Home Markten Live Netto Sabato

Geplaatst op 22 oktober 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Bulk bont en blauw in 2017?

Dat de oogst 2017, zeker in Europa, kwantitatief maar povertjes uitvalt, wordt nu stilaan duidelijk

De cijfers worden de komende weken en maanden beslist nog serieus bijgestuurd, maar de onderliggende trend bij de drie dominante wijnmogendheden Frankrijk, Italië en Spanje is zo klaar als een klontje: Frankrijk verliest tussen 17 en 19% qua volume tegenover 2016, Italië naar schatting 21 à 25% en Spanje tikt af met een negatief saldo rond de 15%.

De totale Europese wijnproductie zal door de grillige weersomstandigheden dit jaar ruim 14 procent lager uitvallen dan tijdens de vorige oogst. Een historisch diepterecord van 145 miljoen hectoliter, ongezien sedert Wereldoorlog II. Volgens veel analisten zijn zelfs deze cijfers nog ‘optimistisch’ en kan het uiteindelijk volume nog een pak lager landen.

Bulk altijd bah?

Terwijl natuurlijk ook bepaalde beschermde appellaties zwaar verliezen – het productievolume in de Jura halveert bijvoorbeeld –, is het toch vooral de bulkmarkt die nu lichtjes panikeert.

Want uit de eerste berekeninen blijkt dat Europa minstens 20 à 25 miljoen hectoliter wijn ‘te kort’ zal hebben in het millésime 2017, waardoor de prijsdruk op met name de bulkmarkt vrij groot zal worden. Vooral bedrijven die nog voor januari 2018 levercontracten moeten afsluiten maar de voorbije jaren onvoldoende stocks hebben opgebouwd, zullen waarschijnlijk flink méér moeten betalen om hun aanbod te garanderen. En daarbij kunnen ze zelfs niet terugvallen op Oost-Europa als reservebank, want ook daar is in 2017  evenmin sprake van een volumineuze oogst.

Wie nu reageert “prima dat bulk pijn lijdt, want ik verkies domein-gebottelde kwaliteitswijnen!” moet wel beseffen dat dit een zeer belangrijke marktniche is en blijft, zeker in het betaalbare genre. En dat in dit aanbod ook zeer prettige producten te vinden zijn. Kijk maar eens in de plaatselijke supermarkt.

Bulkwijn dus per definitie gelijkstellen aan bullshitwijn getuigt niet van veel marktkennis. Bovendien: als de prijzen in één marktsegment klimmen, volgen doorgaans ook de andere niches...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 16 oktober 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Californische wijnbouw in rouw

BrandCalifornieDat hevige bosbranden door de klimaatopwarming een frequenter fenomeen zijn geworden, wordt deze dagen helaas niet alleen in Europa geïllustreerd – Portugal, Spanje, Griekenland,... –, maar vooral in Californië is er nu al een dikke week sprake van een echte catastrofe. En dan spraken we niet alleen van de hoge tol qua mensenlevens

Voor het eerst wordt ook de wijnbouw in Napa en Sonoma op grote schaal geteisterd, nog altijd de slagader van de Californische – lees: Amerikaanse – wijnindustrie. Alleen al Napa Valley met zijn 700 druiventelers en 475 ‘fysieke’ wineries draagt per jaar 13 miljard USD bij aan de lokale economie en ruim 50 miljard USD aan de nationale economie, terwijl het – net zoals Sonoma – een toeristentrekpleister is.

Hoe ver de economische gevolgen uiteindelijk zullen reiken, valt nu nog moeilijk in te schatten omdat ook de communicatie-infrastructuur hapert, maar de bosbranden kunnen op diverse manieren schade toebrengen aan de wijnbusiness.

