Schaars is duur

Als de zwemmer Michael Phelps zijn acht gouden medailles van de Olympische Spelen zou laten smelten en het gesmolten goud zou verkopen, dan zou hij er 1.240 dollar (840 euro) voor krijgen. De gouden medailles, die 150 gram wegen, bevatten slechts 6 gram goud. Voor de rest bestaan ze vooral uit zilver.
Anders wordt het wanneer Phelps de medailles in hun oorspronkelijke toestand zou verkopen. De fans zouden er dan wellicht een stuk meer voor neertellen. In 2004 verkocht de Poolse zwemster Otylia Jedrzejczak haar gouden medaille voor een goed doel. De verkoopprijs bedroeg toen meer dan 80.000 dollar.
Daarmee is duidelijk dat de prijs is wat een gek bereid is ervoor te betalen. Het bekende citaat berust op de fundamenten van de economie, namelijk dat de prijs volledig bepaald wordt door vraag en aanbod. Een onevenwicht tussen beide kan de prijs naar extreme niveaus duwen, zowel naar boven als naar beneden.
Dat u zich niet altijd bewust bent van een onevenwicht tussen vraag en aanbod, bewijst het coverartikel van deze week. Wat u als rommel op uw zolder beschouwt, is voor anderen misschien een zeldzaam verzamelstuk waarvoor ze bereid zijn veel geld op tafel te leggen.

Grondstoffen

Het onevenwicht tussen vraag en aanbod werd de voorbije jaren het duidelijkst geïllustreerd in de grondstoffensector. Een gebrekkig aanbod en een toenemende vraag vanuit China en andere groeilanden hebben de prijzen van die schaarse goederen stevig de hoogte in gejaagd. De voorbije maanden kwam aan die hausse een einde, toen bleek dat de kredietcrisis ook de economie stevig zou aantasten. Want dat zou betekenen dat de vraag naar grondstoffen fors zou terugvallen.
Deze week kreeg die theorie een forse deuk. Enkele vooraanstaande grondstoffenspecialisten verkondigden dat de daling van de grondstoffenprijzen van de voorbije maanden niets te maken heeft met de fundamenten van vraag en aanbod. De correctie heeft volgens hen alles te maken met speculatie en gedwongen verkopen van hefboomfondsen. De fundamenten, een schaars aanbod en een immense vraag uit de groeilanden blijven volgens hen intact. En in die omstandigheden blijft een bodem onder de prijzen liggen. Dat is voor onze energiefactuur alvast geen goed nieuws.        PVM

In balans

Wie dezer dagen uit het raam tuurt, zou het bijna vergeten maar het is wel degelijk nog steeds zomer. De zomervakantie daarentegen, zit er voor de meeste werknemers ondertussen wel al op. Voor heel wat mensen betekent ook de herintrede - na een (te) korte pauze van enkele weken - van de dagelijkse routine: de kinderen naar school of de crèche brengen, gaan werken, de kinderen oppikken en het huishouden op orde brengen. Veel tijd voor zichzelf en ‘quality time’ met de partner en de kinderen blijft er doorgaans niet over voor het doorsnee tweeverdienersgezin met (jonge) kinderen.

De voorbije jaren raakten daardoor regimes zoals part-time en viervijfde werken almaar meer ingeburgerd. De stap vooruit op vlak van levenskwaliteit is heel wat meer waard dan de financiële achteruitgang die er ook aan verbonden is.

Met dergelijke arbeidsregelingen koopt u weliswaar meer vrije tijd, u zult nog steeds de ‘was en de plas’ moeten doen. Wie ook daar aan wil ontsnappen, kan een beroep doen op dienstencheques. Of, waarom niet, op een persoonlijke conciërge?  U vertrouwt uw buren onvoldoende om de hond uit te laten en de brievenbus te komen lichten tijdens uw vakantie? Uw dakgoot moet dringend hersteld worden, maar u heeft geen tijd om een vakman te zoeken?  U kunt het werkelijk zo gek niet bedenken, of u kunt het uitbesteden aan uw persoonlijke butler, zoals blijkt uit ons hoofdverhaal van deze week. 

In de zoektocht naar meer quality time, zo stelden onderzoekers in de VS vast, is een nieuwe trend ontstaan. In feite gaat het om de terugkeer van iets dat tot aan de gouden jaren 60 de normaalste zaak van de wereld was : het één-salaris-gezin.  De bewuste huisvrouwen en huismannen worden, zeker in tijden van economische crisis, beschouwd als laatste nieuwe statussymbool.   Enkel koppels waarvan de werkende partner genoeg verdient, kunnen het zich immers veroorloven dat de ander thuis blijft.

Volgens de onderzoekers komt dit de levenskwaliteit binnen het koppel ten goede. Maar in welke mate kan men echt spreken over ‘quality time met het gezin’ als een van beide partners de hele dag in de weer moet zijn om minstens evenveel te verdienen als beide partners uit een tweeverdienersgezin samen? Is het gevaar niet groter dat er  nauwelijks gezamelijke vrije tijd beschikbaar blijft om van te genieten?

Nadine Bollen
chef redactie Netto

Vrienden en geld

Een Israëlische feestzaal heeft zich een apparaat aangeschaft waardoor bruiloftgasten nu per kredietkaart een gift kunnen doen aan het bruidspaar. Het toestel oogt als een kassa en spuugt een bon uit met de naam van de gever.  De volgende dag staat het geld op hun rekening.

In Israël zijn geldgiften in een envelop of via een cheque gebruikelijk. Ook in België is het schenken van een enveloppe geen rariteit meer. De tijd dat het bruidspaar op de huwelijksdag nog zijn volledige ‘uitzet’ moest vergaren, ligt al enige tijd achter ons. En zelfs als het jonge koppel rechtstreeks van ‘hotel mama’ in het huwelijksbootje stapt, dan verkiezen ze meestal om  zelf een mooi bij
elkaar passende huisraad te verzamelen in plaats van het te moeten stellen met een allegaartje van niet bij elkaar passende motiefjes.

De hoofdvraag waar genodigden van een huwelijksfeest tegenwoordig mee worstelen, is dan ook niet langer ‘welke cadeau pleziert het bruidspaar het meest’, maar wel: ‘welk bedrag geef ik?’

Omdat ik de komende maand uitgenodigd ben op drie trouwfeesten, gooide ik afgelopen weekend deze vraag in de groep tijdens een avondje stappen. Er kwam bijster weinig reactie. Praten over geld blijft taboe, zeker als er concrete bedragen aan te pas zouden komen. Tweede poging dan maar: ‘Wat bepaalt hoeveel je geeft?’ Bingo! Een geanimeerde discussie volgde.

Een bloemlezing. Vriendin A (single) redeneert: ‘Hoe inniger de band met de bruid of de bruidegom, hoe groter de som die ik geef.’   
Vriendin B (die twee jaar geleden een bescheiden huwelijksfeest  uit eigen zak betaalde) heeft een lijst bijgehouden met het bedrag dat ze van elke genodigde gekregen heeft. Zij geeft op haar beurt  datzelfde bedrag terug.
Vriend C (twee jaar verloofd en aan het sparen voor het huwelijksfeest) laat het bedrag  afhangen van wie het feest betaalt. ‘Als de familie betaalt, is elke euro die het bruidspaar krijgt, pure winst’, redeneert hij.
Vriend D (een groot huwelijksfeest betaald door de ouders)  zoekt uit hoeveel het trouwfeest per genodigde kost en zorgt er vervolgens voor dat zijn cadeau die kostprijs dekt, ongeacht wie de factuur betaalt.
Wat blijkt? De persoonlijke (financiële) situatie van de genodigde én van het bruidspaar spelen onmiskenbaar een rol.

In geldkwesties ben ik dan wel de zakelijk zelve, als het gaat over cadeaus, volg ik vriendin A. Maar welk bedrag plak je op een emotionele band? Echte vriendschap is toch onbetaalbaar?

Nadine Bollen
chef redactie Netto

Meer is niet altijd beter

Uw zuurverdiende spaarcenten verdienen de beste zorgen én het beste rendement. Iedereen die een beetje met zijn geld bezig is, gaat op zoek naar de beste belegging die past bij zijn risicoprofiel. Onder het motto hoe meer hoe beter. Maar meer is niet altijd beter.

Als er hogere rendementen worden aangeboden dan wat gebruikelijk is, dan kunt u beter op uw hoede zijn. En dan spreken we niet alleen over exorbitante winsten. Niet alle aanbiedingen zijn zo mooi als ze op het eerste gezicht lijken. Ze zijn niet zelden afkomstig van mensen met malafide bedoelingen.

Op het internet duiken er steeds meer valse beleggingsvennootschappen en kredietinstellingen op. Het parket kreeg dit jaar al 12 oplichtingsdossiers van de financieeltoezichthouder CBFA doorgespeeld. Dat zijn er evenveel als in heel 2007. Een van de oplichters presteerde het zelfs om zich als dé financieeltoezichthouder van ons land uit te geven. Een andere valse beleggingsvennootschap maakt gebruik van een naam die de belegger bekend in de oren klinkt: Solvay Financial. Die naam op zich al moet een knipperlichtje doen branden. Het zou heel verwonderlijk zijn dat de chemie- en farmagroep zich gaat bezighouden met beleggingen.

Valse vennootschappen zijn niet de enige dreiging die van het internet uitgaat. De tijd dat we met z’n allen naar het bankkantoor moesten om onze bankverrichtingen te doen behoort al tot een ver verleden. Met de intrede van het internetbankieren in de meeste huiskamers ontstond ook een bedreiging voor onze financiële ‘veiligheid’. Eerder deze week riepen veiligheidsspecialisten de internetproviders nog op om maatregelen te nemen tegen de jongste internetdreiging. Door een technisch probleem zouden hackers vrij spel krijgen om via een nepsite vertrouwelijke informatie los te peuteren. Een voorbeeld van dat soort oplichterij is ‘pishing’. U wordt naar een website gelokt die zogezegd van uw bank is. U wordt gevraagd uw persoonlijke gegevens te updaten, inclusief uw rekening- en kredietkaartnummers en zelfs paswoorden en pincodes. Daarna wordt die info misbruikt.

Het goede nieuws is dat de grote spelers Belgacom en Telenet al de nodige maatregelen nemen. Meer dan 80 procent van de Belgen kan daarmee op beide oren slapen. Maar hoe zit het met de bescherming van de overige 20 procent?  Waakzaamheid is meer dan ooit op zijn plaats. Laat een beleggingsopportuniteit niet op een nachtmerrie uitdraaien. Vermijd dat uw mooie opbrengst en uw eigen centen aan uw neus voorbijgaan.