Home Markten Live Netto Sabato

Geplaatst op 26 april 2008 door Wijntijd

Wijnkritiek en Big Business

In Sabato kon u lezen over het officieuze wereldkampioenschap chardonnay, dat al voor de 15de maal georganiseerd wordt door Chardonnay-du-Monde. Een organisatie die blijkbaar een bezige bij is, want op de website ontdekken we dat gelijkaardige competities plaatsgrijpen voor uiteenlopende wijntypes als 'Muscats du Monde', 'Effervescents du Monde' (mousserende wijncompetitie) en 'Syrah du Monde'.

Ook al juichen we absoluut vergelijkende wedstrijden toe, toch kunnen we enkele kritische kanttekeningen maken bij dergelijke megamanifestaties, waar tenslotte een pakket medailles worden uitgereikt. Terecht of niet-terecht toegekende medailles waarop nog steeds veel consumenten zich blind staren en die dus commercieel een flinke toegevoegde waarde bezitten.

Jury en jetlag

Mijn eerste kritiek richt zich op de aard van het jurywerk. Ik spreek daarbij uit persoonlijke ervaring, want ik run voor al mijn publicaties zo’n 4 professionele teams met samen 20 vaste kernproevers, die voor specifieke projecten worden aangevuld met een 30 à 40 'gewone' consumenten. En dat blijkt reeds een hele klus. Het vraagt namelijk altijd enorme inspanning om deze gelegenheidsproevers met vergelijkbare criteria aan het werk te zetten, om te vermijden dat extreme of wilde waarderingen elkaar statistisch opheffen in nietszeggende middenscores.

Maar als ik dan zie dat deze Chardonnay-du-Monde competitie eventjes 953 wijnen laat proeven door ruim 300 gelegenheidsproevers, die misschien maar enkele sessies meemaakten - want dat wordt vaag gelaten - , dan ben ik toch sceptisch. Hoe zet je zo’n megajury namelijk op één lijn?

Volgens de website worden de proevers 'grondig getest' in het Institut Paul Bocuse, maar dat is tenslotte toch maar een hotelschool met een vooral internationaal studentenbestand, die natuurlijk vooral drijft op de naam van de sterrenkok. Blijkbaar is dat ook een zijtak van het businessplan, want Chardonnay-du-Monde organiseert ook trainingen om 'expert judge' te worden voor haar wedstrijden. En verder wordt er geproefd met gecertificeerde evaluatieformulieren, zo lezen we.

Misschien zie ik het allemaal te zwart in, maar het is voor mij toch een beetje teveel een sfeertje van ons-kent-ons en ons-bedient-ons. Want hoe je het ook draait of keert: de 300 blijven gelegenheidproevers met een soms totaal andere culturele wijnachtergrond, dus ook met 'nationale' en individuele smaakprofielen of scorenormen, zeker tijdens zo’n monsterdegustatie, waar ze dan nog aanschuiven met jetlag in de kleren. Monsterdegustatie waarbij bovendien zowel zoete dessertwijnen, als mousserende én stille chardonnays worden getoetst. En over de prijsverschillen tussen de bijna 1.000 crus lezen we ook geen letter.

Hoe vergelijk je dan in godsnaam die 3 smaakfamilies en diverse prijsvorken via 300 gelegenheidsjuryleden?

Er werden de voorbije jaren al voldoende experimenten opgezet met bvb. parallelle proefteams - en flessen in de VS en het VK, waaruit dan bleek dat de Atlantische Oceaan wel degelijk een smaakbarrière vormde. Wat de Amerikanen lekker vonden, viel niet altijd in de smaak van de Britten en vice versa.

Opvallend: ruim de helft van de jury voor deze Chardonnay-du-Monde bestaat uit Fransen. Helemaal koosjer lijkt me dat toch ook niet als je een wereldwijde wedstrijd opzet. Kortom: in z'’n multinationale monsterproeverijen worden 'vuur' en 'water' vermengd. En zoals we weten geeft dat vaak véél gesis…

Kassa kassa

Maar mijn tweede kritiek richt zich vooral op het soms zwaar betalende karakter van initiatieven zoals deze Chardonnay-du-Monde of het Concours Mundial du Vin, die andere competitie die soms zo gul blijkt met bekroningen. In de internationale Chardonnay-wedstrijd werd maar liefst bij 1/3 van de gepresenteerde 953 wijnen een medaille opgeprikt: 60 keer goud, 202 keer zilver en 55 maal brons. Lijkt me toch verrassend veel. Misschien logisch als we bedenken dat deze competitie voor de organisatie vaak keiharde business vormt.

Reken zelf maar uit: wie mee wil spelen, betaalt 170 euro, los van het eventuele 'technische proefrapport' dat nog eens 30 à 45 euro kost. Stel dat iets meer dan de helft effectief dit rapport bestelt, dan komen we toch snel op bijna zo'n 180.000 euro inkomsten bruto, los van trainingssessies. Niet slecht voor een event van 4 dagen.

Nogmaals, ik beweer niet dat hier gesjoemeld wordt en ik onderstreep graag dat in bepaalde hitparades zéér fraaie flessen worden opgenomen, maar als er zoveel geld mee gemoeid is, verhoogt toch vanzelfsprekend het risico op selffulfilling prohecy?

Namelijk: dat er automatisch véél medailles (moeten?) worden toegekend om een maximaal aantal (betalende) deelnemers te plezieren? Want hoe hoog de lat precies lag om een bepaalde medaille te krijgen, dat is me niet meteen duidelijk uit dit Chardonnay Wereldkampioenschap.

Misschien geraakt u er wijs uit na een bezoekje van de bewuste website?

Frank Van der Auwera

Reacties

Controleer uw reactie

Voorbeeld van uw reactie

Dit is slechts een voorbeeld, uw reactie is nog niet geplaatst.

Even geduld
Uw reactie kon niet geplaatst worden. Volgende fout deed zich voor:
Uw reactie werd geplaatstPlaats nog een reactie

De letters en cijfers die uw invoerde zijn niet correct. Probeer het nog een keer.

Uw reactie wordt zo dadelijk geplaatst. Om spam op onze blogs te voorkomen dient u echter nog eerst de letters en cijfers die u in onderstaande afbeelding ziet in te voeren.

Is deze afbeelding moeilijk leesbaar?Maak er dan een nieuwe aan.

Even geduld

Laat een reactie achter

Onze blogs

Meer
Related Posts with Thumbnails