Story on the River Kwai

Bezoeken aan historische sites in Azië hebben vaak als nadeel dat de (kunst)geschiedenis moeilijk in een breder geheel geplaatst kan worden voor de Westerling – ook al heeft die altijd goed opgelet tijdens de les geschiedenis.

Maar in de de Provincie Kanchanaburi, zo’n 150 km ten noord – westen van Bangkok, ligt dat anders.
Door de gelijknamige provinciehoofdstad stroomt een rivier, en over die rivier loopt een brug. De rivier heet Kwai, en de brug is gebouwd door krijgsgevangenen in de Tweede Wereldoorlog.

De goeden in dit verhaal zijn 60.000 Britten, Australiërs en Nederlanders die na gevangenname in hun respectievelijke kolonies naar Thailand gedeporteerd werden. Ze kregen gezelschap van 200.000 “vrijwilligers” uit de regio.

De rol van slechteriken wordt vertolkt door hun Japanse en Koreaanse beulen, die ervoor gezorgd hebben binnen 15 maanden de helft van deze mensen gedecimeerd werd.
Bijna 300 doden per dag, hoe krijg je zoiets voor elkaar?

Toen het jaar 1942 halfweg was, hadden de Japanners, in hun versie van de Blitzkrieg, al grote delen van het continent bezet. Ze maakten zich op om via Birma (Myanmar) Indië op de Britten te veroveren. De bevoorrading van de troepen via de zee verliep moeilijk door de aanwezigheid van geallieerde schepen, en dus werd naar een oplossing over land uitgekeken.

Het beste idee leek om Thailand met Birma te verbinden door middel van een 415 km lange spoorweg.
Alleen: het moest snel gaan, er was geen zwaar materiaal beschikbaar in de streek en het uitgekozen traject was zeer onherbergzaam door de combinatie van jungle, rotsen en klimaat.
Dus werden gevangenen aangesleept en werd vanuit beide landen naar elkaar toegewerkt.

Langs de uitgestippelde route waren er een 55 – tal kampen met verschillende opdrachten. Één ervan was dus de beroemde “Bridge on the River Kwai”: een stalen brug met stenen pijlers. Maar dit was niet de enige in z’n soort: in Birma werden nog 7 dergelijke constructies opgetrokken.

De hardste noten om te kraken waren een aantal kloven die door de rotsen gehouwen moesten worden, met niks meer dan hamers, beitels en dynamiet. De meest beruchte kloof strekt zich uit over 75 m en is maximaal 25 m diep. Ze werd door de slaven “Hellfire Pass” gedoopt. Dit omdat er rond de klok aan gewerkt werd. De weerkaatsing van de fakkels op de rotswanden en op de levende geraamtes die er voortzwoegden, leverden een grimmig beeld op.

Om de uitdaging wat aan te scherpen, viel het begin van de werken samen met de moesson, was er nauwelijks voedsel of medische verzorging en bleek het met de Japanners en Koreanen moeilijk samen te werken. Die hadden niet enkel de taak van opzichter: ze leverden ook de ingenieurs, die nauw met de gevangenen samenwerkten.

Als ingenieur ken ik het cliché dat we niet uitblinken in interpersonal – skills, maar die hadden een license-to-kill en bleken ook inventief in het bedenken van folteringen. De getuigenissen van de slachtoffers zijn huiveringwekkend.

In de herfst van 1943 was de spoorlijn klaar – maar de lijdensweg van de krijgsgevangenen niet, want de oorlog duurde nog wel een tijdje voort.

Na amper twee jaar dienst werd de spoorlijn door de geallieerden in de geschiedenis gebombardeerd.

Eigenaardig aan het hele verhaal is hoe snel het in de vergeethoek geraakte: slechts een klein deel van het traject werd na de oorlog actief gebruikt, de rest leverde bouwmaterialen voor constructies overal in de streek en de woekerende jungle vervaagde verdere sporen. Zonder de beroemde film was dit hoofdstuk helemaal uit het collectieve geheugen gewist. 

Maar er is nog best wat te zien: musea, soldatenkerkhoven (je waant je even in de Westhoek), originele treinen en de brug zelf. Die heeft echter een hoog Disney – gehalte. Dit is een vrij arme streek, dus kan je het de lokale ondernemers niet kwalijk nemen dat ze het maximum proberen te halen uit hun “5 square meters of fame”.

Veel serener is de site van Hellfire Pass. Pas in 1984 werd die herontdekt door een Australische ex – krijgsgevangene. Met steun van de Australische overheid werd een gedeelte van 4 km vrijgemaakt, dat als oorlogsmonument onderhouden wordt. Het telt een stuk of 6 kloven, een 7 m hoge spoordijk en locaties van typische houten bruggen.

Er is ook een informatief museum en hoewel gratis, zorgen ze zeer goed voor de 80.000 bezoekers die er jaarlijks passeren: toen we aankondigden dat we het volledige trajekt wilden aflopen, kregen we zelfs een walkie – talkie mee, zodat ze konden checken of alles goed ging onderweg.  

Een aanrader voor wie een reis naar Thailand plant, en weg wil van de platgewandelde paden en tempels.

Thomas Jacxsens

Invasie van de Gouden Cobra

Eens per jaar wordt deze verder rustige streek van Thailand opgeschrikt door een Gouden Cobra. Zwarte cobra’s vind je het hele jaar door (of beter: je vindt ze liever niet, maar ze zijn er wel), dus die gouden variante is best iets bijzonders.

Het machogehalte van de Engelse naam – Cobra Gold – laat vermoeden dat het hier niet om een reptiel gaat. Het is de naam van een jaarlijkse, groots opgezette oefening van Amerikaanse militairen (m/v) en hun regionale bondgenoten in de strijd tegen Het Kwaad (ook m/v).

Dat is misschien wat summier gesteld. Een uitgebreide en gespierde beschrijving staat op deze site van een militair persbureau.

Het post - Bush tijdperk lijkt nog niet overal doorgedrongen te zijn. De officiële site legt het er wat minder dik op.

Er wordt al es bericht over een bezoekje aan het weeshuis, het lekkere eten en dat ze niet te beroerd zijn om hier en daar een schooltje te helpen bouwen.

Of ze die vernielde school en die weesjes tijdens hun schietoefeningen veroorzaakt hebben, valt niet te achterhalen.

Maar het doek is vandaag gevallen en dus keert de rust terug in het luchtruim en in de bars van Pattaya. De wereld is terug een stukje veiliger geworden. Een fijne gedachte

Thomas Jacxsens

Winter in Thailand

Het lijkt erop dat Koning Winter nu ook in Thailand gearriveerd is. Helemaal zeker is het nog niet, want door de global warming en de global crisis zijn de seizoensindicatoren wat vager dan normaal. 

Zo regende het de laatste weken vaak en met spectaculaire special effects: een windhoos die 140 huizen wegwaaide, een donderslag die de autoalarmen op de parking deed afgaan.

Ook word je in de straten van Pattaya niet verblind door de witte benen van de Russen, die in andere jaren rond Oktober de trek naar het Zuiden inzetten.

Deze week had ik een Duitse GM van een Amerikaans resort op bezoek, en hij vertelde dat er 70 % minder Russen dan vorig jaar bij hem logeren. In decibels-tijdens-het-ontbijt uitgedrukt, is dat ongetwijfeld nog een indrukwekkendere daling.

De uitdrogende toeristenstroom is één van de grootste zorgen van het land op dit moment, want daar hangt enorm veel werkgelegenheid aan vast.

Maar af en toe zie je al iemand met een muts of een jas (bij temperaturen tussen de 25 en 30 °C) en de etalages bieden dezelfde aanblik als in België. Geen idee wie de kleren koopt, zeker als de Russen thuisblijven.

Thomas Jacxsens
Bayer MaterialScience
Map Ta Phut

“Alternatieve Deltawerken”

De weermannen van deze wereld weten wat gedaan in deze woelige tijden. Hurricane Fay raast over Florida. Tyfoon Nuri bezoekt Hong Kong. Thailand zit daar ergens tussen en heeft de verwoestende impact van cycloon Nargis op het naburige Birma nog vers in het geheugen.

De weergoeroes hebben wat statistieken van onder het stof gehaald, en vastgesteld dat het toch al weer een hele tijd geleden is dat een stormvloed het land trof. Een tsunami heeft misschien wel een gelijkaardig effekt, maar is geen meteorologisch verschijnsel. Vooral de streek rond Bangkok is kwetsbaar, door de ligging aan de top van de golf van Thailand en door de grote rivieren die er in zee uitmonden.

De nabijgelegen provincie Samut Prakan wil de Big One niet passief afwachten en organiseert volgende week een “Stop the wind, stop the water” – ritueel om potentieel onheil te neutraliseren. Daar nemen 499 priesters aan deel. Niet enkel buddhistische, maar ook hindu, islamitische en zelfs katholieke. Tot het recept behoort verder nog een Buddha beeld in de “calming the ocans” – pose.

De kosten hiervan zijn maar een fractie van wat Nederland gedurende 50 jaar in z’n Deltawerken investeerde. Ook al hebben beide maatregelen hetzelfde resultaat, als ingenieur vind ik toch dat deze laatste mooiere foto’s.

Thomas Jacxsens
Bayer MaterialScience
Map Ta Phut

Dromen staat vrij, ook in Thailand

Laatst kreeg ik een mail van een headhunter. Altijd spannend, maar deze was wel erg bijzonder: de medewerker verontschuldigde zich en draaide de rollen om door me te vragen hoe hij het moest aanpakken om in Thailand een job te vinden.
De motivatie was dat hij hier vaak op vakantie kwam en dat het land z’n hart gestolen had.
Kijk es aan...

Met alle respect voor individuele dromen, maar deze roeping hebben wel meer mensen. Slechts weinigen zijn uitverkoren.
Ik heb het dan niet over expats, die zich gesteund zien door een professionele organisatie, maar over niet – Thai die het op eigen houtje proberen.
Straks meer over de mogelijkheden, maar eerst een disclaimer: vakantie in Thailand is niet same – same als het uitbouwen van een carrière hier. En dat is zacht uitgedrukt.

Als je naast die carrière ook nog een inhoudelijk rijk, goed geïntegreerd leven wil, dan moet je de slaagkansen al ver na de komma zoeken. Een culturele scheiding van enkele duizend jaar wis je niet zomaar weg.
De vraag is ook in hoeverre het land op die Farang (het verzamelwoord voor westerlingen) zit te wachten.
Thailand is immers een trots koninkrijk dat de stempel van kolonisatie niet kent. 
Die vriendelijke, schuchtere glimlach is een deel van hun cultuur en minder een vraag naar de welmenende westerse mening.

Maar als U in de Bangkok Post op zaterdag toch een advertentie gezien heeft die U op het lijf geschreven is, dan zijn er toch nog wat praktische struikelblokken.
Voor men een verblijfsvergunning kan krijgen, is er eerst een werkvergunning nodig. Daarvoor moet de werkgever vrij grote sommen als onderpand blokkeren en een verhouding van Farang / Thaise werknemers respecteren.
Bovendien moet aangetoond worden dat de persoon in kwestie een meerwaarde biedt, die de firma op de Thaise markt niet kan vinden.

Daarnaast is er veel kans dat de verloning beduidend lager ligt dan wat men gewoon is, dat er op zaterdag gewerkt moet worden, en dat die 10 dagen vakantie per jaar toch als weinig ervaren worden.
Men kan ook spontaan solliciteren bij westerse bedrijven hier. Bij ons lopen af en toe CV’s binnen van mensen die het er op willen wagen. Dit is een legitieme manier, maar wel opletten dat er een minimum aan interesse in de aangeschreven firma geveinsd wordt.

De voorbeelden die ik gezien heb, probeerden eerder te overtuigen dat de kandidaat “God’s gift to Thailand” was, terwijl “God’s gift to Bayer” toch meer kans zou hebben. En hoedanook zijn het hier Buddhisten.
Ondernemen in Thailand is een andere optie, maar ook niet zonder risico’s.
De lokale kranten (www.pattayamail.com) vermelden vaak smeuïge verhalen en ook in de boekenwinkels vindt men veel lectuur over dit thema.
Meestal staan die boeken zij aan zij met de boeken over Farang die in de Bangkok Hilton gelogeerd hebben (de beruchte gevangenis), en boeken over medemannen die in de lokale bars de liefde van hun leven vonden, maar er bekaaid van af kwamen.
Dat zegt wel genoeg over de slaagkansen.

Zijn er ook tegenvoorbeelden?
Zeker, vooral in de horeca dan. In Pattaya (voor ons de dichtsbijzijnde stad met ca. 80.000 zielen en 4 mio toeristen per jaar) alleen al is de Belgische keuken met 3 restaurants (Manneken Pis, Chez Patrick en Klein Vlaanderen) goed vertegenwoordigd. Mannen uit diverse windstreken zorgden voor een zeer uitgebreid culinair aanbod en voorzien zo in hun levensonderhoud. 
Voor native English speakers is taalonderwijs dan weer een plausibelere optie (een Ierse pub gaat nog, maar een Brits restaurant openen is vragen om problemen).

Denk maar aan Mr. John Mark Karr, die vrij precies 2 jaar terug in Bangkok gearresteerd werd. Hij was er aan de slag als taalleraar. De man is minder bekend dan de misdaad: hij bekende de moord op de premature beauty queen Jon Bonet in 1996, maar bleek een mediahype later toch onschuldig.

Een succesverhaal van een andere grootte - orde is dat van Herrn Dietrich Mateschitz, een Oostenrijker die in de eighties Thailand bezocht en een lokaal pepdrankje, Krating Daeng, wel lekker vond. Hij vond een Thaise vennoot, sleutelde wat aan het recept, voegde koolzuurgas toe en Red Bull was geboren. Twintig jaar – en veel verkochte blikjes – later staan de heren hoog in de beroemde lijst van Forbes Magazine.

Allemaal niet eenvoudig dus, maar dromen staat vrij...

Thomas Jacxsens
Bayer MaterialScience
Map Ta Phut

Een eiland bezitten in Thailand

(Deze blogpost komt van Thomas Jacxsens (1976, Brugge, gehuwd), hij woont in Map Ta Phut, provincie Rayong, in het zuidoosten van Thailand. Werkomgeving: Bayer MaterialScience heeft te Map Ta Phut een site met 4 fabrieken, waarvan Thomas er 1 gebouwd heeft en nu leidt. Map Ta Phut is een klein dorpje, maar het industrieterrein vormt het 7de grootste chemiecomplex ter wereld - tendens sterk groeiend.)

Net terug van een weekje vakantie op Phuket, waar de regen heerst en er dus niet te veel drukte is.
Viavia was ik in contact gekomen met Khun Ae, die een vrij uniek familiebedrijf runt. Z'n visitekaartje vermeldt "Managing Director Rang Yai Island". Hij bezit dus een heus eiland met een oppervlakte van 44 hectare en heeft ons een dagje op sleeptouw genomen.

Hoe geraakt een mens aan een eiland? Daar zijn waarschijnlijk wel een aantal opties voor, maar hij had een visionaire grootvader, die deze koop 70 jaar geleden geregeld heeft met de gouverneur van Phuket.
Het eiland heeft alles wat aan het adjectief "tropisch" gekoppeld kan worden, maar ook in Thailand moet er brood (of rijst) op de plank komen.

In de derde generatie worden een aantal zaken geëxploiteerd: er is een kleine plantage met rubberbomen en kokospalmen. Thailand is de grootste producent van natuurlatex en de prijzen liggen met 70 Baht per kg (ca. 1,4 €) op een aardig niveau. Verder heeft hij een parelkwekerij voor z'n strand drijven, die 3 verschillende soorten parels oplevert. De stranden zijn ook erg in trek bij dagjestoeristen en sinds een paar weken kan men er ook in bamboehutjes overnachten.

Dit is vrij veelzijdig en ook waardevol omdat alles met respect voor de fauna en flora gebeurt, wat in Thailand niet evident is. De opbrengsten kunnen echter niet in verhouding staan tot de waarde en het potentieel van het eiland. Grote hotelketens bouwen momenteel exclusieve resorts op stukken rots die veel slechter gelegen zijn & minder te bieden hebben dan Rang Yai Island.

Hopelijk slagen Khun Ae en z'n familie er in het unieke karakter van hun erfgoed te vrijwaren.
Morgen ga ik terug aan de slag. Het zal een korte werkdag worden, want de ambassadeur organiseert een receptie in Bangkok om de Nationale Feestdag te vieren...

Thomas Jacxsens
Bayer MaterialScience
Map Ta Phut