Over K3, Sinterklaas, de evenaar oversteken en altijd rechtdoor

Het feestje was geen verrassing. Dat hadden we samen gepland - we hadden eigenlijk nog nooit veel mensen samen bij ons thuis uitgenodigd, wat gezien het aantal keren dat we zelf al gevraagd werden bij andere koppels en gezinnen wel eens tijd was.

Dus Sinterklaasavond 5 december zou het een feestje worden. Petra verjaart op 6 december, en heeft dus een aantal dingen gemeen met Sinterklaas, behalve de baard.

Maar ik vond dat 40 worden wel iets speciaals mocht zijn - ik kon tenslotte vorig jaar ook mijn pret niet op : mijn schoonmoeder op bezoek, een verrassingsuitje naar Pilanesberg en een gastronomisch ontbijt in de Lost City, en als klap op de vuurpijl een rollenspel slash afterparty een paar dagen later op de avond voor Halloween, waarbij onze gasten langs de slaapkamervenster binnenkwamen, met revolvers zwaaiden en onder meer mijn net gekregen verjaardagscadeau meenamen, samen met ons wereldbeeld dat het met de criminaliteit in Zuid Afrika toch wel ok was.

Dat event, trouwens, heeft duidelijk de zin voor vrienden en familie getemperd om ons een bezoekje te brengen. Begrijpelijk, natuurlijk.

Aan de andere kant vond Petra het altijd wel spijtig dat we niet echt konden delen met onze vrienden en familie in België hoe we hier leven. Hoe we naar de supermarkt gaan, naar school, gaan werken, enzovoort. De gewone dingen des levens, quoi. De 98 pagina's uit mijn boek, niet die 2 over de overval.

En dus dacht ik : ik smijt er wat Miles & More Frequent Flyer Miles tegen aan (60.000 om precies te zijn), en vraag aan Petra's zus Ellen of ze niet wil afkomen bij wijze van verrassing. De andere zus Marianne was hoogzwanger, dus dat was geen optie, en de mama was hier al geweest én al een keertje vastgebonden op ons bed, dus die had haar plezier al gehad.

Ellen moest er dankzij Peter's steun niet zo lang over nadenken...
Maar daarmee stopte het niet. Een uitgekiend mailtje naar de andere kant van de familie, en mits een genereuze sponsoring van opa & oma Van Mol zouden mijn zus Dominique en schoonzus Marijke naar het feestje komen. Gert, mijn broer, zou een dag later komen om in te pikken op de festiviteiten.

En zo hadden Lucas, Emma en ik een immens geheim, dat we angstvallig verborgen hielden. We hadden codewoorden: Op vrijdag zou K3 landen, met 2 verschillende vluchten, op zaterdag Sinterklaas. Gedurende meer dan 4 weken gaven de kinderen geen krimp.

Donderdag 4 december: een emotioneel moment.
Petra belt met Ellen, omdat zus Marianne bevallen is van Roman. Petra was emotioneel aan de telefoon, omdat ze het spijtig vond dat 'we die belangrijke momenten' missen: Petra niet bij haar zus voor de geboorte, en omgekeerd, dat ook Ellen niet bij Petra zou zijn voor haar verjaardag.
Ellen vindt 'dat ook spijtig'. Ellen's valies om te vertrekken staat op dat moment naast haar.

Vrijdag 5 december staat dan geboekt als een Best Practice Operationeel Management.

Marijke en Dominique afhalen op de luchthaven. Wachten op Ellen die een uurtje later landt. Naar Exclusive Hire voor kandelaars. Naar Life/Sandton city voor bestelde taarten. Met al die taarten (Ellen, Dominique & Marijke waren mee) naar Lonehill. Afzetten van 'K3' aan Montecasino & the bird gardens. Naar huis, om taarten in de ijskast te krijgen en ongezien alle baggage in de logeerkamer te krijgen.

Thuis voor installatie feestje, naar Builders Warehouse voor materiaal, naar Toys'R'us voor ...heu.. Sinterklaas. Naar Liquor store voor rest van drank en ijs. Naar Woolworths voor Rocket salade. Afgesproken met Marike die K3 van Montecasino naar Woolworths brengt. K3 in auto naar huis. (Dat was een spannend moment).

K3 in huis binnengesmokkeld, met Petra thuis... K3 in logeerkamer.
Verhaaltje van cadeau in logeerkamer opgedisseld aan Petra, zodat ze er niet binnenmocht. Kinderen werken mee aan verhaaltje cadeau in logeerkamer en gaan zogenaamd cadeau inpakken.
K3 moeten doen wat ze niet goed kunnen - stil zijn.

Smokkelen van pinten bier, gekoelde fles wijn en 3 glazen naar logeerkamer, uit de keuken waar Petra aan het werken was. Smokkelen van computer naar logeerkamer omdat K3 nog een nummertje wilden inoefenen.
Enfin, u begrijpt, het had wat omhanden.

De gasten kwamen niet allemaal om 7 uur. Wat zeg ik, tegen 8.30u dacht ik dat het wel goed genoeg zou zijn: K3 had dan al een slordige 3 uur of meer in onze logeerkamer zitten chambreren.

Petra geblinddoekt op een stoel. Eerst cadeautje van kinderen. Dan nog eens geblinddoekt, voor 'nog een cadeautje'. Muziek opgezet van Marco Borsato, want Ellen had de tekst van 'Dromen zijn bedrog' vervangen door een mooie persoonlijke tekst over Petra. K3 komt redelijk onherkenbaar uitgedost door het publiek naar beneden.

Petra, tja, Petra ziet verklede dames een lied zingen.

Haar gelaatsuitdrukking spreekt boekdelen, en het beseffen dat het haar zus en schoonzussen zijn gebeurt in fases... Hoe kan het ook anders: het is niet alleen 'buiten verwachting', het is ook bijna letterlijk 'ondenkbaar'.
Gelukkig heeft ze een stevig hart. Ik denk dat Petra de volgende 3 dagen nodig had om te beseffen dat het allemaal echt is.

Er werd gebarbecued, gedronken, taart van de Life gegeten, gedanst, gezongen (een collega van Petra heeft een stem als een klok). En de avond eindigde met K3 én Petra in ons zwembad. Ik heb daar foto's van, die ik op een ander nuttig moment tegen hen kan gebruiken.

Volgende blog: een ...heu... exclusief verjaardagsetentje. (Maar dan in het Krugerpark, nadat we een horde olifanten tegenkwamen en voor we een luipaard in een boom zouden zien)

Jan Van Mol

Over de Christmas Wishes en goedverpakte hoop

Oei. ik sta achter met berichten over onze wedervaren.

Ik was ondertussen een week in België - geinterviewed door de Tijd tijdens het Creativity World Forum, waarop Frank, toch al een aantal decennia een goeie vriend me bericht dat hij eindelijk begrijpt wat ik doe :-P

Ondertussen ook op nummer 1 binnengekomen op de Top 15 van een Internationale Trend Filters website, met een bijdrage over een ontwerp om de wereld letterlijk door een Chinese bril te zien - waar ik op de Addictlab blog al over schreef.

Vorige week nog zaten we in Hluhluwe (spreek uit shloeshloewé) en St Lucia in een lodge. Foto's? verhalen? Natuurlijk, het moet alleen wachten tot de rook wat opgeklaard is, want overmorgen doen we hier een feestje ter ere van Petra haar verjaardag, en de zaterdag komt dan de Sint en meer van dat. (Dat meer van dat zal ik later toelichten om redenen die dan zullen duidelijk zijn)

En dus probeer ik door 50 dossiers voor klanten te gaan (van vliegtuig cleaning concepten, te recycleren frituur olie, de bibliotheek in Borgerhout die moet herdacht worden, chocolade concepten en ga zo maar voort) terwijl het feestje , de catering , en.. heu.. een verrassing of 2 operationeel moet opgevolgd worden. Petra leest dit ook, dus u begrijpt dat ik hier niet verder op inga.

Toch even iets over de tijd van het jaar.
En neen, ik zal het niet over Pieter de Crem hebben die zich de halve blogosfeer op de hals heeft gehaald, of over Maurice Lippens (vraag aan mijn kinderen over Fortis en die beginnen Fortis Potteke Pis enzo te zingen, maar ik zit daar voor niets tussen).

Maar over de Crem en Lippens, daar moet ik me stevig over inhouden.
Ik ga het ook niet hebben over de Sint, want het schaamrood stijgt me naar de wangen als ik hier in een speelgoed winkel tegen een zwarte winkeljuffrouw moet uitleggen dat wij een grote witte man op een paard hebben die zwarte mannetjes door schoorstenen stuurt om onze kindjes blij te maken.

Nee, even lokaal.
Elke morgen luisteren we naar 94.7FM in de auto, een van de betere radios van Gauteng.
Nu, radio maken in Zuid-Afrika , daar stoor ik me soms aan de vervagende grens tussen redactionele content en reklameboodschappen. Niet in het minst doordat de radiostemmen de commercials inspreken, maar ook dat ze tijdens het programma gewoon ook stukjes inlezen over merk x of event y.

De Christmas wish van de 'Rude Awakening', da's van een ander kaliber. Elke morgen, deze tijd, worden brieven voorgelezen van mensen die andere mensen voordragen voor een 'Christmas Wish'. Mensen die pech hebben gehad, en om de een of andere reden een hart onder de riem en concrete hulp nodig hebben. En dan gaat het radioteam rond Jeremy Mansfield op zoek naar bedrijven of sponsors die die wens kunnen waarmaken.

Soms schrijnende verhalen van mensen, slachtoffers van ongevallen of ziektes, die opgebeld worden en dan te horen krijgen dat ze zullen geholpen worden. Vanmorgen, bijvoorbeeld, een vrouw aan de lijn die een hartverscheurend relaas doet. Hoe ze alleen twee kinderen opvoedt, HIV positief is door een verkrachting, en het moeilijk heeft om de eindjes aan elkaar te knopen.

Zij krijgt te horen hoe een bank zal helpen om haar kinderen door de universiteit te loodsen en financieel bijstaan. Hoe die vrouw reageerde, daar krijg je kippenvel van.

En het gebeurt niet veel, maar deze keer hoorde je de stem van Jeremy Mansfield gewoon breken. Je hoorde dat hij de studio moest verlaten om uit te huilen, en het team rondom hem dat mee het radioprogramma doet, moest inspringen.

Elke morgen kan je ze er zo uit halen, de luisteraars van de Rude Awakening in andere auto's in de file. Stuk voor stuk mensen met tranen in hun ogen, bewogen door wat er zich op de radio afspeelt, en ja, trots op 'hun' radio en bij uitbreiding 'hun' Zuid Afrika die mensen en middelen mobiliseert om problemen op te lossen.

Twee wensen per ochtend, is dat dan geen druppel op een hele plaat? Ik ben er zeker van van niet. Voor de mensen in kwestie is het hun wereld die verandert. Hun blik op de toekomst die wordt bijgesteld. Echte mensen, met echte problemen. Dat is véél waard. En al die luisteraars die horen dat er 'hoop' is. Verpakt in een radio programma. Mét, natuurlijk, betalende sponsors. Maar met een boodschap van hoop.

Ik vermoed dat de sponsors en bedrijven die willen helpen staan aan te schuiven om mee te doen. Als bedrijf, als medium, hoe authentiek kan je boodschap zijn?

Die kracht van het medium, op die manier gebracht, daar kan heel radiomakend Vlaanderen een voorbeeld aan nemen.

Jan Van Mol

Jan Van Mol (Addictlab) op Creativity World Forum

Even een dienstmededeling: Jan is in Antwerpen op het Creativity World Forum, ik had een gesprek met hem over zijn bijzonder fascinerend bedrijf, Addictlab. U vindt tekst en video op onze blog T-zine!

Roland Legrand

Yala Van Mol

                    

Mag ik u voorstellen aan Yala? Sinds een week of 10 hebben we een hond in huis.
Pas op, Yala is niet zomaar een hond, en technisch gezien is ze ook niet van ons. Ze is eigendom van de South African Guide Dog Association, en is voorbestemd om later een blindegeleide hond te worden. Yala is een kruising tussen een Golden Retriever en een Labrador.

Onze taak bestaat erin Yala in haar eerste jaar bij ons te hebben, op te voeden, en vooral laten gewoon worden aan veel kabaal, kinderen, liften, vallend keukengerei en meer van dat.
Yala moet haar gevoeg doen waar ze dat moet doen, mag niet afgeleid zijn als ze aan de les wandelt, en moet altijd wachten tot haar baasje ergens binnengaat vooraleer te volgen. Soms mag het ook wat harder: ze moet leren niet op te springen, en dan kan een kniestoot of een al dan niet geveinsd Ignace Crombéetje altijd helpen.

Het vergt wat aanpassing. De enige dieren die wij vroeger in huis hadden waren goudvissen, een kanarievogel, af en toe schildpadden en zelfs een keer wandelende takken. Iets met een pels kwam er niet in, of het was Tante Frieda.
Vooral die wandelende takken waren de vrolijkheid zelve, maar van de schildpadden kregen we het meeste liefde terug. Dat stonk dan wat, en dan moesten we het badje verversen.

Mensen met honden zijn ook een apart ras, net zoals zwangere vrouwen, reklamejongens, IT professionals, Anderlecht-supporters en ga zo maar door.
Als je er ééntje tegenkomt, is dat best draaglijk. Maar in groep bijzonder te mijden.

De kinderen genieten ervan, van hun .. instap-hond zeg maar. Emma's initiele hondenschrik is helemaal weg, en ze verzorgt Yala veel en graag. Als we over een jaar of zo het land verlaten, kan de hond in elk geval niet mee. Als we terug in Belgie belanden, werken we allebei uit huis overdag en zit dat beest moederziel dagen alleen. We weten ook dat Yala niet van ons is, de vraag is hoe de kinderen zullen reageren als ze eenmaal vertrekt. We blijven dat veel herhalen, en het contact met de SA guide Dog Association zorgt ervoor dat we dat niet vergeten.

Het vergt wat mentale flexbiliteit om dit extra gezinslid in huis te hebben. Hondeharen op een zetel, de geur van natte hond na een regenbui, u begrijpt, ik had wat vooroordelen. Maar het kan verkeren. We draaien onze hand tegenwoordig niet meer om om een hondedrol in de tuin - of eigenlijk wel, want dat is de juiste techniek om dat hoopje restafval in een zakje te draaien en in de vuilbak te kieperen.

Als volleerde meesters in Fecaliën en een MBA in Excrementen, kunnen we een tip meegeven in verband met een goede hondedrol in Zuid Afrika: Laten liggen. De warmte zorgt er voor dat al het vocht erin verdampt, en wat overblijft is een verhard stuk zwart organische cultuur waar de stank van weg is.
Ook niet te lang laten liggen, want anders vindt Yala daar een lekker stukje in en ... geeft recyclage weer een heel andere betekenis. Al 'Goor' zal blij zijn.

Het programma wordt volledig aangestuurd door de vereniging, en zorgt voor gesponsored eten, begeleiding, en een lopende rekening bij de dierenartsen in de buurt. De eerste 5 weken moesten wij (of toch diegene van ons gezin die niet naar school moet en geen duidelijk omschreven dagtaak heeft : ik dus) elke week naar de Puppy Class.

Blij weerzien met Yala haar broertjes en zusjes (9 in the same litter), en waar we tips en tricks uitgelegd krijgen en pikuren worden gegeven (aan de honden, dan). In groep zitten en praten over de al dan niet lopende diarrhee van het mormel tussen uw benen, u begrijpt, ook hier heb ik moeite voor moeten doen. Het was van de zwangerschapslessen geleden dat ik nog een poging deed om aan bonding met geestesverwanten te doen.

De laatste Puppy Class was dan weer een ervaring op zich. Toen gingen we in stoet met 9 puppies en begeleiders naar Fourways Crossing, een winkelcentrum in de buurt.

De puppies kregen een jasje (When I grow up , I 'm going to be a guide dog - schàttig) en moesten gewoon worden aan wandelen, trappen, voorbijkomende winkelkarretjes, openbare WC's - mét aanspringende droogblazers. Die stoet, daar kwam volk naar kijken.
En het moet gezegd, zo'n ding aan een ketting, dat trekt aaiende vrouwen aan die met liefdevolle smachtende blik stuk voor stuk 'Oh so cute' zuchten.

We proberen Yala te leren wat mag en niet mag.
Sommige zaken zijn off limits, zoals zetels, slaapkamers, bedden, schoenen, gordijnen en bezoekende kinderen. Dingen waar ze als blindegeleide hond toch niet in mag bijten.
Het is, kortom, net als een kind in huis. Hopen dat het goed slaapt. Beetje schrik als ze niet goed eet. En natuurlijk kan er al eens iets voorvallen.

(De gevoelige lezers slagen best deze paragraaf over.)
Petra nam Yala vorig weekend even wandelen binnen de estate. Het kwam tot een kennismaking met de buren die op datzelfde moment ook hun zondagse wandeling maakten met hun twee dochters en twee honden. Die laatste twee aan de ketting.
Maar zie. Een van de twee, een mannelijke Golden Retriever deed een Mike Tysonneke. Hij beet Yala in haar linkeroor en liet niet meer los...

Gevolg: bezoek aan de Bryanston Veterinary Hospital. Of eigenlijk een stuk of 3 bezoeken in evenveel dagen, omdat ze nog wat twijfelden aan het moment om het een en ander te naaien.

Vandaag loopt Yala er dan bij met een stukje oor minder en, - ik leer bij - een Elisabethiaanse Kraag. Dat helpt tegen het krabben, en het is meteen ook goed voor een Halloween kostuum. Het arme kind moet dat nog 10 dagen dragen, tot de draadjes eruit mogen. Onze buren, die zijn ondertussen in de grond gezakt van schaamte, en de golden retriever in kwestie zal zich enkel maar adoptiegewijs kunnen voortplanten.

Open Deur dag bij de SA Guide Dog Association.
Zoals ik al zei, zet teveel mensen met dezelfde interesses bij elkaar en ik koop direct een enkel tiket Zanzibar om op een afgelegen strand te gaan zitten turen naar de zonsondergang. Maar alla, we konden Yala haar broertjes en zusjes nog eens laten zien, en het was voor het goede doel, dus wij daarheen. Het feest begon spectaculair, met parachute-springers die met teveel wind in de tuin probeerden te landen, en met hun gezicht tegen de achterste bomen kwakten.

Gelukkig hielden de elektrische draden van de omheining hen tegen en de geur van verbrand vlees deed zin krijgen in een goeie braai. Voor de rest veel mensen met honden, maar dat zal wel logisch zijn. Als de verkleedpartij voor de honden in het teken van de Olympische Spelen begint, is dat hét teken om er stilletjes onderuit te muizen. We moeten in dat bonden ook niet overdrijven.

PS. Er zijn een aantal zaken die ik graag uit Zuid Afrika in België wil importeren. Dit schroefgedraaide gefrituurde aardappelenconcept op een stokje is er zo een. Geïnteresseerde venture capital mensen of fritkothouders (zo die twee al niet dezelfde zijn) kunnen mij altijd contacteren.

              Jan Van Mol

Het moeten niet altijd wilde beesten zijn

             

      
The Tree That Reaches Heaven (© titel door Emma Van Mol, September 2008)

Back to nature.

Op Heritage weekend gingen we naar Kurisa Moya, om de eco-toerist uit te hangen. Eco-toerisme, dat wil niet zeggen dat we in Onze Puren in een tent moeten gaan liggen, luisteren naar Gabriel Rios en verboden groensel roken.

Wij sliepen er in één van de 2 blokhutten die daar in the middle of het zogenaamde afromountainforest zijn neergezet. De blokhut had alle comfort, maar energie kwam van een combinatie van aardgas, een open haard en zonne-energie panelen.








De vorige bezoekers legden heeldere dagboeken aan. Daaruit blijkt dat het niet alleen een romantische plek is voor koppeltjes, maar ook een interessante plek voor eenzaten die met hun sterk vergrote ogen in de bomen turen. Niets tegen ornithologen, daar niet van. Maar je moet al een behoorlijk obsessie hebben en een acute stijve nek om de Chestnut-Vented Titbabbler, de Three-streaked Brown-Crowned Tchagra, en de Greenbacked Camaroptera Bleating Warbler uit elkaar te houden.

Voor de geïnteresseerden, de volledige lijst van alle vogels die je kan gaan spotten in Kurisa Moya is te vinden op deze link:

http://www.krm.co.za/Nature/Birdlist.htm

De wandelingen door het zeldzame afromountain forest zijn een verademing. Het moeten niet altijd wilde beesten zijn op een safari waar je jezelf klem rijdt.

Lucas voelt hier bijvoorbeeld aan de schors van een boom. Wat daar zo speciaal aan is? Deze boom voelt ontzettend koud aan, kouder dan de bomen er rondom. De reden is eenvoudig: de schors is zodanig dun, dat je eigenlijk het grondwater voelt dat door de boom wordt opgezogen.




Nog meer natuurschoon? (Van het dode bebloede duikertje op ons pad in het woud nam ik geen foto)







Voor de wandeltochten in Kurisa Moya kan je beroep doen op David Letsoalo. Uit de documentatie en artikelen in de hut leren we dat David wel zeer hoge credentials heeft op het vlak van bird watchen. Vandaar dat we op een vroege morgen met hem op stap gaan.

De man slaagt erin om namen van vogels waarvan ik het bestaan niet kon vermoeden te linken aan geluiden die ik amper kan onderscheiden. Op bepaalde momenten krijgt de wandeling iets zeer irreëels als David het gefluit van de vogels nadoet en er zo in slaagt om bepaalde species te lokken.



In de wouden staan bomen die reiken tot de hemel, waar feeën in wonen, en varens waar betoverende fairies en pixies nachtelijke feestjes houden. Onze fantasie slaagt regelmatig op hol, maar véél vogels in het echt spotten blijkt moeilijk. Laat staan ze te fotograferen.

Wij hadden toch het geluk om een paar zeldzame dieren te vinden.
De Roosgemutste Voortandslosse Schrijfster is makkelijk te herkennen aan haar blauwe veren van de AS Adventure en haar lokroep 'Ikhebhonger' of 'Wakanikdoen?'.

De Bruingemutste Rekenaar - ook wel Dartele Pokemon genoemd - is daarentegen duidelijk uit zijn wandelschoenen gegroeid en verplaatst zich ocharme op zijn sandalen in het vochtige woud. Deze schuchtere spotvogels houden er aparte eetgewoontes op na, drinken kleverige substanties genre Fanta Grape en slaken vervolgens kreten die veel weg hebben van de menselijke ructus, het geluid dat wordt veroorzaakt door oprisping van gassen uit de maag, die via de slokdarm naar buiten komen. Boeren, da we zeggen.

De kans dat ze zich per twee door het woud begeven is groot, maar kan gevaarlijk zijn voor toevallige voorbijgangers.





We reden ook doorheen de Magoebaskloof, gekend voor avocado en bananenplantages en ontdekten een eethuis/farmstall/boomkwekerij waar Van Gastel een boompje over zou kunnen opzetten.



Op de terugweg bracht onze trouwe Nissan ons over schier onberijdbare wegen tot aan opmerkelijke watervallen. Een beetje zoals de Watervallen van Coo, maar dan niet opgekocht door Studio 100 en, heu, een beetje minder veilig. Elk jaar eist de rivier haar tol hier, doordat roekeloze bezoekers zich naar beneden laten glijden en dingen breken die ze niet mochten breken.

Wij ontspanden ons zelf, maar de zelfontspanner niet.



voor de geïnteresseerden:
www.krm.co.za    

   

              

Jan Van Mol

Over vlaggen, politiek en Ignace Crombé

             

      

24 september. Vandaag is het Heritage Day in Zuid-Afrika. Een vakantiedag, om de diversiteit te vieren van alle bevolkingsgroepen van het land. De Rainbow-nation, zoals Mandela het noemde.

Vakantie dus, voor het hele land, behalve voor Lucas en Emma. De American International School had het voorbije weekend al hun Heritage weekend, een moment dat wij aangrepen om nog eens een tripje te doen. Ik post nog wel wat foto's, maar het was een boomhut in een schier ondoordringbaar woud en een natte droom voor eco-avonturiers en ornithologen.

Die snode Zuid-Afrikanen maakten van Heritage Day ook nog eens de nationale Braai Dag. (In diezelfde optiek hebben ze hier ook een 'Cleavage Day'. Dat ze dàt niet gebruiken om het toerisme aan te trekken... Maar we wijken af.)

Braai betekent in alle 11 talen van SA hetzelfde, volgens de patroon van de braaidag, ene Desmond Tutu. En toegegeven, een goed moment om met vrienden en familie samen te zijn. Het zou een idee zijn voor België, 21 juli vieren en er Nationale FritSteek Dag van maken. Doe mij maar ne kleine met mysterie-saus.

Op de school was het wel een speciale dag: we werden zoals elk jaar uitgenodigd voor de 'Parade of the Nations'. Een soort openingsshow van de Olympische spelen, maar dan zonder vlam en zonder budget. Met een doortocht van alle kinderen in hun nationale kleuren achter hun vlag. Samen met ons waren vele ouders getuige van een parade van ... 72 nationaliteiten. Het is een belangrijk deel van de opvoeding van onze kinderen, die diversiteit van mensen. Dat het wat overgoten wordt met een Amerikaans sausje dat nemen we er maar bij.

De delegatie Amerikanen is indrukwekkend groot, maar Alyssa, het vriendinnetje van Emma, is ocharme alleen om Indonesia te vertegenwoordigen. Er is natuurlijk een grote Zuid-Afrikaanse groep, maar ook landen als Nederland zijn in grote getale aanwezig.
De Belgen waren met wat minder dan vorig jaar, een aantal van onze vrienden zijn terug vertrokken.




Maar eerlijk gezegd, geen kat van de expats zou er aan gedacht hebben om achter een Vlaamse leeuw te lopen, of een Waalse haan. Wat in het licht van de huidige gebeurtenissen in België opmerkelijk te noemen is.

Meer nog, er zijn nog interessante vergelijkingen te maken tussen mijn adoptie- en geboorteland. Leterme en Mbeki, même combat. Dan vooral over het al dan niet vasthouden aan de macht, want laat ons eerlijk zijn,
Mbeki heeft wel wat meer credibiliteit wegens zijn bijdrage aan de Rainbownatie, en Leterme maakt er bij jullie wel een serieus geel-zwart potje van. Ik bedoel maar: Mbeki heeft al wél geregeerd.

Mbeki is bedankt voor zijn diensten, vorige week. Net op het moment dat eigenlijk Leterme de eer aan zichzelf moest houden, of de hand aan zich zelf moest slaan, zo je wil. Maar dat gebeurde niet, ik zag wél een Bourgeois vliegen.

Bijna tegelijkertijd waren er hier 11 ministers die ook ontslag namen omdat Mbeki moest vertrekken. Een pittig detail: de minister van Financien kondigt aan dat hij ook vertrekt en de Rand duikelt prompt naar beneden.
In the unlikely event dat Reynders uit sympathie voor Bourgeois ook zou vertrekken, ik denk niet dat er één nano-rimpel in de euro komt.

Ben ik een Vlaming? Bof. Naar de Jezuieten gegaan in Antwerpen, natuurlijk tekent dat een mens. Opa een vakantiehuis in de Ardennen, ik werken in Brussel, met een job die mij gedurende heel mijn professionele loopbaan brengt over het hele land. Ben ik een Belg? Bof.

Grenzen, ik heb dat nooit nuttig gevonden, behalve die tijd toen ik voor het Nederlandse Superconfex de campagnes deed. Dan wist ik dat het overschrijden van de grens gelijk stond met een verandering van eetcultuur. Die bami-worst met dat glas melk in de kantine, het heeft diepe sporen nagelaten.

Afkomst & 'heritage' zijn natuurlijk belangrijk. Dat verrijkt een mens. Alleen moet dat eerder een vertrekpunt zijn dan een eindpunt voor een samenleving. Lees dat nog eens terug en denk daar maar over na.
Ik zal eens een boek moeten schrijven over 'Lateraal denken en het Sociale weefsel' Het zal wel fictie zijn.

Ik bedoel maar, ik voel mij veel meer verwant met sommige mensen uit andere culturen dan met mensen die in België of Vlaanderen wonen en de zeventigste heruitzending van de Kampioenen het toppunt van entertainment vinden, of die wakker liggen van de laatste strapatsen van ene Ignace Crombé. (Vraag eens aan de Standaard of ze de online krant niet kunnen filteren, want eerlijk gezegd, qua Kwaliteitskrant-label, het gaat er niet op vooruit.)

Kindred Spirits, dat heeft niets te maken met de kerktoren waar je onder geboren bent.
De uitdaging, zowel voor België als voor Zuid-Afrika, is om net niet in rigide structuren te denken. Politiek zou eigenlijk een dynamisch proces moeten zijn. Maar ik moet de eerste politicus nog tegen komen die die naam eens niet waardig is. (Lees dat ook maar eens na, da's een one-liner die Geert Hoste mag leasen voor zijn nieuwe show)

Die kinderen van ons, die geven het voorbeeld. Die leven dag in dag uit met elkaar. 72 nationaliteiten! Al die vlaggen op het einde van de parade, da's best indrukwekkend.
En zelfs een voorbijkomende 'dust devil' - een soort mini-tornado - slaagt er niet in om de festiviteiten te stoppen. De enige schade buiten de muziekpartituren die in het rond vliegen, is de Nederlandse vlag die honderden meters de lucht wordt ingeblazen. Wat met die bamiworst en dat glas melk indachtig, enkel maar gerechtigheid is die geschiedt.







Fleur, vriendinnetje van Emma.

Als op het laatst, the host-country South Africa voorbijkomt en iedereen het volkslied aanheft, dan is dat een 'schoon' moment.



Lucas en Manu. Wegens..heu... te goed bevriend voor dit schooljaar in twee verschillende klassen gezet.


Onze nieuwste aanwinst, Yala, kruising tussen een labrador en een golden retriever die we mee helpen opleiden tot een blindegeleide hond, viert mee.
   

   

              

 

Jan Van Mol

Over Goedele Liekens en speculaaspasta

We zijn terug in Johannesburg. En het heeft wat voeten in de aarde gehad, met dank aan - what's in a name - Aviapartner.

Een mens wordt snel veel gewoon. Sommige zaken worden een fluitje van een cent. 9000 km vliegen? Wat voor veel mensen nog steeds een droom (of nachtmerrie is) doen mijn kinderen een paar keer per jaar.
En als alles vlot verloopt, not a problem. Maar soms...

Wegens onze Botswana reis en beperkte vakantiedagen kon Petra niet ook nog eens naar het thuisfront. Dus trok ik met Lucas en Emma naar Belgie en vervolgens met de auto van oma naar Frankrijk, richting Mont Ventoux, niet om met de fiets te doen zoals blijkbaar half Vlaanderen en Bert Anciaux, maar om snoep te kopen bovenaan en met z'n 14 aan family bonding te doen.

Het is een kunst om online voort te werken en toch tegelijkertijd al dan niet te genieten van bezoekjes aan Provencaalse marktjes van Apt en Sault, tussendoor te zwemmen en te bellen met Afrika. De kinderen amuseren zich met hun neefjes en nichtjes dat het een lieve lust is.

Maar mooie liedjes duren maar zo lang de vakantie geboekt is, en dus zetten we vorige zaterdag de terugtocht in via La Villa Fleurie in Beaune terug naar Antwerpen. Vermeend vertrek: maandag, Swiss, de vlucht van 20u naar Zurich.

Maar dat was zonder de verzwakte ruggen van de Aviapartner-medewerkers gerekend. Al die expats die reizen, dat neemt maar potten speculaaspasta, Nederlandse boeken voor de Nederlandse school, honing uit de Provence en verse Suske en wiske boeken mee, en dat houdt geen rekening met die arme Aviapartner-spieren die de valiezen moeten tillen. Eigen schuld dikke bult dus, als ze op maandag beslissen om zonder overleg het werk neer te leggen.

Resultaat: staking, ellenlange files, water-uitdelende brandweermannen, opdringerige fotografen en cameramannen en een schromelijk te kort aan duwkarretjes om je valiezen verder te duwen. Ik kan u verzekeren, zo'n staking, dat haalt het beste van de mens in ons boven.

Naast mij aan de balie ontsteekt een Italiaanse fury die op zoek is naar een vertegenwoordiger van Easyjet in een Italiaanse kolère zoals enkel Italiaanse furies dat kunnen die een vertegenwoordiger van Easyjet zoeken.

Easyjet, moet u weten, bestel je via het internet. En dus, als zo'n vlucht dan afgelast wordt, moet je via het internet gaan omboeken. Leg dat maar eens uit aan een luchtlading vol lage kostenreizigers die gewapend met transportkarretjes klaar staan en waarvoor online gaan even irrealistisch is als, laten we zeggen, een regering met goed bestuur geleid door Yves Leterme.

Een balie-dame met 5 minuten politieke moed waagt haar leven door tussen de bloeddorstige Easyjet - what's in a name (*2) - reizigers te gaan staan om een gedrukt blad af te geven, waar op staat dat je enkel via het internet kan herboeken... Het digitale tijdperk, het hapert soms wat. TV camera's en mensen stromen toe, zowat het enige moment waarop ik denk dat ik mijn fototoestel ook had moeten bovenhalen.

In tijden van nood en cholera en aviapartnerstakingen kan je zien hoe een organisatie omgaat met tegenslag en druk. Zo is onze Swiss dame voorbeeldig proactief, en reserveert al een plek op een Lufthansa vlucht, over Frankfurt naar Johannesburg, die tot nader order wél vliegen. Ze kan ons nog niet overboeken , omdat theoretisch onze 20.00u vlucht nog niet gecancelled is.

Ik bespaar u het verdere tijdverlies en het wachten. Maar op een gegeven moment heeft de dame aan de Swiss-balie toch besloten om de Lufthansa re-booking vrij te geven. Niet slecht, want een tijdje later blijkt onze initiële vlucht toch afgelast.

Aan de Lufthansa balie is het anders ook geen rozegeur en maneschijn. Ook daar onderbemand, en de jonge bediende daar schudt constant nee, maar dat kan ook een lichamelijke beperking zijn. Sommige mensen krijgen een bagagelabel en stappen dan met valies en al richting douane. Dat wil ik nog eens zien, zo'n uit de kluiten gewassen Samsonite proberen proppen door hun X-Ray machine.

Nooit zoveel intieme binnenkanten van andere mensen hun valies gezien, als ze zich voorbereiden op een langer afscheid van hun gesleutelde container en toch niet zonder proper ondergoed kunnen.

Mijn visie op onze bagage is eenvoudig: zo snel mogelijk een label erop, dan zijn we ingecheckt, en laat onze kleren en zwemvliezen en illegaal geimporteerde potten speculaaspasta en Mont Ventoux snoep en DVD's van Aspe voor Petra dan maar toekomen wanneer god of Aviapartner het behaagt.

Eens ingecheckt laten we oma en opa wat triest achter en haasten we ons naar de gate.

Maar de rest van de reis verloopt voorspoedig. Ik reis alleen met twee kinderen, en ze verliezen in tegenstelling tot 3 andere kinderen deze maand (!) géén vingers of vingerkootjes aan de rolbanden in Zaventem.

Toegekomen in Johannesburg pas ik een truuk toe en omzeil zo een volledige 747-400 van aanschuivende mensen aan de paspoortcontrole. Een truuk die ik gezien deze blog zo goed gelezen wordt niet kan verklappen, anders lukt het de volgende keer niet meer.

Aan de bagage claims leg ik ons geval uit. Zurich, Frankfurt, Brussels, staking, valiezen niet vertrokken... Na doorgeven van adres en meer, draai ik me om, en sta oog in oog met Goedele. Jawel, die van het toekomstige gelijknamige blad, maar minder plat en zonder nietjes in haar zij.

Ze kijkt in mijn ogen en raakt kort mijn droge lippen aan. Ze streelt de zijkant van mijn ongeschoren kin en trekt me naar zich toe. Ik pak haar op en leg haar zachtjes neer op een valies die net voorbijkomt op de bagageband achter haar. Onze lichamen strengelen in elkaar terwijl we doorheen het luchthavengebouw zweven op de transportband.

Emma trekt aan mijn arm en ik stop met hallucineren. Ik kan niet op de naam van Goedele's man komen , noch op de naam van het bedrijf van haar man. Wat qua pickup lines toch nogal ongelukkig is: beide zouden mij wat professionele credibiliteit geven om een dialoog aan te gaan, maar aangezien ik uit de boekskes die in het huis in Frankrijk lagen weet dat ze uit elkaar gaan is het geen goed idee om over haar man te beginnen, laat staan over het logo dat ik ooit maakte voor het bedrijf van haar man, wegens op de fles gegaan. (Het bedrijf, niet de man. Al weet ik dat laatste natuurlijk niet zeker. Waarom scheidt een mens anders?)

Om een lang verhaal kort te maken : ik had wel eens een babbel willen doen (vrouw met kind alleen in Afrika, wat doet dat daar, heeft die geen hulp nodig, een lift, een tip voor een goed restaurant, you name it.) Maar de schroom is te groot en het BV-schap is niet aan mij besteed. (Ik weet het, ik weet het, die paar artikelen in de kranten en laatst nog die volle pagina in de Morgen, en ho maar, een blog op De Tijd.. Nog een keer meedoen met Sterren op de Dansvloer of een lesbische relatie aangaan met de ex van Jacques Vermeiren en ik hoor er ook bij.)

Wat me er aan doet denken dat ik eigenlijk wat vroeger moet gaan slapen, want morgen moet ik hier voor een Zuid-Afrikaanse televisieprogramma het werk gaan bekijken van 3 kunstenaars die ik briefte voor ik vertrok, en die nu hun creatie aan mij gaan voorleggen, waar ik The Apprentice-gewijs mijn kritiek mag over spuien.

Eind goed al goed. Petra heeft haar man en kinderen terug, mét snoep en speculaaspasta. Alleen de vers geplukte lavendel meenemen in krantenpapier was niet zo'n goed idee, al hield het plastiek zakje het grootste deel van het lavendel rottingsproces in onze uiteindelijk teruggekregen valies tegen.

Jan Van Mol

Over Shosholoza, pepperspray en Nelson Mandela

Addictlab brengt me soms op rare plekken.
SABC - de VRT van Zuid-Afrika - werkt aan een reeks genaamd 'Dreaming The New'.
Het productiehuis had met me contact genomen, om te zien of we met Addictlab hierrond zouden kunnen samenwerken. Ze waren op zoek naar een aantal van onze labmembers die ze gedurende 45 minuten kunnen volgen.

Er waren wel wat beperkingen: de labmembers moesten erg creatief zijn, toch wel wat eloquent, en bovendien 'indigenous' talen spreken. (Xhosa, Zulu, you name it)
Met enige trots kan ik dan zeggen dat zelfs met die criteria we creatief talent uit de groeiende addictlab-database kunnen halen.

Enter Mhtunzi, Danelle, en Nthabiseng.

Maar we hebben snel moeten schakelen. Mhtunzi was namelijk betrokken partij in een groot kunstwerk ter ere van Nelson Mandela's verjaardag.
Een internationale activistengroep ActionAid maakt Human Aerial Art, boodschappen en tekeningen gevormd door mensen, die vanuit de lucht gefilmd moeten worden om duidelijk te zijn. Met betrokken artisten als Yoko Ono in elk geval niet de minste.

Voorbije dinsdag gingen ze een portret maken in Alexandra, ter ere van Nelson's verjaardag, én om een boodschap de wereld in te sturen om honger uit de wereld te krijgen.

Nu, je moet weten, Alexandra, dat is niet de veiligste plek op aarde. Letterlijk miljoenen mensen wonen daar bij elkaar. De moordcijfers zijn de hoogste uit de regio, ik denk dat de teller vorig jaar 101 moorden was. Marike Hechter, m'n inmiddels rechterhand in Addictlab activiteiten in Zuid Afrika kondigt aan dat ze haar pepperspray zal meenemen. Dat is hier overigens legaal.
Ik tracht één en ander in te schatten.

Voor zo'n evenement, waar CNN naar toe komt om te filmen, waar politieagenten allerhande nodig zijn om alles in goede banen te leiden, 2000 schoolkinderen, met helicopters boven het hoofd...
Het excel document met de planning op dat ik toekrijg (minuut per minuut gedetailleerd gebracht met de taakverdeling en inschatting van mogelijke problemen) is overtuigend genoeg.
Dinsdag is misschien zelfs de enige gunstige dag om eens een kijkje in Alexandra te nemen.

En inderdaad. Politie overal, de omgeving van de school en het cricket veld helemaal afgeschermd. Met onze auto en huidskleur moet het direct duidelijk zijn dat we bij 'het organiserend' comité horen, wat wat veel eer is voor de kleur van mijn huid.

We hebben hoegenaamd geen probleem om helemaal tot op het cricket veld te rijden, waar we vriendelijk knikkend naar de politiewagens een eindje verder op een strategische plek op een heuvel postvatten om alles goed te bekijken. Naast ons staat een jeep met een camera aan een hoge paal, die timelapse beelden zal maken.

Mhtunzi is druk in de weer om de afbeelding van Nelson Mandela met een lint op de grond te bevestigen. Het is het beeld van Mandela zoals hij jaren geleden uit de gevangenis kwam.

Kinderen in het geel worden in een grote cirkel geplaatst rond de tekening: zij zullen een Ubuntu vormen, een drumcirkel.
Binnenin nemen kinderen met witte hemden plaats op het lint en beginnen zo Nelson Mandela vorm te geven. Kinderen met rode schooluniformen vormen het woord Freedom, andere de woorden From Hunger.

Het duurt wat om het gezicht goed te krijgen, maar precies op tijd kan de helicopter achter ons opstijgen met de CNN camera en persfotografen.
Beneden op het plein naast de immense tekening zorgt een muziekgroepje voor entertaining. Als 2000 kinderen 'Shosholoza' aanheffen, vervloek ik mezelf dat ik Lucas en Emma niet heb meegenomen.

Students were choreographed by John Quigley of ‘Circle Up Now’ in collaboration with local artist Mthunzi Ndimande.






Een SABC cameraman die mijn roofrack uittest en ziet dat het goed is.





Links:
ActionAid
EveryHumanhasRights
CircleUpNow

Jan Van Mol
Johannesburg, Zuid-Afrika

Grensgevallen

Roland Legrand: Dit is een blogpost van Jan Van Mol in Johannesburg. U vindt deze post ook op zijn persoonlijke blog Putkapel, met méér foto's. Een andere, heel boeiende, blog van Jan is Addictlab.

We zijn terug. Heelhuids. Niet verslonden door leeuwen of krokodillen, niet aangevallen op de Caprivi strip, wél vast gereden in het zand van Chobe, en wél de extra benzine op het dak moeten aanspreken om tot in Nata te geraken wegens de Unleaded niet voorradig in Kasane.
Verhalen genoeg, dus.  Waar zal ik beginnen? Het is niet dat ik geen foto's heb, dat moet het understatement van het jaar zijn.

Laat ik maar beginnen met ... grensgevallen.
We hebben wel wat grenzen overgestoken op onze reis.

Uit Zuid-Afrika, naar Botswana.
Uit Botswana, naar Namibië.
Uit Namibië, naar Zambia.
Uit Zambia, naar Botswana
Uit Botswana, naar Zuid-Afrika.
Dat zijn er 10. Reken daarbij een veelvoud aan documenten die ingevuld dienen te worden om zowel grote mensen, kinderen , als auto het ene land in, het andere uit te krijgen.

Grote logboeken met lijntjespapier en onooglijk kleine blaadjes hebben we volgepend met de nummerplaat van de auto, identiteitskaartsnummers, chassisnummers en de nummers van onze motor. (Niet dat ik van het bestaan van een Engine nummer op de hoogte was, maar alla, een mens reist om te leren.)

Een paar grensovergangen moet ik u toch beschrijven wegens de moeite.
Neem nu de grensovergang Zambië - Botswana.

De grens ligt aan de rivier. Wat zeg ik, de grens is de rivier.
Dus moet je je uitschrijven in het ene land, overvaren, en je inschrijven in het andere.Symbolischer kan haast niet. Het probleem was er niet zozeer voor ons. Maar de overzet had maar plaats voor 1 (één) vrachtwagen en 2 personenauto's. Dus staat er een erg lange rij van vrachtwagens aan te schuiven en economische tijd te verliezen.



Of neem de Zambian Rip off experience.
De - naar we vermoeden : Ierse - mevrouw van de Caprivi Lodge in Katima Mulilo (Namibië) had ons gewaarschuwd. De brug naar de grens is een erg mooie, maar de weg van daar naar Livingstone (Zambia) is druk.
Nu de brug was niet erg speciaal, tenzij je Iers bent en een lodge in de Caprivi strip openhoudt, dan verandert uw wereldbeeld.
Op de weg naar Livingstone, volgens haar te mijden wegens te druk, hebben we over een afstand van 100 km misschien één vrachtwagen gekruist. Het vierarmenkruispunt en de E40 in Bertem zijn plots erg ver weg. Wél meer volk op de baan, dat wel. Meer fietsen ook. Ik denk dat we deze mensen echt verder zouden helpen moesten we onze oude fietsen uit onze stoffige Vlaamse garages halen en die naar hier versturen. Véél beter gebruik. En ik moet toegeven dat ik de rijzige trotse gestaltes van de Namibiers - en hun vrouwen - esthetisch mooi vind.

De grensovergang naar Zambia heeft een hoog Afrikaans gehalte, wat gezien de geografische ligging niet eens zo gek is. De formaliteiten en de douanekantoren zélf zijn dat wel.

We beginnen met aanschuiven in de lange rij buiten, tot een hulpvaardige mede-aanschuiver ons attent maakt dat ze daar staan voor border permits, en dat wij met onze paspoorten voor mogen.
Aan de balie van het kantoor gaan de paspoorten vlot. We moeten - véél - betalen voor een one way permit. Dan moeten we nog naar een achtergelegen lokaaltje om een document te hebben dat onze auto doorlaat.
Maar daarvoor moeten we een third party hebben: een verzekering die ongevallen met schade aan derden dekt. Dat kan - how convenient - in de chalet buiten.
Als u dacht dat chalets steevast gelinkt moeten worden aan zware skibotten, lallende Duitsers en Glühwein met kaneel, think again.
In Zambia koopt u hier uw verzekering voor uw auto.

Dan, naast de chalet, moeten we de Council levy betalen. Een aftandse Nederlandse sleurhut zorgt voor het officiele kantoor waar je de taks betaalt. Dan terug naar loket 2 voor weer meer stempels en meer geld: hier betaal je de carbon tax , een tax afhankelijk van de zwaarte van je motor.

De betalingen gebeuren liefst in Dollar, want de lokale munt (Kwacha) doet het niet erg goed, maar bijlange nog niet zo slecht als de record-inflatiezwangere Zimbabwaanse dollar van de buren. Als wij zo'n anderhalf uur later klaar zijn, staat de man die ons eerst zei dat we voor mochten, nog steeds in dezelfde rij, een meter of twintig opgeschoven. Petra bedenkt dat het niet zo moeilijk moet zijn om deze processie van Echternach te verbeteren.En ik was al plannen aan het maken om de hele grenspost te hertekenen. Gebouwen én flow. Maar goed, we zijn op vakantie, en niemand heeft ons iets gevraagd, buiten geld en documenten met gewichtig aandoende stempels.



En dan zijn er nog die andere grensgevallen. Regelmatige controles doorheen Botswana, waarbij road blocks je tegen houden en controleren of je geen rood vlees of melk producten bij hebt, een gevolg van de mond- en klauwzeer epidemies die ze hier nog steeds erg vrezen.

Ook die procedure leren we snel.
Alle medereizigers moeten uitstappen en met hun schoenen - en graag ook de schoenen die je extra bij hebt - in een zout bad stappen.

De bestuurder zelf dient ofwel met de auto door een bad te rijden, of, laat de banden besproeien door een ijverige sproei-beambte. Daarna kan je je medereizigers oppikken aan de andere kant van de bareel.

We stellen niet te veel vragen. Er zal wel een logica achter zitten, en indien niet, het genereert weer wat extra jobs.

Eén keer hebben we een probleem. We hadden het juist voorbeeld willen geven. Je màg vlees vervoeren, als dat door een geregistreerde veearts is goedgekeurd. Dus in Maun waar alle reizigers hun inkopen doen om verder het land door te trekken, laten we braaf het vlees keuren en de frigo verzegelen om mee met ons naar de woonboot te gaan waarmee we de Okavango delta zullen afvaren.

Het is op de terugweg, met een niet meer verzegelde frigobox en toch nog 'boerewors' aan de lopende meter dat we worden tegengehouden.
De optie om het daar voor de bareel te gaan braaien en nuttigen speelt in onze gedachten en maken interessante beelden los in mijn verbeelding. Maar uiteindelijk geeft de politieagent van dienst het fiat, en laat ons door.




Er zijn er ook die die sproei-stops erg kunnen waarderen. Wat dacht u van deze geiten, die we tegenkomen als we water bijvullen langs de kant van de weg. Tot op hun knieën gingen ze zitten om toch maar een lek te hebben van de gebruikte zoutoplossing.

Jan Van Mol
Johannesburg, Zuid-Afrika