Geld kwijt of vakantie kwijt?

Stel, u boekt twee vluchten heen en terug naar Italië bij een lowcostmaatschappij. U kiest voor een onlineticket. Een annulatieverzekering neemt u niet, want u bent niet zwanger en verwacht ook niet dat u in de komende twee weken ontslagen zal worden. Maar toch blijkt een week voor uw vertrek dat het onmogelijk wordt voor u om op reis te vertrekken. Niets aan te doen. Geld kwijt. Of toch niet?

Een collega wijst u op het bestaan van onlinemarktplaatsen zoals re-ticket.com waar u een ticket alsnog kan doorverkopen. Het enige wat u moet doen, is een koper vinden. En via de site lukt dat wel. En dan nog de naam op uw ticket aanpassen. Dat kan, geen probleem, zo verzekert men u op re-ticket.com. ‘Uit onderzoek is gebleken dat ongeveer 40% van de vliegtickets op naam wijzigbaar is. Men dient hiervoor aan de luchtvaartmaatschappij een bedrag van ongeveer 25 euro te betalen (prijzen variëren per luchtvaartmaatschappij) en in sommige gevallen het verschil in tarief tussen het moment van reserveren en het moment van wijzigen.’ Even controleren op de site van de lowcostmaatschappij. Inderdaad, het kan. MAAR! Dat kost u voor uw ticket wel 100 euro per persoon. Dat is 200 euro in totaal. Even ter herinnering: voor de twee vluchten heen en terug betaalde u in totaal 260 euro. Niet dus. 

Maar geen angst. Niet alles hoeft verloren te zijn, want u kan ook uw taksen en toeslagen terugeisen. Maar ook hier is er weer een ‘maar’. Absolute zekerheid dat u de eerder betaalde taksen terugziet, kan niet worden gegarandeerd. En als u ze toch terugkrijgt, dan rekent re-ticket daar 15 euro per ticket voor aan. In totaal wordt dat een kostprijs van 30 euro om 70 euro toeslagen en taksen terug te krijgen. En dat gaat blijkbaar niet zo snel. ‘Hoe snel u het geld terugkrijgt, is afhankelijk van de luchtvaartmaatschappij, maar uit ervaring weten we dat de snelste refund binnen zes weken voltooid is, en de meest tijdrovende refund heeft zes maanden geduurd.’

Algemene conclusie: zeer mooi initiatief, maar voor mij toch te mager om er echt inspanningen voor te leveren. Decadent? Luiheid? Misschien. Maar 220 of 260 euro kwijt, dat valt voor mij onder de noemer ‘same difference’. Ik treur veel meer over het feit dat mijn vakantie in het water gevallen is!

Nadine Bollen

Windowshoppen vanuit je luie zetel

Slenteren door je favoriete winkelstraat en in de etalages gluren terwijl je thuis in je luie zetel achter je pc zit. In ons land kan het niet, maar in Nederland kan het sinds woensdag wel. Hoe? Via een nieuwe dienst die Telefoongids en Gouden Gids aanbieden: Winkelspotter.nl.

Eind deze maand zullen de belangrijkste winkelstraten van de grote steden zoals Amsterdam, Rotterdam, Den Haag en Utrecht te bekijken zijn. In de toekomst volgen meer steden en straten. Winkeliers blijken enthousiast. Van de winkels in de Kalverstraat bijvoorbeeld zou 60 procent meedoen.

Later wordt de site uitgebreid met andere functies zodat consumenten gericht producten kunnen zoeken, vergelijken en kijken welke winkel het product heeft liggen.

De site werkt met panoramische foto's die zo'n 2 weken geleden genomen werden. Je krijgt dus niet een real  time camera beeld, maar de foto's zullen wel regelmatig geüpdatet worden. Naast foto's van de belangrijkste Nederlandse winkelstraten, kan je op de site ook gluren naar deze in steden uit Zweden, Denemarken, Finland en Oostenrijk. Jammer genoeg voor Belgische windowshoppers hebben de partijen achter winkelspotter geen plannen om de dienst ook in België te lanceren.

Nadine Bollen

Word heks voor 58.000 euro

‘Niet allergisch zijn voor katten’, ‘angstaanjagend kakelend kunnen lachen’ en ‘kunnen slapen in een grot’. Dat waren de belangrijkste vereisten in een vacature van Wookey Hole Caves in Wells, Engeland.

Gisteren vonden de audities plaats. Ondanks 23 klachtenbrieven van kerken en religieuze groeperingen, daagden maar liefst 2.319 kandidaten op. Niet verwonderlijk, want de gelukkige heks krijgt een jaarsalaris van zomaar eventjes 50.000 pond of 58.000 euro. In ruil moet de heks wel tijdens de schoolvakanties en de  weekenden in de grotten bivakkeren.

Tijdens de sollicitatieronde kregen de kandidaten een minuut de tijd om hun kunsten te laten zien. Sommigen deden dat door huiveringwekkend te weeklagen, anderen vervloekten hun publiek. De meeste sollicitanten hadden bezems bij zich en droegen puntmutsen.

Carole Bohanan kwam als beste heks uit de bus. Zij zal in de voetsporen treden van de beruchte heks die volgens de legende de streek jarenlang lastigviel. Ze zorgde er persoonlijk voor dat de oogst mislukte en de melk zuur werd. Een abt maakte een einde aan de overlast. Hij gooide wijwater over de heks, die daardoor in steen veranderde.

Carole Bohanan is nu nog vastgoedmakelaar, maar zal binnenkort door het leven gaan als Carla Calamity, de heks van de Wookey Hole Caves. Van een carrièreswitch gesproken...

Nadine Bollen

Zo simpel kan geld smokkelen zijn

Men zou het haast vergeten, maar er bestaan in de meeste Europese landen nog steeds wetten die bepalen hoeveel cash u er mag binnenbrengen. Zo legt de Duitse wetgever op dat wie het land binnenkomt met meer dan 10.000 euro dat moet melden aan de douanier.

Dat is natuurlijk knap lastig voor wie in het buitenland spaarcenten heeft staan die hij liever niet aan de fiscus kenbaar maakt. Nogal wat Duitsers hebben een rekening in buurland Oostenrijk - nog steeds een land met een bankgeheim - en zorgen er dus voor dat ze per tripje nooit meer dan 10.000 euro mee naar huis nemen.

De slimmere (sluwere zo u wil) smokkelaar heeft daar echter een oplossing voor gevonden: de "Silber-Philharmoniker", een Oostenrijkse herdenkingsmunt. Die heeft een 'nominale waarde' van 1,5 euro maar is in feite tot 10 keer meer waard. Het eerste bedrag staat gewoon op de munt - en wordt ook als dusdanig in de winkel verrekend, tenslotte is zelfs een herdenkingsmunt gewoon een betaalmiddel - terwijl de eigenlijke waarde bepaald wordt door het feit dat ze uit zilver vervaardigd zijn. Dat maakt hun 'materiaalwaarde' afhankelijk van de zilverkoers van dat moment.

Duitsers die op die manier wat spaarcentjes naar de heimat willen vervoeren slaan de laatste maanden dus massaal Silber-Philharmonikers in en vervoeren ze in pakketjes van 6.000 munten over de grens. Krijgen ze achteraf toch controle, dan kan geen enkele Duitse douanier beweren dat ze meer waard zijn dan de 9.000 euro nominale waarde. Terwijl een zilverhandelaar er dus tienduizenden euro's voor neertelt.

De Silber-Philharmoniker wordt sinds begin 2008 geproduceerd. Oospronkelijk ging men in Oostenrijk uit van een verkoop van 3 tot 5 miljoen stuks. Eind 2008 stond de teller echter al op 8 miljoen en alleen al dit jaar werden er nog eens 5 miljoen stuks bijgeslagen.

Raphael Cockx

Is rush naar universiteit wel goed?

Steeds meer Vlaamse jongeren gaan voor een opleiding aan de universiteit. Dat bewijst het groeiende aantal inschrijvingen voor het komende academiejaar aan de Vlaamse universiteiten. In Antwerpen, Brussel en Gent is er een stijging van minstens 10 procent.

De Vrije Universiteit Brussel, de Universiteit Antwerpen en de Universiteit Gent registreren nu al nieuwe studenten en dat loopt erg vlot. Er is een stijging van respectievelijk  +10, +15 en +19 procent. De cijfers slaan op de ‘generatiestudenten’, jongeren die voor de eerste keer aan een opleiding in het hoger onderwijs beginnen.

De Vlaamse geboortecijfers vertonen een piek in 1991 en dat is het geboortejaar van de nieuwe generatie studenten. Daar zit dus een gedeeltelijke verklaring. Maar het is ook zo dat steeds meer jongeren proberen om een universitair diploma te halen. Tegenwoordig maak je niet veel kans meer op de arbeidsmarkt met enkel een diploma algemeen secundair onderwijs. Die jongeren studeren bijna automatisch verder, ze weten ook dat de arbeidsmarkt verandert en dat werknemers steeds meer diploma’s eisen.

En de arbeidskrachten?
Maar het grote nadeel is dat de echte ambachten steeds minder beoefend worden. Want ook steeds meer studenten uit het technisch onderwijs willen nu een hoger 'algemeen' diploma halen. Ze kiezen niet meer uitsluitend voor hun vakgebied. Op termijn kan dat een groot tekort veroorzaken aan loodgieters, bouwvakkers, lassers, elektriciens, enzovoort. Dat zijn dan ook dé knelpuntberoepen van morgen.

Nog al te vaak drukt de maatschappij een stempel op mensen die geen ASO volgen. Alsof dat type onderwijs het enige ‘juiste’ zou zijn. TSO en BSO worden nog steeds ondergewaardeerd. Het ‘watervalsysteem’ werkt dat in de hand. Als het ASO te ‘zwaar’ blijkt, zwakt de leerling af naar TSO en BSO. Dat is nog altijd gebruikelijk en een van de redenen van het tekort aan vakmensen.

En nochtans leer je in het TSO en BSO beroepen waarmee je perfect je boontjes kan doppen. Sommige loodgieters worden zelfs beter betaald dan sommige professoren. En werknemers schreeuwen om goed opgeleide arbeidskrachten. Als kinderen een ambacht willen leren, moeten ze daarbij gestimuleerd worden. Een vakman of -vrouw zal verwelkomd worden op de arbeidsmarkt en er ook goed mee verdienen.

Caroline Declerck

Hebben enkel Nederlanders werk en gezin in evenwicht?

Voor werkende ouders is de combinatie werk en gezin geen sinecure. Zelfs, of zeker, in de vakantieperiode is het een uitdaging om opvang te vinden voor zoon- en dochterlief. Deeltijds werken kan de ‘last’ een stuk verlichten en de combinatie werk en gezin vergemakkelijken.

Nederlanders koplopers

Maar blijkbaar hebben enkel de Nederlanders dat begrepen. Als het gaat om deeltijds werken, zijn onze noorderburen absolute koploper in Europese Unie. In 2008 werkte bijna de helft van de Nederlanders van 15 tot 64 jaar deeltijds. Van de Nederlandse vrouwen werkt niet minder dan driekwart parttime, blijkt uit cijfers van het Nederlandse Centraal Bureau voor de Statistiek. Daarmee steken de Nederlanders met kop en schouders uit boven de andere Europeanen. Zweden bekleedt met 26 procent parttimers de tweede plaats. Met iets meer dan 20 procent komt België op de 7de plaats. Daarmee doen we het nog altijd beter dan het Europese gemiddelde.

Strikte regels

Heeft het succes van deeltijds werken in Nederland te maken met de gunstige regimes voor arbeidstijdvermindering? In ons land kunnen werknemers, via de formules van tijdskrediet, een bepaalde periode halftijds of viervijfden gaan werken. Uw loonverlies wordt deels gecompenseerd door een tegemoetkoming van de overheid.

Maar het systeem is niet zo eenvoudig als op het eerste zicht lijkt. Om aanspraak te maken op de premie moeten een hele resem voorwaarden voldaan zijn. Zo mag doorgaans maximaal 5 procent van de werknemers in uw bedrijf van een of andere vorm van tijdskrediet genieten. Een andere voorwaarde voor een tegemoetkoming als u 1/5de minder gaat werken, is dat u minstens 5 jaar anciënniteit bij die werkgever moet hebben. Een heikel punt, zo mocht ik zelf ondervinden. Ik werkte in een regime van 1/5de tijdskrediet, maar verloor dat ‘recht’ bij de overstap naar een nieuwe werkgever. Geen anciënniteit bij een nieuwe werkgever, weet u wel. Mobiel zijn op de arbeidsmarkt wordt onverbiddelijk afgestraft. Viervijfden werken kan, maar dan wel zonder tegemoetkoming. En dan is er nog niets gezegd over de gevolgen op lange termijn. De periodes van tijdskrediet worden doorgaans gelijkgeschakeld voor de pensioenberekening. Voor “gewone” deeltijdsen is die gelijkschakeling er niet.

En de crisis dan?

Is mobiliteit op de arbeidsmarkt nét niet een troef in volle crisisperiode? Is het niet hoog tijd dat de overheid de strikte voorwaarden versoepelt, zodat meer mensen op eigen initiatief het wat rustiger aan doen? Het is immers toch diezelfde regering die het crisistijdskrediet in het leven riep voor bedrijven in moeilijkheden te helpen. Met het crisistijdskrediet kunnen werkgevers voltijds tewerkgestelden voorstellen op hun prestaties met 1/5de of 1/2de te verminderen en dat voor een periode van minstens 1 maand en maximum 6 maanden (uiterlijk tot 31 december 2009). Het loonsverlies wordt gecompenseerd door een uitkering van de RVA.

Petra De Rouck

Spaargeld te koop!

In Denemarken bestaat het al 7 jaar. En vanaf oktober zal het ook in ons land mogelijk zijn. Uw spaargeld veilen aan de hoogstbiedende bank. Hoe? Via Licuro.be (nog niet actief). De commissie voor het Bank-, Financie- en Assurantiewezen bekijkt het dossier en is in eerste instantie niet negatief.

U kunt het vergelijken met wat u doet op een veilingsite zoals eBay. U zegt hoeveel spaargeld u ter beschikking heeft en voor hoelang u het wil missen. Twee uur later krijgt u dan via de site een lijst van hoeveel de verschillende banken bieden voor uw geld voor die termijn. Met een klik op de knop kan u uw geld dan bij de bank van uw voorkeur sparen.

Niet voor de kleintjes

Het is wel niet voor de kleine spaarder. U zult minimum 25.000 euro moeten kunnen aanbieden. Alle transacties gebeuren rechtstreeks met de bank van uw voorkeur. De site is enkel een tussenpersoon die spaarder en bank met elkaar in contact brengt. Voor die dienst zult u wel 6 euro per transactie moeten betalen. Of 36 euro voor een jaarabonnement.

Licuro.be is nog niet online te raadplegen, maar wie een idee wil krijgen van het concept kan via Licuro.com al terecht op de Britse versie. De Belgische versie zal tegelijkertijd in ons land en in Luxemburg worden gelanceerd.

Is het sop de kool waard?

Het voordeel van zo’n site is dat u direct het aanbod van de verschillende banken kunt vergelijken. Bovendien zou het ook een extra rendement opleveren. In Denemarken bijvoorbeeld zou het rendement 1% hoger liggen dan wat u kunt krijgen via de klassieke kanalen.

Maar de vraag is of het sop de kool wel waard is. Ook nu al kunt u via heel wat kanalen, waaronder  www.rentegids.be het aanbod van de verschillende banken met een muisklik met elkaar vergelijken. En wie bereid is wat ‘rond te shoppen’ kan zijn rendement ook wel opkrikken in vergelijking met een spaarder die zijn geld parkeert op de eerste de beste spaarrekening.

De vraag is dan ook of het potentiële meerrendement voldoende compensatie biedt voor het potentiële risico. Want de hoogstbiedende bank is niet noodzakelijk de meest kredietwaardige. En omdat het initiatief nog in een vroeg stadium zit, zijn er ook nog wel wat vragen. Zullen enkel banken actief in België kunnen bieden op uw spaargeld? Of ook andere instellingen? En hoe zit het dan met uw depositogarantie?

Enkel voor actieve spaarders

Op zich is het een interessant initiatief. Maar enkel voor de actieve spaarder die ervaring heeft met rond shoppen en die bereid is risico te nemen. In ieder geval is het verstandig om het bedrag dat u op die manier zou sparen te beperken tot een fractie van uw totale spaargeld.

Nadine Bollen

Als beleggen een verslaving wordt

Voor de meeste beleggers is hun aandelenportefeuille in eerste instantie een manier om hun spaarcenten te laten renderen en zich te verzekeren van een appeltje voor de dorst. Als ‘goede huisvader’ waken ze over hun portefeuille en nemen ze eventueel verantwoorde risico’s. Maar wat als je slaaf wordt van je beleggingen?

Zo brengt het Brtise Telegraph het verhaal van Martin Hickman. Toen de Brit op pensioen ging, zocht hij een hobby om de tijd te verdrijven terwijl zijn vrouw nog aan het werk was. Het uitgekozen tijdverdrijf werd ‘daytraden’. Maar die hobby is op z’n minst gezegd een beetje uit de hand gelopen. Hickman staat elke ochtend op om half zeven om meteen plaats te nemen achter zijn pc. En tot middernacht verliest hij zijn computerscherm geen minuut uit het oog, wachtend op die ene kans die hem een fortuin oplevert.

Naar eigen zeggen leverde hem dat geen windeieren op. De Brit omschrijft zichzelf als een ‘bear market trader’ die vooral short gaat op aandelen van de FTSE, de Britse sterindex. Maar die strategie leek niet echt te lonen op een moment dat de beurs in goeden doen was. Daardoor maakte hij tot 2008 gedurende drie jaar verlies. En toen kwam het kantelmoment. “Door de beurscrash was 2008 voor mij een fantastisch jaar waarin ik 300.000 pond verdiende”, zo klinkt het. En tijdens de eerste drie maanden van dit jaar zou hij daar nog eens 173.000 pond bovenop hebben gedaan.

Belegger of gokverslaafde?

Maar stilaan lijkt het tij weer te keren. Nu de FTSE stilaan rechtop krabbelt, schommelt het rendement van de verslaafde daytrader van 40.000 pond winst per dag tot 40.000 pond verlies per dag. “Op de slechtste dag verloor ik 200.000 pond”, geeft hij toe.

Van opgeven wil de belegger echter niet weten. “Wat kan je anders doen dat zo leuk is en waarmee je zo veel geld kan verdienen?” Dat hij daarmee zijn opgebouwde spaarpotje volledig dreigt te verliezen, deert Hickman blijkbaar niet. Hebben de gigantische winsten uit het verleden hem verblind? Heeft hij te veel zelfvertrouwen? Hoopt hij op een nieuwe gouden kans? De Britse belegger lijkt alvast meer op een verslaagde gokker op de paardenrennen dan een beursgoeroe.

Beleggen is een middel om je spaarcenten te laten renderen, geen doel op zich dat je leven mag overheersen. Het betekent dat je beredeneerde beslissingen neemt en eventueel je strategie bijstuurt. En kan je geen gepaste strategie uit je mouw schudden? Incasseer dan de winst en stop ermee, eventueel tot je merkt dat jouw moment opnieuw is aangebroken. Blijven doorgaan zonder rekening te houden met de financiële gevolgen, enkel en alleen omdat je het spelletje leuk vindt, daarvoor bestaat een woord: verslaving. En jammer genoeg voor Hickman doet de Brit dat met zijn spaarcenten. En zo snel hij die heeft verdiend, kan hij die ook weer kwijtspelen.

Sven Vonck

Decadentie ten top

Terwijl vliegmaatschappij Ryanair alle mogelijke manieren uitdoktert om kosten te besparen en haar passagiers zelfs staanplaatsen geeft in het vliegtuig, komt er nu een op de proppen die huisdieren in de watten legt, met een aardig prijskaartje.

Pet Airways vervoert enkel dieren op haar vluchten. De baasjes mogen niet mee aan boord. Een enkel ticket kost circa 170 euro. Tijdens de vlucht houden begeleiders alles in het oog, zodat de ‘kostbare passagiers’ ongedeerd blijven. De baasjes kunnen tijdens de vlucht met een ‘pet tracker’ het reistraject van hun geliefde dier opvolgen. De dieren moeten online ingeschreven worden en hebben een aparte ‘Pet Lounge’ in de luchthaven.

Waar eindigt dit? We moeten eens stilstaan bij de gedachte of een huisdier wel gemaakt is om te reizen. Wat betekent de term ‘huisdier’ nog als je dat beestje, dat meestal verknocht is aan zijn eigen omgeving, de wereld laat rondreizen? In deze crisistijd waarin kosten besparen essentieel is, zijn luxereizen voor huisdieren decadentie ten top.

Neem uw dier gerust mee op vakantie in de auto, maar een speciaal zitje voor 170 euro op een dierenvliegtuig is overdreven. Doe eens een beroep op uw familie of uw naaste buur om uw huisdier in het oog te houden, zodat hij of zij lekker in zijn omgeving kan blijven vertoeven, zonder te moeten reizen in een vliegtuig.

Of hoe ‘the rich’ zichzelf weer zullen overtroeven in weelderige luxe, deze keer voor hun dieren... Reserveer maar alvast een plaatsje voor Tinkerbell, Paris Hilton…

Caroline Declerck

Miljonairsvoyeurisme... nu ook in België

Het Hollandse rijkenblad Quote zit nooit om een stunt verlegen.

Voor hun recentste editie kropen ze met een fotograaf in een helikopter en vlogen boven de Antwerpse groene noordrand. Niet om het groen te kieken, wel om de dure bakstenen van hun landgenoten, bijgenaamd de Nederbelgen, te trekken... resultaat is een fotoreeks van duizelingwekkende kastelen, parken en domeinen.

Daarmee zet het miljonairsvoyeurisme zijn eerste stappen op Belgisch grondgebied.