De paradox van de jobkorting

Een uitstekend initiatief van de Vlaamse regering, die jobkorting. Het verkleint dat gedrocht van een werkloosheidsval die er voor zorgt dat niet-werken meer opbrengt dan wel-werken. Door een bonus te geven aan mensen die werken, motiveer je mensen om uit de werkloosheid te blijven. In Vlaanderen krijg je vandaag 250 euro per jaar als je werkt. Chapeau!

In Brussel niets van dat alles. Daar is in het ondergefinancierd gewest geen geld voor en Vlaanderen is daarvoor niet voor bevoegd op het Brusselse terrein. Jammer, gezien de vele oproepen die Vlaanderen al lanceerde om  Brussel niet los te laten. Omgekeerd is er wel de mogelijkheid (zelfs met zachte dwang) voor Brusselaars om in te schrijven voor de Vlaamse zorgverzekering. Even abstractie makend van gewest- en gemeenschapsbevoegdheden: Vlaamse Brusselaars worden warmgemaakt om bij te dragen aan een zorgverzekering maar mogen niet genieten van een jobkorting... een mooi voorbeeld van hoe complexe staatshervormingen tot tegenstrijdigheden leiden op het terrein.

Nog los van het lasten/lusten-onevenwicht, het illustreert eveneens de paradox hoe de stadsvlucht, waar al jarenlang strijd wordt tegen gevoerd, met een simpele jobkorting gestimuleerd wordt.

Comments

[Reactie van Peeters Frank]

En waarom krijgt niet iedereen een jobkorting? Mensen die heel hun leven gewerkt hebben en nu op pensioen zijn, krijgen ze ook niet... Of vrouwen in zwangerschapsverlof ? Er moet toch een betere verdeling mogelijk zijn...

www.groen.be/jobkorting als je ook gelooft in een eerlijkere verdeling.

Frank