Home Markten Live Netto Sabato

januari 2009

Geplaatst op 31 januari 2009 door Wijntijd 2 reacties | Reageren

Genetische manipulatie in de Midwest

Liefhebbers van Californische wijn vertonen vaak een gat in hun geschiedkundig perspectief.

Gezien de huidige marktdominantie van de sunshine state op de totale Amerikaanse wijnproductie -en export (9 op de 10 uitgevoerde flessen dragen nog steeds een Californisch label), menen ze ook automatisch dat in Californië de historische wieg staat van hun wijnindustrie.

Dat is echter fout, want de eerste (gedocumenteerde) wijnhuizen stammen uit het landbouwgebied van de Midwest, de regio die zich grofweg uitstrekt langs de grote meren en de Canadese grens. Zo werd in de Midwest reeds een winery opgericht in Indiana rond 1806.

Maïs contra druif

Maar anno 2009 zijn er een pak Midwest-staten waar de wijnbouw floreert, zoals in Michigan, dat nu reeds 112 geregistreerde wijngaarden telt. Ook Wisconsin kent een mooie dynamiek op dat vlak, want de druivenaanplant is daar sedert 1995 maar liefst verdrievoudigd.

Niet evident, want we bevinden ons hier in één van de landbouwschuren van de V.S.A., met name de belangrijkste producenten van maïs.

Op zich vormt deze maïsteelt geen natuurlijke of economische vijand voor de druivencultuur - lees: wijn -, ware het niet dat deze maïsindustrie ook hand in hand loopt met een schadelijke herbecide (2,4D).

Een onkruidverdelger die reeds in 1946 in de Amerikaanse landbouw werd geïntroduceerd en heel populair werd in de maïscultuur van het Midwesten.

Schadelijk, want objectieve studies hebben uitgewezen dat amper 1/100ste van de hoeveelheid die nodig is om een maïsplant veilig te behandelen, volstaat om een druivenstok radicaal te vernietigen.

Genetische manipulatie biedt soelaas?

Maar misschien kent het Midwesten straks wel een nieuwe wijnboom dankzij een baanbrekende studie van het landbouwcollege aan de universiteit van Illinois, waar onderzoekers een bacterie hebben geïsoleerd (arthrober globiforme) die enzymen afscheiden die dit oor druiven risicovolle 2,4-D kunnen counteren.

Het team van professor Skirvin introduceerde immers het gen dat deze enzyme codeert in het genoom van de druivenstokken. Het nieuwe eindproduct van deze genetische manipulatie werd "Improved Chancellor" gedoopt, een druivenplant die resistent blijkt tegen het bewuste herbicide.

Uiteraard is er nog geen sprake van een hoera-stemming, want er moeten nog talrijke tests uitgevoerd worden die de non-toxiteit van deze resistente druivelaar zwart op wit bewijzen. Maar één ding is zeker: Professor Skirvin kreeg onlangs de toelating om nog deze lente een proefcultuur op te zetten in open veld.

Want Amerikanen, die op veel vlakken ethisch zo conservatief zijn als de pest, blijken plots bijzonder tolerant als het op genetische manipulatie van (exporteerbare) voeding aankomt...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 30 januari 2009 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Organische wijnbouw in Frankrijk gezond

Dat organische wijnbouw - laten we om controverse te vermijden alle varianten maar onder deze koepelnaam groeperen, i.p.v. ze als sektes op te delen - aan een opmars bezig is, lijkt al lang duidelijk. Maar aan welk tempo loopt deze opmars in de moeder aller wijnlanden, namelijk Frankrijk?

Vrij vlotjes, zo blijkt uit recent vrijgegeven statistieken van het Franse Ministerie van Landbouw. Dat publiceerde namelijk onlangs een update met cijfers over 2007 en kwam tot de conclusie dat steeds meer wijnbouwers overstappen naar een ecovriendelijke wijnlandbouw.

In 2007 werden officieel immers ruim 1.900 wijnexploitaties geteld die ofwel reeds organische methoden toepasten, ofwel volop met de transformatie bezig waren.

Dat betekent concreet dat er in één jaar tijd, namelijk vergeleken met de vorige rapportering over gans 2006, zo’n 16,4 procent organische wijnbouwers in Frankrijk bijkwamen.

Amper 4 procent

Uiteraard moeten we bij het interpreteren van deze statistiek toch nuchter blijven. Zelfs met dit ogenschijnlijk indrukwekkend groeicijfer impliceert dit dat nog maar zo'n 2 procent van alle geregistreerde Franse wijnbouwers de 'organische' beginselen zijn toegewijd.

Bovendien blijft er sprake van een hyperconcentratie in de zuidelijke departementen en zones.

Organische wijncultuur is hoofdzakelijk een kwestie van drie productiegebieden, die samen 55 procent van alle organisch bewerkte wijngaarden overspannen: de Languedoc-Roussillon (27,3 procent), Provence-Alpes-Côtes d'Azur (22,5 procent) en Aquitanië (13,6 procent). Toch zijn er ondertussen al 7 Franse departement die méér dan 1.000 hectare organische wingerds tellen.

Binnen de organische landbouw ziet deze wijncultuur ondertussen wel zijn aandeel aandikken tot 4 procent. Geen enkel andere vorm van organische landbouw groeit in Frankrijk aan zo'n tempo.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 januari 2009 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Luis in de pel(s)

Wijnluis Ik durf het bericht haast niet meer intikken, maar de Australische wijnbouw blijft geconfronteerd met de zeven plagen.

Na soms dramatisch tuimelende exportcijfers en een teleurstellende thuisconsumptie, na een (nieuw) dreigend druiven -en wijnsurplus, gecombineerd met structurele waterschaarste en droogteperiodes, treft misschien een nieuwe kwelduivel de wijngaarden: de druifluis of phylloxera vastatrix.

Dit door de wijnindustrie terecht gevreesde insect dat eind de 19de en begin de 20ste eeuw de Europese wingerds decimeerde, werd naar verluidt inderdaad recent opnieuw aangetroffen down under.

Niet de eerste keer, want ook in najaar 2006 werd al aan de alarmbel getrokken toen de eerste phylloxera op stokken werd aangetroffen, maar iedereen dacht ondertussen dat de strijd tegen deze infectie gewonnen was. Niet dus, want eind december 2008 is deze luis opnieuw aangetroffen in de bekende Yarra Valley.

Groot gevaar voor besmetting

Uit veiligheidsoverwegingen werd er een schutskring getrokken - te vergelijken met de varkenspestbesmettingen bij ons - van ruim 5 kilometer spanwijdte rond de besmette zone.

Probleem is immers dat, als deze nieuwe plaag niet tijdig ingedijkt wordt, de betrokken wijnbouwers voor peperdure en tijdrovende herplantingscampagnes staan. Want ook in het door phylloxera besmette Europa van de 19de eeuw werd op het laatste nippertje gered door massaal druivelaars te enten op resistente (Amerikaanse) onderstokken.

Dat de druifluis zich opnieuw vastbijt in Yarra Valley en niet in één of andere afgelegen gebied, is dubbel risicovol, omdat het ook toeristisch een populaire regio is, zodat een besmetting snel kan uitwaaieren naar andere regio's.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 januari 2009 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Bordeaux lonkt naar Chardonnay en Syrah

Een misschien verrassend tussendoortje: als we de geruchtenmolen mogen geloven, kunnen we binnen enkele jaren misschien wel Chardonnay of Syrah uit de Bordelais proeven, zij het in een figurantenrol.

Sciencefiction volgens u?

Niet als het aan de belangenorganisatie voor de AOC's Bordeaux en Bordeaux Supérieur ligt, want die diende zopas een aanvraag in bij het I.N.A.O., het Institut National des Appellations d'Origine.

In dat dossier wordt de toelating gevraagd om met de aanleg van experimentele wijngaarden te starten. Experimenteel, want beplant met appellatievreemde en tot nu toe absoluut verboden druivenvarieteiten als onder meer Chardonnay, Chenin Blanc, Syrah en Marselan.

Wanneer deze 'vernieuwers' hun zin krijgen, zouden deze streekvreemde druiven tot 10 procent van een blend mogen uitmaken.

Uiteraard in basisproducten en niet in de grands crucs classés. De kans dat u de eerstkomende 20 jaar een château Lafite met Syrah zal aantreffen, lijkt - zelfs als het licht op groen wordt gezet voor de huidige plantaanvraag - inderdaad piepklein.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 27 januari 2009 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Napa Valley: tegen de stroom in bijplanten

In tijden van economische malaise en toch nog altijd structurele wijnoverschotten, zou men verwachten dat in de meeste herkomstbenamingen een totale aanplantstop wordt afgekondigd. Of het schaarsere kapitaal in andere zaken wordt geïnvesteerd.

Want hoe de wijnexport, -import of -consumptie de komende maanden zullen evolueren, is puur koffiedikkijken.

Maar dat is natuurlijk buiten de Californiërs gerekend.

Daar circuleren immers een aantal plannen om snel een extra 405 hectare premium-wijngaard aan te leggen in Napa County en dus tegen de economische cyclus in te investeren. Vijf concrete plantdossiers liggen er op tafel.

Te optimistisch?

Wat vooral opvalt is dat het hier om hoogkwalitatieve wijngaarden op hoger gelegen percelen gaat, dus niet om druiven die later tot een massaproduct moeten leiden. Alle domeinen die hun wijnareaal willen uitbreiden liggen namelijk in de bergachtige zones van de zogeheten Vaca Range, oostelijk in Napa Valley. In concreto zijn er dossiers ingediend door Circle S Ranch, Rodgers/Upper Range Vineyard, Stagecoach Vineyards, Walt Ranch en Silverado Premium Partners.

Eén belangrijke hindernis moeten de betrokken landeigenaars echter nog overwinnen: de red tape. Ze wachten immers nog alle vijf op de officiële toelating van de county-administratie om met hun aanplantcampagne te starten. En daar hoort een stapel papierwerk bij, vooral wat het impact op het milieu zal zijn van deze nieuwe aanplant.

Zo telt alleen al het 'erosion control plan', het fundamentele document voor de goedkeuring van deze ontwikkeling, ruim 300 bladzijden en de dossierindieners moeten diverse 'bureaus' passeren om de nodige goedkeuringen te verzamelen. Het kan dus best nog een tijdje duren voor er flessen uit deze nieuwe wingerds op de markt belanden.

Hoe dan ook blijft het een vreemde gang van zaken: investeren in honderden hectare nieuwe aanplant op een moment dat de Amerikaanse wijnconsumptie vertraagt, de economie in een diepe recessie zinkt en er in Europa massa's subsidies vloeien naar rooicampagnes.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 januari 2009 door Wijntijd 1 reacties | Reageren

Australië krijgt een nieuwe opdoffer

Heeft Australië de voorbije maanden op wijngebied nog niet genoeg klappen moeten incasseren?

Terwijl uit alle recente verkoopstatistieken namelijk blijkt dat de eens zo geoliede, feilloos draaiende exportmachine - waar héél de Europese Unie stikjaloers op was, Frankrijk op kop - stilaan zand in het radarwerk krijgt, blijkt nu opeens ook dat de binnenlandse wijnconsumptie vertraagt. Een dodelijke mix?

Australiërs kochten in november 2008, het meest recent beschikbare cijfer, immers gezamenlijk zo'n 35 miljoen liter 'lokale' wijn. Vergeleken met het jaar voordien betekent dit een terugval met zeker - 2,2 procent.

Verwende wijnconsumenten?

Op zich zou dat de Australische wijnbusiness niet echt moeten verontrusten, maar deze nieuwe statistiek belandt pal bovenop eerdere berekeningen, die aantonen dat de wijnexport parallel met dik -18 procent is gekrompen vorig jaar, tot een bedrag van rond de 2,5 miljard dollar.

Objectief gesproken is dat de grootste terugval ooit geregistreerd in de annalen van de Australische wijnexport.

In alle officiële verklaringen wordt natuurlijk de 'financiële crisis' als paard van Troje naar voren geschoven, maar Mark McKenzie, executive director van de Wine Grape Growers' Australia, is ten minste bloedeerlijk wanneer hij in interviews en communiqués aangeeft dat er méér aan de knikker is.

Misschien is er namelijk ook sprake van een verandering qua smaak bij veel consumenten, zo meent hij: “In bottled wine sale terms, imports have been making greater penetration, particularly New Zealand Sauvignon blanc and that has been predating the sale particularly of Australian Chardonnay. So there's a fashion issue there I think.” Met andere woorden: veel Australiërs hebben ook geïmporteerde wijnstijlen leren kennen en zijn daarom misschien van hun eigen ‘klassiekers’ afgestapt.

Negatieve groei

Hoe dan ook, volgens McKenzie is de jarenlange ongebreidelde ‘boom’ van de Australische wijnindustrie - voorlopig? - alleszins over: "We had a decade-and-a-half of really almost unrestrained export growth and we've now seen over the last nine months or so going into negative growth in exports,” zo klinkt het in menig interview. "When that happens for the first time in 15 years, where a lot of the production base has been built up over that time, obviously it causes the industry to take a very good look at its structural position."

Vooral de grote wijnproducenten in Australië snoeien naar verluidt nu serieus in hun aankoop van druiven, wat uiteraard op de prijzen drukt.

Wat McKenzie laat besluiten dat we duidelijk in een overgangsperiode zitten “...a transitional period of really having to reassess what our production base is lining up against our future market prospects.”

Maar om toch een pleister op deze wonde te kleven: zelfs met deze zo sterk verminderde Australische exportprestatie in 2008, was de uitvoer qua waarde nog altijd de vijfde hoogste score ooit gerealiseerd door de wijnindustrie.

Van échte miserie down under kunnen we dus nog niet spreken.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 23 januari 2009 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Druivenprijs keldert in Spanje

Druiveb Moeten we nu warm of koud blazen rond Spaanse wijn?

Deze in België almaar populairder wordende wijnnatie - denk maar eens aan het gigantische succes van de sprankelende Cava tijdens de voorbije eindejaarsfeesten - stuurt de laatste dagen immers tegenstrijdige signalen op ons af.

Om te beginnen is er de kwestie van het oogstvolume.

Volgens de eerste ramingen van koepelorganisatie van de Spaanse landbouwcoöperaties CCAE is de kans groot dat de totale wijnoutput in 2008 zich nipt boven het niveau van de oogst in 2007 zal situeren.

Op zich positief, ware het niet dat er in 2008 blijkbaar enorme verschillen optreden tussen de regio’s, met als grootste verliezer Valencia-Castilla, Léon en Aragon, waar het volume bijna 1/5 (- 17,3 procent) kleiner dreigt uit te vallen.

Zure druiven

Ongeveer op hetzelfde moment glijdt een ander communiqué op ons scherm, met als basisboodschap dat de campagne 2008-2009 begonnen is met een ferme tuimeling van de druivenprijzen.

Het COAG (Coordinadora de Organizaciones Agrarias y Ganaderas) meldt dat er zelfs sprake van een prijsdaling tot -37 procent. Volgens deze organisatie voor het merendeel te verklaren door de bemoeienissen van de overheid, die door allerlei nieuwe maatrelen het evenwicht tussen vraag en aanbod grondig heeft verstoord.

Ook hier is er evenwel sprake van enorme verschillen tussen enerzijds regio’s en anderzijds druivenvariëteiten.

Serieuze tuimeling

Zo krimpt het gemiddelde prijskaartje voor de nochtans populaire Verdejo-druif in de appellatie Rueda met maar liefst 1/3 (- 33 procent).

Grosso modo een even sterke daling voor respectievelijk de druivenprijs van de Pardina (-26 procent) en Tempranillo (- 37 procent) in de zone Tierra de Barros, met als andere negatieve uitschieters Tempranillo (-19 procent) en Airen (-17%) in La Mancha en - 19 procent voor de Tempranillo in Utiel-Requena. In de herkomstbenaming Jumilla zag men ondertussen de gemiddelde prijs voor de populaire Monastrell-druif eveneens zakken met -13 procent.

Natuurlijk moeten wij, eindconsumenten in België, de komende maanden daarom niet meteen hopen op radicale prijsdalingen, want het gaat hier duidelijk om druivenprijzen aan de bron.

Maar toch blijkt nogmaals dat succes in de exportmarkten niet noodzakelijk een garantie vormt voor prijsstabiliteit.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 januari 2009 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

De geboorte van een Italiaanse reus

Eind vorig jaar ontstond in Italië een gloednieuwe wijngigant. Eentje waar overigens héél Europa een puntje kan aan zuigen.

Nadat in september 2008 de Cantine Riunite (uit Reggio Emilia) fuseerde met CIV (een coöperatieve uit Modena) - en zo een wereldleider creëerde qua de productie van mousserende wijnen, met ruim 110 miljoen flessen en een omzet van 150 miljoen euro op jaarbasis - kocht dit piepjonge bedrijvenhuwelijk op zijn beurt eind december alle aandelen van de Gruppo Italiano Vini (GIV).

In principe moet de herstructurering op dit eigenste moment afgerond zijn en is zo de grootste wijnproducerende groep in Italië een feit geworden, zelfs één van de belangrijkste spelers op mondiaal vlak.

Internationale merkenportefeuille

De geconsolideerde omzet van deze nieuwe fusiegroep bedraagt immers zeker 450 miljoen euro, terwijl er zo'n 2800 druiventelers aangesloten zijn (met een jaarproductie van 80.000 ton), voornamelijk uit wijnzones van Reggio Emilia, Modena en Bologna. Daar bovenop zijn er nog eens 20 geassocieerde kelders, met name uit Emilia Romagna en Veneto, die zo in de nieuwe structuur terechtkomen.

Door de overname van GIV komt de nieuwe fusiegroep - die naar verluidt wel trouw blijft aan de coöperatieve beginselen - eveneens in het bezit van internationaal goedverkopende wijnmerken (zoals Melini, Machiavelli, Santi en Formentini), met evenwel het 125-jaar oude Bolla als paradepaardje.

De bekende Bolla-kelder werd reeds in 2006 door de Amerikaanse Brown-Forman groep verkocht aan GIV, maar vanaf januari 2009 zijn ook de merknaam en de distributie definitief in handen van GIV en dus van de nieuwe koepelcoöperatieve.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 20 januari 2009 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Hoe vullen de Obama’s straks hun wijnkelder?

    Obamawine Vandaag, 20 januari, grijpt de inauguratie plaats van Barack Obama, maar de voorbije weken hielden (Amerikaanse) wijnmakers hem, of beter gezegd zijn wijnglas, scherp in het oog.

Want wat er eventueel op de presidentiële tafel belandt - en Obama staat bekend als een wijnliefhebber met een 'avontuurlijke' en 'moderne' smaak - is in marketingtermen meteen goud waard.

Zeker in een land als de V.S.A. waar men geen hof(leveranciers) kent.

Aandacht loont

Kendall-Jackson Chardonnay op Obama's keukentafel stond, werden door deze producent sito presto een aantal kisten gestuurd naar hun woning. En (her)ontdekten veel Amerikanen dit wijnhuis en deze 'democratische' Chardonnay, met zijn 11 USD verkoopprijs per fles. Kassa, kassa!

Sedert de wijngekke Thomas Jefferson zijn gasten o.a. droge, fijne crus leerde appreciëren i.p.v. de toen populaire zoete versterkte exemplaren, is de fascinatie gebleven voor het presidentiële glas.

Vooral omdat het geen windeieren legt voor de uitverkoren wijn(domeinen).

Een schoolvoorbeeld is Schramsberg winery, dat jarenlang een figurantenrolletje vertolkte in de wijnbusiness, tot president Richard Nixon één van hun mousserende cuvées gebruikte om in 1972 met de Chinese Premier Zhou Enlai te toasten op de politieke dooi. Sindsdien werd er geregeld Schramsberg geserveerd in het Witte Huis en blijft het een gekende naam.

Keuze zat

Uiteraard waren niet alle Amerikaanse presidentiële huishouden prima promotoren voor de eigen wijnindustrie. Zo stond First lady Lucy Hayes bekend als 'Lemonade Lucy' omdat ze alcoholgebruik verbood tijdens de bewindsperiode van haar echtgenoot.

Franklin en Eleanor Roosevelt stonden dan weer lijnrecht tegenover elkaar als het op alcohol aankwam: hij hield van een lekker glas, zij was geheelonthouder. Aan de officiële tafel werd dan een vreemd compromis bereikt: er werd wel degelijk wijn geserveerd aan de gasten, maar de glazen werden bewust traag bijgevuld...

Maar van de Obama-clan en hun 'wijnliefde' wordt nu duidelijk véél heil verwacht, alvast meer dan van de Bush-entourage. Alles wat de nieuwe First Family drinkt, wordt meteen 'hot'. Zo piekte de verkoop van Graham Beck's Kaapse vonkelwijn toen uitlekte dat de Obamas met deze belletjeswijn hadden geklonken tijdens de zo succesvolle verkiezingsnacht.

Adviseurs en betweters voor het presidientiële koppel lopen er momenteel genoeg rond in de V.S.A. Ze weten allemaal perfect hoe Obama's wijnkelder straks moet samengesteld worden en welk type wijn er op de staatsdiners in het Witte Huis moet staan.

De ene wil dat Obama wijn serveert “uit alle wijnregio’s van Amerika en niet alleen uit Californië of de Westkust”, de tweede vindt dat Obama de New-Yorkse wijnindustrie een duw-in-de-rug moet geven “... omdat onze verkiezingsuitslag zoveel gewicht in de schaal heeft geworpen”, de derde wenst dan weer dat de familie een duidelijk klimaatsignaal geeft en uitsluitend “duurzame, biodynamische wijnen” in huis haalt, terwijl nummer vier patriottistisch hoopt dat er op staatsdiners vooral “typisch toasty, oaky, fruitgedreven Chardonnays of Zinfandels uit Napa Valley worden geschonken, zodat buitenlandse bezoekers meteen beseffen ‘Dit is Amerikaans!.”

Kortom, zelfs als het alleen maar op zijn wijnkeuze aankomt, zijn de verwachtingen hoog gespannen rond Barack Obama...

Frank Van der Auwera

P.S.: ondertussen raakten ook het menu én de geserveerde wijnen bekend voor de inaugurale lunch. Zo'n 230 gasten, vooral uit de Amerikaanse politiek, krijgen een driegangenmenu voorgeschoteld.

Gestart wordt met een 'seafood stew', waarbij een Sauvignon Blanc 2007 van Duckhorn Vineyards in het glas komt. Hoofdschotel blijkt fazant en eend met zoete aardappelen en kersenchutney, een ferme bereiding die als sparring partner de eerder delicate Pinot Noir 2005 van Goldeneye (Anderson Valley) krijgt.

Bij het dessert tenslotte, 'apple cinnamon sponge cake' met zoete room, wordt mousserende wijn geschonken uit Russian River Valley. In casu een speciaal voor de gelegenheid samengestelde cuvée van het eveneens Californische Korbel Champagne Cellars.

Blijkbaar trekt Obama dus toch vooral de kaart 'van eigen bodem' en meer bepaald met Californische roots. Wie zelf trouwens eens wil neuzen naar de details van het menu: www.inaugural.senate.gov.

Geplaatst op 18 januari 2009 door Wijntijd 1 reacties | Reageren

Polen laat wijnmakers opnieuw vrij

Poland Polen en wijn? Ik begrijp dat u eventjes de wenkbrauwen fronst. Spontaan denken we immers eerder aan wodkaproductie dan aan wijnbouw. Nochtans dateren de eerste officiële sporen van de viticultuur in Polen reeds uit de twaalfde eeuw, vooral dan in Silezië en het zuiden van het land. Maar eeuwenlang sudderde deze wijnindustrie maar op een bedenkelijk laag pitje.

Recent werd echter een nieuwe wet met betrekking tot alcoholische dranken aangenomen door het Poolse parlement. Wet die er onder meer moet voor zorgen dat ook wijnmakers eindelijk meer vrijheidsgraden krijgen om wijn te produceren én te verkopen. Voor het eerst worden namelijk opnieuw kleinschalige exploitaties erkend die échte wijn op de markt brengen. Ook het beroep van wijnmaker wordt nu officieel erkend en ook de lokale handel in wijn wordt 'vrijgegeven'.

Vadertje Staat waakt

Een heuse paleisrevolutie in dit ex-communistische land, waar het begrip “wijn” decennialang vaak verdacht ruim werd geïnterpreteerd, namelijk als om het even welke vergiste drank op basis van om het even welk type fruit.

Bovendien opereerden Poolse wijnmakers juridisch in een vage zone: de lokale productie of distributie van wijn was in Polen namelijk tot nu toe noch legaal, noch verboden. Om niet gesanctioneerd te worden moesten wijnbouwers tot voor kort wel hun ganse productie voor eigen consumptie bewaren.

Sterker nog, kleine wijnbouwers mochten wettelijk niet eens wijn produceren op hun domein of werden gedwongen om te vinfiëren in door de staat gecontroleerde chais. Ook hun flessen moesten nadien gestockeerd worden in entrepots die door de overheid werden beheerd.

Slechts 400 hectare

Dat restrictieve beleid had uiteraard serieuze (negatieve) consequenties: de hele wijnbusiness in Polen werd gedomineerd door grote importeurs die buitenlandse wijnen invoerden of fabrikanten van soms dubieuze, vaak erg sulfietrijke 'wijnen' op basis van aardbeien of appelen.

Kwaliteitscontrole bleek bovendien een ijdel woord, ook al omdat elke wijnbouwer verplicht was om zijn eigen analyselaboratorium te hebben, wat natuurlijk compleet onhaalbaar was voor veel kleinschalige wijnmakers. Geen wonder dus dat wij tot heden in België nog maar weinig boeiende Poolse wijnen in de rekken ontdekten...

Met deze dubieuze praktijken wil deze nieuwe wet dus eindelijk komaf maken. Op papier krijgt een Poolse wijnbouwer voortaan min of meer dezelfde vrijheid als zijn collega’s in de Europese Unie en zouden we binnen enkele jaren dus een heuse renaissance moeten meemaken van familiale wijnbedrijfjes.

Niet dat dit sito presto tot een instroom van Poolse kwaliteitswijn zal leiden, want de sector staat na jaren van wettelijke en feitelijke verwaarlozing werkelijk nog in de kinderschoenen.

Geschat wordt dat er momenteel slechts zo’n 200 'vignerons' actief zijn, die samen amper 400 hectare wijngaard exploiteren, hoofdzakelijk gesitueerd aan de voet van de Karpaten.

Met dàt lilliputtervolume kom je natuurlijk niet ver op de exportmarkt.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer