Storende pensioendiscussie

De aangekondigde pensioenhervormingen lokken een hevig debat uit met hevige reacties. Een aantal dingen in de polemiek storen.

Ten eerste: hoewel de principes klaar en duidelijk in het regeerakkoord staan, zijn de maatregelen nog lang niet allemaal in wetteksten gegoten. De pensioenhervormingen zijn tegen een hels hoog tempo goedgekeurd. Gevolg? Er ontstaat een tussenperiode die onduidelijkheid creëert. En dat veroorzaakt ongerustheid. Dat had vermeden kunnen worden. Meer zelfs: het had vermeden moeten worden.

De waarheid geweld aan doen

Ten tweede: vakbonden hebben geen enkele moeite gedaan om die ongerustheid weg te nemen. Integendeel, het leek er vaak op dat de vakbonden de onduidelijkheid gebruikt hebben om de ongerustheid te vergroten. Hadden ze ongerustheid nodig om hun achterban te mobiliseren om te staken? En was die staking nu echt nodig om de scherpe kantjes van de plannen af te vijlen? Was er zonder staking geen extra overleg gekomen over overgangsmaatregelen? Het ABVV insinueert dat dankzij dat overleg de contractbreuk van de baan is. En dat doet de waarheid op zijn minst geweld aan. Ook in de oorspronkelijke hervormingsplannen was nergens sprake van te raken aan de opgebouwde pensioenrechten van mensen die al met brugpensioen waren of tijdskrediet opnamen.

Maak werk van langer werk

Ten derde: de regering heeft de stok die mensen moet ontraden om vroeger te stoppen duidelijk in de hand genomen. Maar waar is de wortel? Hoe wil ze dat langer werken ‘werkbaar’ maken? De regering, minister van Werk Monica De Coninck op kop, moet dringend samen met de vakbonden en ondernemingen een vernieuwend loopbaanbeleid uitwerken. Zodat iedereen langer kan werken. Veel werknemers denken dat ze van begin tot eind van hun carrière dezelfde job zullen uitoefenen, en dat idee moet daarbij als eerste op de wip. En dat je meer moet verdienen naarmate je ouder wordt – dat idee moeten we ook durven laten vallen. Werkgevers moeten stoppen met 50-plussers, of zelfs al 40-plussers als je sommigen mag geloven, als ‘oudere werknemers’ te bekijken.

Iedereen is iedereen

Ten vierde: overgangsmaatregelen zijn nodig in een pensioenhervorming. Voor een pensioen bouw je gedurende heel je carrière rechten op. Die rechten plots aanpassen kan niet. Dat moet geleidelijk gebeuren. Uiteraard. Maar de vraag is: hoe geleidelijk is geleidelijk? Is het te verantwoorden dat de helft van het vergrijzende ambtenarenkorps ontsnapt aan de minder voordelige pensioenberekening op basis van het loon van de laatste 10 jaar in plaats van de laatste 5 jaar?

Iedereen, maar ik toch niet?

En ten vijfde: de hevige reacties op de pensioenhervormingen lijken vooral een uiting van het toenemend gebrek aan solidariteit in de hoofden van velen. Dan hebben we het nog niet eens over ‘ouderen’ versus ‘jongeren’ in deze discussie. Ook binnen een generatie zorgen de verschillende statuten voor jaloezie. Het kan niet dat de ander van een voorkeurregeling geniet. Maar tegelijkertijd vindt iedereen van zichzelf wel dat hijzelf een voorkeurregeling verdient. En terwijl iedereen vooral kijkt naar wat die ander wel heeft en zijzelf niet, vergeten ze mee te tellen wat hij zelf wel heeft en de ander niet. En zo goed als iedereen zegt wel te beseffen dat we allemaal langer moeten werken, toch vinden velen dat zij wel een gerechtvaardigde reden hebben om af te wijken van dit principe.

Allemaal zeer menselijke reflexen misschien. Maar ze dragen niet bij tot een sereen debat. Maar desondanks kan de regering er toch een belangrijke les uittrekken. Ze zijn het beste bewijs dat we dringend komaf moeten maken met al die verschillende statuten van arbeider, bediende, vastbenoemde ambtenaar, statutaire ambtenaar, enzovoort.

Nadine Bollen

Lijken uit de kast

Haast en spoed zijn zelden goed. Wie daar nog aan twijfelde, zal dezer dagen ongetwijfeld zijn mening herzien. Met dank aan het haastwerk van onze politici die de sociaal-economische hervormingen op een drafje hebben beklonken.  

Onmiddellijk na het afsluiten van het regeerakkoord kreeg vooral de nieuwbakken minister van Pensioenen Vincent Van Quickenborne de wind van voren. Dat een liberaal dit bij uitstek ‘sociale departement’ onder zijn vleugels kreeg, zal ongetwijfeld niet geholpen hebben om de gemoederen te bedaren. De kritiek op ‘Mister Q’ kwam erop neer dat hij de belangrijke ingrepen in het pensioensysteem ‘door de strot van de sociale partners wilde duwen’, zonder overleg met die sociale partners. En dat zijn beleidsnota erg vaag was, met alle onduidelijkheid tot gevolg.

Over de fiscale ingrepen, die elke belastingbetaler bijna meteen in zijn portemonnee zou voelen, was er ook wel wat gemor. Iedereen weet dat als er 11 miljard euro bespaard moet worden, iedereen zijn steentje zal moeten bijdragen. Natuurlijk vindt iedereen dat niet hij maar iemand anders als eerste het zwaarste steentje moet bijdragen, maar het algemene overheersende gevoel was toch vooral dat de aangekondigde veranderingen wel snel doorgevoerd worden, maar wel duidelijk zijn.

Onzekerheid troef

Een kleine maand later weten we beter. De fiscale aanpassingen zijn niet alleen snel genomen, ze bevatten ook heel wat onzekerheid. Denk aan de gewijzigde behandeling van bedrijfswagens. Die regeling werd al eens aangepast nog voor ze werd goedgekeurd. En nu ligt het dossier opnieuw op de regeringstafel. Want de vooropgestelde doelstelling lijkt al onhaalbaar nog voor de regeling goed en wel in werking treedt.

Bij de gewijzigde behandeling van de roerende voorheffing bleek een onverwacht, maar behoorlijk giftig addertje onder het gras te zitten. Plots bleek dat door de extra belasting op roerende inkomsten boven 20.000 euro ook het bevrijdende karakter van de roerende voorheffing verleden tijd is. In mensentaal: voortaan moet iedereen op zijn belastingaangifte aangeven hoeveel rente en dividenden hij of zij ontvangt. Dat is een ommekeer in dit land, waar alle spaarders en beleggers zich comfortabel voelen bij het feit dat als de roerende voorheffing eenmaal wordt afgehouden, de kous af is. En in hun haast werd over het hoofd gezien dat door die aangifte ook gemeentebelastingen betaald moeten worden op die inkomsten.  Een reparatiewet is nodig om dat euvel recht te zetten.

Storm in een glas water

Maar het meest in het oog springende dossier is dat van de fiscale voordelen verbonden aan woonkredieten. Een storm in een glas water, want op dat vlak stond alles wel degelijk al in het regeerakkoord. Maar door de tegenstrijdige verklaringen van regeringsleden van verschillende partijen op uiteenlopende beleidsniveaus wist niemand nog waar hij aan toe was. Hoe kunnen burgers gerust zijn als zelfs politici, die het een en ander hebben uitgewerkt, zelf niet 100 procent  weten hoe de vork aan de steel zit. Dat de polemiek ook nog werd gebruikt om politieke spelletjes te spelen, maakt het des te beschamender.

Veranderingen doorvoeren kan nooit onopgemerkt gebeuren. En als de belastingbetaler in zijn portemonnee geraakt wordt, is het te verwachten dat hij behoorlijk aandachtig en kritisch zal zijn. Hij verdient dat politici doordachte maatregelen nemen en die ook duidelijk communiceren. Zo niet, voelt hij zich gerold. Laat ons daarom  hopen dat bij deze alle lijken uit de fiscale kast gevallen zijn.

Nadine Bollen

Di Rupo moet het land redden. Niet de spaarder

‘Lieve burgers, willen jullie alsjeblief staatsbons kopen om de stijgende rente in te dijken?’, zo klonk de oproep van  ontslagnemend premier Yves Leterme. Hoe cynisch kan het worden? In elk normaal land verkiest de bevolking politici om op het huis te passen. In België vragen politici of spaarzame burgers de meubelen willen redden. Leterme kan er natuurlijk zelf niet aan doen: hij sleept tegen wil en dank al meer dan 500 dagen het prefix ‘ontslagnemend’ met zich mee in afwachting van de aflossing van de wacht.

Die zit er nog niet meteen aan te komen. Onder het intussen ongeloofwaardige voorwendsel ‘beter geen akkoord, dan een slecht akkoord’ laten de regerings’onderhandelaars’ zich niet opjagen. De Belgische rente koerst richting het angstwekkende niveau van 6 procent? Dat lost zichzelf wel op. Europa staat klaar om ons een boete van 700 miljoen euro op te leggen? Wie zien wel als het zo ver is. Neen, onze onderhandelaars zijn intussen even aan het bekijken of het nog wel zin heeft te onderhandelen. Het is de waanzin voorbij.

Zelfrespect

Herman Brusselmans schreef ooit in een column: “Wie geen zelfrespect heeft, verdient het om een onwaardige begrafenis te hebben en vervolgens weg te teren als een gecrepeerde amoebe in een inerte wereld van onverschilligheid.” Hij had het toen over de mensheid die er een boeltje van maakte en dan maar door God zelf in de steek werd gelaten. Wel: hetzelfde geldt voor onze politici/regeringsonderhandelaars. Als zij het niet de moeite vinden om er voor de volle 100 procent voor te gaan, waarom zouden de spaarzame burgers van dit land hen moeten bijspringen?

Het zielige schouwspel dat de onderhandelaars opvoeren is niets minder dan een spel met onze welvaart. Als er tenminste nog iets te verspelen valt: de financiële markten zullen ons land heus niet met rust laten als we ooit op een dag misschien hopelijk nog eens een begroting presenteren. Zo ver is het gekomen: dat we ons lot niet meer in eigen handen hebben. En daarin moeten we ook eerlijk zijn: daarvoor dragen de regeringsonderhandelaars niet de volle verantwoordelijkheid. België heeft nooit over goede troeven beschikt om uit het vizier van de financiële markten te blijven. Maar dat is geen excuus om onze welvaart naar de verdoemenis te laten gaan.

Doen wat nodig is

In heel Europa is doorgedrongen dat de vette jaren voorbij zijn. Dat er hervormingen en harde besparingen nodig. Geen blinde hervormingen en besparingen, maar wel maatregelen die op termijn onze welvaart veilig stellen. Die zullen ongetwijfeld pijn doen, maar aangezien de vakbonden op 2 december toch al op straat komen tegen niet-genomen maatregelen, kunnen de regeringsonderhandelaars maar meteen wat zin geven aan die betoging. De meeste mensen in dit land beseffen intussen wel dat er besparingen op ons afkomen. Wil er dan ook eens een regeringsonderhandelaar/formateur opstaan die dat niet enkel zegt, maar ook de daad bij het woord voegt? Die het aandurft Winston Churchill te citeren: “Het is niet genoeg dat we ons best doen, soms moeten we doen wat nodig is.” Maar na +500 dagen raken we in ons land nog steeds niet verder dan het eigen gelijk, de eigen achterban en de volgende verkiezingen.

Is het nu echt wachten tot anderen (lees: Europa) beslissen dat het welletjes is geweest? Dat we zonder inspraak besparingen en hervormingen opgedrongen krijgen? De regeringsonderhandelaars moeten beslissingen nemen die pijn gaan doen, maar ze kunnen tenminste hier en daar proberen de bittere pil te verzachten. Europa zal zo lief niet zijn. Vraag dat maar aan de Grieken en de Italianen. De schande van het meest zielige, onbeholpen en enggeestige politieke toneel dragen we al. Dat zou toch genoeg moeten zijn?

Sven Vonck ( @svonck )

De nieuwe waarde van Euro(pa)

Het IMF en de rijke landen (zoals Brazilië, China en Rusland) staan klaar om de arme landen van de eurozone lees: de meeste lidstaten te hulp te schieten. Choquerend? Misschien wel. Maar het is ook een droevige realiteit die onze Europese leiders niet meer onder stoelen of banken kunnen steken. Zij vertonen een schreiend gebrek aan samenhang en bereidheid om die onbekende crisis op een eensgezinde wijze aan te pakken. Dat betekent nog niet het einde van de eurozone. De klok volledig terugdraaien zou nog meer schade toebrengen.

Restricties

We zullen ons wel nederiger moeten opstellen, onze straf als het ware moeten ondergaan… en zelfs tot bedelen gedwongen worden. Maar in de eerste plaats moeten we de handen uit de mouwen steken. De externe reserves van China bedragen 3.500 miljard dollar: bijna evenveel als de gezamenlijke schuld van Frankrijk en Italië! Omdat China zijn belangrijkste afzetmarkt wil vrijwaren, is het bereid Europa geld toe te steken. Maar niet voor om het even welke prijs. En zeker niet aan om het even welke voorwaarden. Of ze nu wordt opgelegd door China, het IMF of Rusland, de buitenlandse voogdij waaronder de zogenaamde ‘ontwikkelde’ landen zullen worden geplaatst, zal nog generaties lang forse budgettaire restricties vereisen.

Laatste reddingsboei

Merkel spreekt over 10 magere jaren. Maar om 6.000 miljard euro Europese schulden weg te werken, zal veel meer tijd nodig zijn. Ondanks die economisch-strategische verschuivingen is er geen reden tot doemdenken. Hoe zwaar de besparingsmaatregelen ook lijken, zij vormen onze laatste reddingsboei. De volgende politieke generatie zal moed en creativiteit aan de dag moeten leggen en zal moeten investeren in vorming en opleiding. Europa beweert ‘waardevol’ te zijn. Wel, Europa zal nu nog meer waarde moeten creëren, maar met minder middelen. Voor beleggers zou er een nieuw, en uiteindelijk veelbelovender, tijdperk moeten aanbreken. Maar dan moeten we beleggingen (en geen speculatie) op verstandige wijze aanmoedigen. En dat is een ander paar mouwen.

François Mathieu

Kapitaalbescherming heeft een prijs

Baart het moratorium een dode muis? Toegegeven, het is niet meteen een vraag die spontaan bij beleggers opborrelt, maar voor de vele houders van gestructureerde producten is ze belangrijker dan gedacht. Met het zogenoemde ‘moratorium’ engageren Belgische banken en verzekeraars zich sinds 1 augustus om geen nieuwe producten meer te lanceren die volgens de criteria van de toezichthouder FSMA als ‘bijzonder ingewikkeld’ worden omschreven. Het gaat uitsluitend om gestructureerde producten. Die producten, die meestal een zekere vorm van kapitaalbescherming bieden, staan in België in voor meer dan 80 miljard euro onder beheer.

Het moratorium is een lovenswaardig initiatief dat aantoont dat lessen worden getrokken uit de financiële crisis van 2008. Maar het mag en moet nog een stap verder gaan. Want ondanks de waslijst aan voorwaarden hebben productontwikkelaars nog steeds de mogelijkheid ingewikkelde constructies op te zetten. Zo mag de potentiële meerwaarde van de producten afhangen van drie verschillende mechanismen. Het resultaat is dat er vandaag nog steeds producten worden gelanceerd waarvan het potentiële rendement heel moeilijk in te schatten is omdat het van te veel voorwaarden afhangt.

Kost kapitaalbescherming

Een bijkomend probleem is dat het helemaal niet duidelijk is wat die kapitaalbescherming kost. Net zoals men voor een brandverzekering een premie betaalt, moet de belegger ook bij gestructureerde producten beseffen dat hij een premie neertelt voor de verzekering van zijn kapitaal. Getuige daarvan de gemiddelde return van 2,5 procent per jaar voor de 1.021 fondsen met kapitaalbescherming die al op eindvervaldag kwamen. Dat bijna zes op de tien fondsen het slechter deden dan een hoogrentend spaarboekje had heus niet alleen met het slechte beursklimaat te maken.

Beleggers hebben het recht te weten dat het beste van twee werelden niet bestaat. Daarom is het cruciaal dat ze ook informatie krijgen over wat ze opofferen in ruil voor de bescherming. Hoe kan het bijvoorbeeld dat sommige producten hun meerwaarde baseren op de evolutie van een korf aandelen of een index zonder dat erbij vermeld wordt dat de dividenden niet aan de belegger toekomen? 
Als het moratorium geen dode muis wil baren, zal dus nog meer gesleuteld moeten worden aan de voorwaarden waaraan de producten moeten voldoen. De FSMA gaf al aan dat de maatregel in augustus slechts een eerste stap was. Een vervolg is absoluut noodzakelijk.

Peter Van Maldegem

Pensioensparen moet blijven

Tijdens of vlak na de herfstvakantie wil Di Rupo zijn intrek nemen in de Wetstraat 16. Na bijna 500 dagen gekissebis zijn de onderhandelaars van plan om het sociaal-economische luik van het regeerakkoord op een drafje in te vullen. Twee tot drie weken om 10 miljard euro te vinden. Twee tot drie weken om drastische hervormingen in gang te steken die ons land moeten wapenen tegen een moeilijke toekomst. Die hervormingen zijn inderdaad dringend. Meer nog, meer dan dringend moeten ze vooral grondig gebeuren.

De hervorming van onze pensioenen is een van die complexe dossiers. De opdracht is duidelijk: een pen­sioensysteem uittekenen op maat van de 21ste eeuw. Oud én jong is terecht ongerust over ‘hun pensioen’. De inzet is gigantisch: het vertrouwen van de Belg in ‘het pensioen’ herstellen.

Ongetwijfeld zullen de fiscale voordelen voor individueel pensioensparen in vraag gesteld worden. Tegenstanders willen dat de overheid het wettelijk pensioen versterkt in plaats van fiscale cadeautjes uit te delen aan wie genoeg verdient om te sparen voor zijn pensioen. Men kan echter tegemoetkomen aan hun terechte bedenkingen zonder het pensioensparen af te schaffen.

Eerste bedenking: de gepensioneerde betaalt er niet de maandelijkse rekeningen mee, hij geeft het kapitaal via erfenis door aan zijn kinderen. De oplossing is eenvoudig: pas de (fiscale) regels aan zodat pensioenspaarders voordeel hebben bij een maandelijkse uitkering in rente in plaats van een eenmalige uitkering van het kapitaal.

Tweede bedenking: het fiscale voordeel is er alleen voor wie genoeg verdient en het stijgt naarmate men meer verdient. Ook hier is de oplossing eenvoudig. Geef iedereen hetzelfde procentuele fiscale voordeel. Men zou zelfs het fiscale voordeel procentueel groter kunnen maken voor wie minder verdient. En voer een belastingkrediet in voor wie te weinig verdient om een fiscaal voordeel te hebben.

Het klopt dat elke euro die wordt uitgegeven aan belastingvoordeel voor pensioensparen, niet beschikbaar is voor het wettelijk pensioen. Toch zou de derde pijler schrappen een compleet fout signaal zijn. Voor elke euro belastingvoordeel op kosten van de overheid zetten 2,3 miljoen belastingplichtigen elk 2 euro extra opzij voor hun pensioen. Zij zullen dat niet blijven doen als het fiscale voordeel wordt afgeschaft. Nochtans is pensioensparen niet louter een luxe voor wie het zich kan veroorloven. Het is een must voor iedereen die verlangt naar een leefbare oude dag.

Nadine Bollen

Vastgoed wacht niet de slachtbank

'We lenen 30 jaar voor een huis waarvan we niets konden afdingen met een krediet dat oploopt tot 110 procent van de woningwaarde tegen een jaarlijks aanpasbare rente... nadat de ouders al een derde moesten toestoppen om de broodnodige renovatiewerken te kunnen betalen.' Die ene zin vat samen wat het magazine Netto deze week analyseerde op basis van een grootschalige enquête van Immoweb bij zijn websitegebruikers. De goede huisvader die voorgaande zin herleest, kruipen de koude rillingen over de rug: 'Vastgoed is een grote zeepbel geworden', moet het klinken, zeker nu ook ontgoochelde aandelenbeleggers, hollend voor de bloedrode beurscijfers, er een veilige haven in ontdekken.

Al snel volgt een vergelijking met de vastgoedcrash uit de jaren 80, toen de huisprijzen met 20 procent daalden in twee jaar. De vergelijking is niet helemaal terecht. Er zijn weinig redenen om aan te nemen dat de huidige vastgoedmarkt nog méér overgewaardeerd zou zijn als toen. Integendeel, de situatie lijkt wel een spiegelbeeld. Vandaag hebben we geen torenhoge inflatie, geen hoge hypothecaire rentes of hoge werkloosheid, allemaal cruciaal voor de woningprijzen.

Als de woningprijzen vandaag zo hoog zijn, dan is dat ook omdat die jarenlang gestut werden door een stijgende koopkracht, lage rentes en lage inflatie. Het zijn net die elementen die in OESO- of IMF-studies, graag geciteerd door non-believers, onderbelicht blijven voor een land met proportioneel veel huiseigenaars. Net zoals er bij die studies methodologische vragen blijven bij het verrekenen van een cruciale factor als de huurprijzen... in een land dat ze niet inventariseert.

En dan nog, een eventuele overwaardering hoeft zelfs niet in een crash uit te monden. Daarvoor is een structureel overaanbod aan woningen nodig, iets dat tegen een demografische achtergrond van uitdunnende gezinnen (eenoudergezinnen, scheidingen) en een verouderende bevolking weinig waarschijnlijk lijkt. Komt erbij dat de strikte Belgische hypotheekwetgeving niet van die aard is dat veel mensen plots voor een onvoorziene of onbetaalbare leenlast komen te staan.

Fiscus

Een hoge fiscaliteit is een goed tegengif voor zeepbellen. In de VS zijn de (veel) lagere registratierechten ten laste van de verkoper, die ze bijgevolg in de prijs meerekent. Bovendien geef je er je huis aan de bank terug als je geen zin meer hebt je hypotheek af te betalen. De lokroep naar speculanten kan niet uitnodigender zijn: kopen en verkopen wordt zo een spelletje. In België verhinderen de hoge registratierechten dat. Wie een huis met winst wil verkopen, kan al minstens enkele jaren wachten alvorens zijn 10 procent registratierechten in de nieuwe prijs te kunnen verrekenen en dan moet hij nog zijn best doen om uit het vaarwater van meerwaardebelastingen te blijven.

Je kan zelfs stellen dat de beste levensverzekering voor waardevast vastgoed een hoge belastingdruk is. Hoge registratierechten en meerwaardebelastingen houden speculanten op afstand. In dezelfde adem kan je ook stellen dat fiscale stimuli de markt de afgelopen jaren hebben opgesmukt. De overheid heeft het afgelopen decennium de eigenaarsgraad nog willen opkrikken met allerlei fiscaal lekkers. Dat heeft ervoor gezorgd dat kopers gesponsord werden en meer geld konden uitgeven waardoor verkopers meer geld konden vragen. Die fiscale politiek heeft dus vooral de verkopers gediend.

Knipperlichten

Er zijn natuurlijk ook knipperlichten die in de gaten moeten worden gehouden. De automatische indexeringen liggen onder vuur, net zoals er over de economische conjunctuur twijfels rijzen. Economen waarschuwden al voor een terugval van ons leefcomfort met 5 à 10 procent. Aan evenwaardige prijscorrecties mogen we ons bijgevolg verwachten, zeker wanneer de dolende aandelenbelegger de vastgoedarena verlaat en het het vraag- & aanbodspel niet langer artificieel verstoort. Zolang er geen overaanbod komt, hoeft dat niet in een crash uit te monden. Opbrengsteigendommen moeten het hebben van huuropbrengsten én meerwaarde. Dat laatste zal milderen, dat eerste komt onder druk te staan met een uitdunnend (en dus kwalitatief dalend) huurpubliek. Met meer wetgeving op maat van de huurder heeft de verhuurder het moeilijker zijn rechten te laten gelden.

Dat zijn voor de particuliere investeerder allicht belangrijkere knipperlichten dan de financiële markten als dusdanig. Hoe saaier de vastgoedmarkt blijft, hoe sexyer de rendementen blijven.

Daarmee blijft de vraag nog onbeantwoord wat je vandaag met je vastgoed moet doen. Het vet is van de soep, zoveel is zeker. Wie nog hoopt op een verdubbeling van de prijzen zoals het afgelopen decennium, moet zich dringend in de arm knijpen.

Bovendien moet een onderscheid gemaakt worden tussen een gezinswoning en een opbrengsteigendom. Voor een gezinswoning is het altijd een goed moment, bij gebrek aan alternatief. Een gezinstiming is vaak te krap om een rentevoordeel te kunnen afwachten, je kan hoogstens surfen op een momentum. Daarnaast moet het al serieus stormen vooraleer de fiscale voordelen niet meer opwegen tegen een potentiële minwaarde.

Voor opbrengsteigendommen zijn de belangen anders. Vandaag zijn we al blij als we de waarde van ons kapitaal kunnen beschermen tegen de inflatie. Vastgoed lijkt daarvoor aantrekkelijk. Zolang de koopkracht gegarandeerd blijft met automatische indexeringen, betekent dat een indirecte indexering van de vastgoedprijzen. Zo beperkt het rendement zich tot een nuloperatie, maar dat is al een reden tot feestvreugde, want zelfs uw spaarboekje biedt dat vandaag niet meer. Uw vermogen beschermen wordt de komende jaren allicht een grotere uitdaging dan het doen groeien.

Xavier Carbonez

Waar naartoe met je spaargeld?

Beleggers hebben maar net de tijd gekregen om te bekomen van de slechtste beurszomer ooit of het is opnieuw kommer en kwel op de Europese aandelenmarkt. Spaarders en beleggers worstelen intussen met de vraag 'wat moet ik doen met mijn spaargeld?'. Het is op die vraag dat 'Inspecteur Decaluwé' (Radio 2) deze ochtend een antwoord zocht. Samen met VRT-journalist Michaël Van Droogenbroeck probeerde Netto enkele prangende vragen uit te klaren.

Het Radio 2-programma kan u hier beluisteren. Wilt u enkel de bijdragen over de crisis beluisteren, dan spoelt u door naar minuut 15:00, 21:30 en 38:30.

Hebt u vragen of commentaar, laat dan gerust een reactie achter op deze blog of laat het ons weten via twitter (@nettobe).

Sven Vonck

Weg met cosmetische ingrepen!

De Franse Senaat heeft het voorstel om tweede verblijven van buitenlandse niet-inwoners te belasten, dan toch verworpen. Het voorstel zegt veel over de huidige Europese tegenstellingen.
Europa heeft dan wel een eenheidsmunt, maar daar blijft het ook bij. De schuldencrisis van de overheden toont aan dat het budgettaire beleid van de verschillende lidstaten dringend op elkaar moet worden afgestemd.

Lobbyen 

Maar eensgezindheid op budgettair vlak volstaat niet om stabiliteit in de eurozone te garanderen. Er is ook nog nood aan fiscale hervormingen! De fiscale inkomsten in Frankrijk optrekken door goederen van buitenlanders te belasten, leek een goed idee. Vooral omdat de regering daardoor niet het risico liep zich de woede van de eigen bevolking op de hals te halen. Toch hebben 1 miljoen geëxpatrieerde Fransen gelobbyd om het voorstel een halt toe te roepen. En daar zijn de tienduizenden
Belgen die een tweede verblijf in Frankrijk bezitten, niet rouwig om. Maar dat voorstel en de vele onbelangrijke ‘besprekingen’ op Europees vlak vervallen in het niets in vergelijking met de andere uitdagingen waar Europa voor staat. Men moet er immers in slagen de overheidsfinanciën van de lidstaten te saneren, zonder te vervallen in een fiscaal opbod. Het is de laatste tijd een stuk moeilijker geworden om geld te lenen. Maar de lidstaten kunnen wel gemakkelijker nieuwe belastingen voor particulieren invoeren.

Echte fiscale hervorming

Maar vormt dat de juiste basis van een fiscale hervorming die Europa moet redden? De btw, de belastingvoet van de bedrijven, de fiscale transparantie, de fiscale privileges van ‘minderheidsgroepen’, de fiscale vereenvoudiging… Voor al die thema’s heeft Europa nood aan echte fiscale hervormingen. Het is natuurlijk niet gemakkelijk om het budget op te krikken via ‘solidariteit’, zonder het vrije verkeer van goederen en diensten te belemmeren. Maar laten we niet vergeten dat de toekomst van Europa op het spel staat.

François Mathieu

Wat vinden deze 5 BV's van Netto?

Naar aanleiding van het 5-jarig bestaan van Netto Magazine, een weekendbijlage bij zakenkrant De Tijd, stelden we aan enkele personaliteiten de vraag wat zij over Netto denken. Van nuttig tot grappig, lees hieronder enkele van de getuigenissen. Aarzel niet uw eigen bevindingen onderaan nog als commentaar toe te voegen.

Etienne de Callataÿ, hoofdeconoom bij Bank Degroof
”De lay-out van Netto is heel aantrekkelijk. Ik ben vooral geïnteresseerd in vastgoed en beleggingen. Artikelen die gaan over één bepaald bedrijf sla ik over, zeker als die wordt aangeprezen door een fondsbeheerder. ‘Cherry picking’ van aandelen is niet mijn ding omdat er in zo’n bijdrage meestal te weinig ruimte is voor nuances. Sommige rubrieken, zoals de 10 geldvragen, lees ik elke week.”

André-Xavier Cooreman, Chief Operating Officer van Sofinim NV*
“Netto geeft de financiële basis die iedere ‘pater familias’ moet kennen. De onderwerpen zijn vaak kort en krachtig en daarom gemakkelijk te lezen. Ik kom er vaak invalshoeken tegen waaraan ik nog niet eerder had gedacht. Wekelijks besteed ik zo’n 15 tot 20 minuten aan het magazine, afhankelijk van het thema.”   
*Sofinim NV is de private-equitypoot van de Ackermans & van Haaren-Groep

Karel Van Eetvelt, gedelegeerd bestuurder UNIZO*
”De rubriek Geld en Gezin in Netto maakt van de saaie theorie praktische toepassingen in het (zaken)leven van elke dag. Netto doet het met thema’s als uw huis beveiligen gekoppeld aan verzekeringen, kunst kopen en de aandelen van een bekende figuur. Het zijn geslaagde pogingen om het economische leven, zoals het is, journalistiek te vertalen aan de luie lezer. Netto is de Flair voor al wie met geld omgaat. En wie doet dat niet?”
*UNIZO: Unie van Zelfstandige Ondernemers

Ivo Mechels, Test-Aankoop
”Netto is laagdrempelig en geeft een heldere uitleg bij moeilijke zaken, zoals sparen en beleggen. Het magazine brengt die onderwerpen op een journalistiek interessante manier. Ik lees Netto niet elke week, omdat er zoveel aanbod is. Mijn vader waarschijnlijk wel, want die is gepensioneerd en een fervent Tijd- en Netto-lezer.”

Paul Huybrechts, voorzitter van de VFB*
“Ik deel Netto met mijn familie. Mijn favoriete onderwerpen zijn gezinsfinanciën en langetermijnbeleggen. Ik lees altijd de aandelenselectie, 10 geldvragen, carte blanche en profiel. De dossiers zijn ook toegankelijk geschreven. Wekelijks besteed ik zo’n 15 minuten aan het magazine.”    *VFB: Vlaamse Federatie van Beleggingsclubs en Beleggers

Martijn Schut