Alles is relatief, maar de koffie blijft koud

Soms doet een mens al eens iets geks. Zoals op het perron van Brussel Centraal staan, klaar om de trein naar huis te nemen en dan toch plots je plannen helemaal omgooien. Impulsief handelen heet dat dan en in dit geval heeft die last minute beslissing me naar de luchthaven van Zaventem gebracht. Niet om vervolgens een even last minute vlucht naar het zonnige zuiden te nemen, maar om eindelijk toe te geven aan wat met enige goede wil - en gevoel voor dramatiek - omschreven kan worden als een kleine bedevaart.

Ik zit immers, as we speak, in een van de enige twee Starbucks vestigingen die ons land voorlopig rijk is. De enige ook waar je zonder vliegtuigticket terecht kan, in de vertrekhal van Brussel Nationaal. Niet dat ik echt geobsedeerd ben door de brouwsels van de Amerikaanse keten, maar een fan ben ik zeker wel. En dus was het na de VS, Canada, Zwitserland, Oostenrijk en een rist andere landen nu toch echt wel hoog tijd om ook in België eens bij Starbucks langs te gaan.

Of dit blogstukje ooit nog bij het onderwerp 'geld' aankomt vraagt u zich af? Absoluut. Als u me na het lezen van de vorige paragafraaf nog niet gek verklaarde - zoveel adoratie voor fastfood koffie vindt u wellicht erg ongezond - dan zult u dat spoedig wel doen. Bijvoorbeeld wanneer ik u vertel dat ik net 3 euro en 40 cent (137 Belgische Frank voor wie dat beter klinken vindt) heb uitgegeven aan een drankje dat bestaat uit een klein kopje koffie, een halve tas kraantjeswater en veel ijs. Oh ja, het staat op de kaart als 'Grande Iced Americano'. Koude koffie met veel water dus. M'n serieuze, verantwoordelijke en bezadigde zelf vertelt me dat het waanzin is om zoveel geld uit te geven, maar de rest van m'n grijze massa geraakt niet verder dan "mmmm, lekker".

Terwijl ik hier zit komen de klanten met de regelmaat van de klok aangewandeld, nochtans is de luchthaven op een woensdagavond om 9 uur redelijk doods. Er zijn er dus nog die vinden dat de - objectief gesproken - exorbitante prijzen van Starbucks best meevallen. Zelfs in deze tijden van crisis en economisch onheil slagen we er dus duidelijk nog steeds in om ons voorzichtig en spaarzaam kantje even opzij te schuiven.

Of misschien is het gewoon een teken dat 'de crisis' en 'de recessie' niet zo radicaal huishouden als de headlines in de kranten ons doen geloven. Er zijn zeker nog mensen die de horeca als maatstaf voor het collectief geluk en de globale koopdrift zien. In de reacties op Tijd.be is het een vaak gehoord argument: zolang het op zonnige dagen dringen is voor een plaatsje op de terrasjes, valt het allemaal nog wel mee met die crisis. Er zit iets in, al vermoed ik tegelijkertijd ook dat er op die drukbezette terrasjes toch trager gedronken en langer gebabbeld wordt.

Maar goed, het is evenzeer duideliijk dat we onszelf met veel plezier van tijd tot tijd iets wijsmaken. Toevallig hoorde ik vanmiddag reclame voor een Amerikaans bedrijf dat websites op het net brengt. "Slechts 6,95 dollar per maand, de prijs van twee Starbucks koffietjes" klonkt het in het spotje. Of hoe zelfs schandalig dure producten na een tijdje als maatstaf gaan dienen. Oh ja, om dit blogstukje te kunnen plaatsen moest ik mij wenden tot de diensten van Mobistar. Spotgoedkoop eigenlijk, voor één euro kon ik op het net. Anders gezegd: amper één derde van de prijs van een koffietje :-)

Raphael Cockx

Flickr-foto door Rudolf Schuba, onder Creative Commons licentie.

Comments

[Reactie van Dana]

Vroeger deed ik ook van die impulsieve acties. Mijn rechtstreekse verbinding tussen Amsterdam en Rotterdam onderbrak ik door op Schiphol Airport nog even snel een 'Starbucksje' te nemen. Ik kwam daardoor dus een half uur later thuis, maar dat had ik er voor over. Op een geven moment merkte ik dat mijn skinny latte vanilia bij elk bezoek net weer even anders was. Had er op een gegeven moment schoon genoeg van en ben nu weer gewoon op tijd thuis, waar mijn DOLCE GUSTO koffiezetapparaatje klaarstaat om een heerlijke cappuccino of macchiato voor me tevoorschijn te toveren. En die is altijd even lekker!

[Reactie van Johan De Geyndt]

'Het koffiehoekje' in de Rechtestraat te Lier
schenkt de beste koffie van West-Europa voor 2 euro
Zes tafeltjes, de geur van versgemalen koffiebonen,
een vriendelijke bazin, zachte klassieke muziek en
perfecte koffie geschonken in bone china tasjes, melk in een kannetje en chocola om te laten smelten op je tong met die eerste slok. Sorry Starbucks, hier kan je
niet aan tippen.

[Reactie van nicole Van Overbeke]

In Amerika is er maar één koffiemerk lekker en dat is van Starbucks, de andere lijken wel batterijwater. Duur maar zalig om één van de koffietjes te drinken, liefst in een kop en dan de straat weer op, lekker anders.

[Reactie van Renzo Leon]

Ik ben er zelf nog niet uit. Het is idd schandalig duur, gewoon voor wat koffie, maar toch. Het HEEFT iets. In de US kon ik er amper afblijven van de Starbucks. Lekker? Zeker! Speciaal? Nope. Waarom dan wel? Geen idee!

Voorbeeld van ideale marketing zeker?