Home Markten Live Netto Sabato

juli 2008

Geplaatst op 30 juli 2008 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Europa kleurt roze

Istock_000005405287xsmall Zelfs met een zomer die wekenlang eerder geleek op een neerslachtige, lang uitgerekte herfst, blijft roséwijn pieken en commercieel floreren. Als nooit tevoren. Sterker nog: roséwijn, zo lang verguisd als banale 'plonk' of een vis-noch-vlees categorie, wordt momenteel in La Douce France nu zelfs kwantitatief méér verkocht dan witte wijn. Rosé is plots hypermodieus.

Volgens recente ramingen blijkt nu reeds ruim 1 op de 5 flessen die in Frankrijk worden verkocht rosékleurig. En wanneer de komende weken het kwik plotseling stijgt en aanhoudt tot in September, zou rosé wel eens kunnen uitgroeien tot hét succesnummer in de Franse wijnbouw, met bijna de helft van de verkochte flessen.

Rosé is opnieuw cool

Dat rosé plots 'en vogue' is, mag vooreen flink stuk op conto van de jonge Fransen - mannen zowel alsvrouwen - worden geschreven, die roséwijn plots massaal als een no-nonsense partydrank hebben omarmd.

Terwijl rode wijn vooral tijdens de maaltijd wordt gedronken, ontpopt rosé zich plots tot het coole type wijn dat populair is als aperitief of tijdens de befaamde 'soirées', en dus niet exclusief een barbecue moet opluisteren als de ideale compromiswijn. Of voor tafelgasten die niet echt kunnen beslissen of ze nu 'rood' dan wel 'wit' bestellen op restaurant.

De gemiddelde rosé speculeert immers hoofdzakelijk op instant fruitigheid, lage tannines en meer afgestemd op het NU-consumptiemoment, dan op lang bewaarpotentieel. En precies die karaktertrekken blijkt het jonge volk te charmeren.

Een boodschap die natuurlijk met veel enthousiasme wordt ontvangen in de geijkte roséproducerende regio's de Provence en Loirevallei, maar ook clear & loud in de op papier meer 'prestigieuze' appellations, die tot nu toe hun neus ophaalden voor deze roze wijnfamilie.

Zo merken we tegenwoordig in Bordeaux bijvoorbeeld een heropleving van de productie van Clairet, het gespierdere type rosé, terwijl zelfs in Bourgogne volgens recente statistieken nu al dik 2 miljoen flessen rosé uit de wijnkelders vliegen.

Brits go pink

De trend die we nu in Frankrijk merken, is ondertussen als een gigantische roze inktvlek gevloeid over gans Europa. Zelfs in het Verenigd Koninkrijk, tot nader order nog altijd de meest dorstige importnatie op wijngebied, is rosé momenteel 'hot'.

Volgens Jeremy Beadles, chief executive van de Wine and Spirit Trade Association, noteert de Britse markt momenteel de grootste groei van de voorbije drie jaar qua roséverkoop.

Rosé is er razend populair geworden omdat het een toegankelijk, lichtvoetig en fruitgedreven wijntype is, waarbij vooral ook het aanbod in de rekken enorm toegenomen is, zo argumenteert hij: "It has become a very popular drink," aldus Jeremy Beadles. "There used to be a limited range of rosé wines - mainly from southern France - but now there are lots of options in the market (…) More venues are stocking rosé wines too."

En ook hij bevestigt de hernieuwde interesse in rosé bij jongere Britse consumentengroepen: "Younger people, between 18 and 25 years, are the biggest customers. I think it has always been more of a female's drink, but there has been a growth across all types of customers (…) Historically rosé has always been a summer drink, and that is certainly when sales peak, but there is now a customer base which is buying it throughout the year."

Dus: voel u niet schuldig als u straks een rosé aan uw gasten voorschotelt.  U bent meer trendy dan u zelf vermoedt...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 juli 2008 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Brunello: wanneer neemt het Consorzio ontslag?

Zauia Ik moet mijn belofte toch opnieuw breken en nog eens een keertje mijn vinger diep draaien in de open wonde van de Brunello di Montalcino. Want waarom in godsnaam moet de Italiaanse regering zich met ingang van juli 2008 garant stellen voor de authenticiteit én vooral de druivensamenstelling van alle geëxporteerde Brunello?

Gekke engelbewaarder

Wat is dat nu voor paniekvoetbal? Was en is Brunello dan al decennia geen DOCG, letterlijk een superbeschermde herkomstbenaming die 100% 'garantita' is en waarover zelfs een belangenvereniging oogst na oogst pretendeert te waken? Waarom moet de minster van landbouw Luca Zaia (foto) plots officieel verklaren dat zijn ministerie "…alle 7 miljoen flessen Brunello di Montalcino die jaarlijks over heel de wereld worden verkocht voortaan zal garanderen"? Hij kondigde tevens inspecties aan die ervoor zullen zorgen dat alle Brunello's voortaan 100% uit Sangiovese-druiven samengesteld worden.

Dat de Italiaanse overheid zich momenteel in 1000 bochten wringt om buitenlandse afzetmarkten - en vooral de VS die met een boycott dreigden - te sussen, is duidelijk en begrijpelijk, maar laat ons toch deze nieuwe zeepbel doorprikken. Hoe gaat deze strengere controle gebeuren? En wie zal daar verantwoordelijk voor zijn? Hoe wordt er straks gejureerd? Welke waterdichte speurtechnieken zijn er die garanderen dat er zelfs geen procentje Merlot of Cabernet in de eindmix is geslopen?

Het lijkt er sterk op dat dit overheidsinitiatief om pure belletjesblazerij gaat richting de Amerikaanse wijnmarkt, die jaarlijks toch zo’n kwart van de 7 miljoen Brunello-flessen afneemt, goed voor een waarde rond de 47 miljoen USD.

Genoeg gedraald

Op één van de talrijke internetfora waar wijnliefhebbers hun mening spuien over dit dossier, is er me eentje opgevallen. Van een Zweed nota bene. Een toch blijkbaar héél nuchtere wijnconsument die, net zoals wij in onze blogs, zich afvraagt wat in de huidige Italiaanse constellatie een DOCG-label, op papier het absolute nirwana, in de praktijk nog betekent? Deze Johan uit Stockholm noteert ijskoud maar helemaal terecht: "What does the DOCG mean then? To me, the Consorzio is responsible for assessing and verifying that the quality of produced wine is according to the DOC/DOCG rules. Obviously, this has not been enforced. Does anyone know why That the Italian Government is 'forced' to take action seems to unveil the Consorzio's inability to maintain its raison-d'etre - ensuring the quality of the wine produced..."

Helemaal akkoord. We gaan zelfs nog een stapje verder. Als de leden van het verantwoordelijke Consorzio nog een greintje zelfrespect hadden, namen ze nu ontslag. Ze hebben collectief genoeg gedraald, geklungeld en gezwegen.

Want blijven ze op hun stoel gelijmd zitten, reduceren ze hun 'berucht' Consorzio voor de hele wereld tot wat het waarschijnlijk de facto is: een overbodige, pro forma praatbarak -en drinkclub, zonder enige feitelijke of morele autoriteit.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 juli 2008 door Wijntijd 4 reacties | Reageren

Saint-Emilion Grand Cru Classé is illegaal

Ze maken er toch een soepje van in de Franse wijnindustrie, zeker wanneer ze hun klassementen van cru's proberen te hervormen. Want dan ontwikkelt zich stante pede een vendetta.

Nog maar pas moesten wijnliefhebbers horen dat de met zoveel tamtam aangekondigde herziening van de hitparade der crus bourgeois uit 2003 juridisch werd opgeschort, of er komt al een tweede verdict dat komaf maakt met de hervormingsplannen. Recent besliste een rechtbank in Bordeaux immers dat het nieuwe classificatiesysteem voor de Saint-Emilion Grand Cru Classé, dat in 2006 werd opgesteld, per 1 juli officieel 'illegaal' is geworden.

Wat meteen ook impliceert dat alle eigenaars de voorbije weken plots gloednieuwe wijnlabels moeten bestellen, terwijl ze net bezig waren hun oogst 2006 definitief te bottelen.

Immers: door deze juridische beslissing kunnen de domeinen voorlopig niet langer de term Grand Cru Classé en zelfs niet Premier Grand Cru Classé op hun etiket afdrukken.

De 4 drop-outs

Wat ligt er aan de basis van deze vaudeville?

In theorie willen de 'grote' geklasseerde domeinen in Saint-Emilion elke 10 jaar hun interne hitparade herzien. Vanaf 1954 worden de kandidaten op die manier na een proeverij van meerdere oogsten en een bezoek van de exploitatie gerangschikt in Premier Grand Cru Classé A, Premier Grand Cru Classé B en Grand Cru Classé.

Maar het menselijk vlees is zwak. Telkens er aan de pikorde wordt gesleuteld onder de vleugels van het INAO (Institut National des Appellations d'Origine), volgen er gegarandeerd rechtszaken, waarbij de gedeklasseerden en drop-outs de beslissing van de jury aanvechten.

Logisch, want naar verluidt betekent een opname in deze hitparade dat de verkoop (en de prijzen) gemiddeld met zo'n 30% toenemen, vergeleken met ongeklasseerde Saint-Emilions. Zo'n klassement is dus overduidelijk meer een kwestie van harde liquiditeiten dan een pure papieren eretitel.

De laatste poging tot een nieuwe rangschikking dateert uit 2006. Toen werden uit 95 kandidaten voor het statuut van Saint-Emilion Grand Cru Classé uiteindelijk slechts 61 kastelen weerhouden. Vier domeinen, in casu het Château La Tour-du-Pin-Figeac, Château Cadet-Bon, Château Guadet en Château La Marzelle, die 'gedegradeerd' werden, trokken evenwel meteen na deze beslissing naar de rechtbank.

Met het klassieke argument: dat de commissie (van oenologen, makelaars,...) die het nieuwe klassement moest opstellen boordevol ‘bias’ zat, omdat sommige juryleden veel belangen hadden in eigendommen die werden getoetst en dus tegelijk kandidaat én rechter konden spelen.

Rechter zorgt voor chaos

Deze klagers worden nu integraal gevolgd door het bevoegde tribunaal, dat in haar vonnis zelfs stelt dat de blinde degustaties niet altijd objectief verliepen.

Zo werden de kandidaat-wijnen getoetst in twee duidelijk gescheiden categoriëen: eentje met flessen die behoorden tot de classificatie uit 1996 en eentje die uitsluitend nieuwe kandidaten bevatte. Bovendien werden niet alle domeinen bezocht. Naar verluidt zouden slechts 7 domeinen effectief een onderzoek on site hebben gekregen. Kortom: alleen al door deze dubbele degustatieronde waren de 'gevestigde waarden' bevoordeeld, zo oordeelde de administratieve rechter.

Maar zelfs de vier drop-outs zitten nu op de blaren, want niemand in heel Saint-Emilion die verwachtte dat de rechter het totale klassement voorlopig 'buitenspel' zou zetten.

Concreet betekent dit vonnis namelijk dat er momenteel géén klassement meer voor Saint-Emilion bestaat voor elke fles die na 2005 werd geproduceerd. En elk appél tegen dit vonnis, zelfs vanwege het Franse Ministerie van Landbouw of het Minsterie van Financiën, wordt sowieso een zaak van lange adem, die soms jaren kan aanslepen.

Idioten

Sommige producenten reageren dan ook erg bitter: "Het is een echte aberratie het ganse klassement van Saint-Emilion te veroordelen voor zo’n futiliteit", aldus Nicolas Thienpont, eigenaar van Chateau Pavie-Macquin, het domein dat onlangs nog doorstootte tot de tweede hoogste rangorde van  Saint-Emilion Premier Grand Cru Classé.

Nicolas is werkelijk razend in al zijn interviews: "Iedereen die zo hard gewerkt heeft om te promoveren in de ranking, krijgt nu plots te horen: sorry, maar omdat vier idioten niet akkoord gaan met dit nieuwe klassement, annuleren we meteen alles!".

Misschien dat de spelers van Saint-Emilion eens aankloppen bij hun spitsbroeder van de crus bourgeois, die met eenzelfde juridisch 'ei' zitten, maar nu externe certificatie en een jaarlijkse herziening als deus-ex-machina beschouwen?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 juli 2008 door Wijntijd 4 reacties | Reageren

BIB's van 1 liter inhoud

Goed gevonden: ik heb er geen ander woord voor. Bag-in-Box wijnen (kortweg BIB's), dus doorgaans prijsbewuste wijn die wordt verpakt in kunststofbuidels in een doos, voorzien van een handig tapkraantje, zijn vooral tijdens de zomerperiode populair en bestaan natuurlijk al langer.

Misschien nog niet echt in België, maar toch groeit hun aanbod, zowel kwalitatief als kwantitatief, met als voornaamste marktturbo het gebruikscomfort van zo'n BIB. Immers: makkelijk te transporteren, te stapelen en te koelen, zelfs na 'opening' 1 à 2 weken lang probleemloos te gebruiken.

Tot nu toe lager echter één verkeersdrempel voor veel consumenten, los van de nostalgie naar klassieke flesbottelingen: de beschikbare Bag-In-Boxes bevatten doorgaans 3 tot 5 liter van dezelfde wijn.

Stel dat uw gezelschap uw BIB-keuze niet lust, dan zit u wél opgezadeld met een plas wijn die u niet aan straatstenen kwijt kan, hoe handig verpakt ook.

Eindelijk een 1-liter alternatief

Maar nu lanceert Fairhills, één van de belangrijkste Fairtrade-wijnproducenten, een Zuid-Afrikaanse, totaal ecovriendelijke want recycleerbare bag-in-box met een inhoud van slechts 1 liter.

Een lancering die volgens mij, los van de eventuele kwaliteit van de wijn, de marktverhoudingen grondig door elkaar kan schudden. Want een BIB van 1 liter is op papier toch een directe aanval op het monopolie van de 75 cl liter fles, met name in het betaalbare prijssegment.

Het Fairhills-project, een in 2005 getekende joint-venture tussen Origin Wines en de Kaapse Du Toitskloof winery dat betere levens -en werkomstandigheden wil bieden aan honderden locale boeren en hun gezinnen, lanceert deze BIB's voorlopig alleen in het Verenigd Koninkrijk.

De Zuid-Afrikaanse BIB's van 1 liter bestrijken een (witte) Pinot Grigio en een rode mix van Cabernet Sauvignon en Cabernet Franc. Fairhills heeft ondertussen wel gelijkaardige initiatieven opgezet in Argentinië en Chili, waardoor het nu het grootste Fairtrade wijnproject op wereldvlak vormt.

Mijn vraag: wanneer volgen andere producenten - en onze Belgische supermarktketens die toch véél in eigen huis bottelen - met deze 1 liter BIB's?

Dit kan misschien een unieke kans worden om méér consumenten kennis te laten maken met deze alternatieve verpakkingsvorm, waarrond toch nog een sfeertje van oppervlakkigheid en banaliteit hangt. Verpakking die echter niet de ambitie heeft om bewaarwijn te bevatten, maar wel een gebruikscomfortabel alternatief te bieden voor zomerse barbecue's, tuinfeestjes, festivals en picknicks. En wie kan daar tegen zijn?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 juli 2008 door Wijntijd 3 reacties | Reageren

Bordeaux 2007: het einde van het primeurtijdperk?

Bordeauxprimeur2007_4_2 Twee maand geleden, in volle primeurrage, onderstreepten we het al klaar en duidelijk: de startprijzen voor het objectief 'matige' Bordeaux-millésime 2007 stonden te gezwollen om internationale (in)kopers en consumenten massaal te verleiden.

Helaas krijgen we de laatste weken gelijk. De Bordelaise handel is de voorbije jaren gewend om zijn zin door te drijven en de prijsniveaus kunstmatig hoog te houden - nauwelijks wijzigende startprijzen voor een matig millésime dat een schitterende oogst opvolgt - , maar dit keer lijken ze toch eindelijk te botsen op de limieten van de markt.

Want de randvoorwaarden om een matig oogstjaar als 2007 aan torenhoge prijzen te slijten, liggen dit keer hoogst ongunstig. Kredietcrisis, volatiele aandelenbeurzen, dreigende recessie in veel economieën, zwakke dollarkoers, hoge olieprijzen en dus transportkosten, stijgende voedselprijzen, krimpende koopkracht wereldwijd in de traditionele meeste afzetmarkten en vooral consumenten die het vertrouwen kwijt speelden: de cocktail van economische parameters lijkt ditmaal ongunstiger dan ooit.

Met als gevolg dat de internationale bereidheid om nu voluit Bordeaux primeurs 2007 te reserveren én 18 à 24 maanden voor hun effectieve botteling nu reeds cash te betalen, heel gering blijkt.

Korting volstaat niet

En dat hebben de voorbije weken de topkastelen in de Bordelais ook begrepen, want ze lieten voor het eerst in jaren hun startprijs 'en primeur' na enkele weken een flink stuk dalen. Zij ontvingen immers sinds het begin van de primeurcampagne voldoende negatieve signalen vanuit de handel, vooral dan van Britse en Amerikaanse inkopers. De dalingen qua startprijzen over de periode 2005-2007 zijn wel uiterst grillig: van pakweg -20% voor Pichon-Lalande tot -43% voor Léoville Las Cases.

Maar toch is er deze keer méér aan de hand. Zelfs de meest prestigieuze domeinen, genre Margaux, Latour, Lafite Rothschild, Mouton Rothschild en Haut-Brion, knipten vergeleken met de oogst 2006 eindelijk nog eens in hun prijskaartjes. Concreet betekent dat de wereldhandel voor deze topcru's momenteel zo rond de 200 euro per fles in primeur (dus: prix ex cave) moet neertellen. Uiteraard zijn dit 'naakte prijzen', dus zonder winstmarges, transportkosten, financieringskosten, publiciteit, et cetera.

Toch is vrijwel iedereen in de handel het erover eens dat deze prijsmatiging niet volstaat.

Niet alleen houden veel kopers in de huidige turbulente economie liever hun portefeuille op zak, maar bovendien waren de primeurprijzen de voorbije jaren, zeker vanaf de 2005, excessief hoog gestegen.

Zo werden bepaalde topcru's in 2004 nog aan de gespecialiseerde handel aangeboden voor amper 80 euro per fles, maar ondertussen kosten ze na de discount voor de oogst 2007 nu toch nog altijd 2,5 keer zo duur.

Met andere woorden, de daling voor de 2007 zou dus véél groter moeten zijn om een écht effect op de reservaties en het koopgedrag te hebben, namelijk een daling met minstens -40 à 50%.

Primeurcampagne in de knel?

Eén van de wijnmakelaars in Bordeaux becommentarieerde de volgens hem tegenvallende prijsdalingen voor de oogst 2007 dan ook als volgt: "We could have won new markets. Instead there has been a perception of avarice and arrogance here that has actually chased away our traditional buyers, most notably among them the UK and the US."

Andere critici beweren zelfs dat Bordeaux met de nog altijd té prijzige 2007 het graf aan het graven is van de (lucratieve) primeurcampagnes. De oogst 2006 ging al niet zo vlot de deur uit, maar met de 2007 lijkt de koophonger helemaal verdwenen. Steve Wallace, de eigenaar van één van de belangrijke wijnimportfirma's in Los Angeles, analyseerde in Wine Spectator de marktsituatie in keiharde taal:"[The] 2005 [futures campaign] was one of the largest responses we've ever had to Bordeaux, and 2007 is one of the weakest. It's like comparing Château Margaux to Beaujolais."

Kortom: zelfs wie nu, na een lichte aarzeling, als eindconsument toch in de Bordeaux Primeur 2007 stapt, riskeert dat straks bij de (gebottelde) release van deze jaargang in 2009 de prijzen nauwelijks gestegen zullen zijn. Dus: dat er in al die tijd geen sprake zal zijn van een meerwaarde en het nu geïnvesteerde geld eigenlijk zinloos is.

Wachten op volgende mythe

Niet iedereen is het echter eens met dit doemscenario.

Jonathan Ray, Wine Editor van The Telegraph, relativeert de huidige malaise op de markt, want hij gelooft dat de stemming snel kan omslaan: "The producers seem finally to have realised that lesser vintages like the 2007 should be priced lower than good ones. Word is that 2008 hasn't had the most auspicious of starts, but if the next vintage does turn out to be a cracker, along the lines of 2005, you can bet your spittoon that prices will rocket again next year" klinkt het.

En ik vrees helaas dat hij gelijk heeft.  Het geheugen van wijninkopers en snobconsumenten is namelijk onvoorstelbaar kort. Een volgend, met veel trompetgeschal aangekondigd, 'millésime van de eeuw' en de halve wereld is weeral bereid om waanzinnige prijzen te betalen voor een honderdtal cru's.

Ze leren het nooit...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 19 juli 2008 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Down under zucht onder droogte

Australia Het kan toch écht snel verkeren in de wijncultuur, waarbij de klimaatsverandering tegenwoordig steeds duidelijker als katalysator fungeert.

Nog maar 1 à 2 jaar terug zat Australië, ondanks zijn evidente exportsuccessen, toch opgezadeld met een gigantisch wijnsurplus, vooral in het ‘lagere’ productgenre. Maar een drastisch beperkte oogst - een duikeling van 40% qua volume - zorgde ervoor dat veel van deze overschotten verdampten.

En momenteel lijkt het er bovendien sterk op dat de droogte en waterschaarste stilaan structurele verschuivingen geven in de wijnindustrie down under.

Zopas werd immers een overheidsstudie gepubliceerd, samengesteld door topwetenschappers in opdracht van het ministerie van landbouw. Een rapport dat ondubbelzinnig concludeert dat overal in het land de droogteperiodes de komende decennia zullen verdubbelen en er tot 10 keer méér hittegolven zullen plaatsgrijpen, waardoor met name het Murray-Darling Bassin - één van de pijlers van de Australische wijn -en voedselproductie -, in een zware crisis zal zinken.

De strijd om water

Dat Murray-Darling zo zwaar getroffen wordt volgens deze voorspellingen, komt extra hard aan, want dit gebied overspant o.a. delen van Victoria, New South Wales en South Australia, waar zoveel leuke wijnen vandaan komen. Maar de signalen van de klimaatsverandering zijn duidelijk, want de voorbije jaren zag men in deze regio's een soms dramatische terugval qua druivenproductie.

Eén van de verklaringen ligt in de slinkende waterreserves, die de voorbije maanden in Murray-Darling zelfs lager bleken dan in het dramatische droogtejaar 2007. Zelfs wanneer de komende 3 à 4 jaar een 'normale' neerslag valt tijdens de Australische winter, zal men amper deze terugval kunnen opvangen. Voorlopig konden wijnmakers en druiventelers dit gemis compenseren, o.a. omdat ze water konden aankopen uit andere regio's.

Maar de situatie blijft wel alarmerend.  Vooral omdat er in Groot-Brittannië, nog steeds dé gulzigste afzetmarkt voor Australische wijn, steeds meer onheilspredikers opduiken die stellen dat door deze drastische klimaatswijzigingen Australië wel eens zou kunnen gereduceerd worden tot een pure 'niche producer' tegen 2058. Vandaar dat onderzoeksteams van Wine Australia momenteel vlijtig sleutelen aan toekomstscenario's voor dit Basin, vooral wat de watervoorraden betreft.

In dat opzicht beantwoordt de wijnindustrie down under dus aan een algemene regel: de strijd om de grondstof water wordt één van de pijnpunten van de komende decennia.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 17 juli 2008 door Wijntijd 1 reacties | Reageren

Drinkt een holebi écht anders?

Gaywine Kijk, van zo'n wijnbericht stijgt mijn bloeddruk meteen als een kruisraket: het marketingfabeltje waarmee de makers van TendreBulle ons willen charmeren. Op 1 juli werd namelijk onder deze fraai klinkende doopnaam TendreBulle officieel de eerste 'Gay Vin' - kortom homowijn - gelanceerd in Frankrijk door het Domaine de Boyer.

In praktijk handelt het om een mousserende rosé, afkomstig uit de Languedoc-Roussillon, die naar verluidt - ik heb de fles persoonlijk nog niet onder ogen gekregen, dus geen definitief verdict geven - twee gestileerde, bijna kussende hoofden op het label laat zien en zich letterlijk aanbiedt als 'gay vin'. De letters 'G' en 'L', die staan voor 'gay' en 'lesbisch', komen ook voor op de capsule.

Volgens de ontwerper én eigenaar van dit nieuwe wijnproduct uit in Saint Martin de Villereglan in de Aude, Jacques-Edouard Pailles, werden deze letters toegevoegd op specifieke vraag van lesbiennes die de term 'gay vin' iets te mannelijk vonden.

Pure discriminatie

Ik slik nog even mijn woede c.q. verbazing in en ga verder met de argumentatie van Jacques-Edouard, die de voorbije dagen in de media verklaarde dat het eigenlijk oorspronkelijk zijn ambitie was om een (niet-mousserende) rosé te produceren met de lokale benaming van Malpierre, maar dat hij botste op de strenge appellatieregels.

Toen dit plannetje werd afgevoerd, koos hij daarom voor een wijntype waarbij de term 'gay' moest geïnterpreteerd worden in zijn originele betekenis van 'vrolijk' en de belletjes deze attitude moesten belichamen. In totaal werden bij deze eerste release slechts 13.000 flessen volgens de methode champenoise vrijgegeven, die zo'n 6 euro per stuk moeten kosten. Even terzijde: 6 euro voor een klassiek geconcipieerde schuimwijn lijkt ons wel erg weinig.

Is deze lancering nu om te lachen of eerder om te huilen?

Van bij mijn eerste glas en eerste wijnkritiek die ik ooit schreef, ga ik er namelijk vanuit dat er slechts twee categorieën wijn bestaan: 'goede' en 'tegenvallende' flessen. Over de derde flessengroep 'afschuwelijk' wil ik het niet eens hebben. Maar dat een specifiek(e) wijn, appellatie of domein absoluut géén monopolie heeft op sekse, leeftijd, inkomensgroep, sociale categorie of overtuiging, daar wil ik zelfs geen debat over.

Kortom: dat een leuke, gaafgemaakte wijn iedereen kan aanspreken die over voldoende smaak beschikt, of hij/zij nu hetero, holebi, travestiet, transseksueel... is. Idem dito met al die wijntypes die doelbewust mikken op vrouwelijke consumenten, kleurlingen, Hispanics of op oudere/jongere wijnfans.

Natuurlijk bestaan er individuele voorkeuren die voor een stuk cultureel gekleurd worden, maar het zogezegd speciaal creëren van wijntypes die exclusief bepaalde bevolkingsgroepen charmeren, is voor mij pure discriminatie.

Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig als we deze perfide marketinglogica volgen?

In mijn persoonlijke vriendenkring tel ik vele homo's, maar telkens als ik flessen opentrek kan ik écht niet concluderen dat ze gillend weglopen voor bepaalde wijntypes. Integendeel: bij 'goede' wijn vallen alle sociale barrières van leeftijd of afkomst aan tafel weg. Gelukkig maar...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 15 juli 2008 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Op de fles

Fles Het is u de voorbije weken, in alle heisa rond kredietcrisissen en crashende beursaandelen, misschien ontgaan, maar er blijkt al geruime tijd een serieuze crisis aan de gang in de wijnfles. Letterlijk zelfs: er is sprake van een acuut flessentekort om onze geliefde wijn in te bottelen.

Bovendien wordt de wijnfles niet alleen een schaars(er) goed, maar ook continu duurder. Zo tikte een tijdje geleden een Duits Europarlementslid nog de drie grote fabrikanten op de vingers die de actuele glasmarkt domineren. Zijn voornaamste grief was dat ze zich in de huidige markt als een de facto kartel gedragen en prijsafspraken maken.

Het prijskaartje voor de gemiddelde wijnfles in de E.U. is het voorbije jaar alleen al met minstens 30 procent gestegen.

De fles geflest

Maar veel erger is dat er ook een schrijnend tekort aan flessen blijft. Naargelang de bron zou het gaan om minstens 60 miljoen stuks, alhoewel de meest negatieve ramingen zelfs gewagen van 1,5 miljard wijnflessen die eigenlijk op termijn extra nodig zijn.

Hoe dan ook, verleden jaar nog heeft de Europese wijnindustrie een klachtenbrief gezonden aan Eurocommissaris Neelie Kroes om dit schaarsteprobleem aan te kaarten.

Wijnbedrijven in de EU kunnen inderdaad, na de fusiegolf die door de glasindustrie raasde, maar terecht bij drie grote spelers: de Amerikaanse O-I Group (eigenaar van het Franse BSN-Glasspack), het Franse Saint Gobain en het Ierse Ardagh Glass. Tussen haakjes: ooit waren er nog zo'n 60 fabrikanten actief.

Door deze enorme concentratie verhoogde de druk op de beschikbare productiecapaciteit én op het personeel, wat zich de voorbije jaren regelmatig vertaalde in stakingsacties en een zeer onregelmatige aanvoer van flessen, waarbij just-in-time akkoorden soms zelden werden gehaald.

Dat in zo'n klimaat en met zo'n gering aantal marktspelers prijsafspraken ontstaan, lijkt de logica zelf.

Van het beloofde onderzoek dat de Europese Commissie naar deze beschuldigingen ging voeren hebben we ondertussen nog maar bitterweinig vernomen. Of wacht men daar in Brussel en Straatsburg misschien tot de consument willens nillens moet overstappen op bag-in-box (wijndozen) en de klassieke wijnfles naar het museum verdwijnt?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 12 juli 2008 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Het concept van City Winery

Wijnvaten Met het internationaal almaar groeiend aantal wijnliefhebbers – zeker in the States - lag het idee eigenlijk voor het grijpen: laten we een 'club' oprichten waarvan de leden hun eigen wijn kunnen maken onder professionele begeleiding.

Jammer genoeg komt dit initiatief niet uit België, maar uit de VS. De zogeheten 'City Winery' zal dit najaar worden geopend in New York’s trendy SoHo, in navolging van het concept dat ook al in andere regio's van de VS uiterst succesvol bleek. Het idee van de 'private label winery' tikt inderdaad goed aan in de rest van het land, waaronder in San Francisco, dat nu al méér dan 2000 wijnmakers-cliënten telt.

Privé wijnmaken

Leden van de New York-club krijgen net zoals hun andere Amerikaanse spitsbroeders cursussen en advies, degustaties en vooral geschikt druivenmateriaal vanuit gans de VS én Zuid-Amerika ter beschikking. Zo zullen de leden naar hartenlust kunnen experimenteren met Pinot Noir uit Oregon, Zinfandel uit Napa, Finger Lakes Riesling of Chileense Malbec.

Op papier zijn er bikkelharde garanties over de kwaliteit van deze druiven. Wijndomeinen die druivenmateriaal leveren worden namelijk contractueel verplicht 's nachts te oogsten (wanneer de temperaturen koeler zijn) en de oogst supersnel te leveren in gekoelde trucks, zodat er geen sprake kan zijn van schade aan het druivenmateriaal.

Ook barriques en vinificatieapparatuur staan ondertussen klaar voor deze sluimerende wijntalenten. City winery in New York zal bovendien een restaurant, wijnbar, een concertruimte en multiple zalen voor evenementen bevatten.

Prijzig

Eén addertje in het gras echter: de kostprijs om mee te kunnen spelen als aspirant-wijnmaker. Naar verluidt zal het doorsnee-lid van deze 'City Winery' tussen de 5.000 à 10.000 dollar moeten neertellen voor het jaarabonnement en de bijhorende dienstverlening.

Geschat wordt dat de gebottelde producten van deze amateurs uiteindelijk tussen de 25 à 40 USD per fles zullen kosten.

De New Yorkers hebben natuurlijk nog een extra bonus vergeleken met andere wijnmakers-in-spe in de VS: zij zullen op termijn immers ook druiven van eigen bodem kunnen inschakelen voor hun experimenten, zij het op beperkte schaal. De wijngaard van Staten Island Botanical Garden zal immers vanaf 2012 zijn eerste oogst afleveren.

Ik vraag me af: is dit 'City Winery'-concept geen kans voor onze piepkleine Belgische wijnindustrie? Een lokale industrie die vooral bestaat uit gepassioneerde, kleinschalige wijnmakers - meestal van het selfmadetype - die elke euro extra goed kunnen gebruiken. Waarom hun kennis en passie niet delen? Afstand of kostprijs kunnen geen barrière vormen...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 11 juli 2008 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Wijndomeinen worden groter

Wijnveld Het zijn geen makkelijke tijden voor wijnmakers. Een vraag die u zich in dat verband misschien ook al eens hebt gesteld: hoe zwaar wegen de (continu stijgende) energiefactuur of de uitdagingen van de voorspelde opwarming van de aarde op de wijnindustrie?

Volgens Federico Castellucci, de voorzitter van de International Organization of Vine and Wine (OIV), valt het al bij al nog mee.

Tussen haakjes: het OIV is een intergouvernementele groep bestaande uit 44 landen die technische, wetenschappelijke en economische aspecten van de druiventeelt en wijnbouw bestudeert en adviseert.

Tijdens een recent congres stelde Castellucci dat de CO2-voetafdruk natuurlijk het gemiddelde kostenplaatje van wijn zal opdrijven, samen met de continu klimmend prijs van het glas, de logistieke kosten of de investeringen in watervoorzieningen in bepaalde productieregio's.

Er kan sprake zijn van een opwaartse prijsevolutie, maar die blijft volgens de voorzitter op een 'draagbaar niveau'.

Bovendien wordt er ondertussen ook overal gesleuteld aan oplossingen die de kosten moeten drukken, vooral in de verpakkingsfeer, aldus Castellucci. Zo noemt hij de introductie van lichtere flessen of Bag-In-Boxes (wijndozen) als twee opties.

Wel wijst hij op een fundamentele trend. Zo ziet hij een herstructurering van de domeinen als gevolg van al deze uitdagingen; een schaalvergroting die een wijnexploitatie leefbaar moet houden.

De voorbije vijf jaar klom de oppervlakte van het gemiddelde wijndomein reeds van 0,7 hectare tot 1,2 hectare, maar Castellucci voorspelt dat we de komende jaren zullen evolueren naar gemiddeld 5 hectare geëxploiteerde oppervlakte.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer