Home Markten Live Netto Sabato

Geplaatst op 25 maart 2009 door Wijntijd

De aanslag op rosé

Rose Soms vragen we ons toch af: waar is Europa in hemelsnaam mee bezig? Vooral qua wijnbeleid slaat de E.U.-technocraten immers geregeld de bal mis.

Zo accepteert Europa, in ruil voor de copyrights van haar beschermde appellaties in o.a. Australië en de V.S., dat ook de eigen wijnindustrie steeds meer Nieuwe Wereld-technieken toepast (zie bvb. onze blogs Australië: kidnapping van appellaties taboe of Gedesalcoholiseerde wijn mag in E.U. circuleren). Dat wordt in communiqués dan telkens als een overwinning afgeschilderd, maar leidt in de praktijk tot smaakvervlakking en nog méér oenologische manipulatiemogelijkheden. Van een kwaliteitsgericht wijnbeleid op Europees niveau is zelden sprake.

Coupage kan

Want wat anders te denken van het dwaze voorstel dat voortaan rosé het eindproduct mag zijn van 'coupage', dus het à volonté mengen van rode en witte wijn?

Tot op heden absoluut taboe in de Europese wijnkelders, tenzij bij de productie van sommige roséchampagne. Serieuze wijnmakers die kwaliteitsrosé willen maken, kiezen immers bewust voor andere technieken.

Ofwel voor de saignée-methode, waarbij ze het sap van blauwe druiven (rode wijn) in een vroeg stadium van het gistingsproces aftappen, zodat het eindproduct een lichtrode of roze kleur behoudt. Ofwel door gekneusde blauwe druiven kort in contact te brengen met gistende witte wijn, waardoor er eveneens de juiste kleur wordt afgegeven.

Rosé wordt mixdrank

Maar de Europese Commissie, een gezelschap dat natuurlijk dagelijks een glas rosé consumeert (sic), wil met deze decennialange traditie breken en straks ‘coupage’ mogelijk maken.

Met het nogal flauwe argument dat door alleen de geijkte rosétechnieken toe te passen, daarmee de concurrentiepositie van Franse, Spaanse of Italiaanse wijn in nieuwe afzetmarkten zoals China wordt benadeeld.

Vandaar dat straks de mengpot mag worden bovengehaald en rode wijn à volonté aangelengd worden met een dosis witte wijn (of vice versa), om zo tot het kleurtje rosé te komen. Alhoewel, hebt u het al eens thuis geprobeerd? Het resultaat van zo’n mix kleurt meestal oranje en de smaak is zelden overtuigend.

Op 27 april eerstkomende wordt er nochtans over het plan gestemd, dat eind januari al in eerste lezing werd aanvaard.

Maar de voorbije weken groeit de oppositie, vooral vanuit Zuid-Frankrijk. Waar men terecht vreest dat deze versoepeling van het concept rosé zal zorgen voor een tsunami van twijfelachtige, ordinaire mengroseetjes die de échte appellatiewijnen wegdrummen. Want dat die mixrosé's vaak spotgoedkoop zullen worden, staat nu al vast: er zal immers van alles in gestopt worden. Zelfs als men deze nieuwe mixmethode uitsluitend laat toepassen op niet-appellatiewijnen, dan nog zal de markt overspoeld worden door deze gekleurde rommel.

Imago gekelderd?

De timing van de Europese Commissarissen lijkt in ieder geval zwaar fout, want net de voorbije jaren wist rosé zich eindelijk te profileren als een volwaardige kwaliteitscategorie, naast wit, rood en mousserend.

De consumptie ervan piekt en ook op de verwende Belgische markt verschijnen er om de haverklap boeiende, lekkere en vooral authentieke rosé's.

Op dit moment is rosé naar schatting reeds goed voor 20 procent van alle wijn die in Frankrijk verkocht wordt, en wereldwijd draagt nu ongeveer 10 procent van alle wijn een rosélabel.

Een beter imago plus een sterkere marktpositie kortom, die door het hangende voorstel van een stel wereldvreemde, betweterige commissarissen meteen van tafel wordt geveegd.

Ze moesten de Europese Commissarissen verplichten een maand lang uitsluitend deze roze mixrommel te drinken. Wedden dat het voorstel dan geen kans maakt?

Frank Van der Auwera

Reacties

Waar haalt men het eigenlijk ook vandaan om een puur regionale materie (cfr. de "appelations") te laten regelen door een bende Europese buro-technocraten? Ik zie het al voor mij hoe een Fins commissielid zich in dergelijke materie kan inleven zonder de eigen (Finse, hm hm) wijnproducenten (bestaan die eigenlijk?) voor de borst te kunnen stoten. Het aloude gezegde "schoenmaker, blijf bij uw leest" is vandaag meer dan ooit van toepassing en ik hoop dat de producenten van mooie roséwijnen zich niet zullen verlagen tot deze lapzwanstechniek.

Federico,

Ik vrees dat je gelijk hebt...

Overigens, deze blog krijgt volgende week een sequel, want het hele dossier lijkt uit te draaien op een krachtmeeting tussen de Franse wijnindustrie enerzijds en de andere Europese partners.

Frank

Frederico, dit klopt niet helemaal. De AOC-decreten zijn geen europese materie; het SYSTEEM van QWPSRs wel. Dit systeem is geïnspireerd op het AOC systeem dat in Frankrijk is ontstaan. De decreten die het lastenboek van een AOC regelen worden uitgeschreven door de landen en gaan (meestal) uit van de ministeries van landbouw. Ook de regels voor de definiëring van wijn worden op europees niveau uitgevaardigd (het moet gefermenteerde druivensap zijn die...) én de labeling van de wijnen. Voor de rest kunnen de AOCs zo streng zijn als ze willen (rendementen, lagering, druivensoorten, ...). In kort: het is niet omdat Europa zegt dat rosé een assemblage van witte en rode wijn mag zijn dat bvb. het AOC Marsannay Rosé (quasi uniek: een AOC-decreet die betrekking heeft enkel op de rosé wijnen uit een streek, in casu Marsannay) een assemblage van Pinot Noir en Chardonnay zal toestaan.

Deze nuance is correct, maar verandert weinig aan het (indirecte) effect van de Europese bemoeienis: door het tolereren van deze inferieure mengmethode - en andere soms dubieuze technieken - veranderen de marktcondities voor de kwaliteitsgerichte wijnen en appellaties namelijk drastisch.

In het geval van de rosé zal om het even welke appellatie het véél moeilijker krijgen om commercieel tegen de vloed aan nieuw mixrosé te roeien. Mengproducten die haast per definitie stukken goedkoper zullen uitvallen.

De AOC Marsannay Rosé is natuurlijk een buitenbeentje dat, gezien zijn toch beperkte productie en al even beperkt doelpubliek (prijs!), inderdaad niet zal verdwijnen door de Europese regelgeving. De klappen gaan echter in regio's vallen waar rosé een structureel onderdeel van de wijnindustrie vormt, zoals in de Provence.

Frank,

nu ga je wel enigszins in tegen jouw oordeel over de AOCs en DOCs. Als ik mij goed herinner vond je bvb. dat de Barolo's Cabernets moesten kunnen toelaten omdat het de wijnen jong wat toegankelijker maakten en/of voor eender welk ander gustatief element. Blends: perfect toegelaten volgens Brussel, verworpen volgens het DOC Barolo.

De uitkomst: communicatie. Labeling, daar wordt al lang over gesproken.
Maar is een 'aangepaste' labeling voldoende? De consument eist hem wel. Onder het mom Chablis is nietszeggend en Chardonnay wel! Maar is dat zo? Bij een degustatie die ik geleid heb waarbij 8 verschillende Chardonnays geproefd werden bleek dat Chardonnay op het etiket toch ook niet zoveel uitleg verschaft. Wat dan? Op hout gelagerde Chardonnay? In inox vaten gelagerde Chardonnay? Niet echt commercieel (meer) en ook niet veelzeggend. Op Prowein had ik de gelegenheid om een Wooded Chenin Blanc te proeven. Of was het eigenlijk Chardonnay? Helaas kon ik niet echt het verschil maken tussen beiden zo 'wooded' was de wijn.

Moeten we dan de gebruikte technieken op een label plaatsen?
Moet op het etiket worden gedrukt dat deze een rosé d'assemblage is en de andere ene de saignée, de derde de presse en de vierde een vin gris? Wie begrijpt dat? Jij, ik, een aantal andere professionelen - velen van hen weten niet wat een vin gris is.
IT'S TOO DAMN COMPLICATED!
En gelukkig zijn er nog een aantal zoals jij die klaar en helder communiceren over het topic 'wijn'.

De grote differentiator volgens mij?
De handelaar die zijn producenten persoonlijk kent, die weet en heeft gezien van waar de druiven afkomstig zijn en hoe dat ze werden behandeld, in de wijngaard, in de chai. Maar dan zal het beroep enorm moeten professionaliseren. Hierbij kan de consument alleen maar beter van worden. Misschien gaat hij minder drinken omdat de wijnen wat duurder zijn (elke pro zal toch alleen maar echt goede wijnen selecteren). Maar hij is wel zeker van de kwaliteit. Minder drinken om beter te drinken? Daar worden wij allen beter van.

Bottomline: ik maal niet om de europese assemblagerosé. Ik verkoop mijn roze Côteaux d'Aix-en-Provence van het domaine d'Eole rond 10 EUR incl. BTW, 2 à 3 keer duurder dan de eerste de beste rosé (Listel waarschijnlijk) die je in de supermarkt vindt. 100% Bio Ecocert, loepzuiver, koude pré-maceration. Een product, voor een publiek. De assemblagerosé ga je binnen 2 jaar vinden bij Lidl en Aldi rond 2,2 EUR inclusief BTW, exclusief Alka-Seltzer en Rennie. Ook een product, ook voor een publiek, maar een ander publiek.
Noemt men dat niet keuzevrijheid?

Dag Charles,

We zijn het eigenlijk over veel dingen eens, dus uitsluitend drie puntjes op mijn 'i'.

* Wat de Brunello (niet Barolo) betreft heb ik alleen van leer getrokken tegen de houterige houding van het consorzium, dat in volle imagocrisis niets beter weet te bedenken dan 'de controles voortaan te verscherpen'. Terwijl de discussie zou moeten gaan over 'wint of verliest een Brunello als er maximaal 5 procent Cabernet of Merlot wordt bijgevoegd?". Een discussie die me noodzakelijk leek, maar die intern niet eens gevoerd werd. Ik ben dus geen pleitbezorger om de 100% sangiovese-regel kost wat kost te verbreken, maar wél dat er een serieus debat wordt rond gevoerd. En zoals het er nu naar uitziet, komt dat er niet. Business as usual in Brunello.

* Je onderschat toch een beetje het potentiële effect van die mengrosé's. Als ze commercieel inderdaad scoren, verdringen ze op den duur de rosé van honderden kleine wijnbouwers van de markt, vooral Europese. Want het zal dan niet alleen gaan om 2-euro producten in 'den Aldi', maar stilaan ook om assemblageproducten in de 5 à 7-prijsvork (wedden dat die dan 'prestige' of 'réserve' heten?). Of in bag-in-box, waar we nog maar aan de startlijn qua verkoop en populariteit (zeker bij jonge consumenten) staan in ons land. En die duurdere mengrosé's zullen wél in het vlees snijden van de 'authentieke' rosémakers, want dan kom je ook terecht bij andere doelpublieken.

* Professionele wijnhandelaars vormen effectief de beste dam tegen al dat smakengeklungel en ik ben een groot tegenstander om een halve roman informatie op elk wijnlabel te drukken, maar daar wringt precies ook het schoentje. Tussen de duizenden zichzelf als wijnspecialist profilerende Belgen, schuilen er honderden die wél hun winstmarges foutloos uit het hoofd kennen, maar niet de terroirs, stijlen of wijnmakers die ze verkopen. Kortom: de wijnhandel is (voorlopig?) soms even onbetrouwbaar of betrouwbaar als het wijnlabel.

Geachte Heer Frank,
Graag zou ik U als kleine startende wijnimporteur een paar wijntjes willen laten proeven en misschien wel in een van de latere boeken verschijnen B-).
Hoe gaat dit in z'n werk?
Met vriendelijke Groeten
Sven

Beste Sven,

Heel makkelijk : stuur een mail naar frank.van.der.auwera@scarlet.be met daarin je coördinaten en ik speel je alle praktische informatie door.

Een invitatie die trouwens ook geldt voor elke wijnimporteur die a) totaal nieuw in de business is, b) nu pas naar buiten wil komen na jaren van silentium of c) wiens postman of mailserver mijn automatische invitaties richting wijnhandel nooit op tijd bezorgt...

Groetjes,

Frank

Controleer uw reactie

Voorbeeld van uw reactie

Dit is slechts een voorbeeld, uw reactie is nog niet geplaatst.

Even geduld
Uw reactie kon niet geplaatst worden. Volgende fout deed zich voor:
Uw reactie werd geplaatstPlaats nog een reactie

De letters en cijfers die uw invoerde zijn niet correct. Probeer het nog een keer.

Uw reactie wordt zo dadelijk geplaatst. Om spam op onze blogs te voorkomen dient u echter nog eerst de letters en cijfers die u in onderstaande afbeelding ziet in te voeren.

Is deze afbeelding moeilijk leesbaar?Maak er dan een nieuwe aan.

Even geduld

Laat een reactie achter

Onze blogs

Meer
Related Posts with Thumbnails