Drie rampspoedscenario’s

Het eerste doemscenario is de vernietiging van gebouwen (stockage, administratie,…) en vinificatiefaciliteiten, zoals reeds bij een tiental wineries is gebeurd. Waaronder Signerello en White Rock in Napa Valley, Nicolson Ranch, Paradise Ridge en B.R. Cohn in Sonoma, en Frey in Mendocino. Bij andere, ook bij ons meer bekende namen als Beringer, Chateau St. Jean, Stags’ Leap of Sterling Vineyards, is er sprake van “limited damage” aan de infrastructuur en sites. Duur, maar gebouwen en apparatuur zijn relatief makkelijk te vervangen. Bovendien lijkt het dat de meeste getroffen domeinen niet hun gehele voorraad verloren, omdat veel flessen vaak off-site bewaard worden, ver uit de gevarenzone.

Dramatischer blijkt het tweede scenario: wijngaarden die geheel of gedeeltelijk verwoest worden. Want hoe hoog ook de financiële kost kan oplopen van schade aan de infrastructuur, is het voor een wijndomein veel kwalijker wanneer ook de aanplant gedecimeerd wordt. Vaak gaat het immers om ‘old vines’ die superieure fruitkwaliteit leveren en die niet zomaar kunnen vervangen worden door piepjonge aanplant. Het is een verliespost die soms generaties werk tenietdoet. Tot nu toe zijn er echter nog maar weinig berichten dat effectief ook wingerds integraal in de vlammen opgingen.

Een derde schadepost betreft de nog niet geplukte trossen die, na dagen of zelfs weken hangen in dit dichte rookgordijn, de ‘verbrande’ geurmoleculen kunnen opzuigen, wat uiteindelijk resulteert in asbakaroma’s in het eindproduct. De storende geurcomponenten worden immers opgenomen via de bladeren en de pel en binden zich met de suikers. Bij de fermentatie ontkoppelen ze opnieuw en veranderen in wat ‘ashtray wines’ wordt genoemd. Hier speelt echter de timing in het voordeel van de wijnindustrie: toen de eerste bosbranden uitbraken, was reeds 90% van het druivenmateriaal geoogst. Alleen de laat rijpende cabernet sauvignon hing nog vaak in de wijngaarden, maar deze variëteit beschikt van nature over een dikkere pel, waardoor de opname van storende aroma’s veel trager verloopt.

Conclusie: voorlopig lijkt de wijnindustrie in Napa en Sonoma door het oog van de naald te kruipen, ook al kan de factuur van beschadigde infrastructuur, afnemend wijntoerisme en het eventuele productieverlies (dus: krimpende export) uiteindelijk enorm hoog oplopen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 9 oktober 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Trump tackelt Canada rond wijnverkoop

BCWineDat president Donald Trump – naar eigen zeggen – geen druppel alcohol drinkt, heeft ongetwijfeld niets te maken met de nieuwe klacht die hij zijn administratie onlangs liet neerleggen bij de World Trade Organization (WTO).

Alles draait rond de moeizame heronderhandelnig van het NAFTA-akkoord, waar de VS vooral in de clinch gaat met Canada. Eerder kwamen er al disputen op tafel rond jets, hout en zuivel, maar de nieuwe klacht richting noorderburen focust dit keer op wijn.

Eigen Wijn Eerst

De regering Trump beschuldigt Canada immers van ‘onaeerlijke beperkingen’ in de verkoop van buitenlandse (lees: Amerikaanse) wijn in Brits-Columbia, de meest westelijke provincie van Canada en ook de grootste wijnproducent van dat land.

Twee jaar geleden werd immers bepaald dat in Brits-Columbia supermarkten op geregelde basis uitsluitend wijn in de rekken kunnen verkopen die in de provincie werd geproduceerd. Ingevoerde wijnen moeten in een aparte "winkel-in-een-winkel" worden verkocht. ‘Discriminatie!’ stelt nu Uncle Sam, want eens een product in een land circuleert, moet het wettelijk inderdaad op gelijke voet behandeld worden met de binnenlandse productie.

Logisch eveneens, want Canada is een sleutelmarkt voor de Amerikaanse wijnexport. Volgens cijfers van het U.S. Wine Institute kochten Canadezen vorig jaar voor 431 miljoen dollar Amerikaanse wijn, waarmee het land na de Europese Unie de tweede voornaamste afzetmarkt vormt.

