Exotische beleggingen, zure belegging

Wie de kranten open slaat, kan er niet omheen: het is een jaar geleden dat Lehman Brothers overkop ging. Het faillissement van de Amerikaanse zakenbank joeg een schokgolf door de financiële sector die ook in ons land slachtoffers maakte. Ruim 17.000 particuliere beleggers hadden voor een totaal van 323 miljoen euro aan Lehman-beleggingsproducten in hun portefeuille. Veelal ging het om ‘gestructureerde obligaties’, een eerder geavanceerd beleggingsproduct dat sinds enkele jaren aan een opmars bezig is.

De vraag is echter hoeveel beleggers ervan op de hoogte waren welke de aard was van dat product. Pas toen de bank ten val kwam, ontdekten veel spaarders dat ze via hun bank een product van Lehman Brothers in hun portefeuille hadden. Daarmee gingen ze voorbij aan de meest voor de hand liggende – maar eveneens de belangrijkste – beurswijsheid: weet waarin u belegt. En toegegeven: de banken die de producten verkochten maakten het er niet echt makkelijker op. Wie de precieze oorsprong van die gestructureerde obligaties wou achterhalen moest daarvoor de kleine lettertjes van het prospectus uitpluizen.

Wie dat deed, ontdekte dat het eigenlijk ging om een veredelde bankobligatie. Net zoals bij een gewone obligatie streeft die gestructureerde variant naar de terugbetaling van het kapitaal op eindvervaldag. Tussentijds ontvangt de belegger ook een coupon. Maar in tegenstelling tot de traditionele obligatie is de coupon bij het gestructureerde product afhankelijk van een onderliggende waarde: aandelen, grondstoffen, valuta,…

Knipperlicht

Je kan het gerust vergelijken met een fonds met kapitaalbescherming. Met weliswaar één belangrijk verschil: bij dergelijke fondsen is de uitgever verplicht het kapitaal te spreiden over verschillende banken. Bij een gestructureerde obligatie beperkt de tegenpartij zich echter vaak tot één instelling. Een faillissement van de uitgever, zoals bij Lehman Brothers, betekent doorgaans dat de kapitaalgarantie vervalt en dat beleggers hun kapitaal in rook zien opgaan.

Als belegger kan je zoiets maar beter op voorhand weten. Zeker als je bankier vanuit het niets een product uit zijn hoed tovert waarmee je niet vertrouwd bent, moet er een knipperlichtje gaan branden. Pas als je een product kent, kan je ook de risico’s inschatten. Heb je niet de tijd of de energie om dat te doen of kan je bankier geen bevredigende antwoorden verschaffen? Laat de kelk dan aan je voorbijgaan. Ook bij beleggingsproducten geldt: nieuw is niet altijd beter. Voelt u zich comfortabeler bij de traditionele producten die u goed kent? Bewandel dan gerust dat platgetreden pad. Dat mag dan wel ‘conservatief’ zijn, als u die producten goed kent, wordt het sowieso veel makkelijker om opportuniteiten op het spoor te komen.

Sven Vonck

10 topboeken voor beleggers

Of u nu een beginnende beleggers bent of een ervaren rot, advies is altijd welkom. Zeker als dat afkomstig is van een handvol beursgoeroes die doorheen de jaren bewezen wat een weldoordachte strategie kan opleveren. Maar omdat je niet zomaar de telefoon kan nemen om even Warren Buffett of Peter Lynch te bellen, zijn beleggers vooral aangewezen op de bestsellers waarin de goeroes hun beleggingsvisie uit de doeken doen.

Net daarom zet het Amerikaanse Investopedia de tien boeken op een rijtje “die elke belegger moet lezen”.

• Benjamin Graham: ‘The Intelligent Investor’ (1949)
• Philip Fisher: ‘Common Stocks And Uncommon Profits (1958)
• Jeremy Siegel: Stocks For The Long Run (1994)
• Peter Lynch: Learn To Earn (1995), ‘One Up On Wall Street’ (1989) of ‘Beating The Street’ (1994)
• Burton G. Malkiel: ‘A Random Walk Down Wall Street (1973)
• Warren Buffett en Lawrence Cunningham: The Essays Of Warren Buffett: Lessons For Corporate America’ (2001)
• William J. O’Neil: ‘How To Make Money In Stocks’ (2003)
• Robert Kiyosaki: ‘Rich Dad Poor Dad’ (1997)
• John Bogle: ‘Common Sense On Mutual Funds (1999)
• Robert Shiller: ‘Irrational Exuberance’ (2000)

Hebt u zelf een boekentip? Laat het ons weten via de reacties.

SV

Mannenslips zijn barometer voor economie

"Van zodra een man terug ondergoed koopt, gaat het beter met de economie," dat is alvast de  MUI-stelling van de Amerikaanse onderzoeksinstelling NPD Group. "MUI" staat alvast voor de ManUnderwearIndex.

Wat extra uitzitten

Het idee erachter is simpel: van zodra de economie minder draait tracht een man de minst noodzakelijke uitgaven wat uit te stellen. "Net zoals je een wagen nog 10.000 kilometer tracht verder te doen bollen, denk je dat een slip nog wel enkele maanden zal meekunnen," aldus de NPD Group in de Washington Post.

Lipstick-index

Eerder kwam cosmeticaproducent Estée-Lauder al met de Lipstick-index. Die stelde dat in recessietijden mensen meer lipstick kopen. Het was een intuitieve stelling van de baas van Estée Lauder die later na proefondervindelijk onderzoek werd tegengesproken.

BigMac-index

Je kan het zo gek niet bedenken of er is een index voor.Netto somde er eerder al enkele op, je vindt ze hier. Eén ervan was de BigMac-index die de wereldwijde koopkracht moet vergelijken aan de hand van een prijs van de BigMac wereldwijd.