Wie de kranten open slaat, kan er niet omheen: het is een jaar geleden dat Lehman Brothers overkop ging. Het faillissement van de Amerikaanse zakenbank joeg een schokgolf door de financiële sector die ook in ons land slachtoffers maakte. Ruim 17.000 particuliere beleggers hadden voor een totaal van 323 miljoen euro aan Lehman-beleggingsproducten in hun portefeuille. Veelal ging het om ‘gestructureerde obligaties’, een eerder geavanceerd beleggingsproduct dat sinds enkele jaren aan een opmars bezig is.
De vraag is echter hoeveel beleggers ervan op de hoogte waren welke de aard was van dat product. Pas toen de bank ten val kwam, ontdekten veel spaarders dat ze via hun bank een product van Lehman Brothers in hun portefeuille hadden. Daarmee gingen ze voorbij aan de meest voor de hand liggende – maar eveneens de belangrijkste – beurswijsheid: weet waarin u belegt. En toegegeven: de banken die de producten verkochten maakten het er niet echt makkelijker op. Wie de precieze oorsprong van die gestructureerde obligaties wou achterhalen moest daarvoor de kleine lettertjes van het prospectus uitpluizen.
Wie dat deed, ontdekte dat het eigenlijk ging om een veredelde bankobligatie. Net zoals bij een gewone obligatie streeft die gestructureerde variant naar de terugbetaling van het kapitaal op eindvervaldag. Tussentijds ontvangt de belegger ook een coupon. Maar in tegenstelling tot de traditionele obligatie is de coupon bij het gestructureerde product afhankelijk van een onderliggende waarde: aandelen, grondstoffen, valuta,…
Knipperlicht
Je kan het gerust vergelijken met een fonds met kapitaalbescherming. Met weliswaar één belangrijk verschil: bij dergelijke fondsen is de uitgever verplicht het kapitaal te spreiden over verschillende banken. Bij een gestructureerde obligatie beperkt de tegenpartij zich echter vaak tot één instelling. Een faillissement van de uitgever, zoals bij Lehman Brothers, betekent doorgaans dat de kapitaalgarantie vervalt en dat beleggers hun kapitaal in rook zien opgaan.
Als belegger kan je zoiets maar beter op voorhand weten. Zeker als je bankier vanuit het niets een product uit zijn hoed tovert waarmee je niet vertrouwd bent, moet er een knipperlichtje gaan branden. Pas als je een product kent, kan je ook de risico’s inschatten. Heb je niet de tijd of de energie om dat te doen of kan je bankier geen bevredigende antwoorden verschaffen? Laat de kelk dan aan je voorbijgaan. Ook bij beleggingsproducten geldt: nieuw is niet altijd beter. Voelt u zich comfortabeler bij de traditionele producten die u goed kent? Bewandel dan gerust dat platgetreden pad. Dat mag dan wel ‘conservatief’ zijn, als u die producten goed kent, wordt het sowieso veel makkelijker om opportuniteiten op het spoor te komen.
Sven Vonck
Ik ben akkoord met de auteur maar bekende porducten zijn vaak veilige producten en brengen dus minder op. Hoelang zal het duren dat mensen meer willen dan veilige producten en zich terug storten op complexere en onbekende zaken uiteindelijk uit hebzucht, want ze willen kans hebben op een groter rendement en kunnen het risico totaal niet inschatten. Ze omzeilen zelf hun MIFID profiel dat voor deze risicoherkenning werd gemaakt.
Geplaatst door: van tendeloo K | 27/10/09 om 10:53