Nog dit: ook tijdens de laatste dagen onder het Obama-bewind werd een bijna gelijkaardige klacht bij het WTO ingediend, maar deze werd tot nu toe nauwelijks opgevolgd door de Trump-administratie.

Het is nu wachten tot de 60 dagen voorbij tikken die Canada heeft om buiten de rechter om een overeenkomst te bereiken.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 september 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

De 10 reuzen van de wijnbusiness

Veel wijnfans hebben een enigszins romantisch of zelfs bucolisch beeld van ‘een wijndomein’. Mooi pand, familiaal gerund, artisanaal kleinschalig, liefst nog met spelende kinderen en huisdieren in of rond de wijngaard.

Uiteraard bestaan zulke cru’s met tienduizenden, maar de internationale wijnbusiness is vooral ook een zaak van grote drankenholdings. Giganten die slechts zelden onder eigen naam bottelen, maar soms onvermoed in onze rekken liggen met tientallen merken en/of private labels.

Momenteel ziet de Top Tien van de grootste wijnproducenten er als volgt uit:

HITPARADE 10 GROOTSTE WIJNPRODUCENTEN (Bron: Euromonitor)

1. E & J Gallo (VSA), met 2,7% van de wereldproductie

2. Constellation Brands (VSA), met 1,7%

3. The Wine Group (VSA), met 1,5%

4. Treasury Wine Estate (Australië), met 1,12%

5. Viña Concha y Toro (Chili), met 1,03%

6. Castel Frères (Frankrijk), met 1,02%

7. Accolade Wines (Australië), met 0,97%

8. Pernod Ricard (Frankrijk), met 0,97%

9. Grupo Peñaflor (Argentinië), met 0,9%

10. FeCoVitA Coop (Argentinië), met 0,70%

Drie zaken vallen op.

Primo: de 10 giganten zijn samen goed voor maar liefst 12,62% van de globale wijnproductie. Van concentratie gesproken.

Secundo: Europa komt er maar bekaaid af met nog geen 2% van de wereldproductie. Waarbij dan nog dient aangestipt dat Pernod Ricard het grootste deel van haar productie niet op Franse bodem realiseert.

Tertio: Slechts 2 van deze reuzen (Gallo en Concha y Toro) vinden we ook onder hun eigen naam gelabeld in onze Belgische rekken terug.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 27 september 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Hifi met bubbels

Hoe ver kan een champagnehuis gaan om ‘op te vallen’? Zeker nu de feestdagen stilaan naderen, worden we weer bestookt met speciale formaten, limited releases én luxeverpakkingen, al dan niet in combinatie met een wijnkoelers of een étui met glazen.

Maar de marketingafdeling bij het huis Lanson heeft het dit keer wel héél ver gezocht. Na experimenten in de shops van luchthaven Charles De Gaulle deze zomer, lanceren ze nu immers op een iets grotere schaal hun ‘Music Box’.

Het nieuwe koffertje waarin hun Black of Rosé Label Brut verpakt zit – en dat circa 30 euro zal kosten, inclusief de fles –, oogt niet alleen fraai, maar eens de fles verwijderd wordt kan het deksel transformeren zodat er een smart phone in past. Bedoeling is dat de speaker van het toestel resoneert in deze speciale doos en dus de klank versterkt. Met andere woorden: de verpakking fungeert als een luidspreker.

De vraag: is deze cross-over tussen ‘drank’ en ‘hifi’ niet wat vergezocht? Natuurlijk hebben merkchampagnes zoals Lanson het de voorbije vijf jaar moeilijker gekregen om zich te weren tegen de wereldwijde concurrentie van o.a. prosecco of cava, maar ik vrees dat hun marktaandeel met dit soort gadgets niet meteen positief zal veranderen.

Want tenslotte komt het vooral aan op de originele flesseninhoud. En niet op de ‘innovatieve’ of leuke verpakking.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 september 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wijn kop van Jut

DJG7Z4TXUAETLkSIn Frankrijk is er al een tijdje ophef in wijnkringen over een gezondheidscampagne die het Ministerie van Gezondheid en INCA (Institut National du Cancer) lanceren.

Een informatiecampagne in de gedrukte media, via affiches en op sociale media die het aantal kankers wil terugdringen door een gezonder voedingspatroon te promoten. Op zich een nobel doel, maar het is vooral de affiche die het gebruik van alcohol wil afremmen die kwaad bloed zet. Op deze affiche prijkt immers niet alleen de boodschap “Réduire sa consommation d’alcool diminue le risque de cancers. Franchement ce n’est pas la mer à boire”, maar werd als enig visueel element een kurkentrekker afgebeeld.

Voor de Franse wijnindustrie is deze campagne dan ook een stigmatisering van ‘wijn’, omdat de kurkentrekker een duidelijk symbool is voor dit specifieke gamma en niet voor andere vormen van alcohol. Waarom wordt dus wijn geviseerd?

Puur negativisme

De reacties zijn dan ook ziedend. In sommige wijnregio’s wordt zelfs met een ‘hete herfst’ qua acties gedreigd eens de oogstperiode er afgesloten is. Zo reageerde Vin et Société, organisatie die circa 500.000 ‘actoren’ uit de Franse wijnbusiness vertegenwoordigt, verontwaardigd via zijn vooritter Joël Forgeau: Je suis particulièrement indigné par cette campagne qui vise directement notre produit. Chacun le sait, le tire-bouchon est le symbole de la consommation de vin, du partage et de la convivialité. Je constate qu’elle est déployée massivement alors que les exploitations viticoles françaises sont en pleines vendanges et que se déroulent les traditionnelles foires au vin de la rentrée.”

Maar ook uit andere takken van de alcoholindustrie komen negatieve geluiden. Zo publiceerde Pernod Ricard een perscommuniqué waarin onderstreept werd dat er reeds veel inspanningen in de sector gebeuren om vooral jongeren te informeren op het vlak van alcoholgebruik. Een recente informatiecampagne vanuit de sector waaraan een honderdtal organisaties en 11 grote producenten van bier, spirits en wijn deelnamen, bereikte op die manier ruim 100 miljoen jonge consumenten.

En misschien nog een belangrijker argument uit diezelfde persmededeling: “La lutte contre la consommation excessive d’alcool à l’idée que toute consommation est nocive, même en quantité minime.” Inderdaad een visie die ook in België in bepaalde kringen leeft en alle vormen van alcoholconsumptie zonder onderscheid aanvalt. Alsof iedereen die zelfs maar één glas drinkt meteen een probleemalcoholist is.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 11 september 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

De smurfenoogst van 2017

WijnoogstWe vreesden én voorspelden het reeds enkele weken geleden, maar alle pronostieken wijzen nu in dezelfde richting: Europa in het algemeen, en Frankrijk in het bijzonder, stevenen af op een diepterecord qua wijnoogst.

Het millésime 2017 in Frankrijk wordt naar verluidt zelfs de kleinste oogst sinds 1945.

Jérôme Despey, voorzitter van de wijnraad binnen FranceAgriMer, verwacht nu ook officieel een oogstvolume in Frankrijk beneden de 37 miljoen hectoliter. Het Franse Ministerie van Landbouw is een fractie optimistischer, en komt uit op 37,2 miljoen hectoliter.

Maar de trend is duidelijk: neerwaarts.

Van 45,5 naar 37 miljoen hl

Despey wijst nog eens op het unieke karakter van dit millésime: “Deze oogst is immers op alle punten exceptioneel. Eerst al door de vroegtijdigheid van de pluk, die 2 à 3 weken voorligt op het meerjarig gemiddelde. Een voorsprong die ik in mijn 30-jarige carrière als wijnbouwer nog nooit heb gezien. (…) Vervolgens is dit millésime ook uitzonderlijk wegens het lage productievolume, te wijten aan de vorst tijdens het voorjaar en de droogte deze zomer. Het lijkt dus haast zeker dat we onder de 37 miljoen hectoliter zullen uitkomen, of de kleinste oogst sedert 1945.” Ter vergelijking: de vorige oogst 2016 tikte kwantitatief in Frankrijk nog af op 45,5 miljoen hectoliter.

Niet dat we als consumenten ineens in paniek moeten schieten of dat er acute schaarste zal optreden in alle appellaties. Zeker wat de Languedoc-Roussillon betreft, toch een belangrijke bron van betaalbare wijn ook voor België, liggen er immers nog aanzienlijke stocks. Zelfs de négociants die merkwijnen samenstellen, denken dat ze nog probleemloos voldoende wijn op de markt zullen vinden om hun klanten gewoon te bevoorraden.

Despey verwacht wel dat door deze smurfenoogst het prijskaartje voor IGP-wijnen, en zelfs voor cuvées zonder geografische indicatie, zal klimmen. Waarschijnlijk zal de markt de prijzen voor dit type wijnen ‘normaliseren’ naar het niveau van 2 à 3 jaar geleden, wat concreet een stijging aan de bron met een al bij al nog beperkte 5 à 15€/hectoliter inhoudt.

Een Europees fenomeen

Maar het is niet alleen de Franse wijnindustrie die met een mini-oogst opgezadeld zit. In heel Europa spreekt men van beduidend lagere opbrengsten. Want ook in landen als Spanje, Italië of Duitsland hadden wijnbouwers te lijden onder de voorjaarsvorst en de droogte.

De eerste ramingen liggen daarom rond een oogst van 148 miljoen hectoliter voor de gehele Europese Unie, tegen 165,6 miljoen hectoliter vorig jaar.

Klopt deze schatting, dan betekent dit dat de Europese wijnoogst 2017 circa 12% onder het vijfjarig gemiddelde landt.

Toch maar onze spaarkous bovenhalen?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 30 augustus 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Verjongingskuur in Rioja

RiojaDoor de zomervakantie en alle terreurdreiging werd het nieuws wat weggedrukt tussen facts & figures, maar in Rioja probeert men echt aan te knopen bij wat de moderne consument verlangt, namelijk: wijnen waarvan de (geografische) origine en het terroir al vanaf het label duidelijk wordt, en niet zoals vroeger een classificatie puur gebaseerd op de duur van de eikrijping.

Na pakweg twee jaar getouwtrek keurde de D.O.C.A. Rioja enkele weken daarom eindelijk twee innovaties goed.

Exactere labelling

De eerste verandering heeft te maken met de informatie op het wijnetiket.

Zo wordt het voor Rioja-producenten voortaan wettelijk mogelijk om op hun labels ook de naam van de specifieke wijngaard, waar het druivenmateriaal voor de cuvée geplukt werd, te vermelden. Voor de consument, en in België zijn ze talrijk die Rioja nog altijd hoog inschatten, zal deze info ook duidelijk worden op het rugetiket en de bijhorende zegels.

De traditionele Rioja-pikorde op basis van de maanden/jaren verblijf op eiken barriques – in casu: joven, crianza, reserva en gran reserva – blijft weliswaar gangbaar, maar de ‘single vineyard’-benaming wordt een bonus voor kwaliteitsgefocuste wijnmakers en kan theoretisch zo ook een veeleisender cliënteel verleiden.

Niet dat deze toevoeging gratuit mag afgedrukt worden. Eén van de spelregels is namelijk dat de wijngaard in kwestie binnen goed gedefinieerde, natuurlijke grenzen moet liggen, en bovendien al een aantal jaren bij dezelfde eigenaar horen. Nog belangrijker is de voorwaarde dat de opbrengst ervan minimaal 20% lager moet liggen dan wat er in de regio officieel is toegestaan. Ook een manuele oogst is een conditio sine qua non, evenals de traceerbaarheid van het totale productieproces, certificaties incluis.

Momenteel worden er nog discussies gevoerd of deze geografische informatie nog verder kan uitgebreid worden, bijvoorbeeld door in de toekomst ook subregio’s en dorpen op de etiketten te (laten) vermelden.

Eindelijk Rioja-bubbels

Een tweede grote verandering heeft te maken met mousserende wijnen. Voor het eerst zullen nu ook witte en rosé kwaliteitsbubbels uit de regio de officiële naam ‘Rioja’ mogen dragen. Mousserende cuvées die wel volgens de traditionele methode dienen gemaakt en verder de nodige garantiedocumenten zoals labels en zegels zullen krijgen, na chemische analyses én proeftests.

Ook hier werden een aantal spelregels geformuleerd. Zo moeten de nieuwe Rioja-bubbels tussen de 11% en 13% alcohol bezitten, en dient hun tweede gisting op fles minimaal 15 maanden te bedragen. Ter vergelijking: in cava bedraagt dit slechts 9 maanden. Voor het topgamma klimt deze rijpingsperiode in de kelders zelfs tot 36 maanden.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 augustus 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Fake uit Nieuw-Zeeland

NieuwZeelandWijnAls u nog gelooft dat wijnfraude exclusief een Europese kwestie is met Frankrijk en Italië als pijnlijke koplopers – denk maar aan de recent ontdekte fraude met nep-Châteauneuf du Pape –, dan hebt u het toch verkeerd voor. Helaas is gesjoemel, samen met de stijgende import/exportstroom, een geglobaliseerde business geworden

Want zelfs Nieuw-Zeeland, een wijnindustrie die tot nu toe een blanco communiezieltje had, is nu in de ban van een schandaal.

Leugenlabels

Zopas stelden de autoriteiten er immers drie directeurs van een wijnbedrijf in Waipara officieel in beschuldiging, ook al dateren de onderzoekfeiten blijkbaar al uit februari dit jaar. Vineyard manager en wijnmaker Scott Berry, wijnmaker Rebecca Cope en operations & export manager Andrew Moore van Southern Boundary Wines zitten op het beklaagdenbankje.

Volgens een onderzoek van het Ministry for Primary Industries (MPI), de Nieuw-Zeelandse instantie die de overzeese import en export controleert en reguleert, zou dit trio immers geknoeid hebben met duizenden flessen Sauvignon Blanc en Pinot Noir uit de appellaties Marlborough en Waipara.

Er werden nep-etiketten op de flessen gekleefd waar zowel het oogstjaar, de appellatie als de druivenvariëteiten niet overeenstemden met de werkelijke inhoud. Zo bleken zelfs duurdere single-vineyard cuvées in de praktijk blends te zijn van diverse origines en gebieden. En zoals het bij zo’n fraude hoort, werd de bijhorende boekhouding en vinificatieadministratie ofwel ‘bijgewerkt’, ofwel zelfs vernietigd.

Geen Belgische ‘besmetting’

Wat de Nieuw-Zeelandse wijnindustrie vooral zorgen baart, is dat deze bogusflessen ook effectief werden geëxporteerd.

Jeffrey Clarke, de CEO van belangenorganisatie New Zealand Winegrowers, vreest dan ook de grote imagoschade die uit deze fraudezaak kan voortvloeien: “The New Zealand wine industry is highly regarded around the world and we cannot let the alleged actions of one winery damage a reputation that we have all worked so hard to build,” klinkt het bezorgd.

Zoals het er nu naar uitziet, moeten we hier in België echter niet meteen onze Nieuw-Zeelandse cru’s in de gootsteen gieten, of met argusogen onze keldervoorraad inspecteren. Naar verluidt werden de malafide flessen immers alleen verscheept richting het U.K., Japan, Fiji, Thailand en Australië.

De drie sjoemelende wijnmakers krijgen juridisch waarschijnlijk wél de volle laag tijdens de rechtszittingen die eind november van start gaan en zullen als afschrikking zware straffen krijgen. Samen worden hen immers maar liefst ruim 150 inbreuken ten laste gelegd.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 augustus 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Koud en warm blazen in de Languedoc

DruivenoogstTwijfelt u nog aan de klimaatopwarming? Wat dan te denken van het feit dat in de Languedoc de oogst – “du jamais vu” – op sommige plekken reeds begin augustus van start is gegaan. Of in lekentaal: gemiddeld 10 tot 15 dagen vroeger dan in een normale jaargang.

Uiteraard gaat het hier om een aantal witte variëteiten, zoals muscat of suavignon blanc, en zijn het vooral coöperatieven waar de plukmachines al aan het werk zijn.

Zoals bij de wijncoop van Pouget, waar het startschot reeds op 9 augustus werd gegeven om de sauvignon blanc te oogsten: “C’est la récolte la plus précoce qu’ai jamais connu la cave” dixit Patrick Labri, de directeur van dit samenwerkingsverband. In vorige ‘vroegrijpe’ oogsten, zoals 2003 en 2009, startte de pluk pas op 13 en 12 augustus.

Op 16 augustus dit jaar begonnen ze hier trouwens ook reeds met de oogst van hun chardonnays.

Winners & losers

Toch heerst er in de Languedoc geen unanieme hoera-stemming, want uit de laatste schattingen van Coop de France LR blijkt dat deze vroege oogst ook voor een deel te verklaren door een serieuze dip van het volume.

Met name de voorjaarsvorst of – voor wie eraan ontsnapte – de kille temperaturen tijdens de bloemzetting (met relatief weinig druiven per stok als gevolg) vertaalden zich uiteindelijk in een alarmerende daling qua kwantiteit.

Languedoc-Roussillon 2017 zal vermoedelijk zelfs historisch laag zijn qua opbrengst. De meest recente berekeningen – daterend van eind juli – spreken van 11,08 miljoen hectoliter.

Ongelijk verdeeld, want terwijl de Roussillon waarschijnlijk zelfs 130.000 hectoliter méér zal kunnen produceren, is het vooral de Languedoc die aan de verliezerskant zit.

In de Aude, l’Hérault en Gard verwacht men globaal een volumedaling tussen de 20 à 30%. Geprojecteerd tegen het vijfjarige gemiddelde verliest de Hérault bijvoorbeeld 800.000 hectoliter en de Aude circa 600.000 hectoliter.

Prijsstijgingen op komst?

Een volumekrimp was bij de producenten in de ‘région languedocienne’ wel ingecalculeerd, maar de omvang ervan is voor de meesten toch een koude douche.

Sommige analisten denken zelfs dat 11,08 miljoen hectoliter té optimistisch is, en menen dat 10,5 miljoen hectoliter realistischer zal zijn. Want in bepaalde delen van het departement Gard bijvoorbeeld noteert men momenteel zelfs een volumedaling van 30 à 50% bij de chardonnay en 30% bij de viognier-opbrengsten. De suavignon blanc daarentegen heeft de waterstress, die ook nog eens roet in het eten kwam gooien, blijkbaar wél beter doorstaan.

Eind deze week worden er weer, ditmaal officiële, cijfers vrijgegeven, maar één ding lijkt me nu al zeker: we zullen volgend jaar méér moeten betalen voor veel Languedoc-wijnen.

Hoeveel euro’s we uiteindelijk extra moeten betalen, zal echter ook afhangen eens er duidelijkheid komt over de gemiddelde kwaliteit. Want er is een natuurwet in de wijnwereld: bijna telkens er grote problemen zijn met de kwantiteit, blijkt de kwaliteit hoog te liggen. Logisch, omdat het minder talrijke fruit kon profiteren van extra voeding en aandacht.

Als straks dus effectief blijkt dat het millésime 2017 in de Languedoc uitzonderlijk goed is, zullen de prijskaartjes navenant aandikken. Languedoc-fan, u bent gewaarschuwd

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer