Home Markten Live Netto Sabato

februari 2009

Geplaatst op 27 februari 2009 door Wijntijd 2 reacties | Reageren

Het gele gevaar (deel 2)

Elektriciteit en jonge wijn, zo simplistisch ligt de relatie dus niet.

Eén van de 'bewijzen' voor het (potentieel) succes van deze 'nieuwe' Chinese techniek, blijkt bijvoorbeeld het feit dat er naar verluidt degustaties plaatsgrepen met deze elektrisch gemanipuleerde wijnen en dat - ik citeer letterlijk - zelfs “...een panel van 12 ervaren wijnprofessionals de chemische veranderingen qua mondgevoel en kwaliteit analyseerde in een blindproeverij” en paf stond.

Pardon, 12 ervaren wijnexperts in Zuid-China?

Ik wil absoluut niet discrimineren, maar persoonlijk heb ik al een paar keer met Chinese sommeliers geproefd en ik wik mijn woorden: kwalitatief hebben deze nog een hele weg af te leggen. De doorsnee-stersommelier in China anno 2009 zou volgens mij niet eens aan de bak geraken in een Belgisch mediumrestaurant. Ik besef wel, zo'n (wijn)culturele achterstand kan razendsnel overbrugd worden, maar als ik zo'n vaag degustatieverslag lees, denk ik toch: wiens schoonvader/moeder, zakenrelatie of financier zetelde in dat befaamde 'expertenpanel' om zo een selffulfilling prophecy te bewerkstelligen? Er zijn recent al meer van dergelijke Aziatische 'doorbraken' - denk maar aan het stamcelonderzoek - op ons afgevuurd.

Wetenschap voor beginners

Als ex-vorser heb ik het ook moeilijk met de wetenschappelijke pretenties van deze zogeheten wijninnovatie. Wanneer het namelijk écht om een academisch verantwoord onderzoeksproject gaat, zijn de twee basisregels: repliceerbaarheid en toetsbaarheid. En daar blijf ik voorlopig toch op mijn honger.

Bijvoorbeeld: wanneer worden stalen van zowel de oorspronkelijke basiswijn als de "gemanipuleerde" versie beschikbaar gesteld aan internationale, niet direct betrokken proevers - ik stel me meteen kandidaat! - zodat er objectief kan geobserveerd worden of deze tot identieke proefresultaten komen?

Bovendien, en dat lijkt me ook een lakmoesproef van wetenschappelijkheid: deze elektrische techniek dient niet toegepast op één type wijn, laat staan één druivenvariëteit, maar ook op oudere exemplaren, Franse, Italiaanse, Spaanse, Chileense, Kaapse... versies, jonge zowel als minder recente oogstjaren, met bovendien een diversiteit aan druivenrassen, eikgelagerd of niet.

Want pas dàn, met al deze controlegroepen en referentiewijnen, wordt misschien duidelijk voor welk type 'wijn' deze techniek misschien een bonus geeft. Of commercieel interessant kan worden.

Flutwijn blijft flutwijn

Wat me uit de huidige resultaten evenmin helemaal duidelijk werd, is hoe deze wijnen, na dergelijke drastische elektroschok, evolueren? Blijft die zogezegde 'rijpere neus' en 'vriendelijkere smaak' enkele dagen, weken of maanden? Of gaat het echt om een tijdelijk verschijnsel en keert de wijn na verloop van tijd terug tot zijn oorspronkelijke - lees: ondrinkbare - staat? Of is het proces onomkeerbaar?

Op basis van het materiaal dat slechts met mondjesmaat beschikbaar is, concludeer ik daarom: nog teveel commercieel geblaat en weinig Chinese zijde.

Misschien ligt er effectief wel een commercieel perspectief in het drinkbaar maken van iets te bittere, onrijpe, astringente, rauwe wijnen, die door deze behandeling wat versoepelen en charmanter overkomen.

Maar wat dan nog? Zit de (wijn)wereld daar op te wachten, terwijl er op zoveel productieplekken nog steeds een surplus bestaat van bulkwijnen en ordinaire, ronduit slechtgemaakte producten? Moeten we zo'n rommel dan absoluut opkrikken en drinkbaar maken?

Want een Lafite, Sassicaia, Grange of Vega Sicilia zullen echt niet hun twee jaar (of méér) eiklagering - en daarna 20 jaar of meer flessenveroudering - plotseling vervangen door enkele minuten stroomstoot, om zo tijd, consumenten en vooral geld te winnen.

Wel zijn ondertussen reeds vijf Chinese wijnhuizen gestart met deze elektrische experimenten, wat me niet meteen gerust stelt. Zouden deze nieuwkomers niet liever focussen op het vinifiëren van betere kwaliteitswijn, i.p.v. deze elektrische plastische chirurgie toe te passen?

Deze Chinese 'innovatie' is kortom een kunstgreep voor flutwijnen. En een gemanipuleerde flutwijn blijft een flutwijn.

Tot nader order.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 februari 2009 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Het gele gevaar (deel 1)

Winerack Als u een trouwe Radio1-luisteraar bent, hebt u maandag rond de middag misschien mijn interview gehoord in 'Mezzo', met als thema: wat bekokstoven Chinese wetenschappers nu plots op wijngebied?

Verleden week maakte de chemicus Xin An Zeng, die een onderzoeksteam leidt aan de University of Technology in het Zuid-Chinese Guangzhou, namelijk bekend dat hij een soort deus-ex-machina (uit)gevonden heeft die het rijpingsproces van wijn kan versnellen plus - en hier wringt al een schoentje - de 'harde' kantjes van een cuvée wegslijpen. Zodat zelfs undrinkable plonk als bij mirakel drinkbaar wordt.

Het Chinese wondermiddel: het team jaagt de jonge wijn enkele minuten doorheen een elektrisch veld.

Oxidatie à la carte

Te oordelen naar de schaarse informatie die momenteel doorsijpelt, stelden de onderzoekers een 3 maanden jonge Chinese Cabernet Sauvignon van de Suntime Winery immers respectievelijk 1, 3 tot 8 minuten bloot aan een elektrisch veld, en noteerden ze daarbij sensationele chemische geur -en smaakverbeteringen.

Hun conclusies? Werd de wijnminimalistisch elektrisch behandeld, transformeerden de astringente, harde componenten richting meer mildheid. Wanneer de wijn langer werd blootgesteld aan het elektrische veld, werd het boeket 'rijper' en steeg de complexiteit. De beste resultaten werden bekomen na 3 minuten aan 600 volt per centimeter. Volgens de Chinese bronnen werd de anders vrij rauwe wijn plots evenwichtiger, kreeg een neus van een veel rijper exemplaar, maar bleef toch nog steeds herkenbaar als Cabernet Sauvignon.

Uiteraard betreft het hier geen abracadabra, want eigenlijk imiteren én versnellen deze wetenschappers het 'normale' oxidatieproces in een wijn, waardoor bijvoorbeeld de tanninebitterheid mildert en de secundaire aroma’s vlotter ontplooien.

Het natuurlijke oxidatieproces van een wijn forceren - zelfs de duurste cru ontloopt het niet, maar kan het alleen maar langer uitstellen - is natuurlijk delicaat. Teveel oxidatie leidt immers tot stank: geurimpressies van bloemkolen, broccoli, spruitjeslucht. Een gedoseerde vorm van oxidatie kan echter inderdaad méér boeiende aroma- en smaakdimensies in een wijn vrijmaken, alhoewel dat meestal jaren vat- en flessenveroudering vereist.

Joepie kortom? Helaas, bij zulke meteen wereldwijd circulerende en kritiekloos overgenomen berichten, plaats ik toch graag enkele serieuze vraagstekens.

Nieuw, nieuwer, nieuwst

Zo moeten we elkaar geen doetje noemen: dat wijn 'gemanipuleerd' wordt, is 'des mensens'. Elke cru die we drinken, goedkoop of peperduur, blijkt de resultante van technieken, technologieën, gesofisticeerde vinificatieapparatuur, kersverse wetenschappelijke inzichten en menselijke ingrepen waarvan de vorige generaties niet eens durfden dromen.

Wanneer bijvoorbeeld de druiven plukken? Een vendange verte (groene oogst) toepassen? Ontbladeren om extra zonlicht toe te laten? Ontstelen of niet? Malolactische fermentatie toepassen of eerder vermijden? Hoeveel keer de jonge wijn overpompen zonder dat het fruit veerkracht verliest? Hoe lang op welke - en in welke graad getoaste - eiksoorten laten lageren? Filteren of helemaal niet? Klaren met eiwit of niet?

Het aantal parameters van de moderne oenologie is immers ontelbaar.

Maar bovendien, zelfs deze zogeheten revolutionaire techniek van het 'elektrische veld' om wijn-in-wording te beïnvloeden, is niet echt gloednieuw. Eerder was er al sprake van een onderzoeksgroep in Nieuw-Zeeland, onder leiding van wijnwetenschapper Paul Kilmartin van de Auckland University. Gedurende 12 weken hingen deze onderzoekers koolstofelektroden met heel lage elektrische ladingen in eiken vaten om zo de wijn traagjes - maar objectief véél sneller dan in normale omstandigheden - te laten (aan)rijpen.

Frank Van der Auwera

Lees morgen: Het gele gevaar, deel 2

Geplaatst op 25 februari 2009 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Wijn is toch oké voor de baby

Wijnbaby Het is al een 'oude', maar vaak nog uiterst ontvlambare discussie in medische en politieke kringen: is wijnconsumptie door zwangere vrouwen nu ja dan neen schadelijk voor de foetus?

Het ja-kamp predikt tijdens de ganse zwangerschapsperiode een absolute geheelonthouding, omdat volgens hen wetenschappelijk geen veilige dosis kan berekend worden. Het meer alcoholtolerante neen-kamp daarentegen blijft ervan overtuigd dat een matig verbruik niet alleen onschadelijk is voor moeder en vooral ongeboren kind, maar soms zelfs een aantal positieve gezondheidseffecten kan hebben, bijvoorbeeld op het cardiovasculaire systeem.

Politici mengen zich echter geregeld in dit welles-nietes-debat, vaak heel selectief op basis van slechts enkele studies of rapporten die hun (voor)oordeel bevestigen, wat dan resulteert in verstrengde waarschuwingen op het etiket. Denk maar aan het 'verbodteken' dat nu op bepaalde ruglabels verschijnt.

Nooit méér dan 2 glazen

Een recente Australische studie, uitgevoerd door het Centre for Child Health Research aan de University of WA en gepubliceerd in het British Journal of Obstetrics and Gynaecology, levert echter weer nieuwe munitie voor de verdedigers van een iets meer alcoholsoepele houding.

Dit nieuwe onderzoek, dat 4.700 zwangere vrouwen uit Western Australia nauwgezet opvolgde, concludeert namelijk dat gedoseerd wijndrinken perfect kan. Althans binnen hun definitie van gedoseerd verbruik: maximaal 7 standaardglazen wijn per week, en bovendien nooit méér dan 2 glazen per keer. Het onderzoeksteam ontdekte bij de 4.700 proefpersonen die deze spelregels volgden namelijk geen significante stijging van het risico op vroegtijdige geboortes of gereduceerde groei van de foetus.

De wetenschappers onderstrepen wel het belang van de regel 'nooit meer dan 2 glazen per drinksessie'.

Bij vrouwen die zich zelfs maar één keer 'laten gaan' en meer dan 5 glazen op één avond consumeren, zeker tijdens het begin van de zwangerschap, is de kans op negatieve gevolgen namelijk wél heel reëel. Het zogeheten binge drinking moet dus absoluut vermeden worden.

Maar dat is eigenlijk een open deur intrappen: binge drinking, dé sociale plaag vooral in de Engelse grootsteden, valt ook voor niet-zwangere vrouwen en mannen namelijk altijd te vermijden. Daar zijn géén nieuwe peperdure studies voor nodig...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 23 februari 2009 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

V.S.A.: jonge volwassenen redden consumptie

Youngcouplewine Als we Jon Frederikson, president van Gomberg Fredrikson & Associates, mogen geloven, zal de wijnconsumptie in de Verenigde Staten toch nog blijven groeien. Ondanks de zware recessie en economische malaise die nu alel sectoren treft.

Een misschien verrassende prognose, die hij eind januari uitsprak tijdens het Unified Wine & Grape Symposium in Sacramento (Californië). De reddende engelen van een momenteel bijna stagnerende wijnhandel, zijn volgens Frederikson immers de jonge volwassenen die zich nu en de komende 10 jaar op het wijnpad begeven: “Wine continues to gain traction among American adult consumers – and especially young adults in their 20's – and it is likely that wine consumption will still continue to expand over the next decade” zo klonk het optimistisch.

Slechte signalen

Vreemd inderdaad, omdat de signalen momenteel niet echt hoopgevend zijn. Ook de dorstige Amerikaan beheert zijn wijnbudget strakker en downsized richting goedkopere flessen, terwijl steeds meer staten ondertussen de taksen op wijn drastisch (willen) verhogen om zo het gat in hun budget te dichten. Een fiscale ingreep die echter met grote zekerheid de groei van de wijnconsumptie verder zal vertragen.

Dat er stilaan sprake is van een trendverschuiving en de V.S.A. straks misschien niet langer het lucratieve El Dorado van de internationale wijnhandel is, blijkt ook uit de invoerstatistieken. Zo viel de wijnimport richting de V.S.A. het voorbije jaar zelfs met -2,9 procent terug, waardoor het marktaandeel van de 'vreemde wijnen' kromp tot rond de 30 procent.

Eigenlijk is er momenteel slechts één wijnproducerende natie die écht kan juichen: Argentinië. Argentijnse wijn zag zijn wijnexport naar de V.S.A. het voorbije jaar immers met een sensationele +43,2 procent (in waarde) en +34,1 procent (in volume) aandikken. Vooral Malbec, het rode paradepaardje van Argentinië, kon zijn marktaandeel bij de Amerikaanse wijndrinkers laten klimmen naar een nieuw record: + 60,9 procent qua waarde) en +60,4 procent qua volume.

Horeca slabbakt

De Amerikaanse verkoop van 'wijn van eigen bodem' - voor het merendeel onder een Californisch etiket - bereikte in 2008 weliswaar een nieuw record en piekte tot 316 miljoen kisten/kartons, maar liet daarmee slechts een stijging optekenen nipt onder de 1 procent. Meteen het laagste groeitempo van de totale wijnmarkt sedert het jaar 2000.

Amerikanen, zo blijkt uit de analyse, drinken bovendien ook vaker wijn thuis in plaats van op restaurant: de wijnverkoop in de horeca kromp volgens de eerste schattingen in 2008 zelfs met een ferme -10 à -12 procent.

Hamvraag is dus of experts als Frederikson niet te optimistisch zijn en het belang van jonge consumenten overschatten. De effecten van de economische recessie in de V.S.A. zullen immers pas de komende maanden écht uitdiepen en voelbaar worden, waarschijnlijk met een nieuwe golf besparingen in het wijnrek als gevolg.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 20 februari 2009 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Oorlogswijn onder de hamer

Chevalblanc Op 17 maart eerstkomende veilt het Britse huis Bonhams een zeldzame partij grands crus classés met een 'historisch reukje'.

Op die bewuste datum gaat immers een assortiment prestigieuze flessen onder de hamer, waaronder château Latour, Margaux, Mouton-Rothschild, Haut-Brion, Cheval Blanc en Ausone.

Nu unieke exemplaren die tijdens de Tweede Wereldoorlog veilig verborgen bleven in een kelder op het kanaaleiland Guernsey. De meeste flessen hebben sinds hun levering nooit het eiland verlaten of werden oorspronkelijk zelfs op eiken vat geleverd en vervolgens deskundig lokaal op Guernsey gebotteld. Buitenkansjes kortom voor de liefhebbers van oudere jaargangen Bordeaux.

19de en 20ste eeuw

De meeste crus die straks worden aangeboden dateren uit de jaren '20 en '40 van vorige eeuw, maar in de collectie schuilen ook legendarische Ports uit de 19de eeuw.

Tot de volgens experts meest gegeerde verzamelstukken behoren onder meer 5 flessen château Latour 1926 (schatting: £ 2.000), 8 flessen Mouton-Rothschild 1928, twee dozijn château Ausone uit het millésime 1928 en 9 flessen château Margaux uit 1929. Uit de jaren '40 dateren dan weer andere verborgen juweeltjes, waaronder chateau Haut-Brion 1945, Cheval-Blanc 1947, Sandeman 1945 Port en Taylor 1948 Port. De oudste flessen Port zijn de Harvey's 1897 Special Quality Port en de 1908 Port van dezelfde bodega.

Bakstenen geheim

Deze keldervoorraad was tot op heden in handen van de reeds in 1830 gestichte wijn -en Bucktrout & Co. Bucktrout was namelijk decennialang gevestigd in hetzelfde pand in St. Peter Port, de hoofdstad van het kanaaleiland. Gebouw dat beschikte over een 'geheime', want via een bakstenenmuur architectonisch perfect gecamoufleerde kelderruimte, die bovendien exclusief via een lift toegankelijk was.

Vandaar dat de kostbare flessen tijdens W.O.II ook nooit werden gevonden of ingepalmd door de Duitse bezetters. De bewuste flessen bleven rustig in deze kelder sluimeren tot Bucktrout verhuisde naar meer modernere gebouwen, eveneens gelegen in St. Peter Port. Slopende, kwaliteitsverarmende transporten hebben deze crus in 6 of 8 decennia dus zeker niet meegemaakt.

En zoals we weten: dit soort grands namen met een meerwaarde - namelijk: een specifieke geschiedenis, anekdote of herkomst - verkopen meestal véél vlotter dan hun traditioneel bewaarde collega's. En halen even vaak hogere prijsniveaus.

Benieuwd dus of, zelfs in deze veilingslappe tijden, straks weer records worden afgehamerd.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 19 februari 2009 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Down under: oogst in mineur

Waarschijnlijk hebt u het zich ook reeds afgevraagd: wat effect hebben de catastrofale bosbranden in Australië op het volume van de nieuwe oogst? Op dit moment vallen de gevolgen moeilijk in te schatten, maar feit is dat een andere boosdoener al wél overduidelijk zijn klauw heeft gezet in de kwantiteit en misschien ook kwaliteit van deze jaargang: de hittegolf.

Algemeen wordt dan ook verwacht dat het oogstvolume zo'n 15 procent lager zal uitvallen dan voor de 2008. Een wekenlange hittegolf (met temperaturen die in veel regio's in South Australia piekten rond de 45-48°C), helaas aangevuld met de hevige bosbranden, hebben de druivenprognoses immers serieus teruggeschroefd. Waar in december 2008 nog gerekend werd op een pluk van 1,7 à 1,8 miljoen ton druiven, is er nu sprake van maximaal 1,5 miljoen ton, waarmee de Australiërs dicht aanleunen bij die andere 'kleine' oogsten zoals 2007, 2003 en 2001.

Van -10 tot -50%

Grootste boosdoeners bleven natuurlijk de hitte en droogte, die slechts konden gecompenseerd worden door frequente irrigatie. Veel domeinen kochten dan ook als gek water aan. Toch ziet het plaatje op volumevlak er in veel gebieden rampzalig uit.

In Riverland, thuishaven van vooral betaalbare bulk -en blendwijn, verwacht men een daling van de oogst met -15 tot -20 procent. De Riverina-regio van zijn kant houdt rekening met een iets minder pijnlijke -10 procent qua volume, maar in het opkomende Murray-Darling kampt met zelfs met -30 procent terugval.

Het blijken vooral de zogeheten 'cool climate' regio’s met hun normaliter al gelimiteerde jaarproductie die dit jaar zwaarder werden getroffen. Een gereputeerde wijnappellatie als McLaren Vale bijvoorbeeld houdt zelfs rekening met een quasihalvering van zijn totale oogst. In plaats van de gebruikelijke 65.000 ton druiven zouden er dit jaar maar hooguit 35.000 ton geplukt worden.

Eigenlijk klinken identieke geluiden uit alle voornaamste wijnbouwgebieden, die bijlange na hun oogstgemiddelde niet halen: Yarra Valley (-50 procent), Coonawarra (-40 à -50 procent), Barossa Valley (-20 tot -30 procent), Tasmania (-20 procent) en Hunter Valley (-10 procent) illustreren dat het hier niet om een lokaal fenomeen gaat. De nieuwe oogst zal kwantitatief geen potten breken.

Stijgende prijs, dalende kwaliteit?

Conclusie van deze desastreuze weken, alsof wijnmakend Australië nog niet genoeg problemen te verwerken kreeg?

Eén: het beduidend lagere oogstvolume zal er vermoedelijk voor zorgen dat vraag en aanbod in de Australische wijnindustrie stilaan weer in evenwicht hangen. De geruchten over een nieuw dreigend surplus, die we verleden jaar nochtans frequent hoorden, kunnen gelukkig weer een tijdje de kast in.

Twee: de kans is echter reëel dat we in Europa de komende maanden flinke prijsstijgingen gaan merken voor onze Australische flessen. Vooral voor kwaliteitswijnen uit bekende appellaties waar de volumedaling inderdaad soms spectaculair is, of voor merkwijnen, die hun blends intraregionaal samenstellen met aangekochte druiven. Als de tekorten structureel zijn, zal hun inkoopfactuur serieus aandikken. Net in een fase waar Aussie-wijn - Shiraz op kop - ingeburgerd geraakte op onze Belgische tafels.

Drie: En dan moeten we nog afwachten hoe de kwaliteit van die nieuwe 'vintage' zal worden, want wekenlange stoofhitte met pieken rond 45°C in Zuid-Australië, laten nu niet meteen het beste hopen voor de kwaliteit van deze jaargang.

Het kaf zal dus weer zorgvuldig weer van het koren gescheiden moeten worden als u straks geen plompe alcoholbommen in uw glas wil zien ontploffen...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 17 februari 2009 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Pinot Noir à volonté

Lang geleden dat we nog eens een sappig, kersvers fraudeverhaal konden opschoffelen uit Frankrijk? Dan bedienen we u graag op uw wenken, want uit een recent onderzoek blijkt dat de Amerikaanse markt jarenlang overspoeld werd met 'valse' Vin de Pays d'Oc.

Hoe de fraudecarrousel naaldje tot draadje in elkaar zit, welke nep-origines dan mirakuleus zouden getransformeerd zijn tot Vin de Pays d’Oc of wie de aanstokers respectievelijk figuranten waren, is op dit eigenste moment nog niet geheel duidelijk, maar wel dat zowel individuele wijnmakers, coöperatieven als grote négociants/wijnmakelaars door de inspecties op het matje worden geroepen.

Waar het allemaal om draait? Tussen 2005 en 2008 zou naar verluidt ruim 120.000 hectoliter frauduleus geëtiketteerde landwijn richting de V.S.A. verscheept zijn. Kassa, kassa!

Gulzige Amerikanen

Meer specifiek ging het blijkbaar om de, zeker na de wijnfilm 'Sideways' razend populaire, druivenvariëteit Pinot Noir. Voor deze Pinot Noir wordt in Amerika, zelfs onder het voor ons Europeanen eerder bescheiden landwijnlabel, stukken meer betaald dan voor andere mono-cépages, dus de kassa zal luid gerinkeld hebben.

De fraude werd ontdekt door een paar verstandige inspecteurs, die dit naar de Verenigde Staten geëxporteerde volume Pinot Noir nogal 'verdacht hoog' vonden, in casu 120.000 hectoliter in nauwelijks 4 jaar tijd.

Als we namelijk bedenken dat de hele productie in de Aude-vallei van deze variëteit slechts rond de 50.000 hectoliter per jaar bedraagt, kunnen we de gigantische winstmarges haast al ruiken...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 13 februari 2009 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

De kiwi’s juichen

Buurland Australië zit tegenwoordig met een serieuze (export)kater opgezadeld, maar de Nieuw-Zeelandse wijnindustrie blijft ondertussen op hoog toerental draaien.

Sterker nog: het boekt zelfs een nieuw exportrecord.

Volgens de verse statistieken voerde Nieuw-Zeeland het voorbije jaar voor 904 miljoen dollar wijn uit, een reuzensprong met maar liefst 19 procent. Extra bemoedigend was ook dat de gemiddelde waarde per liter geëxporteerde wijn de hoogte inschoot: van $9.04/liter in 2007 tot $9.15/liter in 2008. Het exportsucces loopt dus hand in hand met een drive richting betere kwaliteit.

Blijven groeien

En zelfs met de toch wereldwijde recessie lijken de positieve vooruitzichten voorlopig niet afgeremd.

Volgens de belangenorganisatie New Zealand Winegrowers zit de kans er dik in dat in het kalenderjaar 2009 eindelijk de kaap van 1 miljard dollar wordt doorboord. En dan te bedenken dat nauwelijks een decennium geleden de inkomsten van deze wijnexport nog lager waren dan die van... uien.

Philip Gregan, chief excutive van de New Zealand Winegrowers, blikt dan ook heel enthousiast richting (nabije) toekomst: "Our success in 2008 is very satisfying and reflects our status as a globally competitive source of world class wines. Growth in the past year has been powered by strong sales in key markets, led by Australia, and increased availability of wines from vintage 2008."

En, voegt hij er aan toe, de economische krimp lijkt voorlopig nog geen greep te krijgen op de Nieuw-Zeelandse wijnuitvoer, ook al wordt de evolutie met argusogen gevolgd.

Want zoals de Aussie-buren momenteel helaas aan den lijve ervaren: het tij kan snel keren.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 12 februari 2009 door Wijntijd 2 reacties | Reageren

Bordeaux: uitstel of afstel?

Bordeaux De primeurcampagne in Bordeaux, waarvan het startschot normaliter in april wordt gegeven, komt steeds meer onder druk.

Nadat eerder in december (zie onze blog: Straks geen Petrus in primeur?) Jean-François Moueix, eigenaar van château Petrus en één van de opinion leaders van de Bordelaise handel, het nut van zo’n vroegtijdige proef -en koopcampagne betwijfelde, krijgt hij nu steun van een eveneens gereputeerde collega. Jean-Guillaume Prats, managing director van de bekende deuxième grand cru classé Cos d'Estournel, eiste onlangs immers eveneens radicale veranderingen in het gangbare primeursysteem.

Tegen de muur

Wat Prats betreft kunnen de klassieke proeverijen-van-het-vat, die elke lente door de domeinen en de Union des Grands Crus de Bordeaux worden georganiseerd voor duizenden vakjournalisten en wijnprofessionals, gerust doorgaan, maar zonder dat - zoals gebruikelijk - de kastelen tegelijk hun primeurprijzen (prix ex. château) bekendmaken.

Die 'naakte' startprijzen zouden volgens Prats pas beter in september worden vastgelegd, in de hoop dat de markt dan wat stabieler is geworden.

Het huidige economische klimaat is momenteel immers zo negatief, zo redeneert hij, dat er slechts weinig kooplustigen zullen opdagen. Bovendien verwacht (of: eist) gans de internationale wijnhandel in deze fase eindelijk eens forse prijsdalingen, zodat de kans groot is dat “...we met ons gezicht tegen de muur zullen lopen” als de prijzen nu moeten vastgeprikt worden, dixit Prats.

Hij hoopt dan ook dat de grote cru's het voortouw zullen nemen in deze nieuwe formule.

Het compromis van Jean-Guillaume Prats kan ondertussen op behoorlijk wat sympathie rekenen onder collega-wijnbouwers en négociants, alhoewel sommigen zich afvragen of het niet beter is de hele primeurrelease naar net najaar te verschuiven, dus ook de bijhorende degustaties.

De Union des Grands Crus de Bordeaux, die jaarlijks instaat voor hetleeuwendeel van deze primeurproeverijen, houdt voorlopig echter het been stijf. Deze belangenorganisatie beklemtoonde opnieuw dat het 'business as usual' zal worden met de Bordelaise primeur, dus in april. Of de châteaux ja dan neen hun primeurprijzen zullen bekendmaken, kan deze Union natuurlijk niet aan de leden opleggen. Dat valt dus nog af te wachten.

De uitstel-bonus

Persoonlijk denk ik ook dat het véél zinvoller is zowel de primeurproeverijen als het lanceren van de startprijzen "en bloc" te verschuiven naar het najaar.

Voordelen te over, zeker voor de Bordelaise domeineigenaars en wijnprofessionals.

Ten eerste: als we de experts mogen geloven, zou dit najaar het scherpste van de huidige mondiale crisis voorbij zijn. Kasteeleigenaars in Bordeaux hopen natuurlijk dat de globale economie en aandelenbeurzen dan reeds dermate hersteld zijn - of tenminste: optimistischer ogen - dat de roep op 'serieuze discounts' zwakker zal klinken. En ze dus hun oogst 2008 niet moeten braderen, ook al betekent het ondertussen dat hun cash flow met enkele maanden vertraging wordt gevoed.

Want vergeet niet: het is boter bij de vis tijdens zulke primeurcampagnes. Wijnhandelaars die op het kasteel partijen Bordeaux 'en primeur' bestellen, moeten tegenwoordig razend snel hun factuur voldoen, ook al wordt de afgewerkte wijn uiteindelijk pas 1 à 2 jaar na datum geleverd.

Ten tweede: dit uitstel geeft de kans aan de wijnmakelaars om hun opgehoopte stocks - hoofdzakelijk van het millésime 2007, dat een barslechte afzet kent - vooralsnog te verkopen, zelfs tegen flinke kortingen. Momenteel vormt dat veelal dood kapitaal.

Ten derde: voor 'overzeese' inkopers, Amerikanen en Aziaten vooral, biedt een primeurproeverij in het najaar ook logistieke pluspunten. Ze kunnen dan in vrij korte tijd zowel deze primeurproeverij meemaken, als de toonaangevende wijnbeurzen Vinitaly (Italië) of ProWein( Duitsland) bezoeken. En dat allemaal in één reis richting Europa.

Vatproeven krijgt meer zin

Ten vierde - en volgens mij is dat het sterkste argument - kan in het najaar de wijn-in-wording veel beter beoordeeld worden. Begin april zijn de wijnen van de kersverse oogst die in primeur op barrique worden geproefd namelijk nog kleuters, aangezien ze vaak nog 1 tot 2 jaar verder moeten verouderen alvorens definitief gebotteld te worden.

Wanneer de primeurdegustaties dus ook naar september of oktober verschuiven, logeert de jonge wijn geen half jaar, maar al bijna een vol jaar op eik, waardoor de fruit- en tanninestructuur en het smaakprofiel véél duidelijker moeten zijn.

Dat moet de accuratesse van de keuze (en de reservatie van de partijen wijn door de négociants en importeurs) een stuk vergemakkelijken.

Om nog te zwijgen van de scores in de toonaangevende nieuwsbrieven en magazines, waarin wijnpauzen -en kardinalen e traditioneel tienduizenden goedgelovige consumenten adviseren op basis van een vatstaal dat nog maar 20 of 25 procent van zijn geboorteproces heeft afgelegd. Bovendien vaak zonder dat de definitieve assemblage vast staat...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 februari 2009 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Feestjes in mineur

Weflogo De voorbije 1 à 2 weken was het al Davos en 'World Economic Forum' wat de klok sloeg in de media. In het Zwitserse wintersportoord Davos verzamelden immers meer dan 40 staatshoofden en regeringsleiders, met in hun kielzog 36 ministers van Financiën, centrale bankiers, circa 1.400 CEO's en een internationaal gekleurd perslegioen.

Na en tussen de debatten over de wereldcrisis -en politiek bleef er uiteraard genoeg speelruimte om deze 'rich and/or migthy' te laten nippen van een exclusief glas wijn.

Tot 40 procent minder omzet

Uit alle getuigenissen en verslagen blijkt echter dat er dit jaar ook in het flessenrek een vorm van besparing en moderatie te merken viel.

Zo serveren financiële instellingen op hun party of etentjes nog maar zelden peperdure Dom Pérignon of Krug, maar werd er dit jaar vaker de democratischer champagnemerken ontkurkt, genre Laurent Perrier. Een ingreep die meteen de drankenfactuur in de luxehotels méér dan halveert. Bij bepaalde gelegenheden werd Champagne zelfs integraal vervangen door een degelijke, maar niet overdreven dure witte wijn.

Samen met de exclusieve Champagnes verdween blijkbaar ook kaviaar van het toneel, nochtans jaren een klassieker in veel menu's. Tophotels in Davos noteerden dan ook dat er tot 40 procent minder werd gespendeerd aan tafelen & wijn vergeleken met vorige edities van het World Economic Forum.

Blijkbaar hebben ook de 'machtigen der aarde' in het snuitje dat perceptie tegenwoordig zeer zwaar weegt. En dat ze niet langer de verkeerde signalen kunnen uitzenden door té luxueus overgoten bijeenkomsten, op een moment dat vrijwel elke overheid miljarden euro's noodhulp in hun markt of sector moet pompen.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer