er komt een offerteaanvraag bij u binnen waarin staat dat alleen homoseksuelen een offerte kunnen indienen omdat de tekst een zekere ervaring en affiniteit met de homowereld vereist. Ook moord en brand, toch?

Stel u voor, u bent vertaler en van Afrikaanse afkomst. Er komt een offerteaanvraag bij u binnen waarin staat dat alleen blanken een offerte kunnen indienen omdat de tekst een zekere affiniteit met de situatie van Amerikaanse slavendrijvers vereist, niet met die van de slaven zelf. Rechtbank, toch?

Stel u voor, u bent vertaler. Er komt een offerteaanvraag bij u binnen waarin staat dat alleen gelovigen een offerte kunnen indienen omdat de tekst een zekere affiniteit met de bijbel vereist. Dat is wat vandaag gebeurde op een portaal voor vertalers.

Een Belgische organisatie die Translation Ministries werd gedoopt zoekt vertalers. Op hun website staat: “All our translators are qualified Christian and bilingual native speakers.” Nu, deze zinsconstructie is niet zo moeilijk te analyseren: een “Christian native speaker” is een Christen die als moedertaal de doeltaal beheerst. Een “Christian bilingual speaker” is iemand die Christen is en tweetalig is in de gevraagde talencombinatie. In elk geval een Christen dus. En op de website wordt expliciet gezegd dat al hun vertalers Christenen zijn. Hier wordt dus ook gezegd dat hun vertalers alleen maar Christenen kunnen zijn. Meer nog, ze gaan ervan uit dat een niet gelovige, een niet Christen, nooit kan voldoen aan de volgende eisen:

-must be conversant with biblical themes,

-must be knowledgeable about the doctrinal beliefs of evangelical Christianity,

-must have a strong biblical literacy.

Met alle respect, maar ik ken nogal wat niet gelovigen die de bijbel kennen, die de doctrine van evangelisch Christendom bestudeerd hebben en veel over en rond wat in de bijbel staat gelezen hebben. Velen van ons bijvoorbeeld. En omdat websites snel kunnen aangepast worden, hier een snapshot van de website van vandaag om 21:05

Dat ook velen geen offerte indienen is echter nogal duidelijk. Wie achter de organisatie schuil gaat is niet te ontcijferen. Whois geeft als zoekresultaat alleen een heleboel "Unknown"s. Alleen God kan een domeinnaam zo anoniem laten registreren. En God staat boven elke wet. En indien niet Hijzelf, blijkbaar dan toch Zijn dienaren. Dat weten we ondertussen al langer.

Maar bij eNom, de "registrar" komen we meer te weten (klik op Whois Search results).

En op http://www.aboutus.org/TranslationMinistries.org vinden we dan uiteindelijk nog een telefoonnummer ook. Let vooral op de "Related websites".

Ik moet hoe dan ook morgen God eens bellen.

Roel Verschueren, Wenen 1 februari 2010 - www.verschueren.at