Home Markten Live Netto Sabato

Geplaatst op 29 juni 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Grotere stocks als extra zekerheid

Zopas besliste het INAO (l’Institut National des Appellations d'Origine), de Franse instelling die keurmerken geeft aan landbouwproducten en uiteraard ook als waakhond fungeert voor alle wijnappellaties, dat wijndomeinen in Frankrijk hun stockvolume voor rode en witte wijn jaarlijks met 10 tot 20% mogen verhogen. Tot over een periode van drie jaar een maximum van 50% wordt gehaald.

De reden van deze ingreep? De wijnproductie in veel regio’s is danig verstoord door de recente – en steeds frequenter optredende – grilligheid van het weer. Deze aangepaste voorraadmaatregel wordt daarom als complementair gezien met de aan populariteit winnende oogstverzekeringen.

Deze voorraadregels werden oorspronkelijk in 2013 geïntroduceerd om te anticiperen op de toenemende klimaatverandering die zich in de wijngaarden uit via frequente vorstperiodes, hagelstormen, droogteperiodes of overvloedige neerslag.

Factoren die steeds meer greep krijgen op de Franse wijnproductie. Effecten die trouwens ook duidelijker worden in geheel Europa, zoals vorig jaar bleek toen de wijnoogst naar een laagterecord – het laagste volume in een halve eeuw – zakte.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 juni 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Scoort de Russische wijnbouw?

RussischeWijnTerwijl alle – of toch honderden miljoenen – ogen dagelijks gericht zijn op Rusland door de Wereldkamipoenschappen Voetbal, worden tv-programma’s vaak met allerlei trivialiteiten gevuld. Soms banale faits divers om toch maar de ontelbare uren uitzending vol te krijgen.

Toch is er één aspect dat tot nu toe nauwelijks aan bod is gekomen: de Russische wijnbouw.

Vreemd eigenlijk, want de wijncultuur land de oevers van de Zwarte Zee kent een historiek van millenia. Logisch, want niet alleen zijn de terroirs daar geologisch bijzonder gevarieerd – vooral klei-kalkstenen bodems, maar ook percelen met schiste, zand of zelfs vulkanische restanten –, maar ook het microklimaat met zijn koele nachten en warme dagen vormen de ideale mix voor de productie van (rode) kwaliteitswijnen.

Gekende wijngaarden met een zekere reputatie situeren zich in de regio Kuban (in de nabijheid van de stad Krasnador) en vooral op het schiereiland van Taman, nabij de Zwarte Zee. Ook nabij de Kaspische Zee in Daghestan bevinden zich qua oppervlakte behoorlijk wat wijngaarden, evenals meer noordelijk in Rostov aan de Don.

Smurfen versus reuzen

Wat typisch blijkt voor deze Russische exploitaties is dat ze enorm kunnen verschillen qua omvang. Veel kleine familiale wijndomeinen tellen nauwelijks een halve hectare druivelaars, terwijl de giganten zelfs tot 12.000 hectare percelen exploiteren. Om u een idee te geven: Kuban Vino, de grootste winery die gegroeid is uit een oude Sovjet-staatsboerderij, is qua oppervlakte drie keer zo groot als de belangrijkste coöperatieve in Bordeaux.

De kwantiteit en historiek zijn er anno 2018 dus, maar voorlopig is de export van Russische cuvées vrijwel nihil en vinden we nauwelijks betrouwbare oordelen over de gebottelde kwaliteit.

Toch signaleren waarnemers dat de Russische wijnindustrie duidelijk dynamischer en meer kwaliteitsbewust wordt. Het zijn vooral de kleinschalige familiedomeintjes die voorlopig vasthouden aan de autochtone variëteiten, zoals de soepele, op direct fruit speculerende krasnostop en vooral de tanninerijke, krachtige saperavi die we ook in ons land al wel kennen van ingevoerde rode Georgische wijnen. In de meer grootschalig werkende agro-industriële wijnbedrijven daarentegen kiest men vaker voor de gekende internationale druivenrassen, vooral soorten die kunnen ingeschakeld worden voor de productie van mousserende wijn. Want Rusland en bubbels hebben al een lange liefdesrelatie.

Maar de voornmaaste paleisrevolutie van de laatste jaren is dat steeds meer wijnbouwers er nu bewuster beginnen focussen op de kwalitatief plantmateriaal – zoals nieuwe, meer gevarieerde onderstammen i.p.v. de huidige 'eenheidsworst' op dat vlak – en op de specificiteit van hun terroirs, al is het maar voor een deel van hun productie. Ze krijgen hiervoor trouwens vaak ook flinke staatssubsidies, doorgaans forfaits per hectare, voor herstructureringsprojecten en meer specifiek de heraanleg van hun druivenareaal.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 juni 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

SOS Meeldauw

MeeldauwMet alle beschikbare knowhow en vinificatietechnologieën vergeten veel mensen soms dat ‘wijn’ in se een natuurproduct is, dus sterk afhankelijk blijft van de niet-menselijke factor.

Eén van de grote stoorzenders blijven de wijngaardziekten die een hele oogst kunnen hypothekeren. Zo worstelen grote delen van de Languedoc-Roussillon momenteel met meeldauw. Een dunne schimmelpluis die diverse plantenonderdelen, maar vooral vooral vaak de bladeren, aantast.

Dit jaar is deze parasiet bijzonder actief door de combinatie van lange opeenvolgende regenperiodes en relatief hoge temperaturen. Nu reeds komen meldingen binnen van percelen waarvan de potentiële oogst zo goed als verloren is. In de Aude bijvoorbeeld – en meer specifiek in de Minervois, Corbières en Narbonnais – zijn in een aantal percelen tot 30% van de bladeren en 20% van de clusters aangetast. In l’Hérault is er vrijwel geen wijngaard waar bepaalde terreinen niet door deze parasiet worden bedreigd en de besmettingsrisico’s stijgen er haast met de dag.

Alarmkreten ook uit Le Gard, waar men deze opmars van meeldauw niet meer gezien heeft sedert 2008 : “on trouve du mildiou dans la quasi-totalité des parcelles et la fréquence de parcelles très touchées, avec perte de récolte significative, avoisine les 10 %” klinkt het daar. De meeldauwplaag strekt zich zelfs uit tot in het departement van de Pyrénées-Orientales.

Maar het is niet alleen de Languedoc-Roussillon die met argusogen de oprukkende parasiet volgt. In de Bordelais, le Cognaçais de de Val de Loire is het ook ‘code oranje’ voor de meeldauw. Zo zijn in de Maine et Loire bepaalde wijnpercelen dermate doorweekt na de overvloedige neerslag van de voorbije weken dat er niet langer met de tractor kan gewerkt worden. In extreme gevallen halen de wijnbouwers er voor de chemische behandeling van hun wijngaard quads uit de stal of gebruiken rugzaksproeiers.

De gelukkigen

Voorlopig lijkt die andere klassieker, Bourgogne (Côte d’Or), nog gespaard. Toch is het besmettingsrisico er groter in de biobewerkte wijngaarden, waar de ‘organische bescherming’ tegen meeldauw vaak weggespoeld is door de frequente regenbuien.

En in Champagne slaapt men nog op beide oren. Begin juni waren de trossen nog onaangetast en er zijn voorlopig ook geen signalen dat de meeldauw op komst is.

Het wordt dus, nog meer dan anders, in grote delen van Frankrijk met een bang hart Météo-France volgen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 19 juni 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Harry & Meghan stimuleren Bourgogne-verkoop

MeghanMarkleDe wijnconsument is vaak heel beïnvloedbaar voor ‘hypes’, zeker als er ook royalty mee gemoeid is. Een artikel eind mei in de Britse pers onthulde welke dranken er tijdens het huwelijksmenu van Prins Harry en Meghan werden geschonken. In de glazen kwamen o.a. de witte Bourgogne Les Sétilles van Olivier Leflaive, de Pinot Noir van Domain Eden (Santa Cruz Mountains, California), een 10 jaar oude Somerset cider brandy en Core Beer van de Two Tribes Brewery (West Sussex).

Maar het is vooral het huis Leflaive dat blijkbaar de jackpot heeft gewonnen, want na deze ‘lek’ regent het al weken bestellingen voor hun witte bourgogne. Zowel rechtstreeks bij Leflaive, als bij lokale invoerders. Zo verkocht een Britse importeur in minder dan 2 uur zijn 780 flessen van het millésime 2015.

In se gaat het hier nochtans om een chardonnay uit het instapgamma van dit bekende huis. Cuvée die voor minder dan 20 euro wordt verkocht, dus de Britten – en naar verluidt ook veel Fransen – bestellen massaal deze al bij al nog betaalbare flessen. Tijdens het huwelijksfeest begeleidde deze witte Bourgogne trouwens de canapés met forel, de poulet à la sauge of het gâteau verveine aux fraises des bois.

Of er in veel Britse families dezelfde lekkernijen op tafel komen, of de flessen eerder bedoeld zijn om als ‘herinnering’ veel te lang in de kelders te sluimeren, helaas richting azijnhemel, dàt is natuurlijk de koninklijke vraag.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 mei 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Veiling met gele koorts: 103.700 euro voor 1 fles

OudewijnHet zoemde al weken onder verzamelaars en investeerders: straks wordt er misschien weer een record afgehamerd als de drie flessen ‘vin jaune’ (inhoud telkens 87 cl) uit de Jura met oogstdatum 1774 geveild worden. Cuvées die werden samengesteld met druiven die nog onder het bewind van Louis XVI werden geplukt

Bovendien zijn dit objectief de oudste flessen die actueel nog in circulatie zijn. Geproduceerd door wijnmaker Anatoile Vercel (1725-1786) en daarna ruim 200 jaar bewaard door acht generaties nazaten in quasi-perfecte kelders in Arbois.

Dat de verwachtingen hooggespannen waren, is logisch, want in 2011 werden twee andere flessen van dezelfde cuvée verkocht voor 57.000 euro en in 2012 tegen een hamerprijs van toch nog steeds een vette 38.300 euro.

Alle records verpulverd

Op 23 maart jl. was het dan zo ver, en de recordjagers hadden gelijk: één fles realiseerde immers het duizelingwekkende bedrag van 103.700 euro.

De tweede fles ‘gele wijn’ werd afgehamerd aan 76.250 euro en het derde exemplaar werd waarschijnlijk door de gefortuneerde bieder als een ‘koopje’ beschouwd, want haalde ‘slechts’ 73.200 euro. De uiteraard anonieme kopers zijn naar verluidt een Canadees en een inkoper die in opdracht van Amerikanen bood.

Los van het astronomische bedrag: koopt men met deze oude flessen een ‘kat in een zak’, met andere woorden ondrinkbare rommel? Niet noodzakelijk, want dit oxidatieve wijntype – grosso modo vergelijkbaar met de sherryproductie, een ‘flor’ inkluis - kan enorm lang mooi ouderen, zeker als de flessen in optimale omstandigheden werden gestockeerd. Bovendien werd een gelijkaardige cuvée door een panel van 24 wijnexperten geproefd, die een zeer hoge score van 94/100 gaven.

Mag ik een gokje doen? De kopers zullen deze fles waarschijnlijk nooit ontkurken. Want dit soort peperdure objecten worden eerder als showstukken en trofeeën beschouwd die meestal worden tentoongesteld in hun privékelder.

Passief bewonderen dus in plaats van actief genieten.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 mei 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Worden we straks virtuele wijntoeristen?

VirtualrealityKan virtual reality binnen enkele jaren een de facto bezoek/rondleiding aan een wijndomein vervangen? Steeds meer Australische wijnmakers geloven alvast in de formule en aanverwante technologieën, daarbij zelfs financieel gesteund door hun overheid.

Australië ligt natuurlijk, letterlijk, geografisch down under en kan daarom niet meteen rekenen op de spontane stroom internationale wijntoeristen die Frankrijk of Italië bijna ‘vanzelf’ aantrekken. Daarom heeft de federale regering er onlangs reeds een eerste enveloppe van $2.8 miljoen vrijgemaakt waarmee een aantal wijnmakersverenigingen kunnen investeren in toeristische projecten.

Een drietal ervan focust op de creatie van zogeheten ‘virtual or augmented reality experience’. Zo komt Riverland Wine met een virtuele wijnbeleving af waarvan het budget voorlopig op ruim 500.000 Australische dollars wordt begroot. Chris Byrne, voorzitter van deze belangenvereniging, hoopt namelijk dat deze virtuele investering voor een wereldwijde doorbraak gaat zorgen van het wijntoerisme in deze regio: "We are really confident that we can begin to attract a lot more attention to Riverland Wine, and what it has to offer the globe. The beauty of it is that it is entirely portable, so we will be able to experience it right here in the region, but we can also send it to international wine events. It is consistent with our whole approach here in the Riverland, which is to look towards technology as being the way forward, whether it be in the farm or on the marketplace.”

Focus op Chinezen

Wie na deze optimistische quote nu meteen denkt dat deze virtuele wijntoeristische projecten vooral mikken op Europese consumenten om wijngaarden, wijnroutes, evenementen en wijnkelders te ‘marketen’, slaat de bal mis. Dé commerciële booming markt voor de Australische wijnhandel is al een paar jaren met voorsprong China. Tussen maart 2017 en maart 2018 piekte die wijnexport vanuit Australië zelfs over de $1 miljard. En Chinezen in het bijzonder, maar Aziaten in het algemeen, blijken zeer gevoelig voor deze virtuele wijnbeleving, dus voor veel Australische producenten wordt dit online-gebeuren een dankbaar element in hun marketingmix.

Vraag blijft natuurlijk: belanden we binnen 5 à 10 jaar in een situatie waar live domeinbezoeken vrijwel compleet vervangen zijn door dit online toerisme?

Neen, als we Caroline Phillips, general manager van Destination Riverland, mogen geloven. Volgens haar zijn er nog altijd voldoende toeristen die wel ‘live’ on site deze wijnervaring willen beleven: “Ook al is dit online wijntoerisme zeker de toekomst, zie ik dit toch niet meteen een zwaar impact hebben op de feitelijke live bezoeken. Maar eerder als een enorme kans om mensen virtueel van onze regio en wijncultuur te laten ‘proeven’. En zo aan te moedigen om uiteindelijk toch hier naar toe te reizen en het zelf ter plekke te ervaren” klinkt het.

Een voorproefje dus, in afwachting van de échte degustatie.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 20 mei 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wie is de duurste?

WijnflessenDe uiteindelijke prijs van een fles wijn is natuurlijk een kluwen van variabelen, gaande van de startprijs op het domein tot de winkelprijs in onze rekken, nadat alle kosten (winstmarge, transport, ecotaks, accijnzen,…) werden toegevoegd.

Maar interessant is wel om weten: welk productieland is het duurste als het op export van zijn wijn aankomt?

Gebaseerd op de statistieken van 2017 en uitgedrukt in USD per liter gebottelde wijn is het binnen Europa Frankrijk dat deze lijst aanvoert. Beperken we ons tot de ‘Grote Drie’, dan blijkt dat Franse stille wijnen gemiddeld werden uitgevoerd tegen 5,69 USD/liter, op afstand gevolgd door Italië (3,84 USD/liter) en zeker door Spanje (2,30 USD/liter).

Toch is Frankrijk daarmee niet de absolute prijzenkampioen van de wereld, want de gemiddelde Amerikaanse wijn werd in dezelfde referentieperiode zelfs geëxporteerd aan 6,79 USD/liter en ook Nieuw-Zeeland scoort met 5,86 USD/liter hoger.

Nog duidelijker is de afstand tussen de drie Europese giganten als het op bubbels aankomt. Daar overklast Frankrijk met 19,35 USD/liter prijsmatig vele malen de mousserende wijnen uit Italië (4,10 USD/liter) of Spanje (2,69 USD/liter). De factor 'Champagne' speelt hier uiteraard een dominante rol.

Kijken we tenslotte naar de bulkmarkt, dan wordt de internationale rangorde nog eens door elkaar geschud. Duurste in dit segment is Nieuw-Zeelandse bulkwijn met 2,78 USD/liter, verrassend genoeg gevolgd door Argentinië (1,43 USD/liter) en pas dan Frankrijk (1,25 USD/liter) en de Verenigde Staten (1,19 USD/liter). Hier is het uiteraard de factor 'afstand' die deze cijfers voor een stuk kleurt.

Ter vergelijking: Spanje haalt slechts een gemiddelde vrac-prijs van 0,47 USD/liter. Spanje mag zich dus, in alle segmenten, van de drie grote Europese wijnlanden het goedkoopste noemen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 12 mei 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

And the winner is… Merlot!

DruivenFrankrijk bezit tegenwoordig naar schatting zo’n 806.000 hectare wijngaard.

Kijken we naar de meest aangeplante variëteiten, is de tiercé misschien verrassend. Merlot wint het met lengtes (112.000 hectare) en is misschien nog voorspelbaar, maar de tweede plek voor de witte druif Ugni Blanc (82.000 hectare) is vooral ook te danken aan haar rol in de Cognac-productie. Nummer drie is de zuiderse Grenache (81.000 hectare).  Samen is dit populaire trio goed voor ruim een derde van de totale wijngaardoppervlakte in La Douce France.

Op afstand wordt dit drietal gevolgd door Syrah (64.000 hectare), Chardonnay (51.000 hectare), Cabernet Sauvignon (48.000 hectare), Cabernet Franc (33.000 hectare), Carignan (33.000 hectare), Pinot Noir (32.000 hectare) en Sauvignon Blanc (30. 000). Verrassend is vooral dat Carignan en Cabernet Franc, toch eerder steun- dan solodruiven, méér oppervlakte inpalmen dan de zo immens populaire Sauvignon Blanc of Pinot Noir.

Het Franse wijnareaal getuigt met andere woorden van een grote concentratie, want deze Top Tien vertegenwoordigt grosso modo 70% van de totale aanplant.

Vergeten druiven

Deze dominantie betekent gelukkig niet dat er sprake is van een status quo, want recent werden bijvoorbeeld nog negen ‘nieuwe’ variëteiten officieel goedgekeurd voor aanplant.

Vijf daarvan zijn vergeten en bijna uitgeroeide druivenrassen uit het Zuidwesten en appellaties zoals Gaillac of Fronton: Bouysselet Blanc, Tardif, Verdanel Blanc, Gibert en Noual.

De vier andere behoren tot de familie van de zogeheten ‘resistente’ variëteiten. Het gaat om nieuwe kruisingen tussen Europese en Amerikaanse variëteiten: Vidoc, Artaban, Floréal en Voltis. Hybride rassen die een hoog weerstandsvermogen hebben tegen vooral schimmelziekten zoals meeldauw en oidium, dus in principe het gebruik van pesticiden moeten reduceren.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 april 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Franse paradox: Bordeaux uit de Languedoc

GeldRecent belandde de ondertussen beruchte fraudezaak, waarmee heel de bordelaise handel verveeld zit en die als de ‘Affaire Ferrer’ in de annalen gaat, eindelijk bij een tribunaal in Bordeaux.

Bondig samengevat: georkestreerd door het bedrijf ‘Signes de Terres’ en zijn zaakvoerdster Yanka Ferrer transformeerde bulkwijn uit de Languedoc – dankzij gesjoemel met het DAE-transportdocument of Document d’Accompagnement Electronique – jarenlang op miraculeuze wijze tot AOC Bordeaux.

Ga en vermenigvuldig u!

Een fraudedossier dat qua volume op het eerste gezicht niet meteen sensationeel lijkt, want de Franse douanediensten konden tot nu toe maar 4.232 hectoliter als frauduleus traceren.

Maar financieel bleek de hele operatie, gespreid over 23 transporten in de periode januari 2012-juni 2014, wel bijzonder lucratief.

Het prijsverschil namelijk tussen de Languedocwijn in vrac en de uiteindelijke Bordelaise appellaties, betekende dat het eindproduct qua waarde gemiddeld met een factor 6 van het aankoopbedrag kon vermenigvuldigd worden.

De winst hing natuurlijk af van het ‘prestige’ van de appellatie waarmee werd geknoeid. Waar een ‘vin de France’ uit het zuiden die plots omgedoopt werd tot een vrij eenvoudige Bordeaux Supérieur 2013 ‘slechts’ een meerwaarde van +34% opbracht, kon het papieren gesjoemel voor een nep-Saint-Julien 2011 zelfs klimmen tot een factor x20 van de oorspronkelijke aankoopprijs in bulk.

Andere voorbeelden: winst met een coëfficiënt x15 als het om een rode Languedoc-wijn ging die tot Pauillac 2011 werd opgekrikt, x10 voor een ‘vin de France 2011’ die geëtiketteerd werd als een Pauillac 2010 of x8 voor dezelfde bulkwijn die plots een Margaux 2010-label kreeg opgeplakt.

Flinke buit

Resultaat van heel deze carrousel?

De nep-Bordeaux met zuiderse wortels werd doorverkocht aan négociants in de Dordogne en Gironde en bracht naar schatting van de inspecteurs een dikke 3 miljoen euro op. Volgens het huidige onderzoek zou echter niemand van deze handelaars, noch hun agenten en verdelers, een rol spelen in dit fraudedossier.

Dat zoveel, vaak ervaren, handelaars met open ogen in deze commerciële val liepen, is in zekere zin logisch. De fraudeurs boden de wijnen immers niet tegen onmogelijke stuntprijzen aan zoals bij veel gelijkaardige sjoemeldossier het geval is, maar eerder aan officiële marktprijzen.

Zoals een anonieme getuige in de Franse media verklaarde: “Als iemand u straks een Rolex aanbiedt voor 100 euro, gaan er meteen alarmbelletjes rinkelen en twijfelt u direct aan de authenticiteit van dit product. Maar als dezelfde horloge tegen de quasi-normale marktprijs wordt aangeboden, zal u zich minder of geen zorgen maken.”

Dat de beschuldigde zaakvoerdster Yanka Ferrer eind juli 2014 ‘toevallig’ de diefstal aangaf van de archieven van haar bedrijf ‘Signes de Terres’ vergemakkelijkt natuurlijk niet de ontwarring van deze fraudezaak.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 april 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Codorníu op vrijersvoeten

CodorniuWe blijven in de wereld van bubbels en belletjes, maar ditmaal in Spanje waar cavagigant Codorníu plots op zoek is naar een minderheidsaandeelhouder als nieuwe partner.

Eerder verwierp Codorníu immers het overnamebod van The Carlyle Group. Een Amerikaans investeringsbedrijf dat nog maar pas de Australische drankengroep ‘Accolade’ binnenhaalde via een bod van 1 miljard A$. Maar bij Codorníu gaat het niet zo vlotjes, want minder dan 51% van de vaak familiale aandeelhouders ging akkoord met het overnamebod, dat dus uiteindelijk werd verworpen.

Dat er toch een serieus aantal minderheidsaandeelhouders wel brood zagen in het bod van The Carlyle Group heeft te maken met de groeiende kritiek op het management.

De groeicurve bij Codorníu stagneerde immers de laatste jaren, waardoor er minder dividenden werden uitgekeerd. Eén van de oorzaken van deze stagnatie is de herstructureringsoperatie die vorig jaar werd opgestart. Toen werd o.a. besloten dat de productie van cava’s-zonder-merk, dus private labels/witte producten voor de supermarkten, moest uitdoven. Een nochtans winstgevende activiteit. Ook de recente verhuis van het hoofdkwartier naar Rioja schoot bij sommige Catalaanse aandeelhouders in het verkeerde keelgat.

Volgens het management begint de herstructurering nu echter vruchten af te werpen en zal tegen juni een Ebidta van 30 miljoen euro plus een operationele winst voor belastingen van 11 miljoen euro gerealiseerd worden.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer