Afgestudeerd en werkzoekende in China

Ik voel mij een beetje beschaamd, ik zag zojuist dat mijn vorige bijdrage van november vorig jaar dateerde…

Wat is er dan sindsdien gebeurd? Ik ben vorig jaar in november begonnen aan een Managementsopleiding hier in Beijing, METP (Management and Exchange Training Programme – www.metp.net.cn), georganiseerd tussen de Europese Commissie en de Chinese Overheid.  Ik deed mee aan de derdre editie, METP 3.

Bedoeling is de handel op termijn te bevorderen door de vorming van China en Europa experts. 200 Europese managers mogen hier in Beijing (gratis) een jaar komen studeren, en 200 Chinese managers volgen een vijf maanden programma in vier universiteiten in Europa. Naast dit volgen we allen samen een interculturele training van twee weken in Beijing en in Sjanghai op de China-Europe International Business School (CEIBS).

Mijn acht maanden intensief Business Chinese op de University of International Business and Economics (UIBE) in Beijing heb ik eind mei afgewerkt. Het was een zwaar programma: elk dag 6 uur les, 2 uur studie, dictee (in Chinese karakters natuurlijk), om de twee weken test, om de twee maanden examen, met nog een eindexamen eind mei.  Zware kost, vooral als je 35 bent en studeren helemaal niet meer gewoon, een kleine van 3 jaar hebt, en je vrouw zwanger is voor juli. Ik ben afgestudeerd met een goede 70%, en ben hiermee tevreden.

Maar het is een boeiende taal. Spreken gaat wel goed, eens dat je de accenten (“first, second, third and fourth tone”) door hebt, is het een kwestie van vocabularium. Karakers schrijven met de hand en lezen blijven challenges, schrijven op de pc veel gemakkelijker.

Zoals mijn neef mij vroeg “hoe doe je dat, heb je een toetsenbord met 4000 toetsen erop voor elk karakter?”. Wel, we schrijven in pinyin, een intermediaire fonetische taal in Latijnse letters die fonetisch het chinees weergeven. Je typt dus bijvoorbeeld “ni hao” in, en 你好 verschijnt op uw scherm. Handig. Ik beschouw mijn gesproken niveau nu als “conversational”, dus ik kom wel rond hier in Beijing, kan over alles en nog wat spreken. Genoeg om het ijs te breken, natuurlijk niet genoeg om vertalingen te doen.

In het kader van het METP moest ik ook nog een stage vinden van drie maanden. Op de crêche hier op het compound ben ik de Managing Director van “The Conference Board” tegengekomen, ook met zijn tweejarige zoon, begonnen we samen te spreken en mocht ik bij hen beginnen voor drie maanden. Ik zet u in het Engels wat “The Conference Board” is, dan weet u ook alles:

The Conference Board China Center for Economics and Business operates as a global economics and business practice think-tank, not for profit and independent membership organization working in the public interest (www.conference-board.org).

Hun leden zijn CEO’s van Europese en Amerikaanse multinationals hier in China, voor wie zij economische analyses maken. Hier mocht ik voor drie maanden werken in het kader van “Human Capital” en “Sustainability”: we hebben een grote enquête georganiseerd in deze domeinen voor meer dans 300 buitenlandse bedrijven. Toffe sfeer, tof werk, veel geleerd op macro niveau van dit land.

Eind augustus is mijn stage afgelopen, hebben we onze diploma uitreiking gehad voor het METP 3 programma. Een andere Belg, Frédéric Poncin, en mezelf waren de twee eersten uitgekozen voor METP, nu bij METP 4 die actief bezig zijn met hun lessen op UIBE, zijn er nog eens 2 Belgen. De laatste lichting van METP 5 wordt begin januari uitgekozen, dus als u wenst deel te nemen aan dit uniek programma hier in China, moet u eens hun website bezoeken.

Ondertussen zijn we begin november, en zijn we anderhalve maand op vakantie geweest in Europa en hier in de regio.

Zoekt u een medewerker hier in China, stuur ik u graag mijn CV, ik ben volop aan het solliciteren.
Tot binnenkort,

Francis du Bois

Terug naar de universiteit

Het is weer een tijdje geleden dat ik nog wat tijd vond om hier te schrijven. Het is zondag morgen en onze kleine doet nu zijn dutje.

Eind september zijn mijn eerste 80 uur privé lessen Chinees afgelopen. Genoeg om wat small talk te doen, de taxi te nemen, en wat te bestellen op restaurant (naast de menus met de klassieke foto’s).
Begin oktober zijn we twee weken op vakantie naar de Club Med in Indonesië geweest om eindelijk te kunnen rusten: de kleine ging de hele dag naar de babyclub zodat we konden niksen op het strand en veel achterstallige lectuur doornemen.

Het was twee jaar geleden dat we eindelijk op vakantie gingen, en voor degenen onder u die ook een kleine hebben, cultuurvakanties zijn bijna onmogelijk te doen en rust is wat we echt behoefte aan hebben. De formule van de Club Med is dus perfect aangepast aan wat we wensen.

En dan spreken we natuurlijk niet over de heerlijke buffetten en de infrastructuur die maakt dat we kunnen kiezen uit een waaier van activiteiten, mochten we onze strandstoel beu zijn (wat niet zozeer het geval was).

Midden oktober waren we terug in Beijing. En voor mij brak een nieuwe periode aan met mijn deelneming aan de derde editie van het Management and Exchange Training Programme (METP-3), een programma tussen de Europese Commissie en de Chinese Volksrepubliek. Bedoeling is het vormen van Europese en Chinese managers om zo de handel te bevorderen tussen Europa en China.

Voor het Europese gedeelte (Europese managers die nu een jaar in China spenderen), zijn we met 28 over de eindstreep geraakt. Initieel waren er 90 kandidaten die hun dossier hadden ingediend. Wij zijn begonnen met een intercultureel managementsessie van twee weken gespreid over Beijing en Sjanghai (aan de befaamde CEIBS universiteit – China Europe International Business School), samen met onze Chinese collega’s (90 man) die vanaf januari 5 maanden in Europa spenderen in 4 universiteiten, waarvan de ULB in Brussel.

Voor de rest gaan ze naar Parijs, Manchester, en Turijn.  U kunt alles lezen over het METP programma op www.metp.net.cn. De vierde en laatste intake heeft als deadline begin januari 2009. Indien iemand hierin geïnteresseerd is, ga eens op hun website en stuur me dan gerust uw vragen.

Het was me nogal wat die twee weken. Business cases, lessen economie en politiek, interculturele trainingssessies, en dit alles samen met onze Chinese collega’s, niet evident. Ze denken anders, hebben een andere relatie tegenover leidingschap, nemen weinig of geen initiatief, hebben natuurlijk het grote probleem dat ze absoluut geen gezichtsverlies willen lijden. 

Je moet ze managen die mensen, en zij natuurlijk ons ook. Ik noem dit people management met een dikke cultuursaus erbovenop. Een bijzondere leerrijke periode. Ik ga nu zeker niet de pretentie hebben dat ik het hier kan, maar ik denk nu wel te kunnen zeggen dat als je denkt dat er geen probleem is, er meer dan waarschijnlijk wel één is.

Een rondetafel met Europese CEO’s te CEIBS leerde ons dat er je elke dag hier in China telkens weer aan een nieuw probleem werd geconfronteerd. En dat het voor de hoofdzetel in Europa daar weinig begrip voor werd getoond, omdat zij totaal geen benul hebben hoe het hier werkt, of niet werkt. Een boeiende cultuur hier in China.

Naast een goede kennis van de cultuur, primordiaal, komt er natuurlijk ook een goede kennis van de taal bij te pas. En dus zijn we hier in Beijing begin november begonnen met een programma van 7 maanden intensief Chinees op UIBE – University of International Business and Economics. Terug naar de universiteit (maar dan zonder te brossen en de pintjes). 

Goed dat ik op het aanraden van een deelnemer van de tweede editie van METP, enkele lessen op voorhand heb genomen, want voor mijn Europese collega’s die vanaf nul beginnen, is het soms wel moeilijk. Wij vertegenwoordigen 14 nationaliteiten, en ik samen met een andere Belg zijn de eerste Belgen die geselecteerd zijn. 

Elke morgen hebben we twee uur les met tien man, dan twee uur in groep van 4, dan krijgen we individuele klassen, en we hebben elk twee tutors die ons privé lessen geven wanneer we wensen, met een maximum van 8 uur per week. Ook leren we schrijven (of beter tekenen). Na twee weken van “tone drills” beginnen we nu maandag met dialogen en vocabularium. Ons eerste examen hebben we vrijdag afgelegd. Om de twee weken is het test.

Naast onze lessen gaan we ook op vier studiereizen. De eerste is volgende week naar Kunming, we wachten op het programma. En ook volgen we lessen geschiedenis, hebben rondetafels op de Delegatie van de Europese Commissie, business lunches op de European Chamber of Commerce, enz.

Eind mei 2009 zullen we dan afgestudeerd zijn. Voor de maanden juni, juli en augustus moet ik een (onbetaalde) stage vinden voor een Europese onderneming hier in Beijing. Idealiter zou ik dan na deze stage in dezelfde onderneming aan de slag kunnen gaan. Indien u, beste lezer, dus iemand kent of zoekt hier in Beijing om een bureau te openen of te managen, kunt u mij gerust schrijven.

In december komen we voor twee weken terug naar ons dierbaar vaderland. Het wordt weer lopen om familie en vrienden terug te zien. En met de feesten wordt het weer een eetmarathon…  maar we zijn er nog niet. Eerst trotseren we de gure winter die hier aanbreekt.

Tot binnenkort,

Francis du Bois

Life goes on

De Olympische hysterie is nu over. Na ons jammerlijk voetbalverlies tegen Nigeria en Brazilië hebben we toch een prachtige gouden en zilveren medaille kunnen veroveren dankzij onze Belgian girls. Ter afsluiting van die dag, de vrijdag twee weken geleden, hebben de Chinezen in het Bird’s Nest stadium zelf de Brabançonne gespeeld ter ere van onze atletes.

Onze Premier, Minister van Buitenlandse Zaken, Minister van Financiën, en nog andere politici die daar aanwezig waren, waren heel opgetogen. Diezelfde avond hebben we ze kunnen ontmoeten op de ambassade voor een receptie. Onze Premier heeft daar een goede speech afgeleverd, in beide landstalen natuurlijk.

Nu zijn zaterdagavond de Paralympics begonnen met (alweer) een mooie openingsceremonie. Volgens de feedback van een vriend die hier voor Handicap International werkt, waren onze Paralympics atleten versteld van de kwaliteit en de uitrusting voor minder validen in het Olympisch dorp. Zoiets hebben ze nog nooit gezien. Nu ja, als de Chinezen iets doen, doe ze het ook héél goed.

Met de buggy van onze kleine, te vergelijken zeker met een karretje voor minder validen, ondervinden we wel nog steeds soms problemen in de toeristische trekpleisters van Beijing, maar ook daar doen ze moeite. Elke oude tempel heeft hier een balk op de grond aan de deur, dus moet je wel telkens de buggy opheffen. En als er vele treden zijn die naar een tempeltje op een heuvel leiden, dan kan je het wel vergeten…

Het is hier steeds warm, maar de temperaturen van 35°-40° zijn voorbij. We klagen zeker niet over het weer, de hemel is hier vaak blauw en we overleven de zogezegde vervuiling die men ons in Europa aanwrijft, heel goed. Meer China-bashing dan iets anders denken we… zoals we ô zo vaak lezen in de Belgische of internationale pers over China.

Ik ben ondertussen begonnen met lessen Mandarijns, drie uur per dag, sinds twee weken. Amaaai, ’t is wel wat aanpassen aan de taal en de accenten. Na drie uur spreken en schrijven voelt mijn hoofd  aan alsof ik het drie uur in een microgolfoven heb gestoken… ik kan mijn neuronen horen werken en er komt bijna rook uit mijn oren. Gemakkelijk is ook anders, maar tja, er is geen ontkomen aan.

Ondertussen kan ik wel mijn pintje bestellen al zijn mijn accenten nog niet perfect: we zaten in een restaurant een week of twee geleden en ik wou een cola light bestellen. In mijn beste Chinees vroeg ik dus (ik bespaar u de accenten die ik toch niet vind op mijn toetsenbord): “Wo yao wutang kele”. Zei de dienster tegen mij: “Sorry I don’t speak English”. Mijn vrouw lag plat van ’t lachen…

Een kleine anekdote nog: voor de Olympische Spelen kon je gemakkelijk DVD’s kopen op straat, maar dat is intussen afgelopen. We zochten tevergeefs naar het vervolg van enkele series zoals Lost, Greys Anatomy, ed maar zonder succes. Nam een collega van mijn vrouw ons mee naar een klein winkeltje die Chinese films verkoopt.

Eén keer binnen, gingen we hun woonkamer binnen, verschoven ze een bibliotheek, en daarachter zat een opening die naar de Grot van Alibaba leidde! Alle Amerikaanse series voor de grabbel tegen schappelijke prijzen en van zeer goeie kwaliteit. Nu zijn we goed voor een paar maanden…

Post-Olympische groeten
Francis du Bois

We love you Belgium, we do (x3), oh Belgium we love you!

We zitten hier midden in de Olympische hysterie. Vorige vrijdag zaten we op de tennis de hele dag, en een paar matchen kunnen zien met Federer, Nadal, Djokovic, Safina, Blake, en nog een pak andere spelers. Met 17,000 toeschouwers in het stadium. Fantastische ambiance natuurlijk.

Om één uur ’s nachts zijn we terug naar huis gekeerd, en om half drie in ons bed. ’s Morgens maakte onze baby ons om 6 uur wakker, pfuuuh… En ging ik aanschuiven bij het BOIC in hun hotel om plaatsen te bemachtigen voor de kwart finale voetbal Belgïe-Italië. 2 plaatsen voor mijn vrouw en ik, en daar zaten we dan, met 50.200 toeschouwers in het voetbalstadium op 5 minuten van ons appartement.

De match heeft u misschien zelf ook gezien, die jonge Duivels doen het veel beter dans de oude garde. Snelheid, taktiek, passen, echt verbluffend. Kunnen we de Rode Duivels  misschien met pensioen sturen? Die jonge gasten doen het véél beter… Belgische vlaggen overal, en zingen dat we deden… ben er een dag of twee mijn stem mee kwijt… En daarna zijn we met alle Belgische supporters, die hier wonen, en die hier op bezoek zijn, naar een Belgisch café vertrokken met gratis pizza en rondjes pintjes. Euforie overal. Wreed plezant. En natuurlijk is het de dag erop cash betalen, onze kleine trekt zich er niks van aan of dat we de dag ervoor vroeg gaan slapen of de hele nacht feesten…

Binnen een paar uur spelen de jonge Duivels in Sjanghai tegen Nigeria. Wij trekken hier in Beijing met alle supporters op café. Mijn aspirientjes staan al klaar voor morgen ochtend. En mijn fles water voor vannacht. De finale halen is zeker doenbaar. Enfin, dat denken we toch. Belgen uit Sjanghai, wij rekenen op jullie om onze jonge Duivels stevig te supporteren.

Voor de rest ben ik begonnen met mijn Chinese lessen. Amaai. Elke morgen twee uur spreken, één uur schrijven. Mijn tekenlessen van school komen mij nu goed te pas. ’t Is wat wennen…

Olympische groeten

Francis du Bois

Olympische vreugde

Voilà morgen vrijdagavond is er de openingsceremonie van de Olympische Spelen 2008 hier. Onze ambassade heeft een prachtig idee gehad om een groot scherm op te stellen voor alle Belgen hier. Met frieten, stoofvlees en pintjes op het menu.

Er is reeds 150 man ingeschreven, het zal wel een plezant feest worden. We gaan er met onze kleine naartoe, en zullen ergens in de ambassade een plooibaar bedje neerzetten zodat mijn vrouw en ik rustig kunnen doorfeesten. Morgen vrijdag heeft iedere Chinees vrijaf, het wordt een belangrijke dag voor hen. We konden onze Ayi (huismeid) moeilijk vragen om bij ons thuis te blijven babysitten op die dag…

We hebben eveneens enkele tickets kunnen bemachtigen voor de Spelen: voor de 4 halve finales mannen en vrouwen tennis op 15 augustus, en voor de vrouwenfinale tennis op 16 augustus. Tegen schappelijke normale prijzen dan nog. We proberen nog voor de voetbalfinale op 23 augustus, maar dat ziet er momenteel moeilijk uit. Enfin moesten de Belgen het tot daar maken, zal de ambassade wel iets doen, zeker ? Het zal wel wat iets worden, eerste keer dat we de Olympische Spelen kunnen meemaken, we hebben er goesting in!

Ook goed nieuws voor mezelf: ik ben uitgekozen om deel te nemen aan de derde editie van de Management and Exchange Training Program (METP3) van de Europese Commissie en de Chinese Volksrepubliek.

’t Was wel wat stresseren na mijn interview van 25 juli maar alles is dus goed verlopen. Gedurende 10 maanden staat er een interculturele training op het programma, waaronder 7 maanden intensief Chinese lessen, en een stage van 3 maanden inbegrepen (waarvoor ik zelf nog voor moet zorgen) in een Chinees bedrijf. Terug naar de schoolbanken dus.

Een fantastische opportuniteit om Chinees te leren, bedrijven en steden uit China te bezoeken, en mij meer inzicht in de Chinese cultuur te geven, die o zo verschillend is van de onze… Dit zal mijn onderneming ABLO zeker een competitief voordeel opbrengen in de toekomst!

Ik heb ook nog een tof avondjobke gevonden voor een Chinese onderneming, Best Food in China. Eén keer per week ga ik uitgebreid en gratis eten en drinken op restaurant om erover een artikel te schrijven om op hun website te plaatsen. Ik word er niet voor betaald maar ondertussen leer ik wat mensen kennen in de restaurantsector.

Er kunnen wel enkele geïnteresseerde partijen tussenzitten voor mijn Belgische chocolade en andere Belgische klanten… Netwerken, daar is het om te doen in China, veel meer dan in Europa. Of zoals ze in het Chinees zeggen, guanxi.

Olympische groeten,

Francis, Zofia en Harold du Bois

Belgium vs Beijing?

We zijn hier nu meer dan een maand geleden aangekomen. Alle koffers zijn nu uitgepakt, kaders hangen aan de muren, al moeten we nog enkele witte plekken opvullen. Een auto hoeven we (nog) niet te hebben, taxi’s zijn goedkoop (vanaf één euro de koers), en anders zitten we alle drie op de fiets. Lang geleden voor mij, van Leuven denk ik zeker?

Ondertussen hebt u misschien zelf gelezen dat ze hier voor de Olympische Spelen sinds zondag 20 juli alle bouwwerven hebben stilgelegd (en dit zijn er ontelbaar veel), en auto’s met even en oneven nummerplaten alterneren op de baan. Nochtans hangt hier nog altijd veel vervuiling in de lucht, ik ben toch nog wat sceptisch. Volgens mij zullen ze hier meer drastische maatregelen moeten treffen zodat onze atleten degelijk kunnen ademen en lopen.

Ze kunnen het hier wel laten regenen (ze schieten met kanonnen chemische projectielen de lucht in die de wolken laten uiteenspatten), dus kunnen ze misschien wel ergens reusachtige blazers installeren zeker? Met de Chinezen weet je maar nooit. Maar ondertussen ziet Beijing er prachtig uit: overal bloemen, de stad is opgekuist, vele Engelssprekende vrijwilligers die je helpen om een taxi te nemen, de baan over te steken. Tof.

Op 21 juli hebben we de receptie gehad op de Belgische ambassade voor onze nationale feestdag. Best gezellig. Iedereen springt rustig van het Nederlands naar het Frans en omgekeerd, met wat Engels ertussen indien nodig. Het voordeel met de Belgen in het buitenland, is dat iedereen hier misschien wat meer open is. De Tijd vroeg onze mening over de laatste toestanden in België.

Ik las bij een andere expat op deze site dat wanneer je onze problemen uitlegt aan een buitenlander, deze grote ogen opengooit. En inderdaad : ik probeerde de laatste evenementen (ontslag van de Premier en weigering van de Vorst) toe te lichten uit aan twee Zwitsers, ze vroegen zich af hoe we tot zo’n situaties wel konden terechtkomen. BHV (splitsing is niet de enige oplossing volgens het Arbitragehof, maar slechts één);  niet benoeming van sommige burgemeesters die zich niet aan de taalwetten houden; taalfaciliteiten; transfers van Noord naar Zuid (eigen aan elke regio, land, en Europa); corrupte politici in het zuiden van het land van één partij die meer haalt uit immobilisme dan aan vooruitgang; te veel populisme bij de politici in beide regio’s; extremisme in het Noorden van het land; gebrek aan communicatie en compromissen willen sluiten; onze talrijke regeringen, Ministers, kabinetten, staatssecretarissen; enzovoort enzovoort. Genoeg om gepassioneerde debatten te houden tussen Belgen, en om buitenlanders te amuseren. Zoals onze Zwitserse vrienden zeggen: “Ils sont fous ces belges.”

Maar laten we terugkeren naar Beijing. Een idee voor het Ministerie van Verkeer in ons landje: op de baan hier heb je overal camera’s. Mocht je boven de snelheidslimiet rijden, wordt je 100% zeker geflitst, krijg je jouw boete in jouw emailbox (elke autobezitter moet er één aanvragen bij de overheid). Je moet deze dan betalen voordat je na de technische controle jouw groene kaart krijgt. Anders krijg je ze niet. Simpel, en het werkt. En iedereen betaalt zijn boetes. En weinig durven te snel rijden.

Kwestie internet is het hier soms nogal moeilijk. Volgens mijn kennissen hier zijn er 40.000 Chinese ambtenaren die niets anders doen dan het internet te controleren en websites blokkeren. Voor deze expat site van de Tijd moet ik eerst een VPN tunnel maken met een server in het buitenland (USA). In het begin ging dit vlotjes, nu wordt het moeilijker om deze verbinding tot stand te brengen. Bepaalde nieuwssites en radiosites worden geblokkeerd.

Nochtans kunnen we (tot nu toe nog) dankzij het ADSL hier de Belgische televisienieuwszendingen zien: enkele kabels van de PC naar de TV en we kunnen het nieuws gezellig vanuit de sofa bekijken. Dit doet deugd. Ook al wonen we graag in het buitenland, we blijven onze politiek in België volgen. Volgende week zitten we weer een week zonder internet: ons abonnement werd op naam van ICRC genomen (60 euro per maand), en het moet op onze eigen naam (het wordt 12 euro per maand). Allé dan, als het echt moet…

Francis, Zofia en Harold (juist twee jaar geworden)

Beginnende Beijingers

Na vijf dagen kamperen in onze studio zijn we vorige vrijdag verhuisd naar ons appartement. We leven in een diplomatiek compound met alles erop en eraan: speeltuin, tennisveld, fitness, voetbalveld, supermarktje, café, snooker, zelfs vergaderruimtes. Het bureau van mijn vrouw ligt op 25m van ons appartement. Gemakkelijk. We leven in een redelijk nieuw gebouw met slechts zes verdiepingen (gelijkvloers is hier verdiep nummer één), in een redelijk ruim tweekamers appartement van 130m².

Alhoewel ICRC voor de meubelen, wasmachine, TV, ed zorgt, zijn we maandag middag naar de IKEA geweest om ons leven hier nog gemakkelijker te maken. De grootste IKEA ter wereld buiten Zweden. Ook al wil je het snel doen, je zit er toch voor een uur of drie minstens binnen. Om zot van te worden. Aan de andere kant vinden we opnieuw alles terug uit de ontwikkelde wereld. Back to civilization.

Sinds maandag morgend hebben we ook internet. Facebook ligt plat, geen toegang. Ook geen toegang tot deze blog waar u de expat verhalen leest. We moeten dan via een server buiten China deze sites te lezen. En voor mijn Outlook, de service provider (CNC) geeft mij geen SMTP adres. Ik kan dus geen mails versturen met Outlook en moet dus switchen tussen webmail en Outlook om de adressen te kopiëren. Handig is ook anders. Als iemand mij weet te helpen, graag !!!

Onze zoon Harold zit sinds dinsdag voor de maand juli op een tweetalige Summer School (Engels en Mandarijns). Maar zoals elke kleine jongen (hij wordt maar twee jaar eind juli), komt er nogal wat geschreeuw bij te pas bij die eerste dagen. Het is voor hem wat wennen aan deze nieuwe omgeving. Ook voor ons trouwens, maar dan zonder de tranen.

We hebben eindelijk ook onze huismeid, die enkele woorden Engels spreekt, die halftijds ons appartement verzorgt, en halftijds Harold bezig gaat houden na het kuisen. Voor de rest, geen kat die hier Engels spreekt of leest. Wanneer we dus een taxi nemen, moeten we steeds een briefje bij de hand hebben met de Chinese tekens om aan te duiden waar we naartoe willen gaan (en terug). En Chinees verstaan, Mission Impossible voor het moment (en nog voor een tijdje vrees ik).

Na bijna vier jaar te hebben doorbracht in minder ontwikkelde “steden” (Brazzaville en Katmandoe) is Beijing bijna New York voor ons. Hoge wolkenkrabbers overal. De zon schijnt hier moeilijk door de vervuiling heen. Een wazige mist hangt hier vaak in de lucht, met deze dagen veel regen. Maar vandaag schijnt het zonnetje, met een goede 35°. Afrikaanse temperaturen die goed voelen.

We zijn reeds een paar maal naar de Carrefour geweest. Een hele ervaring. Bijna 95% lokale producten (vaak enkel in het Chinees), dus neemt het wat tijd in beslag om alle rayons door te gaan. Maar voor 50 euro hebben we een vol winkelkarretje. Groenten, vis, brood (eindelijk goed brood!) kosten hier relatief gezien stukken minder dan in België. Geïmporteerde producten zoals kaas en wijnen kosten wel veel meer. Een goeie camembert kost hier rond de 8 euro…

Ik dacht hier een brommer te kopen om rond te rijden, maar brommers zijn in Beijing verboden. Spijtig. Ik heb hier eveneens een paar fantastische side-cars gezien, maar deze zijn nu ook verboden binnen de tweede ring. O ja, hier in Beijing zijn er vier ringen… Wij leven tussen de tweede en derde ring. Het zal dus een fiets worden, peins ik. Met versnellingen toch.

We zijn zondag eventjes met de metro, en terug met de bus, naar Tian'anmen geweest. Een drukte van jewelste. En iedereen stopt om een foto van Harold te nemen, af en toe met onszelf erop.
Vanavond hebben we een koppel Belgen die thuis komen eten. We hadden met hen afgesproken vorige zondag voor het aperitief. Uiteindelijk werd het 22 uur een paar pintjes later. Vier yuan voor een 33 cl. Omgerekend 35 eurocent. Moet kunnen !

Tot hier onze eerste ervaringen in Beijing.
Zomerse groeten,

Francis, Zofia en Harold du Bois

Verhuizen naar China

Wanneer u deze lijnen leest, zijn we juist aangekomen in onze derde stad en land, Beijing, China. Na een vijftal jaar in Brussel te hebben gewoond en gewerkt na mijn studies, trok ik naar Afrika om daar te gaan werken. Mijn vrouw en ik zijn elkaar trouwens tegengekomen in Congo Brazzaville, aan de overkant van Kinshasa, in mei 2005.

Ik zat daar voor een periode van twee jaar als economist voor de Delegatie van de Europese Commissie. Fijne jaren die andere Afrika liefhebbers onder jullie misschien eveneens gekend hebben. Een boeiende en uitdagende job, maar na twee jaar was de kous er wel af. Ik besloot dan mijn vrouw te volgen die voor het Internationale Rode Kruis van Genève (ICRC) werkt, omdat we dan naar een ander land konden verhuizen, anders was het nog drie jaar erbij in Brazzaville, en Brazzaville is toch wel piepklein en saai.

Na enkele maanden doorbracht te hebben in België voor de bevalling van onze zoon, kregen we de volgende post aangeboden in Katmandoe, Nepal. Voorwaar een prachtige bestemming. We hebben daar anderhalf jaar gewoond van december 2006, in een rustige omgeving. Politiek gezien zijn er die twee jaartjes vele omwentelingen geweest, met nu een Maoïstische regering en een Koninkrijk omgedoopt tot Republiek.

Het was voor mij ook het moment om als ex student economie aan de KUL, eindelijk te reageren op de kriebels om een eigen onderneming te starten. Ik moet toegeven dat Katmandoe toch redelijk klein is, en dat ik daar met mijn background geen werk had gevonden. Eind juni 2007 trok ik dan voor een weekje terug naar België voor de nodige formaliteiten, en Asian Business Liaison Office was geboren.

Ik probeer voor Belgische KMO’s, vooral maar niet alleen in de food sector, distributeurs en importeurs te vinden in de Aziatische regio. Daar komt dus wat reizen bij te pas, wat altijd is meegenomen, zeker in deze regio. De laatste maanden in Katmandoe waren nogal stresserend. Eerst was de bestemming Bangkok, dan uiteindelijk Beijing, maar toen lag de datum niet vast.

We konden beginnen met alles in te pakken; gelukkig krijgen we huisvesting van ICRC, moeten we zelf geen appartement zoeken, of meubilair. We kregen pas bevestiging van ICRC begin juni. En nu zitten we daar, in een tijdelijke kleine studio, met onze zoon van bijna twee jaar. Begin juli verhuizen we naar ons definitief appartement, maar we moeten nog wachten op al onze bagage (10 trunks) totdat we onze visa krijgen, waarschijnlijk na 15 juli.

Dan moet alles gededouaneerd worden en kunnen we ons installeren. Hectisch, maar ja, moeten we daar niet van houden, zouden we thuis gebleven zijn…

Francis, Zofia en Harold du Bois

Francis du Bois
Managing Director
Ablo