Home Markten Live Netto Sabato

september 2008

Geplaatst op 30 september 2008 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

VDQS: uitstel of afstel?

Terwijl de Franse wijnexport zich de voorbije maanden vrij goed gedraagt, is het op juridisch vlak een heuse kermis. Blijkbaar zijn een aantal verantwoordelijke ambtenaren en rechters het noorden compleet kwijt, met als enig gevolg dat het zo geroemde Franse wijnpatrimonium grote structurele schade kan oplopen.

Doodvonnis op komst

Laat ons één juridisch voorbeeld geven: de Franse VDQS-wijncategorie wacht nog altijd of ze nu definitief in de administratieve papierversnipperaar verdwijnt, of toch nog enigszins een tijdje kan overleven. En misschien een tweede adem vinden.

Want wat is er nu eigenlijk aan de hand? De Franse wijnwetgever wil al lang komaf maken met de huidige overladen appellatie-piramide (zie vorige berichten) en in het kader van deze hervorming moet de categorie Vin Délimité de Qualite Superieure (VDQS) dus verdwijnen. Een wijntype dat nochtans oorspronkelijk was ingesteld als een soort wachtkamer en pomotielift richting een volwaardige AOC (appellation d’origine contrôlee), voor producten die wel potentieel hadden om door te stoten naar deze wijnjuridische zevende hemel, maar  waaraan nog flink diende gesleuteld vooraleer ze internationaal los te laten.

De critici van dit VDQS-statuut klinken echter al geruime tijd formeel: de VDQS is als wijnconcept anno 2008 compleet achterhaald nu zowat alle potentiële AOC's daadwerkelijk gepromoveerd zijn tot wijnen met een gecontroleerde herkomstbenaming. Kortom, zo klinkt het wreed geformuleerd: in dit anti-kamp: het zijn nog slechts de prullenbakwijnen die zich absoluut onder deze VDQS-paraplu verschuilen.

Objectief is het aantal wijngebieden -en zones met de status van VDQS de voorbije jaren immers enorm gekrompen, want samen produceren ze actueel nog minder dan 1 procent van alle Franse wijnen. Te verwaarlozen dus. En opdoeken die boel.

2009 of 2011?

De Franse hervormers mikken daarom hoger en willen een herkomstsysteem installeren waarin er enkel plaats zal zijn voor beschermde en gecontroleerde appellaties (de AOC’s) of voor vins de pays (landwijnen). Betrokken gebieden moeten in dit concept voortaan voor een stuk zelf kiezen bij welk niveau ze willen horen en de reglementen zullen aangepast worden in de nieuwe wijnwet.

Volgens de oorspronkelijke plannen is deze D-day niet lang meer verwijderd. Met name op 31 december 2009 moet definitief het doek vallen voor de VDQS-categorie.

Maar Frankrijk zou Frankrijk niet zijn als belangenverenigingen zich niet met hand & tand verzetten tegen zo’n drastische ingreep. Recent heeft het Franse parlement, na heel wat gelobby, bijvoorbeeld een motie aangenomen om deze datum uit te stellen tot 31 december 2011.

Uitstel tot executie of schudden de resterende VDQS-producenten vooralsnog een aap uit hun mouw? Wordt ongetwijfeld vervolgd...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 september 2008 door Wijntijd 2 reacties | Reageren

Madame Soleil over de Franse wijnoogst 2008

Glazenbol Het blijft in deze fase natuurlijk koffiedikkijken hoe het millésime 2008 er in de Franse wijnindustrie kan/zal uitzien qua rendementen. Koffiedik, omdat ten eerste op dit moment nog niet alle druiven geplukt zijn. Ten tweede omdat zelfs daarna, in een vroeg vinificatiestadium, het absoluut nog niet duidelijk is geworden hoe het druivenmateriaal zich gedraagt in de gistkuipen. En ten derde, omdat de verschillende appellatiewijnen dan nog een lang parcours moeten doorlopen, al dan niet op eik, dat bepaald wordt door individuele wijnmakers. Een parcours dat soms makkelijk nog 24 maanden kan aanslepen en het profiel van een jaargang nog serieus kan veranderen.

Tot 5 procent minder oogst

Maar zelfs in deze nattevingerperiode kunnen we toch al de eerste oogsttrends vastprikken. De belangrijkste boodschap die nu weerklinkt in de Franse wijngaarden luidt: de oogst 2008 zal qua volume een stuk kleiner zijn dan de voorliggende 2007. Volgens de huidige, voorzichtige ramingen van Viniflhor - de afkorting voor het Office National Interprofessionnel des Fruits, des Légumes, des Vins et de l'Horticulture, dat het ganse jaar door de vinger aan de pols houdt in de wingerds - zou de oogst 2008 kwantitatief dan ook zeker zo’n 5 procent lager uitvallen dan vorig jaar. In Bordeaux bijvoorbeeld verwacht men zo’n -7 procent minder druiven in 2008, terwijl de Languedoc er met een krimp van -2 procent nog relatief goed van afkomt. Off the record zijn trouwens de meeste Bordelaise kasteleiegenaars het er over eens dat 2008 zich niet écht aandient als een potentieel topjaar...

Vanwaar dit systematische pessimisme? Twee verklaringen liggen voor de hand. Enerzijds waren de klimatologische omstandigheden de voorbije weken niet bepaald rooskleurig en anderzijds begint de (gesubsidieerde) rooicampagne van de Franse wijngaarden die in 2005 werd gereactiveerd, nu eindelijk effect te scoren. Naar verluidt zouden zo’n 14.000 hectare Franse wijngaard per jaar worden uitgetrokken, wat neerkomt op een productie-inkrimping met telkens 800.000 hectoliter wijn.

43,6 miljoen hectoliter 2008?

In haar laatste update van de toestand van de wijngaarden verlaagde Vinifhlor - met name  na de hevige regens en hagelstormen die grote delen van Frankrijk in juli en augustus teisterden - immers opnieuw de oogstvoorspellingen tot een mogelijke 43,6 miljoen hectoliter wijn. Een flink stuk dus beneden het meerjarige gemiddelde van 55 miljoen hectoliter.

Ondanks het toenemende impact van de rooicampagnes, zijn het toch vooral de moeilijk te beheersen klimaatscondities die deze keer roet in het eten strooiden. Als 2008 één ding bewijst, is het wel dat de 'mens' en 'technologie' nog altijd niet de factoren 'klimaat' en 'natuur' niet in een productiekeurslijf kunnen dwingen.

Zo kregen alle wijngaarden van Bordeaux tot de Provence bijvoorbeeld de eerste week van april te kampen met bijtende vorst. Wat enorm veel schade aanrichtte aan de in dat groeistadium nog fragiele bloemknoppen op de druivelaars. In de zogeheten 'later rijpende' wijnregio's zoals Champagne, Bourgogne of de Elzas viel daarentegen deze vorstschade nog mee, omdat de ontwikkeling van de druiven nog in een minder kwetsbare fase stak. In De Rhône waren de wijnstokken al een fase verder, dus evenmin superfragiel.

De daaropvolgende zomer zorgde evenwel nog voor extra problemen qua onderhoud van de wijngaarden. Zo dragen de Grenache en Syrah, de twee steundruiven in de Rhône-vallei, dit jaar opvallend minder gevulde trossen dan in andere jaargangen. De Grenache bijvoorbeeld verloor veel van haar fruitkracht door de frequente neerslag en de soms scherpe schommelingen qua temperatuur.

Toch een glimlach?

Zijn er dan geen regio's of appellaties die deze dans ontsprongen en waar de oogst 2008 voorlopig wél (gematigd) enthousiasme teweegbrengt? Uiteraard. Wijnbouwers in de Alsace, Jura en Bourgogne spreken momenteel nog eerder over 'een bevredigende ontwikkeling'. Ook in Champagne is er absoluut geen sprake van oogstpaniek.

Misschien lachen veel Champagnehuizen zelfs stiekem in hun vuistje, omdat de meerderheid in 2008 een substantieel lagere opbrengst pronostikeren. Tegen het licht van de op zijn minst sputterende of stabiliserende afzetmarkt van het succesproduct Champagne, is dat commercieel misschien eerder een meevaller dan een potentiële catastrofe. Gemiddeld is er namelijk sprake van een daling van de rendementen in Champagne met -10 procent, vooral omdat de Chardonnay-wijngaarden in regel slechter presteerden.

Wat meteen betekent dat, tenzij de situatie de komende dagen/weken nog drastisch verandert, alle 'blanc de blancs' of cuvées die vooral speculeren op de Chardonnay, in het millésime 2008 een stuk duurder dreigen te worden.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 september 2008 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Marlborough is de max

Marlborough U mag er uw buik misschien vol van hebben, maar Sauvignon Blanc is en blijft één van de meest populaire - en meest verspreide – druivenvariëteiten op wereldniveau. En de consument lust er blijkbaar nog altijd pap van. Deze zomer werd daarom weer The World Sauvignon Congress gehouden in Oostenrijk , waar maar liefst 250 deelnemers uit 30 landen op afkwamen.

Waar deze dames en heren het vooral over hadden tijdens hun debatten en workshops? Blijkbaar hoofdzakelijk over het gigantische succes van de Sauvignon Blanc uit Nieuw-Zeeland en vooral dan uit het wijngebied Marlborough, dat stilaan een nieuwe standaard is geworden voor sappige, zesty Sauvignons. Toch is deze locale Sauvignon-industrie er relatief jong, want pas écht uit de startblokken geschoten medio de jaren tachtig. Momenteel staan er in deze belangrijkste wijnregio echter reeds 12.811 hectare wijngaard aangeplant, voor het merendeel Sauvignon blanc.

Duurder segment

Deze opmars van Nieuw-Zeelandse Sauvignon werd ook op andere manieren duidelijk en vooral eveneens gemeten. Dat Nieuw-Zeelandse Sauvignon zich in een beter lees duurder marktsegment wist te nestelen, blijkt bijvoorbeeld zonder pardon uit de marktdata van het Verenigd Koninkrijk, nog altijd een van de cruciale afzetmarkten in Europa.

Terwijl de gemiddelde prijs voor een Sauvignon Blanc in de UK off-trade £4,93, bedraagt, bleek de gemiddelde fles Sauvignon uit Nieuw-Zeeland te toppen tot £6, 44. Een stuk boven de concurrenten uit Frankrijk (£ 4,12), Chili (£ 3,93 ) of Zuid-Afrika (£4,83).

Kortom: Nieuw-Zeelandse Sauvignon wordt blijkbaar door de internationale wijnliefhebber als een 'buitenbeentje' gepercipieerd, waarvoor men vlot bereid is extra geld op tafel te leggen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 september 2008 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Tricastin is toch niet radioactief

Rhône-liefhebbers kunnen weer wat geruster ademhalen: ze lopen absoluut geen gevaar om als radioactieve X-(wo)men stralend rond te lopen, telkens ze een fles Coteaux du Tricastin kraken.

Nucleair incident

Een tijdje terug hadden we het in deze rubriek immers over de zoveelste nucleaire lekkage die in Frankrijk was opgetreden (en lang toegedekt). Met name de Coteaux du Tricastin, een ongeveer 2500 hectare tellend wijngebied in het departement Drôme, gesitueerd in het zuidelijk deel van de Franse Rhône, lag in de frontlinie van het zoveelste incident met een (verouderde) nucleaire installatie.

De locale wijnbouwers waren het dan ook zat en schoven meteen een radicale oplossing naar voren: laat ons snel de naam voor onze Tricastin-wijnen herdopen, zo klonk het collectief, want anders geraken we onze producten nooit meer kwijt op de internationale markt. Want welke Belg, Zweed, Amerikaan of Brit wil nu in hemlsnaam 'radioactieve' of alleszins 'verdachte' Rhône drinken?

Geen vuiltje aan de lucht

Los van het feit dat zo'n vlugge naamsverandering binnen het vigerende appellatiesysteem beslist geen makkie is - het fiat van diverse instanties, belangenorganisaties en officiële waakhonden is vereist en de procedure kan lang aanslepen -, lijkt de kans nu toch piepklein geworden dat de Coteaux du Tricastin zich effectief mag herdopen.

Want het onderzoeksbureau CNRS bestudeerde de voorbije weken intensief zo'n 200 hectare wingerd in de streek, voornamelijk percelen die zich binnen een straal van drie kilometer rondom de lekkende kerncentrale situeerden.

En hun eindrapport laat weinig ruimte voor twijfel: Tricastin-wijn is niet ineens radioactief geworden. De onderzoekers troffen een naar verluidt verwaarloosbare 0,2 microgram uraniumsporen aan in bepaalde druivenpartijen. Een flink stuk beneden de 15 microgram die bijvoorbeeld courant in het Franse drinkwater gemeten wordt of zelfs beneden de 0,5 microgram-drempel die - zo beweren althans de Franse onderzoekers - al eerder in bepaalde Duitse wijnen werd ontdekt.

Marketingramp?

Twee opmerkingen hieromtrent.

Eén: met cijfers en metingen kan men bewijzen wat men wil, want onderzoeksbureaus vinden altijd wel hogere c.q. lagere risicodrempels in aanverwante producten. En vooraleer iets officieel als 'schadelijk' voor de gezondheid wordt gebombardeerd, moet er al heel veel water door de wijn stromen.

Twee: u als lezer van deze blog, weet nu dat er geen alarmsituatie heerst in deze appellatie, maar hoeveel internationale klanten blijven toch met een gevoel achter van 'waar rook is, is vuur'? Wetenschappelijk mag er effectief geen vuiltje aan de lucht zijn - of correcter: geen straaltje aan de trossen - , maar vanuit marketingstandpunt blijft het natuurlijk een pijnlijk dossier voor de wijnbouwers van Tricastin.

Want je kan er gif op nemen: telkens er 'iets speciaals' gebeurt in deze appellatie - een onvoorstelbaar geslaagde/grote oogst of integendeel een tegenvallende, magere jaargang; een normale wingerdziekte - en de roddeltongen zullen meteen loskomen en naar het radioactieve incident verwijzen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 23 september 2008 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Amerikaanse wijnexport piekt tot 1 miljard USD

Napa Gelukkige gezichten tegenwoordig in de Californische wijnindustrie. Volgens de meest recente voortuitzichten zal de waarde van de Amerikaanse wijnexport - die tussen haakjes voor 95 procent op conto van Californië dient geschreven - dit jaar pieken tot een massieve 1 miljard USD.

Concreet betekent dit haast een verdubbeling in 10 jaar tijd (1998: 537 miljoen USD).

Product of lifestyle?

Tijdens een seminarie in San Franciso, georganiseerd door het Wine Institute of California, werd door sommige experts onderstreept dat dit Californische uitvoerrecord niet alleen verklaard kan worden door een zwakkere dollarkoers, die Amerikaanse wijnen dus interessanter maakt(e) voor o.a. Europese of Aziatische consumenten.

John McClaren, de vertegenwoordiger van het Wine Institute in Londen, gelooft integendeel dat het exportprogramma nu zo gesmeerd loopt, dat het quasionafhankelijk is geworden van de ups en downs van de dollar. Wel vermoedde hij dat de aansterking van de dollarkoers die we de laatste weken noteren, voor tijdelijke problemen kan zorgen, namelijk voor die wijnen die reeds in de pijplijn zaten richting exportmarkten. Maar op langere termijn is er géén vuiltje aan de lucht, aldus McClaren.

Hij voegde er nog aan toe dat Californië op wijngebied niet alleen een product verkoopt, maar eerst en vooral een 'lifestyle'.

Mag ik even een persoonlijk intermezzo inlassen? Vreemd toch hoe overal ter wereld marketeers en wijnmakers met hetzelfde sloganeske verkooppraatje afkomen. Persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat zelfs een klungelende wijnboer uit de Côte d'Or zijn bezoekers nog zal vertellen dat hij niet zomaar een cru produceert, maar expressie geeft aan een uniek 'terroir', 'levensgevoel' en een al even unieke 'geschiedenis'. Dat die vloeibare geschiedenis dan in het glas amper te genieten valt, tant pis...

Trekpleister

Een stuk concreter werd Lynn Carpenter, deputy director of marketing bij het California Travel & Tourism Commission. Zij onderstreepte tijdens het seminarie dat de Californische wijnindustrie dé toeristische magneet voor de ganse sunshine state is geworden: "Wine is an important part of the reason visitors come to California" klonk het.

Een gezamenlijke promotiecampagne van de diensten voor het Californisch toerisme en het Wine Institute of California gaat daarom in de komende weken ook internationaal.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 20 september 2008 door Wijntijd 2 reacties | Reageren

Parker pesten, the sequel

Parker Allez, de Robert Parker-bashing gaat blijkbaar op volle kracht door.

Laat ons duidelijk zijn: of u nu pro of contra de proefcommentaren en de beruchte 100 punten-schaal bent die de Amerikaanse wijngoeroe Robert Parker - misschien wel de meest invloedrijke wijncommentator ter wereld (althans qua commercieel impact) - hanteert, dan moet u toch nog kaf en koren weten te scheiden.

Akkoord dat door Robert Parker en zijn publicatie The Wine Advocate bepaalde wijnen, domeinen of wijnmakers de zevende hemel werden ingeprezen, vaak terecht, vaak onterecht, vaak ook te snel.

Akkoord dat hij daarbij een bepaalde 'uitbundige' wijnstijl promootte die sterk op de Californische smaakarchitectuur gestoeld is: rijke, superrijpe, tanninerijke, oaky gerookte wijnen met maximaal fruitvlees -en extractie, die een directe smaaksensatie veroorzaken bij het degusteren.

Dikkenek?

Maar dat daarna van zijn scoresysteem zoveel gebruik én vooral misbruik werd gemaakt, dat kunnen we absoluut niet in zijn persoonlijke schoenen schuiven.

Jaren terug, toen Parker nog aan de startlijn van zijn waanzinnig succesvolle carrière als goeroe stond, heb ik met hem trouwens als wijnjournalist-groen-achter-de-oren een weekend geproefd. En ik moet bekennen: ik had helemaal géén dikkenek tegenover mij, maar een goedopgeleide man die eerlijk en enthousiast zocht naar wat hij lekker vond. En dat ook perfect kon verwoorden.

Wanneer we die maatstaf hanteren en dus kunnen identificeren welke categorie wijnen zijn voor -of afkeur genieten en consequent van zijn superscores profiteren, kunnen we perfect doorheen de window dressing van zijn puntjes zien. Een puntenquotering die tenslotte voor onze Europeaanse visie misschien té strak op het Amerikaanse collegesysteem gebaseerd is.

Afrekeningen à volonté

Maar over tot de orde van de dag.

Deze weken ligt Robert Parker weer danig onder vuur. Vanuit de (Franse) justitie. Zijn ex-rechterhand, Hanna Agostini, bestookt hem namelijk op haar beurt onophoudelijk met beschuldigingen.

Agostini was nochtans ooit één van de vertrouwensfiguren in de Parker-machine, tot bleek dat ze ervan verdacht werd 'gunsten' te hebben verleend aan - en hier komen wij Belgen helaas weer op de proppen - het wijnimperium van de Vlaming Robert Geens. Wijnholding die ondertussen een pak fraudedossiers aan zijn broek heeft en zijn Benelux-vestiging in Aarschot heeft moeten sluiten.

Het regende enkele jaren geleden 'bezwarende' reisuitreksels en verdachtmakingen van steekpenningen, waarbij Hanna gebruik zou hebben gemaakt van de naam, faam én vooral briefhoofden van Robert Parker en The Wine Advocate om profijt te halen uit de Geens-clan. En vice versa. Gevolg: zij werd door Parker enkele jaren geleden op staande voet ontslagen.

Revanche

Maar Hanna Agostini beet terug. Zo was ze souffleur en co-auteur van een hyperkritisch, uiteraard niet-geautoriseerde biografie over haar ex-werkgever, getiteld "Robert Parker: anatomie d'un mythe". In die biografie werd Robert Parker van allerlei geknoei en geklungel beschuldigd, zoals haastig knip -en plakwerk met oogstcommentaren, zonder de feiten tijdig te updaten.

Agostini verklaarde onder meer in een interview: "Parker does not respect the consumer. He says 'I am the defender of the consumer', and at the same time sells a book with flaws. He says himself over and over again that a critic must be independent, and not have friends. Then he dedicates his book to friends in the wine world and I must ask if he is really faithful to his ethics."

W(einstein)?

Maar ondanks zo'n toch bittere kritiek, klaagde ze hem op jaar beurt ook juridisch aan toen bleek dat hij haar na haar ontslag op het internet radicaal veroordeelde, nog voor er één vonnis was uitgesproken. "She could end up stagnating in prison," zo klonk het bij Parker tijdens het gewraakte interview. In maart van dit jaar werd Parker trouwens al door een Parijse rechter veroordeeld tot een boete van 2.820 USD, omdat hij door dit soort uitspraken Agostini's rechten op een tenslotte nog niet bewezen schuld had geschaad. Die controverse wordt nu verder uitgveochten bij de rechtbank.

Waar wij, zonder sympathie te tonen voor één van beide partijen of over de kern van de beschuldigingen te vissen, maar één reactie op kunnen formuleren: ging het hier oorspronkelijk niet over 'wijn' in plaats van over invloed, vriendjespolitiek of ontslagen werknemers? En in hoeverre is heel deze juridische hetze nog wel vrij van een persoonlijk wraakactie 'Beschadig Parker'? Wraak omdat zovelen rotjaloers zijn op zijn reputatie en vooral impact op de wereldwijde wijnhandel?

Of u nu Parker-fan bent of niet en moeite hebt met zijn Angelsaksische kijk op de wijnsmaken, blijft het toch duidelijk dat deze pionier door zijn systematische, enthousiaste en altijd hyperpersoonlijk gemotiveerde analyses, wereldwijd de instroom van tienduizenden nieuwe wijnconsumenten heeft bevorderd.

En nogmaals: Robert Parker kan toch niet verantwoordelijk worden gesteld voor het massale misbruik van zijn scoresysteem, onder meer door de wijnhandel? Net zoals Einstein ook niet kan veracht worden omdat door zijn oorspronkelijke wetenschappelijke calculaties uiteindelijk de atoombom mogelijk werd...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 19 september 2008 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Duitse Pinot Noir valt in de prijzen

Duitse rode wijnen, dat klinkt voor veel 'kenners' - althans: connaisseurs volgens hun eigen 'onbescheiden' mening - nog zo vreemd als bananen uit Antarctica. Maar misschien wordt het toch hoog tijd om deze tunnelvisie te herzien, want rode Duitsers maakten de voorbije jaren niet alleen een kwantitatieve sprong, maar ook op kwalitatief vlak scoren ze steeds beter. Ook tijdens internationale wijncompetities, waar ze tegen hun Franse, Italiaanse of Spaanse concurrenten worden uitgespeeld.

Twee keer troef

Wie dit statement amper kan geloven, moet maar eens kijken naar de recente prestaties van de Spätburgunder, zeg maar de Duitse variant op de Pinot Noir. Recent behaalde deze variëteit immers twee klinkende successen.

Zo won de 2005 Spätburgunder Grosses Gewächs, Dernauer Pfarrwingert van het Weingut Meyer-Näkel zopas de "Decanter International Pinot Noir Trophy", een vergelijkende wedstrijd georganiseerd door dit toonaangevende wijnmagazine. Tijdens deze internationale "Decanter World Wine Awards" worden circa 9000 wijnen beoordeeld in diverse stijlcategorieën, waaronder die van de beste Pinot Noir.

En om het tandengeknars in onder andere Bourgogne nog wat luider te maken, kaapte de Winzergenossenschaft Bötzingen (uit Baden) één van de drie 'grote' gouden medailles weg tijdens de "Mondial du Pinot Noir 2008". Hun 2003 Bötzinger Spätburgunder Auslese trocken Barrique imponeerde blijkbaar de jury. De twee andere gouden plakken gingen respectievelijk naar een Frans en Australisch domein. Deze in Zwitserland georganiseerde competitie toetste ruim 1.000 staalflessen, dus van toeval kan geen sprake zijn.

Het rode offensief

Twee opmerkelijke successen die volgens Monika Reule, de directrice van het Duits Wijninstituut (DWI), een nieuwe trend in de Duitse wijnbusiness illustreren: "Deze onderscheidingen bevestigen onze strategie om naast Riesling ook Spätburgunder sterker in de internationale communicatie in te bouwen," klinkt het trots.

De Duitse wijnbouw heeft dan ook 'l'embarras du choix' als het op Spätburgunder aankomt, wat slechts weinigen beseffen. Duitsland bezit immers ruim 12.000 hectare 'Pinot Noir', waarmee het op wereldvlak de nummer drie is qua omvang, na Frankrijk en de Verenigde Staten.

Hou u dus maar klaar voor nog méér rood van onze oosterburen. Ze hebben duidelijk de smaak te pakken.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 15 september 2008 door Wijntijd 1 reacties | Reageren

Knoeien met Conti en Châteauneuf

Cndp Wie denkt dat internetveilingen zoals eBay vrijhavens zijn om ongestraft sjoemelwijnen te slijten, mag zich voortaan toch tweemaal bedenken. Vanzelfsprekend belanden geregeld fluitjeswijnen op zulke sites, maar dat heeft dan meer te maken met een slechte of te lange stockage bij de verkoper, dan met doelbewuste fraude.

Rhône en Rommel

Een Frans echtpaar dacht evenwel vrij spel te hebben via de anonimiteit van het web. Vanuit hun thuisbasis in de Rhône-regio, produceerden én verkochten ze op nauwelijks enkele maanden tijd in 2005 op eBay zo’n 200 nepflessen, toen hun gesjoemel aan het licht kwam en hun zaakjes meteen werd opgedoekt.

Het koppel had duidelijk een véél langer fraudeproces in gedachten en investeerde duizenden euro's in hun nepfirma. Ze kochten namelijk authentieke flessen aan - vooral Châteauneuf-du-Pape - , die werden gevuld met spotgoedkope rommel. Daarna werden via de scanner de oorspronkelijke labels gekopieerd. Hun maniërisme ging ver, want ze kopieerden ook de speciale stempel die de kurk 'authentiek' liet uitschijnen.

Voor een kistje met 12 flessen van deze namaak-Châteauneuf vroegen ze maar liefst 1.500 euro. Hun huzarenstukje was echter valse Domaine de la Romanée Conti, één van de meest zeldzame en peperdure crus ter wereld uit Bourgogne, waar ze het sappige prijskaartje van 4.500 euro op kleefden.

Veroordeeld

Hoe deze 'inventieve' wijnfraudeurs uiteindelijk tegen de lap liepen? Eigenlijk heel idioot. Toen ze namelijk een partij van hun valse Rhônewijn aanboden aan een locale wijnkoper, kreeg deze professional meteen argwaan en legde klacht neer. Bij het daaropvolgende onderzoek kwam ook de fraude op eBay aan het licht.

Na de (bewezen) verkoop op eBay van in totaal zo'n 200 flessen werden deze Bonnie & Clyde begin september 2008 - pas twee weken geleden, tja, de juridische molens malen blijkbaar even traag in Frankrijk als in ons land - ook veroordeeld. Het duo moet nu 13.000 euro boete ophoesten en kreeg acht maanden voorwaardelijke gevangenisstraf aan de broek (rok).

In hun nadeel sprak onder andere dat er op hun collectieve bankrekening zo'n 60.000 euro betalingen door klanten werden gevonden, dus hun fraudecarrousel was duidelijk al langer aan het draaien of via andere circuits of websites.

Ad fundum

Eén ding hoop ik stiekem wel: dat de kopers van deze nepwijnen na dit vonnis géén financiële compensatie eisen of (kunnen) krijgen.

Wie zo dom is om via een site - en zonder voorkennis naar de credibiliteit van de verkoper – vlotjes 125 euro of meer per fles neer te tellen, verdient in mijn ogen géén compensatie. Integendeel: voor mij mogen deze dommeriken verplicht worden om deze rommel tot de laatste druppel uit te drinken, zodat ze dezelfde fout nooit meer maken...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 13 september 2008 door Wijntijd 1 reacties | Reageren

Franse wijnexport bont en blauw

Vaten Eind augustus kreeg de Franse wijnexport opnieuw een flinke deuk te verwerken. Uit de recente verkoopstatistieken in de twee meest gulzige exportmarkten van het moment - de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk - bleek immers dat vooral het 'goedkope' marktsegment systematisch achteruitboert.

De Franse export van mediumgeprijsde tafelwijnen of regionale wijnen naar deze twee supermarkten kromp immers dramatisch tijdens het eerste semester van 2008: het aantal uitgevoerde flessen daalde met maar liefst -15,5 procent, vergeleken met dezelfde referentieperiode in 2007.

Nochtans was het precies dit producttype dat decennia lang de (stille) cashkoe vormde voor de wijnindustrie in Frankrijk. En het wijntype dat nog enigszins stand kon houden tegen de scherpe prijsconcurrentie uit de Nieuwe Wereld.

Tafelwijnen onder tafel

De exportcrisis blijkt zich dus nu ook te nestelen bij de 'kleintjes'. En daar krijgen veel beleidsmakers en wijnmakers klamme handen van. Terwijl de voorbije jaren vooral de appellations d’origine contrôlées (A.O.C.) bloedden, blijkt uit de recente studie van UbiFrance (een agentschap voor de internationale ontwikkeling van Franse ondernemingen), dat nu vooral de regionale labels een commerciële duikeling maken en serieus marktaandeel verspelen.  De export van deze productcategorie viel de voorbije referentieperiode immers terug met -3,5% in waarde, tot een niveau van 488 miljoen euro.

Het fenomeen manifesteert zich in vrijwel alle afzetlanden, maar wordt het pijnlijkst in de Angelsaksische markten het V.K. en de V.S., waar normaliter loyale consumenten voor dit type wijn wonen, maar waar het jojo-effect van respectievelijk het pond en de dollar er voor zorgden dat stilaan met deze traditie wordt gebroken. Britten en Amerikanen die besparen op hun (wijn)budget, laten blijkbaar makkelijk deze Franse basisetiketten in de rekken liggen.

Grootste slachtoffers van deze trendbreuk zijn dan ook de vins de table (tafelwijnen) en de vin de pays (landwijnen).

Vooral de terugval van deze laatste productcategorie kan zware gevolgen hebben. In streken zoals de Languedoc, dé heimat van populaire landwijnen, hebben bijvoorbeeld de vin de pays d'Oc jarenlang de financiële zuurstof gegeven aan domeinen, die zo hun 'betere', lees meer gesofisticeerde crus en cuvées, konden blijven maken. Als deze bron geleidelijkaan opdroogt, zal de crisis in de lokale/regionale wijnindustrie - die nu al honderden wijnboeren naar het bankroet dreef - alleen maar aanscherpen. Sociale drama's en een verdere shake-out lijken dan ook helaas de meest waarschijnlijk scenario's...

Champagne verliest belletjes

Wat de Franse industry watchers echter hypernerveus maakt, is dat eveneens in het hogere marktsegment plotseling exportverliezen worden genoteerd. Zo vertraagde de voorbije zes maanden ook de champagneverkoop, na jaren van werkelijk fenomenale groei. Waar verleden jaar nog in de Champagne alleen maar werd gedebatteerd over de uitbreiding van de appellatiegrenzen (dus: om op termijn extra volume te kunnen produceren) en het ene productierecord na het andere werd gevierd, zit men in Reims, Epernay en Ay nu eventjes met een kater: de export van champagne viel immers terug met -4,2% qua volume.

Dat er zenuwachtig wordt gereageerd op deze dip is logisch, want het blijkt nu toch overduidelijk dat champagne een enorm conjunctuurgevoelig product is en blijft. Toen de wereldeconomie in de vroege jaren '90 in een recessie afgleed, tuimelde namelijk eveneens de verkoop van champagne op sensationele wijze. Zelfs topmerken werden niet gespaard, want zelfs gerenommeerde huizen als Bollinger zagen toen hun verkoop (tijdelijk) decimeren. Velen hopen nu dat de nieuwe groeieconomieën - Rusland, Indië, China, Brazilië - zullen volstaan om het (tijdelijke?) verlies in de klassieke(re) markten op te vangen.

Maar ik voorspel wel dat de discussie rond de appellatie-expansie de komende maanden op een heel andere toon zal worden gevoerd.

Triomf of schijnoverwinning?

Gek genoeg wordt dit toch trieste Franse groepsportret gered door een appellatiecluster die enkele jaren geleden nog diep in het slop zat: Bordeaux. De export van (vooral grote) Bordeauxwijnen explodeerde immers het voorbije halfjaar met maar liefst +42,5%.

Voor men in Bordeaux echter een iets te dikke nek krijgt, moet dit spectaculaire cijfer wel genuanceerd.  Het is namelijk qua export al Bordeaux 2005 wat de klok slaat. Het millésime 2005 is immers van bij de start uitgegroeid tot een legende en werd in alle internationale media geëtaleerd en opgehemeld als één van de beste oogsten van de voorbije 50 jaar, met dito opgefokte prijskaartjes vandien. Met als gevolg dat de halve wereld absoluut de grands crus van 2005 wou kopen en voorlopig blijf invoeren en daarmee - dankzij het hoge prijsniveau - miljoenen euro's extra in de Franse wijnindustrie én schatkist pompt(e).

Kortom, we gunnen Bordeaux deze Phyrrusoverwinning. Want pas als straks de hype rond het millésime 2005 bekoeld is en er gloednieuwe cijfers doorsijpelen over de verkoop/export van de oogst 2006 of 2007, zullen we écht weten wat er structureel aan de hand is.

En zonder over een kristallen bol te wrijven: ik vrees dat het géén goed nieuws zal zijn...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 11 september 2008 door Wijntijd 1 reacties | Reageren

Le Nouveau Cahors est (presque) arrivé

Cahors Ze hebben het eindelijk in het snuitje gekregen. Alhoewel Malbec als druivensoort decennialang één van de smaakmakers van Le Sud-Oeust is gebleven, heeft Frankrijk deze absolute koppositie toch zien afbrokkelen. Met name de concurrentie uit de Argentijnse wijnprovincie Mendoza heeft de internationale consumenten verleid en zelfs wat afgeleid van het Zuid-Westen. De ene cuvée na de andere met fruitgedreven, sappige en gespierde Malbecs vloeide immers de voorbije 5 à 10 jaar vanuit Argentinië naar onze Europese kelders en glazen. Producten met een vaak veel hogere smaak -en plezierfactor dan de soms wat norse, conservatieve Franse Malbec. En als bonus vaak nog enorm prijsgunstig.

Betere rapportcijfers

Maar de appellation d'origine contrôlée Cahors, toch de historische bakermat van de betere Malbec op Franse bodem, trekt nu in het tegenoffensief.

Op papier boert Cahors alvast goed. Tijdens de campagne 2007-2008 werd zo'n 162.000 hectoliter verwerkt in de chais, wat een stuk boven de productie van 153.000 hectoliter voor de oogst 2007 ligt of de geschatte 120.000 à 130.000 hectoliter voor de oogst 2008 overtreft.

Bovendien zit de verkoop van Cahors in Frankrijk in de lift (+1% in de supermarkten, zelfs +11% in de hard discounters) en maakte de export een serieuze sprong tijdens het eerste semester met +6,7%.

Met andere woorden: de tijdens de crisisperiode opgebouwde stocks worden zoetjesaan gereduceerd en de tijd lijkt rijp om nu ook het imago verder op te vijzelen.

Plan Malbec in de maak

Eind dit jaar gaat daarom dit 'Plan Malbec' in werking, dat als objectief heeft de AOC Cahors te herpositioneren, zeker op de afzetmarkten. De onderliggende boodschap luidt: Cahors bezit een veel gevarieerder aanbod aan Malbec-wijnen dan veel mensen vermoeden, maar het potentieel dient voortaan een stuk beter benut.

Want veel consumenten lezen nog altijd de wijnboekjes waarin Cahors wordt afgeschilderd als producent van alleen maar 'zwarte wijnen', diepgekleurd, tanninerijk en gecorseerd, waarop het jaren wachten is vooraleer ze enige charme tonen. Een verhaal dat helaas in veel boeken nog altijd klakkeloos gekopieerd wordt, maar al lang niet meer aan de realiteit beantwoordt.

Daarom zetten het UIVC en het Syndicat des Vins de Pays du Lot weldra een marketingstudie op, die moet nagaan hoe het aanbod Malbec beter kan aansluiten op wat de (internationale) consument verlangt.  Parallel hiermee zal de Chambre d'Agriculture uitvissen hoe zo'n verruiming van het Malbec-gamma vinificatietechnisch kan gerealiseerd worden. Zoals: de identificatie en toewijzing van de geschikte percelen en terroirs.

Dit ganse pakket, in combinatie met de al even gloednieuwe "Cellule Export", moet de AOC Cahors opnieuw hoger op de wereldkaart zetten.

De kans dat we als Belgische wijnliefhebbers in 2009 dus intensiever bewerkt zullen worden vanuit Cahors, lijkt heel reëel.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer