Zwitserland in de ban van het populisme?

Het spel zit weer eens op de wagen. Voor de tweede keer in een jaar tijd (de eerste keer was vorig jaar rond deze tijd met het verbod op minaretten) slaagt het UDC erin om de populistische kaart feilloos te spelen en een controversieel onderwerp door het referendum te krijgen tegen de wil van de regering in.

De bedoeling is dus dat binnenkort buitenlanders die veroordeeld worden voor een reeks misdrijven automatisch het land worden uitgezet. De precieze criteria moeten nog nader worden bepaald maar naast grote delicten zou onder meer ook sociale fraude automatisch het intrekken van hun verblijfsvergunning betekenen, zonder dat dit geval per geval wordt bekeken en zelfs voor buitenlanders die in Zwitserland zijn geboren en nergens naartoe kunnen.

Het UDC weet uiteraard dat dit soort regels wel populair klinken maar in de praktijk indruisen tegen allerlei internationale verdragen die Zwitserland heeft ondertekend. Het is pure symboliek die in praktijk eigenlijk niet kan worden uitgevoerd. Hoe dit bovendien voor EU burgers dient gecombineerd met het vrij verkeer zoals geregeld in de bilaterale verdragen met de Europese Unie is natuurlijk ook zeer de vraag.

Volgend jaar zijn er algemene verkiezingen en de strategie van het UDC is dat de internationale kritiek die tegen die tijd zal uitbreken bij een eerste concrete toetsing (b.v. een veroordeling door het Europees Hof voor de Rechten van Mens in Straatsburg) automatisch extra stemmen zal opleveren. Want als er iets is waar de Zwitser allergisch voor is, dan is het buitenlandse kritiek.

Dat heeft hier altijd een averechts effect. Terecht is de Zwitser zeer trots op zijn uniek systeem van absolute democratie waar het volk beslist wat er gebeurt. Terecht wordt er op gewezen dat men in het buitenland niet te hard van de toren moet blazen en hun bevolking waarschijnlijk net hetzelfde zou stemmen mochten ze de kans krijgen om hun mening te geven.

Voor de duidelijkheid, Zwitserland heeft effectief een hoger aantal buitenlanders dan haar buurlanden (22%).bDe sterke economie is hier een reden voor maar ook strengere naturalisatievoorwaarden zorgen ervoor dat je hier veel langer als buitenlander geboekt blijft dan in pakweg België.

Welvarende buitenlanders die zich in Zug en dergelijke willen vestigen, moeten evenwel zich geen zorgen maken. Het socialistische initiatief om een minimumbelasting van 22% in te voeren vanaf een inkomen per persoon van 250.000 chf werd zoals verwacht afgewezen. Voor een deel ook omdat dit gezien werd als een ondermijning van de belastingsautonomie van de kantons. Fiscale concurrentie wordt hier in gezien als zijnde erg gezond.

Samengevat staat de Zwitserse regering de komende maanden weer heel wat diplomatiek geboetseer te wachten om dit allemaal recht te trekken.

Patrick Soetens

Genève

Het einde van de Ierse droom

Ondertussen is het al meer dan 7 jaar geleden dat wij de Ierse bodem verlieten, maar ergens blijven we een warm plaatsje koesteren voor « good old Ireland ». Ierland en meer bepaald Dublin was ten slotte voor ons het eerste buitenland, we hebben er vijf jaar gewoond en twee van onze kinderen werden er geboren.

Met grote ogen kijken wij dan ook naar wat er momenteel gebeurt. In plaats van een langzaam herstel na een wereldwijde crisis die zowat iedereen heeft getroffen, gaat het er van kwaad naar erger en lijkt het land momenteel regelrecht op het faillissement af te stevenen.

Dit is het land dat wij leerden kennen als de Keltische Tijger, het land dat jaar in jaar uit bijna 10% groei kende, het land van het optimisme en van de grote ambities. Een land dat gericht was op de nieuwe economie, met de Google’s , Dell en de Microsofts als ikonen van deze tijd. Een land waar Amerikaanse multinationals zich thuisvoelden in een bedrijfs- en belastingsvriendelijk klimaat, zonder die Europese bemoeizucht van vakbonden en ondernemingsraden. Een land waar men ten minste nog risico’s durfde nemen én je er ook voor beloond kon worden. Kortom, een beetje Amerika in Europa.

Ja, wij merkten ook dat stilaan een vleugje arrogantie in de Ierse ziel was gekropen. De loonsverwachtingen begonnen de pan uit te swingen want werk was er genoeg. Het werd een erg duur land. En inderdaad was het wel een beetje gedurfd dat jonge mensen zich zo in de schulden staken om een eerste, tweede of zelfs derde huis te kopen. Maar anderzijds bleef alles maar stijgen en waren er tal van voorbeelden van mensen die op enkele jarenerg rijk werden in het vastgoed. En je wou toch niet als enige de bal missen.

Nu blijkt dat de jaren van 2004-2007, toen wij al vertrokken waren, er wel degelijk echt teveel aan zijn geweest en de speculatie compleet uit de hand is gelopen. Teveel goedkoop geld en teveel hebzucht. Nu de huizenprijzen terug naar het niveau van 5 jaar geleden zakken en de meesten die tijdens sindsdien een huis hebben gekocht aankijken tegen leningen die de waarde van hun huis overstijgt, ziet het er echt niet goed uit voor het land. Want sparen zit niet echt in de mentaliteit. En die naar verluidt driehonderdduizend leegstaande huizen overal in Ierland, wie gaat die ooit bewonen.

Toen wij net in Ierland aankwamen eind 1997 was de Ierse terugkeer net begonnen. Het was decennia lang de gewoonte geweest dat de Ieren na hun studies uitweken naar andere (Engelstalige) landen op zoek naar een betere toekomst. Het lijkt nu dat het aloude patroon weerkeert en de diaspora weer kan beginnen. Een nieuwe cyclus breekt aan. Het blijft een apart land, Ierland.

Patrick Soetens

In Frankrijk is de cheque nog bijlange niet dood

Vandaag eens een keer niet over Zwitserland maar over … Frankrijk.

Ik mag dan wel in Genève werken maar wonen doe ik in feite net over de grens in Frankrijk. Het is eigenlijk redelijk grappig: nadat ik in Ierland en Cyprus de twee uithoeken van de Europese Unie verkende, ik nu geografisch midden in Europa ben maar er voor de eerste keer toch niet in werk.

Door in diverse landen te wonen, heb ik ook in verschillende landen de ervaring gehad om een bankrekening te openen en er je betalingsverkeer te doen. En ik kan je verzekeren, de Belgen beseffen niet half hoe ze verwend zijn!

Wat voor ons doodnormaal is, is dat in andere landen helemaal niet. Bijvoorbeeld een overschrijving doen naar een andere rekening. Franse banken zijn eigenlijk helemaal niet voorzien op klanten die online overschrijvingen wensen te doen. Schoorvoetend zijn er mogelijkheden gekomen om naar andere rekeningen over te schrijven, maar het blijft behelpen met externe rekeningen die eerst dienen te worden geregistreerd vooraleer je er kunt naar overschrijven en met beperkingen op de bedragen. Met internationale overschrijvingen moet je helemaal niet afkomen.

De normale manier waarop een Frans bedrijf verwacht wordt betaald te worden is in feite per cheque. U hoort het goed. In België hebben mensen onder de dertig waarschijnlijk nog nooit een cheque in handen gehad maar hier is dit een basisproduct zoals brood en melk. Zonder chequeboek lukt het hier niet, geloof me vrij, ik heb geprobeerd. Ik werk tenslotte zélf voor een online bank. Ik heb firma’s op stelten gezet door te vragen naar zoiets exotisch als hun IBAN-rekening om een factuur te betalen.

De cheques die je zelf ontvangt,stuur je geëndosseerd per post op samen met een documentje uit je chequeboek. Wat dan weer goed is voor het voortbestaan van de Franse post. Of je gaat mee aanschuiven aan het loket waar anderen hun stapeltje cheques van de maand komen betalen. Franse dames hebben overigens steevast een « chequier » in hun handtas zitten die ze dan bovenhalen om aankopen van 10 euro bij de bakker mee te betalen.

Nog iets hilarisch is het volgende. De meeste Franse banken zijn regionale coöperatieve groepen en wat voor u en ik dezelfde banken zijn, zijn in feite juridisch aparte entiteiten zonder gezamenlijk betalingsverkeer. Dit hebben we zelf ondervonden toen we verhuisden en dezelfde bank in het nieuwe dorp (echter in een ander departement) geen toegang bleek te hebben tot onze rekening die wij bij hun collega’s in het kantoor minder dan 40 km verder hadden afgesloten.

Het enige advies (geen grap) was om de rekening in de ene vestiging te sluiten, mijn chequeboek te versnipperen en de procedure om een rekening te openen op te starten bij de nieuwe bank (en ik kan u verzekeren, documenten invullen daar zijn de Fransen zeer sterk in). Dus als u weer eens sakkert op uw bank, bedenk dan dat het elders nog veel erger is. En anders moet u maar eens een échte online bank proberen :)

Patrick Soetens
Keytrade Bank Genève

Responsabilisering en solidariteit, het Zwitserse voorbeeld

Het wordt een beetje eentonig de laatste tijd. Tegenwoordig worden we van alle kanten overspoeld met berichten die aantonen dat Zwitserland zijn zaakjes wel erg goed geregeld heeft. Zo plaatste ook het Wereld Economisch Forum Zwitserland onlangs op de eerste plaats in de lijst van de meest competitieve economieën ter wereld.

Bewijzen te over dat een land dat op zich erg vergelijkbaar is met België (een degelijke infrastructuur, diverse culturen en talen en een goed opgeleide bevolking) alle troeven heeft om het ver te schoppen in de globale economie.

Het is ook redelijk ironisch dat Zwitserland tegenwoordig nog zowat het enige land is in Europa dat met glans de testen voor het toetreden van de Eurozone zou doorstaan, maar dit geheel terzijde.

Waar ik eigenlijk over wil hebben is dat het verbazend blijft dat er niet meer gesproken wordt over het Zwitsers federale model om uit de Belgische politieke impasse te geraken.

Uiteindelijk gaat het zowel bij Franstaligen en Vlamingen over het geld. En als er iets is waar de Zwitsers erg goed in zijn, dan is het nadenken over geld en hoe men daar rationeel mee omgaat.

Ten eerste moet je weten dat altruïsme niet echt Zwitsers is. Het viel mij al snel op dat alles hier zijn prijs heeft en diensten hier zelden gratis zijn. De dokter factureert bijvoorbeeld op basis van hoeveel van zijn tijd je consultatie in beslag neemt.

Wil je één of ander attest, bewijs, diploma-erkenning van een bepaalde instantie, wordt je dit steevast flink doorgefactureerd aan tarieven die je enkel in de privé sector verwacht. En onlangs ging de politie in Zürich mensen die aangehouden werden voor al dan niet vermeende dronkenschap in een speciale cellenblok de nacht laten onderbrengen. Daarvoor rekenden ze wel een tarief aan dat je eerder verwacht in een degelijk viersterrenhotel. De bewaking en die nieuwe cellen dienen toch ook betaald, was de rationele redenering.

Dit alles maar om te zeggen dat de Zwitser graag duidelijkheid heeft over geld en de kost van iets altijd gaat berekenen.Met vage noties van absolute « interpersoonlijke » solidariteit kom je hier niet weg. Vandaar dat het de moeite waard is om eens te kijken hoe de Zwitsers de heikele kwestie van responsabilisering en solidariteit aanpakken.

Zoals alom bekend is Zwitserland een federaal land dat zeer gedecentraliseerd is met het grootste deel van de inkomsten en uitgaven op kantonaal en gemeentelijk vlak. Er zijn zeer duidelijk afgelijnde bevoegdheden tussen de verschillende niveaus. Het subsidiariteitsprincipe wordt ten volle benut. De federatie legt maximale verantwoordelijkheid bij het lokale beleid en de burger wordt via het referendum rechtsreeks bij het beleid betrokken.

De hoogte van de sociale zekerheidsuitkeringen wordtfederaal geregeld. De bijdragen voor personenbelasting en vennootschapsbelasting zijn grotendeels voor het kanton. En zij verschillen zeer sterk tussen de kantons. Sommige kantons profileren zich als een belastingparadijs binnen Zwitserland, andere zijn meer socialistisch (het moge wel duidelijk zijn dat de term socialisme hier niet hetzelfde betekent als in België).

En de solidariteit tussen rijke en arme kantons zal u vragen ? Wel de Zwitsers plakken daar een bedrag op. Dit bedrag wordt door de federale raad elke vier jaar goedgekeurd voor de volgende vier jaar. Zo bedraagt het bedrag aan interkantonale solidariteit voor volgend jaar precies 3,6 miljard CHF.

De principes zijn erg helder. De hoogte van de solidariteitstransfers zo bepaald dat de armste kantons na het ontvangen van de solidariteit op een niveau komen waarbij de eigen inkomsten 85% bedragen van het nationale gemiddelde. De cijfers worden berekend en de tabel komt dan in de krant.

Voor de volledigheid dient nog vermeld dat er nog een tweede solidariteitsfonds bestaat. Dit dient ertoe de specifieke kosten van een centrumfunctie (lees : grote steden zoals Brussel) of geografische nadelen te compenseren.

Om in België uit de eeuwige discussie te geraken over het vermeende egoisme van de ene gemeenschap en het vermeende potvertieren van de andere zou men het eens over een andere boeg kunnen gooien. Waarom eens niet nadenken om een systeem van gedecentraliseerde financiële verantwoordelijkheid gecombineerd met een soortgelijk systeem meteen vastgelegd bedrag aan solidariteitstransfers tussen de Belgische provincies?

Patrick Soetens

Zwitsers pragmatisme

Een van de geheimen van het Zwitsers economisch succes is het economisch pragmatisme. Daarbij niet gehinderd door enige dogma’s is de rode draad in het Zwitsers beleid steeds het zoeken naar wat voor het eigen land en zijn bevolking het voordeligst is. Je kan daar principiële bezwaren tegen hebben maar zo onlogisch is het eigenlijk niet.

Op bepaalde vlakken leidt dat tot een heel liberale politiek, op andere vlakken tot een socialistische politiek. De Zwitserse landbouw is bijvoorbeeld nog veel hoger gesubsidieerd dan de Europese en leidt tot zeer hoge voedingsprijzen. Maar het zorgt ook voor erg welvarende Zwitserse boeren en een afgeschermde markt.

Over het “forfait fiscal”, m.a.w. de mogelijkheid voor rijke buitenlanders om een afspraak te maken qua bedrag van te betalen belastingen hebben we het al eens gehad. Nu bestaat daarvan ook een versie voor de bedrijven. Een van de grootste troeven in het aantrekken van hoofdkwartieren van buitenlandse ondernemingen is inderdaad de mogelijkheid om individuele afspraken te maken voor wat betreft de belastingsdruk voor een bedrijf dat overweegt naar Zwitserland te komen.

Deze speciale deals zijn erg geheim. Genève is een wereldcentrum op het vlak van grondstoffenhandel geworden doordat de gewenste bedrijven gelokt worden door afspraken “à la tête du client” waardoor deze bedrijven maar een fractie betalen van het normale vennootschapstarief. En zo telt deze sector in Genève ondertussen al 6.500 goedbetaalde werknemers.

Onlangs kwam één van deze deals aan de oppervlakte doordat het bedrijf Trafigura in het kader van een obligatie-uitgifte cijfers bekendmaakte. Hieruit bleek dat het bedrijf door het overbrengen van (een deel van) zijn activiteiten van Nederland naar Zwitserland 150 miljoen CHF aan belastingen had uitgespaard.

Volgens de SonntagsZeitung kon er uit afgeleid worden dat het bedrijf zijn belastingvoet van 25.5% naar minder dan 3% (!) had kunnen terugbrengen door naar Zwitserland te delokaliseren. Er kwam geen commentaar van het Zwitserse kanton in kwestie.

Ook het recent invoeren van een bonustaks in de UK leidt ertoe dat Zwitserland momenteel discreet en met succes hedgefunds probeert te overtuigen om naar Zwitserland te komen. De eerste zijn al gearriveerd en er zouden er zeker al meer zijn, ware het niet dat er gewoon geen beschikbare kantoorruimte is voor bedrijven en Genève qua huisvesting een enorm tekort kent (er is permanent slechts 0.1% vacant) waardoor het moeilijk blijft om de hoogbetaalde hedgefund managers aan te trekken, zeker gezien de wachtlijsten in de internationale scholen.

En zo blijft Zwitserland goed zorgen voor zichzelf en laat het de ideologische beschouwingen over aan haar buurlanden.

Patrick Soetens

Zwitserse medicijnen voor de Belgische ziekte?

Als men de Belgische politiek vanuit het buitenland volgt, lijkt het wel alsof de communautaire problemen er onoplosbaar zijn en een efficient beleid niet meer mogelijk is.  

Eigenlijk kijken we wat moedeloos toe naar een continu gepalaver en een verspilling van energie en tijd.   Gezien de maatschappelijke voorkeuren aan beide kanten van de taalgrens zo uiteen liggen, lijkt elke duidelijke beleidskeuze al op voorhand gecompromitteerd.  

Als er dan toch een compromis wordt bereikt is het oorspronkelijke beleidsplan meestal al zo verwaterd dat het uiteindelijk zijn doel mist.  

En zo  wordt België een land van middelmatigheid, van mossel-noch-vis politiek, van het voor zich uit schuiven van problemen.     

In het huidig woelig economisch water lijkt België een roeiboot die zelfs geen kompas heeft terwijl de landen rondom ons over grote zeeschepen beschikken. En in de verte zien we al de Aziatische speedboatsal opdoemen.

Nu wordt vaak de indruk gewekt dat de Belgische problematiek met zijn twee culturen en taalgroepen (de Duitstaligen even buiten beschouwing gelaten) uniek is en dat een land  met zo’n tegenstellingen dan ook geen toekomst kan hebben.  

Gezien de grote parallellen en de geografische nabijheid verbaast het mij dan ook dat men niet meer spreekt over en inspiratie zoekt in het Zwitserse model.  En dit terwijl we er zoveel van kunnen leren!

Zwitserland heeft net dezelfde problematiek van verschillende culturen, talen en politieke voorkeuren.  En toch draait het hier vlot. Terwijl België verdrinkt onder een overheidsbeslag dat tot de hoogste ter wereld behoort, kan Zwitserland uitpakken met één van de laagste percentages belastingdruk in de OECD.

De conflicten tussen de gemeenschappen over het te voeren economisch en sociaal beleid worden hier grotendeels vermeden door het feit dat het belangrijkste deel van de overheidsinkomsten op het vlak van de kantons wordt ontvangen en uitgegeven. Elk kanton bepaalt zelf zijn beleidsvoorkeuren en de fiscale concurrentie tussen de kantons speelt volop (sommigen spelen het zelfs agressief, met belastingtarieven voor bedrijven van maar 5% terwijl het in het naburige kanton drie keer meer). 

En als het ene kanton veel meer sociale accenten wenst te leggen dan een ander kanton, kan het dat zonder probleem (voor zover de lokale kiezer akkoord gaat uiteraard, hier heerst de absolute democratie van het referendum). Maar de rekening van het gekozen beleid dient wel steeds zelf betaald.

Het mooie is echter tegelijkertijd dat fiscale concurrentie hier niet in de weg staat van een solidariteit tussen rijkere en armere regio’s.   

Zo wordt er door de bondsraad - de  zevenkoppige federale regering van hier - een bedrag bepaald aan solidariteit (momenteel 3 miljard CHF per jaar tussen 2008 en 2011).   En zo betalen de rijke kantons  (Zug, Bazel, Genève, Zürich, Vaud,..) een redelijk flink bedrag aan financiële transfers aan de armere kantons (Uri, Jura, Valais,..).  Het bedrag wordt zo bepaald dat de armere kantons na ontvangst van de transfers op een niveau komen van 85% van het Zwitsers gemiddelde. 

De verdeelsleutel van de transfers houdt tevens ook rekening met objectieve handicaps zoals  geografische factoren (de bergregio’s) en socio-demografische (agglomeraties).  En om de 4 jaar worden de fondsen opnieuw bekeken.    Alles wordt op een zakelijke manier becijferd en beslist. De kaart met de financiële transfers stond deze week nog in de krant.

Dit alles liet me meteen aan de Belgische situatie denken.  Geef toe, het Zwitsers voorbeeld dit geeft stof tot nadenken.

Patrick Soetens

Help, mijn hond brengt mij voor de rechtbank!

Zwitserland komt al vaak genoeg in het nieuws met serieuze topics.  Tijd voor eens iets luchtiger nieuws uit het alpenland ! 

Wij hebben het op deze blog al gehad over het referendum en hoe deze absolute vorm van democratie de Zwitsers zeer nauw aan het hart ligt. Het is inderdaad echt een uniek systeem waarbij eenieder die voldoende stemmen achter zich kan verzamelen, een voorstel kan indienen waarover en waarvan het resultaat bindend is.

Zo wordt er nu op 7 maart in alle Zwitserse kantons gestemd over het recht van dieren om zich juridisch te kunnen verdedigen in de rechtbank.  Voor de duidelijkheid, het voorstel houdt niet in dat de dieren zélf zich gaan verdedigen maar dat zij door een (menselijke) advocaat verdedigd kunnen worden voor de rechtbank in geval van inbreuken op de wetgeving aangaande de bescherming van dieren.

Zwitserland kent al een uitgebreide en strenge wetgeving  terzake maar het gaat volgens de initiatiefnemers achter dit voorstel niet ver genoeg.  Voor hen gaat het niet op dat mensen zich voor de rechtbank kunnen laten verdedigen in geval van dierenverwaarlozing of geweld tegen dieren terwijl de dieren zelf zich niet kunnen laten verdedigen. 

In Zürich bestaat er al een advocaat gespecialiseerd in dierenrechten en als het voorstel wordt aanvaard, dient elk kanton binnenkort een advocaat aan te stellen die de rechten van de mishandelde dieren verdedigt.
 
Het advies van het Zwitserse parlement en de Bondsraad (= de regering) is niet in te stemmen met het voorstel maar zoals altijd heeft het volk hierin het laatste woord.  En naar verluidt is de burger globaal genomen een voorstander van het idee.

Denk dus binnenkort maar twee keer na vooraleer u hier een huisdier neemt.

Patrick Soetens
www.keytradebank.ch

Wordt Zwitserland bedreigd door minaretten ?

Zwitserland kent zoals u weet een echte democratie waar de bevolking over diverse topics per jaar stemt. Elke Zwitser heeft het recht een bindend referendum te vragen indien hij dit wil en er voldoende handtekeningen voor krijgt (100.000 op 18 maanden voor een bindend federaal referendum).

De regering kan niet kiezen of en wanneer een referendum wordt gehouden. Zo gaat de Zwitser 4 of 5 keer per jaar stemmen over heel concrete topics. Deze keer is het echter uit de hand gelopen. De populistische partij UDC is erin geslaagd voldoende stemmen bij elkaar te halen om een referendum af te dwingen op een verbod op minaretten… Ja u leest het goed.

In totaal zijn er momenteel 4 (vier) minaretten in Zwitserland maar volgens het UDC moet er dringend ingegrepen worden voor het te laat is en het land overspoeld wordt door minaretten (zie affiche). Op 29 november wordt er dus gestemd of het bij wet verboden moet zijn om minaretten te bouwen in Zwitserland. U kan hierbij de fijngevoeligheid van de affiches van de initiatiefnemers achter het verbod zelf beoordelen.

In verschillende steden werd beslist dat ze te xenofoob zijn ; andere steden beslisten eerder voor de vrijheid van meningsuiting. Gezien de symboolwaarde en de grote financiële belangen voor Zwitserland (een belangrijk deel van het fortuin uit met Midden Oosten wordt in Zwitserland beheerd en de islamwereld is zeer belangrijk voor de export en voor het toerisme) verwacht ik niet dat het verbod er niet zal komen maar dat er niettemin een flink deel van de bevolking mee zal instemmen (30-40% ?).

Erg goed is dit allemaal niet voor het imago van Zwitserland dat de laatste tijd toch al onder vuur ligt. Ook hier in Genève wonnen de populisten de verkiezingen met een campagne gericht tegen de frontaliers die in Genève werken maar over de grens wonen en de jobs zouden « afpakken » of in elk geval bereid zijn te werken voor lagere lonen. Eigen volk eerst dus. Waar hebben we dat nog gehoord ?

Patrick Soetens
Keytrade Bank Genève

Sluit Zwitserland de grenzen voor EU burgers?

Wat ik nu hoorde, was toch even een schokje.  De Zwitserse politiek buigt zich momenteel op het akkoord met Europa over het vrije verkeer van EU burgers binnen Zwitserland en overweegt het herinvoeren van quota.  

Ik dacht dat hierover nu eenmaal een akkoord bestond met Europa en dat je niet zomaar op kan terugkomen als je even denkt dat je die buitenlanders niet meer zo nodig hebt, maar dat blijkt niet zo te zijn.  

Er zou in de overeenkomst een achterpoortje zijn ingebouwd waardoor het mogelijk is om het vrije verkeer te beperken als er teveel buitenlanders bijkomen.  Als er in een jaar minstens 10% meer werkvergunningen  worden afgeleverd dan het gemiddelde van de laatste 3 jaar kan men blijkbaar daarna een beperking invoeren.

En dat is men nu van plan « gezien de crisis en de stijging van de werkloosheid ». Een en ander is erg relatief, gezien de werkloosheid zelfs na de recente stijging slechts een goede 3,5% bedraagt.  

Bovendien zijn diegenen die getroffen worden door de crisis voornamelijk de buitenlandse werknemers zelf.  Het aantal werkloze Zwitsers is tussen september vorig jaar en maart dit jaar immers slechts gestegen van 1.8% naar 2,4%. Bij de buitenlandse werknemers steeg de werkloosheid echter van 4,6% naar 6,9%. 

Nu is het natuurlijk zo dat Zwitserland in vergelijking met andere Europese landen een veel groter aantal buitenlandse werknemers telt (slechts 73% van de actieve bevolking zijn Zwitsers) wat op zich al de openheid aantoont.  Maar je beseft dan wel weer meteen dat je hier in de eerste plaats te gast bent voor zover je kunt bijdragen aan de Zwitserse economie. 

Patrick Soetens
Keytrade Bank Genève

De Zwitserse boer boert goed

Een artikel in Le Matin viel mij op deze week. Je zou Genève niet direct associëren met de landbouw, maar er zijn hier dus wel degelijk landbouwers.  De gemiddelde boer in het kanton Genève verdient 80.000 CHF (ongeveer 50.000 EUR) per jaar en staat daarmee aan de top onder de Zwitserse kantons.   

En wat nog opmerkelijker is, is dat slechts 10% van zijn productie gesubsidieerd is. Een en ander wordt bereikt door een hoge mate van automatisatie en een focus op rendabele producten zoals blijkbaar groenten ipv veeteelt. 

En door goede promotie en ondersteuning van het kanton werd de consument ook overtuigd van het kopen van lokale producten.

Een en ander bewijst dat het wel degelijk mogelijk lijkt te zijn binnen Europa om zelfs op redelijk kleine schaal een rendabel landbouwbedrijf te hebben zonder dat de belastingbetaler voor je inkomen dient te zorgen.

Ik ben zeker geen specialist terzake om hier in te gaan op een vergelijking met andere landen in Europa maar ik meen me wel te herinneren dat het Europees landbouwbeleid erg  communistische trekjes heeft  en dat de meerderheid van de uitgaven van het Europees budget nog steeds naar de landbouw gaat. 

En dat  terwijl de landbouwsector maar een erg klein deel vertegenwoordigt van het bruto binnenlands product. Maar het kan dus blijkbaar wel degelijk anders.

Patrick Soetens
Keytrade Bank Genève

www.keytradebank.ch