Home Markten Live Netto Sabato

november 2008

Geplaatst op 30 november 2008 door Wijntijd 3 reacties | Reageren

De Beste Wijnmaker van 2008?

Ronkende titels als 'De Beste Wijnmaker van het jaar' moeten natuurlijk met een korrel zout worden genomen.

Ten eerste omdat er parallel diverse prijsuitreikingen lopen, meestal via gespecialiseerde wijnmagazines - en organisaties, vaak nog individueel per land.

Ten tweede omdat zulke bekroningen vaak meer uitstaans hebben met 'wie kent wie?' dan 'wie maakt wat'? Constante networking en vooral de juiste mensen op de juiste plekken bezoeken (of inviteren...) is vaak een must om zelfs maar door te kunnen dringen in de short lists.

Maar vooral de zware Angelsaksische stempel op veel van deze competities vormt een serieuze filter, zeker ook op taalvlak. Want wat leest, ontdekt c.q. wie bekroont de gemiddelde Britse/Amerikaanse expert als de man of vrouw in kwestie geen Engels praat? Zo ontstaan en bestaan er anno 2008 veel parallelle competities tussen de 'Franse' en 'Engelse' wijnwerelden.

Ons kent ons

Maar de derde reden is misschien nog de belangrijkste: doorgaans spelen ook puur commerciële belangen een hoofdrol in deze bekroningen. Het zijn toch voor 90% de huizen, holdings en wijnmakers die over een internationale exportstrategie en vooral marketingmachine beschikken die dit soort competities binnen halen.

Kleinschalig opererende topwijnmakers zullen zelden of nooit in de(ze) prijzen vallen, want er wordt bij deze bekroningen toch vooral ook gekeken naar de potentiële fall-out qua verkoop.

Een talentvolle, maar bescheiden, wijnmaker die op het familiedomein per oogst slechts 50.000 fantastische, zelfs innovatieve flessen produceert zal het daarom zelden halen van een oenoloog die met zijn huis of bodega moeiteloos het tien - of twintigvoudige realiseert. Ook al bezit hij tien of twintig keer méér talent en feeling. Zeker als hij of zij zich niet toont op de juiste manifestaties of ontdekt c.q. gepamperd wordt door masters of wine...

Kanonkop wint

Maar oké, los van dit soort beperkingen kunnen we toch wel begrip en beslist ook de nodige waardering tonen voor de 'The International Winemaker of the Year', die zopas werd bekroond tijdens het galadiner van de International Wine and Spirits Competition (IWSC) in Londen. Het IWSC vormt inderdaad één van de meest belangrijke wijnwedstrijden op wereldvlak, waarbij tot 5.500 'entries' uit zowat 50 landen meedingen.

Laureaat voor 2008 werd namelijk Abrie Beeslaar, wijnmaker bij Kanonkop, het legendarische domein in Stellenbosch (Zuid-Afrika). Beeslaar lijkt tegenwoordig de grossieren in dit soort 'awards', want zo won Kanonkop - als eerste wijnhuis - voor de derde keer de Château Pichon Longueville Comtesse de Lalande trofee, kreeg het de Dave Hughes Trophy als 'Best South African Producer' voor zijn cuvée Paul Sauer 2003 en werd het ook tot 'Wine Producer of the Year' uitgeroepen door de Zuid-Afrikaanse 'Parker' John Platter in zijn gezaghebbende South African Wine Guide.

Tijdens de plechtige uitreiking van de prijs zag Abrie Beeslaar in deze bekroning het zoveelste bewijs dat de Kaapse wijnindustrie tot de wereldtop behoort: "This is the third time that the award has gone to a South African winemaker and should once more prove that our wines are at home with the best in the world" klonk het. Een conclusie die we helemaal delen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 27 november 2008 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Brunello: alles blijft bij het oude

Beloofd, dit is de laatste druppel (virtuele) inkt die ik de eerstkomende columns nog investeer in het Brunello-dossier.

Openbare aanklager Nino Calabrese, die in dit onverkwikkelijke dossier een sleutelrol speelt, verspreidde onlangs een communiqué waarin hij verklaarde dat van de ruim 800.000 kisten geblokkeerde Brunello en Rosso di Montalcino bij benadering zo'n 122.000 kisten Brunello en 50.000 partijen Rosso in het laboratorium positief testten op de aanwezigheid van andere druivensoorten dan de toegelaten Sangiovese.

Dit voorjaar liet Calabrese immers beslag leggen op zowat 6,5 miljoen liter (722.500 partijen) Brunello di Montalcino en 700.000 liter (78.000 partijen) Rosso di Montalcino. Kortom, uit de labanalyses blijkt nu dat zo'n 1,1 miljoen liter Brunello en 450.000 liter Rosso di Montalcino inderdaad in strijd zijn met de gangbare wetgeving.

Omgerekend zijn dus zowat 1 op de 6 geteste flessen Brunello en bijna 2 op de 3 flessen Rosso di Montalcino tot nu toe niet DOCG-zuiver gebleken. En dan gaat het nog om voorlopige cijfers, want het speurneuzenteam onder leiden van Calabrese heeft nog tienduizenden partijen klaar staan voor verdere analyses.

Slechts 1 procent getolereerd

Niet bepaald vrolijke conclusies, maar toch werd er ondertussen maandenlang door het Consorzio di Brunello di Montalcino slecht gecommuniceerd en vooral rondom de hete brij gedanst, namelijk: moeten we onze Brunello nu, zoals de huidige wijnwet voorschrijft, uitsluitend uit 100 procent Sangiovese blijven maken of is er speelruimte voor de toevoeging van pakweg 3 à 5 procent andere variëteiten? Een eis die Banfi, één van de 'beschuldigde' huizen, nog eens formuleerde, toen hun Brunello's 2003 toch officieel werden vrijgegeven?

Uiteindelijk heeft het Consorzio, de belangenorganisatie die zowat 250 Brunello-producenten overkoepelt, dan toch een duidelijk standpunt ingenomen: in een recente stemming sprak 96 procent van de aangesloten leden zich namelijk uit voor het behoud van de 'Sangiovese only'-regel. Er wordt hooguit een foutenmarge van 1 procent andere druiven getolereerd. De geldende appellatieregels blijven dus integraal intact.

Ook andere voorstellen – zoals wijzigingen in de toegelaten maximumrendementen en de mogelijkheid om diverse lokale appellaties voortaan onder één 'Montalcino'-label te bottelen - werden trouwens met grote meerderheid verworpen.

Vertrouwen zoek?

Kortom: het consorzio stemde overtuigend tegen elke mogelijke verandering en alle betrokkenen hopen nu dat alle heisa stilaan veilig onder het tapijt is geveegd. Dat blijkt ook uit het feit dat de leiding van het Consorzio nog altijd netjes op zijn stoel blijft zitten. Veel verantwoordelijkheids - of eergevoel werd nog niet getoond door deze heren.

Want waarom men ruim zes maanden nodig heeft gehad om deze cruciale stemming te organiseren, is me nochtans niet duidelijk. De imagoschade die vooral de Brunello en het Italiaanse DOCG-systeem in zijn totaliteit (wie betrouwt nu nog op de 'G' van Garantita?) heeft geleden, kon via een snelle stemming en duidelijk standpunt immers grotendeels vermeden worden. Maar liever bleef men maanden treuzelen, nietszeggende communiqués verspreiden of schermen met zogezegd 'scherpere controles'.

Maar wat wil je, als in de wandelgangen gefluisterd wordt dat bepaalde tenoren uit dit Consorzio zélf niet geheel zuiver op de graat waren en naar verluidt hun eigen appellatieregels braken?

Trouwens, nu de Brunello tijdelijk weer gezuiverd lijkt en iedereen nu kan focussen op het te commercialiseren millésime 2004, blijft het Consorzio wél in de maag zitten met de Rosso di Montalcino. Bij het kleine broertje van de Brunello blijkt het gesjoemel véél structureler en dringt zich duidelijk een aanpassing van de wijnwetgeving op. Hoelang zullen we daar weer op moeten wachten voor de beleidsmakers in actie schieten?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 november 2008 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Obama wint dankzij wijnliefhebbers

Obama Na de electorale aardverschuiving die President-Elect Barack Obama teweeg bracht, volgde natuurlijk een tsunami aan analyses. Het stempatroon van vrouwen, mannen, holebi’s, seniors, rednecks, jongeren, hispanics, Afro-Amerikanen, hoog -of laagopgeleiden, et cetera werd onder de microscoop gelegd en druk becommentarieerd.

Een originelere manier om tegen deze presidentiële campagne aan te kijken, kwam echter van het wijnmagazine Wine Spectator. Zij zorgden namelijk voor een microanalyse: hoe stemden Amerikaanse wijnconsumenten bij deze verkiezingen?

Wijn & politiek: change!

Op basis van onder meer de studie "The U.S. Wine Market: Impact Databank Review and Forecast (2008 edition)" kwamen ze tot een nuchtere conclusie: de Amerikaanse staten waar wijn populair is, stemden in overweldigende mate voor Obama.

Concreet: de kiesmannen van 9 van de 10 belangrijkste wijnconsumerende staten gingen zonder problemen naar Barack Obama. De enige uitzondering bleek Texas, dat wél de voorkeur gaf aan senator John McCain. Maar daar spelen natuurlijk andere factoren een rol...

Wanneer er ruimer gekeken werd naar de Top 25 van de staten waar wijn populair is, bleken opnieuw 20 ervan duidelijk de Obama-kaart te trekken.

Dat deze analyse meer is dan een leuk rekenspelletje, blijkt ook uit het volgende: de 28 staten die voor Obama kozen en het district van Columbia zijn verantwoordelijk voor maar liefst 79,7 procent van de dik 300 miljoen kisten wijn die verleden jaar in de Verenigde Staten werden gedronken.

Wedden dat nu enkele Belgische politici zich de komende weken plots als fervente wijnamateurs zullen outen?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 november 2008 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Rode Bourgogne in nauwere schoentjes

Beaumes De voorbije 148ste liefdadigheidsveiling in de Hospices de Beaune, door de wijnindustrie beschouwd als dé graadmeter voor de prijshoogte van Bourgognes, liet zien dat ook Bourgogne niet gespaard blijft van een waardeverlies.

Rood duikelt

In totaal bracht de veiling iets meer dan 3 miljoen euro in het laatje (om precies te zijn: 3.024.676 euro, inclusief de 7 procent hamerprijs). Beduidend lagere uitkomst dan vorig jaar, maar er werden deze keer dan ook minder partijen aangeboden. Op zich ook al een indicator dat de markt meer afwachtend is geworden. In totaal werden op deze 2008-veiling immers 450 barrels rode wijn en 94 witte door Christie’s geveild in het fraaie Hôtel-Dieu in Beaune.

De gemiddelde hamerprijs voor een vat van jonge rode wijn viel in deze 148ste editie dramatisch tot -31,5 procent vergeleken met de prijzen uit 2007. Wit daarentegen hield, onder andere door zijn veel geringer aanbod, behoorlijk stand en viel met slechts een pietluttige -2,45 procent terug.

50.000 euro voor een vat

En dan moet u weten dat een nog zwaardere prijsineenstorting misschien vermeden werd omdat millésime 2008 een dramatisch kleinere oogst laat zien, namelijk 10 procent minder dan het vorige jaar en het laagste cijfer sedert 21 jaar. Sommige topappellaties - en crus zagen hun oogst zelfs met tientallen procenten krimpen. Als 2008 qua opbrengst een normaal millésime was geweest, was de prijsdaling absoluut veel dramatischer geweest.

Maar zelfs in een flauwe markt zijn er toch nog altijd partijen waar wel met groot enthousiasme wordt op geboden. In wit was de uitblinker tijdens deze editie de grand Bâtard-Montrachet Cuvée Dames de Flandres, waarvan de partij van eigenaar verwisselde voor 42.000 euro. In rood werd de prijs-top gehaald door de grand cru Clos de la Roche, Cuvée George Kritter, waarvoor 32.000 euro werd neergeteld.

Althans, buiten het klassieke showvat gerekend, het zogeheten 'Pièce des Présidents', jaarlijks aangeboden door het comité van de Hospices de Beaune. Een lot dat op de klassieke manier wordt geveild: er wordt namelijk een kaars aangestoken wanneer de biedingen starten en op het moment dat deze uitwaait, wint diegene met het laatste bod. Dit jaar was de inzet een vat Pommard Premier Cru, Cuvée des Dames de la Charité, gewonnen door een Schotse hotelmagnaat (compleet in kilt!) die er maar liefst 50.000 euro voor veil had.

Wie zei er ook weer dat Schotten van nature gierigaards zijn?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 23 november 2008 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Australië: steeds meer op de fles

Eén van de parameters waaraan we de (stijgende) kwaliteitsgerichtheid van een wijnland of appellatie kunnen aflezen, is het volume gebottelde wijn dat er wordt geëxporteerd.

Immers, veel bulkwijn die 'en vrac' wordt uitgevoerd, behoort doorgaans tot de onderkant van het prijs- en kwaliteitssegment. Of toch tenminste tot een ruime herkomstbenaming, waar de spelregels - onder meer qua 'mise au château' - wat losser zijn.

In die zin kan een serieuze toename van het aantal uitgevoerde flessen dus een indicator zijn van méér kwaliteitsoriëntatie in een regio. Nogmaals: 'kan', want er wordt eveneens uitstekende bulkwijn uitgevoerd en niet elke fles bevat meteen ook de vloeibare zevende hemel.

Ruim driekwart fles

Maar als we deze flessenvariabele toch hanteren, blijkt dat de Australische wijnindustrie steeds duidelijker voor deze glazen verpakkingsvorm kiest.

Recente statistieken van Wine Australia tonen namelijk aan dat het aandeel van de 'gebottelde' export eind september 2008 gestegen is met maar liefst 5 procentpunten, tot 76 procent van de totale wijnexport. Het aandeel van de bulkwijnen viel ondertussen terug tot 23 procent, een daling met 4 procentpunten.

Goed nieuws dat men in Australië deze dagen wel kan gebruiken, want uit dezelfde berekeningen blijkt ook dat de wijnuitvoer het voorbije jaar met maar liefst 13 procent is gekrompen. Australië voerde in het referentiejaar van september 2007-september 2008 nog slechts 698 miljoen liter uit.

De daling in waarde was zelfs nog scherper, namelijk 2,6 miljard Australische dollar of een krimp met 15 procent. Wat betekent dat de gemiddelde liter wijn die van ‘down under’ werd uitgevoerd ook een minder hoge prijs haalde.

Veel remmende factoren

Wine Australia onderstreept dat de globale handelscontext momenteel inderdaad extreem moeilijk ligt voor de Australische wijnuitvoer. Naast de kredietcrisis in zowat alle sleutelmarkten, is er namelijk ook sprake van andere remmende factoren die de wijnexport en bijhorende winstmarges afromen, zoals een vrij sterke Australische dollar tijdens een groot deel van het jaar, extra taksen in het Verenigd Koninkrijk en toegenomen productie -en distributiekosten.

Toch schijnen er ook een paar lichtpuntjes. Zo is de Australische dollar de voorbije weken weer wat van zijn pluimen verloren t.o.v. de Amerikaanse dollar en het Britse pond - dus: exportgunstiger geworden -  en wordt Australische wijn  almaar populairder in China en Hong Kong.

De export richting China steeg het voorbije jaar met dik 21 procent in waarde (tot 64 miljoen Australische dollar) en die naar Hong Kong zelfs met 25 procent (35 miljoen Australische dollar), in beide gevallen vooral te danken aan de toename van gebottelde wijnzendingen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 november 2008 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Wijnveilingen vertragen

Auction De trend die we recent in de kunstmarkt zien, lijkt zich ook grotendeels te dupliceren in wijnveilingen: er wordt nog flink gekocht en vaak voor waanzinnig robuuste bedragen, maar toch blijkt het meestal de onderkant van de geschatte richtprijzen die wordt gerealiseerd. Zelden of nooit nog worden de topramingen gehaald, laat staan doorbroken.

Zo veilde het Amerikaanse huis Acker Merrall & Condit medio November 'rare & fine vintages' in Hong Kong, het nieuwe troeteltje van veel Britse en Amerikaanse veilingmeesters. In totaal werd 90% van de 950 loten zeldzame wijn & champagnes moeiteloos verkocht, voor een totale hamerwaarde van 6,7 miljoen Amerikaanse dollar.

Reserveprijzen worden nieuwe norm

Op het eerste gezicht dus prima resultaten zonder crisissfeertje, maar wie de cijfers iets grondiger bestudeert, merkt dat de topprijzen van weleer absoluut niet meer worden gehaald. Heel veel partijen werden zelfs gemiddeld zo'n 10 à 20 procent beneden hun laagste schattingsprijs afgehamerd.

Toen hetzelfde veilinghuis in mei van dit jaar nochtans een gelijkaardige wijnveiling opzette, was de stemming nochtans haast euforisch, want toen werd voor een totaalbedrag van maar liefst 8,2 miljoen USD afgehamerd en bleek het biedingen te regenen. Ditmaal bleef alles rustiger.

Zelfs de zogenaamde superpartijen bleven steken onder de verwachtingen, alhoewel ze natuurlijk nog velen onder ons zullen doen dromen (of huiveren) wegens hun prijsniveau.

Een paar voorbeelden? Zo brachten 12 originele houten kisten Domaine de la Romanée Conti, met gevarieerde oogsten tussen 1990-2001, 274.700 Amerikaanse dollar op, inclusief de buyer’s premium. Mutatis mutandis niet ver boven de reserveprijs. Een eveneens originele kist van La Tache 1990 veranderde van eigenaar voor de zachte som van 118.600 USD, op zijn beurt net tegen zijn reserveprijs.

Klinkende cijfers, maar de vertraging onder invloed van de belabberde wereldeconomie is toch reeds te merken.

De durvers kopen

Dat Hong Kong zich stilaan ontpopt tot dé nieuwe wijnhub voor Azië, heeft vooral ook te maken met de afschaffing van de 40 procent wijntaks eerder dit jaar. Met die beleidsmaatregel wil Hong Kong stilaan serieus de concurrentie aangaan met o.a. London en New Tork en meer prestigieuze wijnveilingen aantrekken.

Moraal van het verhaal volgens veilingmeester en Acker’s president John Kapon? Voor Reuters vatte hij de situatie als volgt samen: "Buyers in Hong Kong are leading the way as far as demand goes for the world's finest wines, it's stronger than anywhere else at the moment. Things may go down, but when the market gets tough, the tough get buying and we saw that today."

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 19 november 2008 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Cos laat Montelena (misschien) los

Deze zomer was het nog één van dé wijndeals van het jaar, waarover de Franse en Californische media maar niet uitgepraat raakten: één van de meest bekende wijndomeinen uit Napa Valley met een geschiedenis die teruggaat tot 1882, het Château Montelena, zou namelijk gekocht worden door Michel Reybier, de huidige eigenaar van de legendarische grand cru classé Cos d'Estournel, geruggensteund door zijn investeringsgroep.

Judgement of Paris

Redenen genoeg voor deze acquisitie, want zelfs de PDG van Cos d'Estournel, Jean Guillaume Prats, benadrukte nog enthousiast dat er 'une synergie exceptionnelle' bestond tussen Cos en Château Montelena en dat nu eindelijk de investeringen konden gefinancierd worden in dit Napa-huis om het helemaal de sterren in de katapulteren.

Officieuze bronnen spraken ook over andere motieven die een rol speelden. Eigenaar Jim Barrett wordt stilaan een dagje ouder en zijn zoon 'Bo' , die al jaren de facto de vinificatie leidt, beschikt persoonlijk over onvoldoende financiën om alle betrokken nakomelingen in de familie uit te kopen, dus een externe partner was welkom.

Dat er verder zoveel opschudding over deze Frans-Amerikaanse coalitie-in-wording ontstond, heeft natuurlijk voor een stuk te maken met de legendarische blinddegustatie uit 1976. Toen werden namelijk Californische en Bordelaise topcrus vergeleken en wonnen de Californiërs het verrassend op de punten. Een evenement dat bekend staat in de wijnliteratuur als 'The Judgement of Paris' en waar ook het Château Montelena als één van de grote overwinnaars uit deze intercontinentale proeverij kwam.

Overeenkomst ontploft

De in juni/juli 2008 aangekondigde en zo gehypte verkoop, waarmee tussen de 100 à 150 miljoen Amerikaanse dollar gemoeid is - 110 miljoen USD wordt naar voren geschoven als de meest realistische prijs - , zou dan ook probleemloos voor eind oktober worden gefinaliseerd.

'Zou', want er blijkt nu een serieuze haar in de boter.

Verleden week liet het Napa-domein immers een perscommuniqué circuleren, waarin Jim Barrett, eigenaar van château Montelena, verklaarde dat Michel Reybier en zijn investeringsgroep niet aan hun engagement konden voldoen ('unable to meet its obligations') en daarom het verkoopproces definitief gestopt was.

Een bericht dat zo mogelijk nog meer schokgolven en speculaties teweegbracht dan de oorspronkelijke aankondiging van de aankoop.

Want wat is er nu eigenlijk aan de hand?

Omstandigheden radicaal veranderd

De woordvoerders van Château Montelena hullen zich in stilzwijgen na hun communiqué: het domein blijft nu in familiehanden en alle geplande investeringen gaan gewoon door, punt amen en uit. Alleen managing director Greg Ralston liet bij Decanter deze quote ontglippen: "Any deal in any industry around the world that has been put up in the last three or four months has certainly hit some speed bumps."

Want het gonst ondertussen van geruchten over het 'hoe' en vooral 'waarom'. De meeste waarnemers delen de mening van Ralston dat de financiële crisis van de voorbije maanden de trigger was. Niemand kan namelijk voorspellen hoe zwaar de schade van deze credit crunch zal zijn op de wijnmarkt en haar investerings -of consumptiepatroon.

Ondertussen is er natuurlijk nog een andere factor in het spel: sedert juli heeft de koers van de euro tegenover de dollar serieus ingeleverd, zodat de factuur voor Reybier & c° wel een flink pak nadeliger zou uitvallen.

Het zal u waarschijnlijk weinig verbazen, maar in Bordeaux worden er rond dit intercontinentale conflict heel andere geluiden opgevangen. Diverse bronnen melden daar dat er op vraag van het management van Cos d’Estournel een arbitrageprocedure in de VSA werd opgestart. Want op Cos is men het helemaal niet eens met de interpretatie die de Californische familie Barrett geeft aan de huidige malaise.

Concreet: voor Cos d'Estournel is dit dossier zeker nog niet geklasseerd en suggereert men dus eigenlijk dat de eigenaars van Château Montelena véél te voorbarig waren met hun perscommuniqué over het ‘einde’ van de verkoop.

Wat de uitkomst van deze arbitrage ook mag zijn, één ding is alvast voor mij duidelijk: dit wordt géén positieve coalitie. Er is nu reeds op zoveel lange tenen getrapt en zoveel negatieve publiciteit verspreid, dat een eventuele overname alleen maar tot extra wrevel, ontslagen, herstructureringen en vrijwillige exodussen zal leiden. Om nog maar te zwijgen van het altijd chauvinistische Amerikaanse wijnpubliek wanneer één van hun coryfeeën door een 'foreigner' wordt gepakt...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 17 november 2008 door Wijntijd 2 reacties | Reageren

G20: klinken aan 300 USD/fles

G20 Klaar voor een beetje celebrity gossip op wijngebied?

Zopas eindigde de top van de G20, waar de beleidsmakers van de zogeheten twintig belangrijkste industriële ('rijke') landen zochten naar oplossingscenario's voor de wereldwijde crisis. Plus naar een nieuw samenwerkingsmodel, zodat dit soort globale problemen zich in theorie niet meer kunnen voordoen of tenminste beheersbaar(der) worden.

Democratisch getafel?

Alhoewel de gesprekken dus gingen over  kwakkele financiële instellingen, volatiele aandelenmarkten, honderdduizenden mensen die hun huis kwijtspelen, krimpende koopkracht, stijgende werkloosheid et cetera, was van al dat sociaal en financieel leed weinig te merken op het staatdiner in het Witte Huis, dat president Bush aanbood aan zo'n twee dozijn staatshoofden en ministers.

Daar was het, althans bij de sommeliers, 'business as usual'.

Op het menu stonden o.a. houtgerookte kwartels met kweeperen, risotto en tijmgeroosterde lamskroon, maar vooral de wijnkeuze leek de komst van 'Betere Tijden' te suggereren. Of ging het eerder om een wanhoopsdronk van deze wereldleiders en een uittredende president?

Een aantal geserveerde flessen bleven qua prijskaartje nog democratisch, zoals de Landmark Chardonnay Damaris Reserve 2006, die immers zo'n 40 dollar kost. En bij het dessert vloeide een sparkling wine van Chandon waarvoor de gemiddelde sterveling circa 30 dollar moet neertellen.

300 USD per fles

Meer venijnige reacties kwamen echter achteraf op de rode wijn die tijdens het hoofdgerecht royaal werd ontkurkt: de Shafer Cabernet "Hillside Select" 2003, een cultwijn met een marktwaarde van toch zo'n dikke 300 Amerikaanse dollar per stuk.

Volgens sommige critici totaal onaangepast gezien de thematiek van deze bijeenkomst en vooral ook het feit dat, bij officiële staatsdiners van deze ampleur, het niet de president zelf is die de factuur moet betalen uit zijn toegewezen huishoudbudget, maar de Amerikaanse belastingsbetaler.

We kunnen alleen maar hopen dat de Chinese president Hu Jintao, zijn Franse collega Nicolas Sarkozy, Bondskanselier Angela Merkel of de Britse Eerste Minister Gordon Brown ook geïnspireerd geraakten door dit glas superieure Cabernet.

Want op het vlak van perceptie was dit toch wel een blunder...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 16 november 2008 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Napa betekent kassa kassa

Napa Met alle plezier dat we als liefhebbers dagelijks beleven in ons wijnglas, vergeten we soms nog eens hoe economisch belangrijk een wijnindustrie kan zijn voor een bepaald land, specifieke regio of zelfs appellatie.

Neem nu Napa Valley, mutatis mutandis als Californische herkomstbenaming beschikkend over dezelfde renommee als bijvoorbeeld de Médoc in de Bordelais. Volgens de meest recente statistieken van Napa Valley Vintners (NVV) blijkt het economische impact van deze winregio effectief enorm.

Als we Napa namelijk isoleren uit de rest van de Californische wijnindustrie, blijkt dat deze wijncultuur jaarlijks bijna 11 miljard dollar in het laatje brengt voor de lokale economie. Sterker nog, volgens dit rapport steeg het economische effect van het Napa-wijngebied met maar liefst 15 procent, vergeleken met de laatste studie die uit 2005 dateert.

Grootste werkgever

Deze dominante positie van Napa Valley is toch niet zo evident, want deze appellatie produceert slechts 4 procent van alle Californische druiven die in de gistkuipen verdwijnen. Maar met dit relatief beperkte fruitvolume is Napa toch goed voor bijna 30 procent van het totale economische impact van de Californische wijnen.

Bovendien blijkt de Napa wijnindustrie ook een belangrijke werkgever, correctie: de belangrijkste werkgever, in de regio: naar schatting hangen er, direct en indirect, zo'n 40.000 jobs af van deze appellatie.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 14 november 2008 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Chileense wijn rukt op

Dat Chileense wijn in ons land steeds populairder wordt, heb ik al langer becommentarieerd en werd nog maar eens duidelijk tijdens de voorbije Megavino.

Verklaringen voor deze opmars zijn er legio, maar drie drijven er commercieel toch vooral boven.

Kwaliteit voor een prijs(je)

Eén: de soms onvoorstelbaar sappige prijs-kwaliteit ratio, waartegen andere productielanden moeilijk kunnen opboksen. Vaak kunnen we al voortreffelijke courante flessen kopen in de Belgische groot – en detailhandel van nauwelijks 5 à 7 euro.

Twee: de herkenbaarheid van deze speerpuntproducten, met in rood vooral Cabernet sauvignon, Merlot en Carmenère en in wit het onovertroffen wereldduo Chardonnay en Sauvignon Blanc. Zelfs debutanten in de wijnconsumptie zullen deze cuvées voldoende herkennen in hun glas, wat zeker drempelverlagend werkt.

Drie: de variatie in het aanbod die, ook in onze Belgische rekken, almaar groeit. Zowel qua nieuwe druivenrassen (Riesling, Shiraz, Gewürztraminer,...) als nieuwe blends. Wijnhandelaars die vroeger geen oog of neus hadden voor Chileense crus, proberen nu toch minstens één alternatief uit dit Latijns-Amerikaanse wijnland op hun kaart te krijgen. Idem dito trouwens in onze horeca.

Nummer 4 op de hitparade

De resultaten zijn dan ook navenant.

Volgens de laatste berekeningen van Nielsen positioneert Chileense wijn zich nu als de nieuwe nummer 4 op onze Belgische wijnhitparade, achter respectievelijk Frankrijk - nog steeds de ongenaakbare numero uno met 63% van de naar schatting 1,58 miljoen hectoliter wijn die in ons land verleden jaar werden verkocht - , Italië en Spanje, maar nog voor de andere klimmers Australië en Zuid-Afrika.

Chili palmt nu ongeveer 5 procent van onze markt in. En het einde lijkt nog steeds niet in zicht van deze opmars.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer