Expats' Corner

Belgie gezien vanuit, onder meer, Medellin

Ik ben aan mijn zevende land toe (Spanje, VS, India, Japan, Singapore, Australia en nu Colombia).  De reacties die ik de jongste tijd heb ontvangen zijn van tweeerlei aard :

• Men stelt nog altijd onze chocolade op prijs, ons bier wordt ook in de hemel geprezen (alhoewel ik daar als geheel-onthouder geen mening over heb), diamanten komen ook in de discussie terecht en men heeft altijd wel sympathie voor de Belg als collega omdat hij als bruggenbouwer, compromiszoeker, laag profiel maar harde werker wordt beschouwd.  En natuurlijk is er altijd een vorm van bewondering voor het feit dat de meeste Belgen vrij gemakkelijk met meerdere talen omgaan.

• Als men evenwel over politiek praat, moet ik (de Belg) het gesprek op gang trekken omdat men bitter weinig weet over ons politieke situatie.  We verschijnen niet veel op CNN en BBC World (en misschien is dat niet zo slecht, en leunt het aan bij ons "laag profiel").  Als men evenwel hoort dat een landje met amper 10 miljoen inwoners bestuurd moet worden door niet 1 maar een aantal regeringen met premiers, minister-presidenten, een aantal vice-premiers, door niet 1 maar een aantal parlementen en dit alles naast gemeenschappen, dat wij het over ius soli en ius sanguinis hebben als we politiek voeren, dat we in de turbulentie van de huidige wereldeconomie ons kunnen druk maken over een strook bos van enkele vierkante kilometers om een "corridor" te creeeren voor Belgen tussen andere Belgen, en dat we al die intellectuele energie niet versluizen naar hoe ons land beter de uitdagingen van de toekomst zou aanpakken zoals verhogen van onze concurrentiepositie binnen een alsmaar kleinere en meer competitieve wereld, dan stuit men vaak op verrassing, onbegrip voor onze politici en onze ingewikkelde staatsstructuur, en misschien zelfs wel medelijden dat die sympathieke Belgen wel eens aan het prutsen zijn met de welvaart van hun kinderen en kleinkinderen.  Een vraag die ik wel eens meer hoor de laatste tijd (vooral nadat we vorig jaar dan toch enkele keren CNN en BBC World haalden met onze voortslepende politiek crisis), is waarom we dan maar niet gewoon beter beide gemeenschappen volledige autonomie geven.

Dus kortom, veel sympathie voor "de Belg", zijn werklust, zijn land maar meer onbegrip voor de manier waarop onze verkozen politieke leiders ons land regeren.

Marc De Mulder
Medellin, Colombia.

Colombia, een land waar expats nog speciaal zijn

Ik heb Belgie verlaten in 1997 en ben via India, Japan, Singapore en Australia in Colombia terechtgekomen.

Mijn naam is Marc De Mulder, General Manager van 3 bedrijven alhier actief in textiel.  Mijn vorige zwerftochten warden uitgevoerd in opdracht van ´s werelds grootste jeansproducent Levi´s waarvoor ik functies bekleedde als algemeen directeur en vice-president.  In mijn vrije tijd hou ik me actief bezig met aandelenbeleggingen.

Elk land heeft zijn eigenaardigheden die de lokale mensen natuurlijk zelf niet zien want cultuur heeft de onwaarschijnlijke macht om zichzelf te verbergen voor zijn eigen deelnemers.  Als ik hier in Colombia zeg dat het toch wel erg lang duurt om een werkvergunning te krijgen (bijna een maand) terwijl dat in Australië binnen een 3-tal dagen geklaard was, dan begrijpt men me niet goed. 

Colombia is bovendien een land waar nog niet teveel expats aanwezig zijn, van om het even welke nationaliteit, dus zelfs de meest belezen ambtenaar weet echt niet goed hoe je een werkvergunning geeft aan een expat.  Eerst werd alles geregeld via Bogota, de hoofdstad, dan opeens moest ik mijn werkvergunning afhalen in het buitenland bij het Consulaat van Colombia. 

Grappig wel dat mijn eerste bestemming Quito was, de hoofdstad van Ecuador. Twee dagen voor mijn afreis stak het Colombiaanse leger de grens met Ecuador over om een FARC-guerrillaleider te elimineren waardoor de grens gesloten werd.  In de kortst mogelijke tijd werd dan een nieuwe bestemming gezocht in Panama City.

Zaken doen in Colombia is heus niet zo onder de toonbank als velen wel zouden denken maar men blijft wel zeggen dat het belangrijker is wie men kent dan hoeveel geld men heeft. 

Colombia heeft nog te kampen met een slechte reputatie te wijten aan de drug kartels van de jaren ’90.  President Uribe is er weliswaar in geslaagd om dit land grotendeels erg veilig te maken (veel veiliger dan Venezuela !).  Jammer genoeg moeten Colombianen wegens dat gure verleden nog veel inspanningen leveren om een visum te verkrijgen als ze op zakenreis willen vertrekken.  Dat levert soms wel wat logistieke problemen op als vergaderingen moeten bijgewoond worden in de Verenigde Staten of Europa.

Een Belg die in Colombia woont en op zakenreis naar de Verenigde Staten vertrekt is ook op voorhand verdacht.  Bij het verlaten van het land wordt dan alle baggage grondig (HEEL grondig) onderzocht door de locale Colombiaanse politie in de luchthaven.  Ik moet 2,5 uur op voorhand in de luchthaven zijn of ik mis gewaarborgd mijn vlucht.  Bij aankomst in Miami word ik dan ook af en toe terzijde genomen door een minder vriendelijke Homeland Security official om mij eens grondig te ondervragen alvorens ik zelfs sta aan te schuiven in de ellenlange rijen wachtenden voor de immigratie van de VS.  Maar ja, zelfs met al dat ongemak zou ik het opnieuw doen. 

Ik beschouw mezelf heel gelukkig dat ik niet telkens de routine moet ondergaan van in hetzelfde land te leven en slechts het buitenland te kennen via zakenreizen of vakanties.  Een land ECHT kennen doe je pas als je er woont en deelneemt aan de locale cultuur.

Marc De Mulder
General Manager
Empresa CC Tex S.A.
Medellin, Colombia