Home Markten Live Netto Sabato

Geplaatst op 28 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Smurfwijn focust nu op Uncle Sam

Eerst was blauwe wijn voor velen een 'sensatie', vervolgens zeker een hype, maar naarmate steeds meer critici dit smurfenwijntype kapot schreven en zelfs ook wetgevers – zoals in Spanje – blauwe cuvées verboden om zich nog langer als 'wijn' te presenteren, doofde het succes ervan in Europa uit.

Nadat de firma de Europese kritiek probeerde te pareren en juridisch opgesmukt terug op de markt kwam, leek de lucht al uit deze hype gestroomd.

Test het maar eens uit in onze Belgische horeca: nergens zal er een blauwe wijn op de kaart staan, zelfs niet in trendy bars. Want ook al houdt de producent bij hoog en laag vast aan het 'natuurlijke en organische' karakter van deze cuvée, blijft het toch een feit dat de kleur niet exclusief van de druivenpel komt, maar door toevoeging van een plant-gebaseerd ingrediënt, en dat de wijn zelf een mix is van rood en wit.

Heiligschennis in zuivere wijntermen.

Einde verhaal?

Maar Gik, het van origine Spaanse moederbedrijf dat - laten we dit niet vergeten! - deze blauwe wijn toch met het nodige succes in 25 landen lanceerde, richt nu de pijlen op een misschien inderdaad veel lucratievere markt dan de Europese unie, namelijk: de Verenigde Staten.

De laatste dagen kunnen Amerikanen – ik zie de enthousiaste beau monde van Los Angeles, NYC en San Francisco al in de rijt staan voor deze laatste trend – immers inloggen op de site https://bluewine.us/ om pre-orders te plaatsen voor de Turquoise wijn.

Zij zullen daar $16 per individuele fles, of $124 per karton, moeten neertellen. Alhoewel er nu ook volop reclame gemaakt wordt voor een set van 3 flessen tegen $36, inclusief free shipping.

Ik heb geen kristallen bol, maar ik voorspel dat na een enorme hype die in de VS 1 à 2 jaar duurt, we daarna niets meer zullen horen van deze vloeibare 'smurf'. Eenvoudigweg omdat de (Amerikaanse) nieuwlichters dan weer in de ban zijn van the next big thing, terwijl de echte wijnliefhebber dit soort producten liever niet in zijn/haar glas ontmoet wegens niet authentiek genoeg.

Het was 'mooi' zolang het duurde.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Een certificaat met een angel

VliegendeBijHet is toch met gemengde gevoelens dat we ontdekken dat de wijnwereld weer een nieuw biocertificaat krijgt.

Terwijl wijnliefhebbers nu al het noorden verliezen door alle gecertificeerde biodynamische, organische en duurzame labels, wordt nu volop campagne gevoerd voor een 'bee-friendly label', een bijenvriendelijk bewijs van goed gedrag en zeden dus.

Achter dit initiatief zit een private organisatie van Europese imkers die landbouwers in het algemeen – en wijnbouwers specifiek – bewust wil maken van de essentiële rol die dit kleine insect speelt in onze voedselketen. Want de bijenpopulatie dunt de laatste jaren dramatisch uit, vooral onder invloed van de intensieve landbouw en het nog soms onoordeelkundig gebruik van pesticides.

153 miljard euro marktwaarde

Boeren, fruittelers en wijnbouwers die dit nieuwe certificaat willen behalen, moeten beantwoorden aan het leeuwendeel van de 27 criteria die naar verluidt door een onafhankelijk bedrijf worden getoetst.

Onder deze criteria vinden we o.a. een nauw toezicht op het gebruik van pesticiden, de opstelling van zogenaamde biodiversiteitzones, specifieke acties om tijdens de oogst de sterfte van dierlijke ‘bestuivers’ zoals bijen maximaal te beperken, en samenwerkingsprojecten met lokale imkerverenigingen, ook qua onderzoek.

Dat de dramatische achteruitgang van de bijenpopulatie – en andere 'bestuivers' – inderdaad een ecologische én economische ramp vormt, betwijfelt niemand. Tijdens hun zoektocht naar nectar spelen bijen immers een hoofdrol in de verspreiding van stuifmeel van maar liefst 84% van de Europese planten. Bijen zijn zo niet alleen een cruciale factor in het evenwicht van onze ecosystemen, maar hun economisch belang is eveneens gigantisch, omdat ze de landbouwopbrengsten in bredere zin helpen garanderen, waaronder boomgaarden, voedergewassen, groenten, bloemen en zadenproductie, kortom: onze voedselketen.

Enkele jaren geleden berekende een INRA-studie dat alle 'bestuivende' insecten, met bijen voorop, op die manier (in)direct instaan voor 35% van onze voedselbevoorrading. In economische termen vertaald: jaarlijks goed voor 153 miljard euro wereldwijd.

Bee-ware!

Alhoewel dit 'bee-friendly' certificaat nog vrij jong is, zijn toch al een aantal wijnproducenten op deze trein gesprongen. Pionier is de Franse coöperatieve van 'Les Vignerons de Buzet' die 198 leden overkoepelt, maar vele anderen staan te trappelen om dit label te halen.

Toch zoemen er nog een aantal vragen door mijn hoofd, ook al sta ik achter elke actie die de schade aan de bijenpopulatie afremt.

Vragen als: zal de eindconsument uiteindelijk nog het bos door de bomen zien met al die certificaties die elkaar soms beconcurreren of zelfs zwaar bekritiseren? Het gaat hier om een privé-initiatief van imkers, maar welke controle wordt op deze organisatie uitgevoerd dat winstbejag het niet haalt van het correcte ecologische doel? Hoe ver moeten die partnerships met 'beekeepers' reiken alvorens een wijndomein groen licht krijgt?

En last but not least: wat is de kostprijs van dit certificatieproces? Want vaak betekenen deze labels een serieuze jaarlijkse meerkost voor de producent en uiteindelijk ook voor de consument.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 17 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Zijn druivenplukkers de moderne slaven?

PlukkersIn een aantal Amerikaanse publicaties (waaronder Forbes en The New York Times) wordt er de laatste weken – uiteraard ondergesneeuwd door het politieke wereldnieuws rond Turkije, Noord-Korea, Syrië,... - zeer negatief geschreven over de jaarlijkse wijnoogst. De reden: volgens de auteurs is er in veel wijnstreken systematisch sprake van slavenarbeid, die vooral vrouwen en immigranten treft.

Wie dan meteen denkt aan derdewereldlanden of wijnlanden-in-opkomst, heeft het mis, want blijkbaar zijn deze misbruiken een globaal probleem. Zo is er sprake van (onderbetaalde) Pakistani die mee plukken in Toscane, Vanuatu-eilanders die als goedkope krachten in de Nieuw-Zeeland aan de slag zijn tot nomaden in de Libanese wijnindustrie. En wie in Sonoma of Napa wandelt, zal er toch geregeld Mexicanen in de wijngaarden aantreffen, waarbij de vraag rijst of deze allemaal wel in een billijk statuut werken. Om nog maar te zwijgen hoe het er actueel in de Chinese of Indische wijnindustrie aan toe gaat.

Tussenpersoon vaak rotte appel

Maar ook de Europeanen hebben boter op hun hoofd. Eén van de voorbeelden die altijd opduikt is Zuid-Italië, waar twee jaar geleden veel commotie ontstond toen een vrouw tijdens de oogst verongelukte. Maar blijkbaar is deze storm gaan liggen, want volgens recente berekeningen worden in Zuid-Italië jaarlijks meer dan 40.000 (Italiaanse) vrouwen ingeschakeld tijdens de pluk, naast migranten en seizoenarbeiders.

Fysiek behoorlijk zware arbeid, maar vooral tegen een hongerloon. In een artikel in The New York Times wordt berekend dat deze goedkope arbeidskrachten dagelijks immers tot 12 uur continu druiven moeten plukken of sorteren , maar daarvoor amper 27 euro per dag ontvangen, nadat tussenpersonen hun loon grotendeels hebben afgeroomd. Geruchten circuleren bovendien dat veel bootvluchtelingen zelfs illegaal ingeschakeld worden en dat de lokale overheden vaak een oogje dichtknijpen.

Dat er nog op grote schaal misbruiken zijn, zal niemand betwisten. Niet alleen in de specifieke wijnbouw trouwens, maar in de hele landbouwsector. Kijk maar naar onze eigen fruitteelt, waar geregeld illegale plukkers werden/worden betrapt.

Het plaatje is natuurlijk iets genuanceerder dan sommige artikels laten uitschijnen. Op de meeste, zeker de kleine familiale, domeinen hanteert men strikte normen voor plukkers, worden deze behoorlijk gehuisvest en betaald. En wordt dit contingent vaak aangevuld met gelegenheidsplukkers – familie, vrienden, kennissen, zelfs klanten -, die de oogst zelfs onbezoldigd als een origineel ‘uitstapje’ en avontuur beschouwen.

Het kernprobleem situeert zich ongetwijfeld bij de tussenschakels. De soms obscure ‘middlemen’ die vaak met het leeuwendeel van de vergoedingen gaan lopen en die weinig scrupules hebben. Aangezien er in sommige regio’s vaak acute schaarste heerst aan tijdelijke handenarbeiders – omdat de oogst zich concentreert op enkele weken en elk domein bijna dezelfde behoefte heeft op hetzelfde moment - zorgen zij voor een snelle oplossing, waarbij door de domeineigenaars weinig of geen vragen worden gesteld.

Of het wettelijk allemaal wel in orde is, is dan immers een minder essentiële vraag als de trossen overrijp hangen of door naderend onweer stukgehageld dreigen te worden.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Laat Europa bordeaux vallen?

BordeauxKurkDat Bordeaux niet langer dé onaantastbare norm- en trendsetter is op wijngebied zoals één of twee generaties geleden, dat weerspiegelen de statistieken al een tijdje.

De signalen zijn inderdaad duidelijk. De primeurcampagnes verlopen al jaren moeizamer, de globale concurrentie is vooral in het betaalbare segment bikkelhard en de meest interessante groeicategorieën van consumenten – de leeftijdsgroep 20 à 30 jaar én vrouwelijke wijndrinkers – moeten écht permanent overtuigd worden dat Bordeaux ook toegankelijke moderne wijnen levert i.p.v. oubollige of overdreven dure cru's.

Heel het media-imago van de Bordelais wordt bovendien bepaald door pakweg 200 grands cru's die vaak megawinsten realiseren, terwijl duizenden kleinschalige domeinen financieel het water aan de lippen hebben staan.

Stabiele export

Maar ondanks al deze pijnpunten, blijkt uit de recente statistieken dat de export van bordeaux vorig jaar nagenoeg stabiel bleef.

Bordeaux exporteerde in 2016 circa 2 miljoen hectoliter wijn (equivalent van 270 miljoen flessen). Daarmee is deze appellatiecluster goed voor 17% van de totale Franse wijnuitvoer qua volume en zelfs 36% qua waarde.

Maar binnen dit op het eerste gezicht nog bevredigend plaatje is er toch sprake van verschuivingen. Zo kalft de impact van bordeauxwijn af op de Europese markten, maar wordt deze daling de laatste jaren wel gecompenseerd door de dorstige Chinezen en Amerikanen.

De Europese Unie is in volume nog amper goed voor 35% van de bordeaux-export (95 miljoen flessen of -10%; in waarde 462 miljoen euro of -16%), terwijl de niet-EU markten 65% voor hun rekening nemen, of omgerekend 176 miljoen flessen (+6%) voor een waarde van 1,3 miljard euro (+3%).

Bordeaux moet het tegenwoordig commercieel vooral hebben van een handvol sleutelmarkten volgens de recente studie van le Conseil Interprofessionnel du Vin de Bordeaux (CIVB).

China Reddende Engel

China is de grootste afzetmarkt sedert 2015, zowel in volume (74 miljoen flessen) als in waarde (322 miljoen euro). Toch kost circa een derde van de naar China uitgevoerde bordeaux minder dan 3 euro/liter (= exportprijs). Hongkong is op zijn beurt vooral de hub voor duurdere kwaliteitscru's, maar staat eveneens op nummer 7 qua volume.

Andere spectaculaire groeier is de VSA staat op de derde plek qua volume, én waarde waarbij het leeuwendeel van de wijnen tussen de 4,5 en 9 euro/liter kost (= exportprijs). Vorig jaar voerden de Amerikanen voor 196 miljoen euro bordeaux in. Vraag is natuurlijk hoe Trump deze stijgende interesse in bordeaux de komende jaren zal beïnvloeden door o.a. extra taksen.

Helemaal anders is het gesteld met de Europese sterkhouder van weleer, het Verenigd Koninkrijk. Het land staat nog steeds op positie 4 op deze exporthitparade, zowel in volume als waarde, maar de markt is wel erg grillig geworden sedert de financiële crisis van 2008/2009. Qua volume boerde het VK immers -10% achteruit en in waarde zelfs -26%. Bovendien is de toekomst heel onzeker nu de Brexit in gang werd gezet.

België boven?

En dan is er België: ondanks onze smurfenschaal vormen we nog steeds een loyale focusmarkt voor Bordeaux, met onze 2de plaats qua volume en 6de plaats in waarde. Daarmee zijn we weer de grootste Europese afzetmarkt qua volume.

Toch brokkelt deze loyaliteit zoals bij al onze Europese partners verder af, want qua volume gingen we 10% achteruit en in waarde 8%.

Ons land importeerde vorig jaar immers circa 190.000 hectoliter of 25 miljoen flessen bordeauxwijn met een marktwaarde rond de 100 miljoen euro. Maar voor het CIVB en andere belangengroepen en promotiediensten wordt het toch boksen tegen de competitie.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 maart 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Cava flirt met Veneto

FreixenetHet gezegde ‘hou je vrienden dichtbij en je vijanden nog dichterbij’ is blijkbaar ook doorgedrongen bij de cava-producenten.

En niet het eerste het beste mini-merk dit keer, want megabubbelspeler Freixenet lanceerde op de voorbije beurs ProWein meteen een nieuwigheid: de portfolio werd immers uitgebreid met een Prosecco DOC en zelfs een cuvée Conegliano Valdobbiadene Prosecco DOC, allebei verpakt in flessen die Boheems reliëfkristal en luxe suggereren.

Beide cuvées worden geproduceerd onder hoede van Freixenet door de coöperatieve La Marca. Einde vorig jaar werden deze flessen reeds in primeur geschonken tijdens de TFWA World Exhibition in Cannes, maar vanaf nu zullen beide bubbels vooral in onafhankelijke online-winkels en Duty-Free Shops in Europa worden aangeboden met een prijskaartje rond de 12 euro.

Is dit nu de toekomst? Financieel voldoende krachtige holdings die daarom zelfs de potentiële concurrentie op eigen terrein wil verslaan?

De motivering voor deze stap is immers duidelijk. Alleen al in de zo cruciale afzetmarkt van het Verenigd Koninkrijk kromp in 2016, voor het tweede jaar op rij, de verkoop van Freixenet onder druk van de steeds populairdere Prosecco. En tevens onder invloed van de nefaste discount-politiek die over het Kanaal gehanteerd wordt, zeker in de grootdistributie.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 maart 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Onrust in Corton

DruivenBourgogneliefhebbers krijgen al water in de mond als ze de naam ‘Corton’ lezen of horen, want deze grand cru prikkelt zowel de smaakpapillen als hun portefeuilles.

Maar al enkele weken heerst er grote nervositeit bij de bewoners en wijnmakers van de fameuze Corton-heuvel. Want alhoewel de Pinot Noirs en Chardonnays er succesvol op de flanken groeien, bevindt zich op de top van deze heuvel ruim 66 hectare bos.

En nu blijkt er plots een mysterieuze koper geïnteresseerd in die lap grond. Wat de 'locals' vooral verontrust is dat deze koper naar verluidt bereid is 1,5 miljoen euro voor deze bosgrond neer te tellen, terwijl de geschatte waarde slechts rond de 300.000 euro schommelt.

Verborgen agenda?

Met andere woorden: hier zit volgens de actievoerders een verborgen agenda achter. Want alhoewel dit terroir in principe géén appellatie-terrein is, dus niet voor de wijncultuur kan ingeschakeld worden – tenzij de nieuwe eigenaar wijn zonder beschermde herkomstbenaming wil produceren - , vrezen ze andere projecten, zoals de bouw van een resort of hotel.

De daarbij horende, zelfs gedeeltelijke, ontbossing zou immers het microklimaat sterk beïnvloeden van de wijngaarden in de geburen, waaronder ook Pernand-Vergelesses, Aloxe-Corton of Ladoix-Serrigny. De bomen zorgen momenteel voor een zekere verkoeling van de nabije wijngaarden, beïnvloeden de rijping van de trossen positief en remmen de erosie van de heuvelruggen af, omdat het regenwater beter wordt vastgehouden.

Zelfs esthetische en biologische argumenten worden ingeroepen: volgens de die-hards zou het verdwijnen van deze groene kruin op de Corton-heuvel niet alleen het panorama verknoeien maar tevens de biodiversiteit van fauna en flora verstoren.

De gemoederen blijven dus gespannen in dit deel van de Côte d’Or, ook al wordt er langs officiële zijde geargumenteerd dat er wettelijk géén boom mag gerooid worden. Maar velen weten dat er vaak een mouw aangepast wordt als er veel geld op tafel komt.

Er is daarom nu zelfs sprake dat L'association Paysages de Corton, die alle eigenaars van aanpalende wijngaarden verenigt, een tegenbod wil doen en zelf ‘hun’ heuvel aankopen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 maart 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Millenials zijn wijngek

Uiteraard verschilt de Amerikaanse wijnmarkt grondig van de Europese, laat staan de Belgische, maar toch komt er voor de wijnverkoop optimistisch nieuws uit het land van Uncle Donald.

Met name dat de ‘millenials’ objectief de meest enthousiaste wijngekken zijn, die met voorsprong andere generaties op dat vlak overklassen. Ze kopen en drinken veel frequenter wijn.

Een recent onderzoek van Wine Market Council, een non-profitorganisatie van de wijnindustrie, concludeerde immers dat deze millenials maar liefst 42% van alle wijn in de V.S. opdrinken (referentiejaar 2015). Daarmee laten ze elke andere leeftijdscategorie ver achter zich.

Binnen deze ruime groep van de millenials zijn het vooral de 29 tot 38-jarigen die in dat referentiejaar 159,6 miljoen kisten/kartons wijn soldaat maakten.

Deze millenials zijn zeker geen zuinige nippers, want ruim 3 op de 10 behoort tot de zogeheten ‘High Frequency’-drinkers, wat betekent dat ze – als er wijn op tafel komt – toch gemiddeld zo’n 3 glazen consumeren ‘per sitting’.

Andere opvallende trend: 2/3 van de meest enthousiaste wijndrinkers in deze millenial-categorie zijn vrouwen.

Uit een rondvraag bij Californische wijndomeinen blijkt trouwens dat deze millenials niet alleen dé pijler en dus toekomst vormen onder de wijnverkoop/consumptie, maar bovendien altijd bereid zijn iets nieuws te proberen en bovendien heel leergierig zijn over het vinificatieproces.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 maart 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

China haasje-over met Britten

UKWineAl lang voorspeld: niet alleen economisch, militair en politiek is de Chinese volksrepubliek een grootmacht, maar ook qua wijnconsumptie spelen ze een hoofdrol. Zelfs in die mate dat nieuwe cijfers van de ‘Vinexpo/WSR Global Study’ suggereren dat binnen drie jaar China de nummer 2 positie zal overnemen van het Verenigd koninkrijk als belangrijkste wijn(inport)markt.

De Chinese markt voor zowel stille als mousserende wijnen zou namelijk tegen 2020 dik 21 miljard Amerikaanse dollar wegen, tegen dan 16 miljard voor het Verenigd Koninkrijk - dat dus naar de derde plek op de hitparade tuimelt.

Dat het niet alleen de toenemende dorst en koopgulzigheid is bij de Chinese midden- en topklasse die voor deze verschuiving zorgt, blijkt eveneens uit deze studie. Voor een stuk zou deze tuimeling van het V.K namelijk verklaard worden door een veranderend drinkgedrag.

Met name de consumptie van geïmporteerde stille wijnen zou er tegen 2020 krimpen van 120,9 miljoen kisten (van 12 flessen) naar 117,4 miljoen kisten. Vooral de spotgoedkope discountwijnen die de Britse markt overspoelen – flessen beneden de vijf pond aankoop – zouden een flinke terugval noteren.

En ook de effecten van de Brexit zullen absoluut een negatief impact hebben op de positie van het V.K. als tweede grootste wijnimporteur ter wereld.

Brexit Bubbels

Eén lichtpuntje voor onze buren over het Kanaal: ze worden wel wereldkampioen Prosecco-drinkers. Tegen 2020 zou de consumptie van deze Italiaanse bubbels er pieken tot 8,2 miljoen kartons (van 12 flessen of 9 liter).

Kunnen ze hun Brexit toch feestelijk wegspoelen…

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 februari 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Star Wars in Bourgogne en Beaujolais

HagelHet gaat dit keer niet om een (anti)terreuractie, maar om een technisch beschermingsplan tegen hagelstormen, die in deze regio vaak enorme schade toebrengen aan de wijngaarden.

Tegen juni dit jaar zullen in Bourgogne en de Beaujolais - op uitzondering van de Châtillonais – extra 90 zogeheten ‘générateurs anti-grêle’ worden geïnstalleerd, die dan zo samen ruim 45.000 hectare aanplant zullen beschermen tegen komende hagelbuien. Systeem dat tot nu toe reeds functioneert via 53 installaties in 14.000 hectare wingerd gelegen in de Côte d'Or, de Côtes-de-Beaune en Nuits, de Côte châlonnaise en le Couchois.

In concreto gaat het om een mobiele installatie die nitraatraketjes afschiet in een dreigende hagelwolk, waardoor de hagelkorrels kleiner worden en veel trager neerdalen. En hopelijk zo minder schade berokkenen aan de druivelaars. Dat is het ideale scenario, want deze methode is niet 100% onfeilbaar en waarschijnlijk ook een pak duurder dan een bescherming via netten, zoals die vaak elders wordt toegepast.

Hagel als kwelduivel

Dat een protectiesysteem een must is, staat buiten kijf. Bourgogne en zeker ook de Beaujolais worden de laatste jaren steeds frequenter geteisterd door hagelstormen.

Zo trokken voorjaar 2016 alleen al drie zware stormen over de Beaujolais. Zij zorgden ervoor dat maar liefst 2.136 hectare wijngaard voor gemiddeld 64% werden beschadigd, terwijl in nog eens 973 hectare maar liefst driekwart van de wijnstokken werden getroffen. In totaal werden in die periode zo 412 wijnexploitaties getroffen, waarvan 39 hun beplante oppervlakte zelfs met méér dan 75% beschadigd zagen.

En als we dan bedenken dat in de Beaujolais slechts 4 op de 10 wijnfirma’s verzekerd zijn tegen deze calamiteiten, vaak niet eens kostendekkend, dan wordt het waarom van deze technische investering in een rakettenschild duidelijk.

Gezocht: lanceerpersoneel

In Bourgogne en de Beaujolais gelooft men daarom heilig in deze Star Wars via nitraatraketten.

Alle betrokken ODG's (Les Organismes de Défense et de Gestion) van de appellaties uit de Mâconnais, Chablis, l'Auxerrois en Beaujolais – met ruggensteun van de CAVB (La Confédération des Appellations et Vignerons de Bourgogne) - zetten hun schouders nu onder dit rakettenschild voor bijna het integrale druivenareaal in hun regio's.

Het systeem bezit wel een belangrijke Achilleshiel: mankracht. Elk toestel heeft namelijk drie m/v nodig om de raketjes veilig en efficiënt te lanceren. Of die in tijden van hagelstormen tijdig paraat zullen staan, blijft dus de sleutelvraag…

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 17 februari 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Het kurkprobleem eindelijk opgelost?

KurkNiets zo frustrerend voor een wijnliefhebber als een (dure) fles die ‘bouchonné’ blijkt, dus waarbij de natuurkurk aangetast is door de chemische component TCA, het boeket daardoor naar muf karton en schimmel ruikt en de inhoud quasi-ondrinkbaar is.

De kurkindustrie sleutelt al jaren, onder druk van de schroefdoppen- en plastiekindustrie die veel marktaandeel veroverden, aan een oplossing voor dit probleem en heeft via geavanceerde technologieën de foutenmarge serieus weten terug te dringen.

De ultieme natuurkurk

Maar recent kwam het Portugese Amorim, 's werelds grootste producent van natuurlijke wijnkurk, op de proppen met de nagenoeg TCA-vrije kurk. Doopnaam: NDtech.

Door gebruik te maken van snelle chromatografie en elke geproduceerde kurk individueel gedurende enkele seconden te scannen, wordt TCA teruggedrongen tot maximaal 0,5 nanogram per liter. In mensentaal: deze amper te detecteren hoeveelheid is het equivalent van één drupel water in 800 Olympische zwembaden. Of: risico op kurkgeur vrijwel nihil. Met garantie bovendien, want elke kurk die boven de 0,5 nanogram TCA wordt gescand, wordt automatisch uit de batch verwijderd.

Is dit echter wel een echte innovatie, vraagt de kritische wijnkenner zich af. Want er bestaat toch al langer een kurkgeurvrije ‘Diam’, geproduceerd door concurrent Oeneo?

Het verschil tussen beide zit echter in hun structuur. Waar deze ‘Diam’ een technische, want samengestelde kurk is, wordt de nieuwe NDtech in één geheel uit kurk gestript en is dus een ‘natuurkurk’ in de zuivere zin van het woord.

Deze innovatie ging niet over één nacht ijs, maar is het resultaat van een investering van ruim 10 miljoen euro en 5 jaar Research & Development.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer