Vino Nobile zwaar onder vuur

Wijnminnend Italië heeft weer zijn volgende welles-nietes discussie die de gemoederen verhit. Nu eindelijk de Brunello-kater verteerd lijkt, ligt een andere Toscaanse herkomstbenaming onder vuur. Ditmaal niet door fraude-inspecteurs of officiële waakhonden, maar door honderden bloggers en wijnliefhebbers die vinden dat er gesold wordt met een andere grote appellatie, namelijk Vino Nobile di Montepulciano.

Tot 30 procent internationale druiven

De inzet van dit conflict? Een voorstel van het locale consorzio (de belangenvereniging) om voortaan het percentage 'internationale' druivenvariëteiten in Vino Nobile op te drijven van de nu getolereerde 20 procent tot straks 30 procent.

Dat veel puristen en gewone amateurs bij zo'n bericht hun haar uittrekken, kan ik begrijpen.

Ten eerste is een klassieke Vino Nobile di Montepulciano haast synoniem voor Sangiovese, of Prugnolo Gentile zoals de variant hier lokaal bekend staat. Om momenteel recht te hebben op de officiële appellatie, moet een wijnmaker minimal 70 procent Prugnolo Gentile als ruggengraat in zijn mix gebruiken. Dit kan hij dan aanvullen met maximaal 20 procent Canaiolo Nero en tot maximaal 20 procent andere, internationale druivenrassen zoals Cabernet sauvignon, Merlot of Syrah.

Maar als het hangende voorstel van het Consorzio wordt aanvaard, is de kans groot dat deze globetrottende druiven véél dominanter in de eindblend- en smaak gaan worden, ten nadele van de autochtone variëteiten. En zo de authenticiteit en terroirkoppeling van veel Vino Nobile verbreken.

Lof der zotheid

Ten tweede: wat wil het Consorzio nu eigenlijk bereiken met zo'n dwaas voorstel? Er bestaat toch al een officiële formule om zo'n Italiaans wijntype te vinifiëren waar internationale variëteiten het mooie weer maken, namelijk de 'super Toscanen'? Wie zich niet gelukkig voelt met het keurslijf van de D.O.C. kan toch desnoods een I.G.T.-wijn produceren? Waarom moet Vino Nobile dan in dezelfde vijver vissen en zijn eigenheid prijsgeven?

Terwijl de hele heisa van het voorbije jaar in Brunello di Montalcino nota bene precies ging om een handvol procenten méér of minder van deze internationale druivensoorten, wil Vino Nobile plots de rem loslaten en tot 30 procent streekvreemde variëteiten tolereren.

Begrijpe wie begrijpe kan. Ik kan maar één ding concluderen: in veel van die Consorzio's zitten blijkbaar vertegenwoordigers die acuut last krijgen van vroegtijdige dementie. Wie immers een sterk wereldmerk wil ondergraven, is het toch niet waard om in zo'n belangengroep te zetelen?

Frank Van der Auwera

Drinken we straks goedkopere bourgogne?

Ook al is de crisis in de Côte d'Or schijnbaar (nog) minder groot dan in en rond Bordeaux, alleen al door het verschil qua schaalgrootte en productievolume, toch is de boodschap duidelijk: ook Bourgogne zal stilaan zijn prijzen moeten afremmen en aanpassen aan de slechtere economische context.

Daar is nu zelfs het officiële orgaan B.I.V.B., het Bureau Interprofessionnel des Vins de Bourgogne, het over eens.

De cijfers liegen dan ook niet. De wereldwijde verkoop van Bourgognewijn kreeg rake klappen: - 30 procent tijdens het eerste kwartaal in de 'big markets' de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk en een wereldwijde terugval van zo'n -11 procent.

Vooral de serieuze daling in het V.K. en de V.S.A. baart Bourgogne zorgen. Wanneer we bedenken dat dit dynamische duo goed is voor ruwweg 45 procent van de totale jaarlijkse Bourgogne-export - en bijna 1 op de 2 flessen die in de Côte d'Or wordt geproduceerd effectief voor de uitvoer bestemd is - zien we meteen de dramatiek van deze evolutie.

Het zou wel eens een zwart jaar kunnen worden voor Bourgogne.

Bourgogne is redelijk gebleven

Vanwaar deze plotse krimp qua verkoop? Er liggen verschillende verklaringen voor de hand.

Het prijsopzwepend effect van de kwantitatief kleine oogst 2008 bijvoorbeeld lijkt nu helemaal uitgewerkt, terwijl het komende millésime 2009 er voorlopig prima uitziet, ook qua verwacht volume. Er zal dus straks méér Bourgogne op de markt komen dan nu het geval is, wat toch de prijzen kan drukken. Bovendien wordt de economische crisis nu pas écht voelbaar, waar deze in 2008 nog enigszins werd gecamoufleerd door de prima verkoopresultaten van de eerste jaarhelft.

Ook volgens Pierre Henry Gagey, president van het B.I.V.B., zijn het vooral deze twee variabelen die van 2009 een eerder moeilijk afzetjaar maken voor zijn regio. Met prijsdalingen, ook voor grands crus, als noodzakelijk kwaad.

Er is trouwens nog een derde variabele in het spel: tot nu toe bleek de thuismarkt voor Bourgogne vrij stabiel, maar nu ook in Frankrijk de crisis verdiept, wordt in dit segment de komende maanden eveneens een flinke terugval van de verkoop voorspeld.

Pierre Henry Gagey blijft dus realistisch, alhoewel hij een sneer naar de concollega's uit Bordeaux niet kan nalaten: “Ik heb niet de indruk dat de toestand de voorbije maanden verbeterd is. Misschien zien we pas tegen eind 2009 weer een heropleving? Maar alle factoren bij elkaar geteld, denk ik dat we het jaar zullen afsluiten met een daling van minus 15 tot 20 procent in de verkoop van Bourgogne (...) Onze klanten zullen dan ook prijskortingen verwachten, ook al zijn we de voorbije jaren veel redelijker gebleven dan in Bordeaux, waar de prijsstijgingen soms echt gek bleken.”

De 'Jacob's Creek'-generatie

Dit 'nieuwe realisme' in Bourgogne speelt zich natuurlijk af tegen een hele specifieke context: het steeds verder afbrokkelen van het wijnimago en de tot voor kort dominante marktpositie van Frankrijk in de wereld.

Verleden jaar duikelde de export van Franse wijn in zijn totaliteit immers met maar liefst -12 procent volgens Euromonitor International en de prognoses voor dit jaar zien er niet veel rooskleuriger uit.

Kernprobleem blijft dat Franse wijn, zeker in de traditioneel sterke Angelsaksische afzetmarkten, moet opboksen tegen de 'Jacobs Creek generation', nieuwe wijnconsumenten die opgegroeid zijn met de soms meer flashy en trendy merken uit Australië, Argentinië, Chili of Californië. Veel jonge wijndrinkers hebben geen enkele voeling of traditie meer met de Franse wijnen, laat staan de dure grands crus, die door de hoge koers van de euro nog eens extra concurrentienadeel oplopen. In een cruciale exportmarkt als Groot-Brittannië bezetten wijnen van de Nieuwe wereld nu reeds dik de helft van alle verkochte witte, rode en rosé-wijnen in de rekken.

Zelfs in Frankrijk viel de wijnconsumptie van 'eigen wijnen' in 2008 terug met -1 procent. Geen wonder dat zelfs een sterappellation als Bourgogne nu dus in het tegenoffensief trekt en prijsdalingen niet langer uitsluit. De soms sterk tuimelende primeurprijzen van hun neefjes in Bordeaux zullen ongetwijfeld veel ogen in Beaune geopend hebben...

Frank Van der Auwera

Britten blijven dol op wijn

Recessie of geen recessie, volgens alle marktstudies is 'wijn' dé absolute voorkeursdrank in het Verenigd Koninkrijk. Een recente studie in opdracht van de Wine and Spirit Trade Association (WSTA) gaf aan dat met name witte wijn er de 'number one drink of choice' is.

In het algemeen stipten één op de drie inwoners van het Verenigd Koninkrijk die alcohol consumeren (34 procent) wijn als hun favoriete drank aan, gevolgd door één op vier (27 procent) die zich als bierliefhebbers outten en één op vijf (20 procent) die sterker spul verkiezen.

Sterker nog: wanneer de respondenten concrete categorieën moeten kleven op de drank die ze geregeld drinken, zet ruim de helft van alle volwassenen (54 procent) witte wijn in pole position, gevolgd door bier (48 procent), rode wijn (47 procent) en rosé (35 procent).

De wijnhegemonie wordt zo nog een stuk duidelijker.

Wijn klopt bier

Dat wijn zo razend populair is over het kanaal, vertaalt zich ook in de kwaliteiten die men er deze drank toedicht. Want op dat vlak scoort wijn eveneens torenhoog en is bier andermaal de grote verliezer. Wijn staat immers aan de top als perfecte drank bij lekker eten (89 procent), in termen van 'smaak' (77 procent), plus als drank om zich relax te ontspannen zonder dat er noodzakelijk bij getafeld moet worden (75 procent).

Concurrent bier kan wijn maar op één dimensie overtroeven: als topdrank voor 'outdoor occasions'. Daar scoort onze hopdrank 75 procent, tegen 'slechts' 69 procent voor wijn.

De conclusie is dus één grote ode aan de wijn, ten nadele van de bierconsumptie. Of zoals Brian Howard van Wine Intelligence, het onderzoeksbureau dat deze studie in opdracht uitvoerde, het droog verwoordt: “This survey provides the most up-to-date and possibly the most comprehensive picture of who drinks what across alcohol categories in the UK. One thing is clear: wine is a strong and stable fixture in UK adult social life.”

1.300 hectare eigen wingerd

Maar onze Albionezen hebben wijn niet alleen als favoriete importdrank omarmd, maar bovendien zijn ze qua wijnproductie op eigen bodem aan een serieuze inhaalbeweging bezig. De totale oppervlakte wijndruiven in het Verenigd koninkrijk groeide tussen 2004 en 2008 immers met ruim 45 procent, tot 1.106 hectare gecultiveerde wijngaard.

Volgens dezelfde statistieken van het Department for Environment, Food and Rural Affairs, op basis van data verzameld na de oogst 2008, steeg ook het aantal officieel geregistreerde 'vineyards' tot nu 416. Met andere woorden: zonder rekening te houden met de wijngaarden die reeds aangeplant werden, maar nog niet effectief in productie zijn. Het reële wijnareaal in het Verenigd Koninkrijk. zal dus eerder tegen de 1.250 à 1.350 hectare aanleunen.

Die extra aanplant werd vooral uitgevoerd door de druivenleveranciers van de twee grootste Britse wijnproducenten, Chapel Down en Nyetimber. Maar er duiken eveneens geregeld nieuwe marktspelers op, zoals supermarktketen Waitrose, dat aan hoog tempo percelen met Chardonnay, Pinot Noir en Pinot Meunier aanlegt op het eigen Leckford Estate in Hampshire. Eén trend is echter duidelijk: het Verenigd Koninkrijk gokt qua aanplant momenteel sterk op druivenvariëteiten zoals Chardonnay en Pinot Noir, die de ruggengraat vormen van hun steeds populairder wordende ‘sparklings’. 

Naar schatting 40 procent van de totale aanplant in het V.K. is nu reeds bestemd voor de productie van Britse mousserende wijnen. Britse bubbels die steeds vaker in de prijzen vallen en soms zelfs authentieke Champagne naar de kroon steken in wijncompetities. 

Frank Van der Auwera

Sopexa becijfert de wereldwijnmarkt (2)

De 'Wine Trade Monitor' van Sopexa biedt echter ook een populariteitspoll inzake variëteiten en wijncategorieën. Ook hier een aantal duidelijke trends in de 16 onderzochte markten:

Qua specifieke wijntypes:

• Rosé ziet zijn populariteit nog groeien: 25 procent van de ondervraagden verwacht dit jaar namelijk een flinke stijging in de verkoop van dit wijntype
• De grootste roséoptimisten zijn te vinden in het Verenigd Koninkrijk, Denemarken, Nederland, de V.S.A. en Canada.
• Ongeveer een kwart van de respondenten ziet eveneens een positieve evolutie voor de verkoop van organische wijnen (25%). Een verrassend hoog percentage, aangezien wereldwijd het aanbod van dit type wijnen op hooguit 2 à 3 procent wordt geschat.
• De grootste vraagstijgingen voor organische wijnen worden verwacht in Canada, Japan, de V.S.A., Denemarken en Nederland (29+ procent)
• Ook varietal wines (dus wijnen van specifieke druivenvariëteiten, zoals monocépages) worden internationaal gezien als één van de groeimarkten. Dat is vooral zo in Indië, Singapore, Duitsland, de V.S.A. en het Verenigd Koninkrijk (45+ procent)
• De populariteit van deze productcategorieën gaat echter niet ten koste van A.O.C. (of A.O.P.) wijnen, dus crus met een beschermde herkomstbenamingen. Er is eerder sprake van complementariteit. De vraag naar deze appellatiewijnen zal dit jaar vermoedelijk nog gevoelig aandikken in Azië (in het algemeen), Denemarken, België (!) en Canada (19+ procent).
• Pikant detail: het marktpotentieel van 'low alcohol wines' werd door de respondenten in de 16 landen heel laag of zelfs als nihil ingeschat.

Qua druivenrassen:

• Cabernet Sauvignon (rood) en Chardonnay (wit) blijven met kop en schouders de populariteitskampioenen onder de druivenvariëteiten, met een score van respectievelijk 82 en 72 procent.
• Deze twee toppers worden qua internationale populariteit gevolgd door een tweede groep, met scores die schommelen tussen de 44 à 59 procent: Merlot, Pinot Noir, Sauvignon Blanc en Syrah.
• In een derde schil, die door 20 à 30 procent van de respondenten wordt geciteerd, situeren zich Malbec, Pinot Gris en Riesling.
• Tenslotte worden ook enkele potentiële nichevariëteiten aangestipt: Tempranillo, Grenache en Chenin Blanc.

Qua prijsgevoeligheid:

• De zogeheten low -en midrange geprijsde wijnen domineren ruim (met respectievelijk 71 en 67 procent) de premium of superpremium cuvées wanneer de wijnhandelaars internationaal kijken naar de verwachte vraag(stijging).
• Er is echter sprake van soms frappante verschillen tussen de 16 onderzochte markten.
• De onderzoekers identificeerden een aantal duidelijke lageprijs-landen: het Verenigd Koninkrijk de V.S.A., Canada, Singapore, Rusland en Indië
• Daarentegen is er ook sprake van uitgesproken premium-georiënteerde markten: China, Hong Kong, Singapore en Taiwan. Opvallend: Singapore scoort hoog in beide niches..

Frank Van der Auwera

Sopexa becijfert de wereldwijnmarkt (1)

Straks begint in Bordeaux weer het grote commerciële orgasme dat 'Vinexpo' heet, een toonaangevende wijnbeurs die nog steeds duizenden professionelen in en rond de gekende châteaux aanzuigt.

En ook al heeft dit salon al wat van zijn invloed verloren aan (Duitse, Italiaanse, Britse,..) concurrenten, haakten bovendien geregeld Nieuwe Wereld-producenten af als exposant (bvb. Nieuw-Zeeland), werd er een paar jaar geleden zelfs zwaar geblunderd met Zuid-Afrika (de wijnleveringen voor het gastland geraakten niet tijdig doorheen de douane!) en bijt de crisis natuurlijk ook diep in de beschikbare budgetten, toch blijft het nog een must.

Ook Sopexa, het Franse marketingagentschap voor landbouwproducten en vooral wijn, kapitaliseert op deze internationale belangstelling en lanceert ter gelegenheid van Vinexpo een grootscheeps wijnsurvey. Onder de noemer 'Wine Trade Monitor' werd namelijk een studie uitgevoerd bij 1.400 respondenten, verspreid over 16 landen met als kernvragen: hoe ziet de internationale wijnmarkt er volgens deze wijnprofessionals momenteel uit? In welke richting evolueert ze? Waar situeren zich potentiële groeiniches?

Bedoeling is dat dit survey vanaf nu jaarlijks wordt gerepliceerd, zodat trendvergelijkingen over langere termijn mogelijk worden.

Wijnverkoop zakt (nog) niet in elkaar

En alhoewel de resultaten van deze 'Wine Trade Monitor' officieel pas op 24 juni e.k. tijdens Vinexpo worden vrijgegeven tijdens een speciaal seminarie in Bordeaux, sijpelden toch al een aantal cijfers binnen. Cijfers die alleen slaan op de verkoop van 'stille wijn', dus niet op mousserende wijn of distillaten.

Ook op ons computerscherm kwamen ze terecht. We zetten enkele frappante bevindingen op een rijtje:

Qua algemene wijnverkoop:

• 51 procent van de professionele respondenten noteerde in 2008 een groei qua wijnverkoop en bij 2 procent stabiliseerde het cijfer. Kortom: bijna 3 op 4 voelde over het voorbije jaar dus nog niet echt de crisis.
• Bijna de helft (48 procent) bleek bovendien vrij optimistisch over de verwachte verkoop over heel 2009.
• Dit optimisme kleurt echter wel heel verschillend naargelang de diverse landen.
• De meest optimistische wijnhandelaars zaten in China, Nederland, Indië, Hong Kong én België (!).
• De grootste pessimisten daarentegen werden genoteerd in Taiwan, Rusland, Denemarken, Zwitserland en de V.S.A.

Frank Van der Auwera

Cheval Blanc : kassa! Kassa!

Een paar dagen terug kon u in deze kolommen lezen hoe er bij Sotheby's Londen op 17 juni een werkelijk verbazingwekkende verzameling château Cheval Blanc onder de hamer ging (zie Legendarische Cheval Blanc te koop).

Uniek, want voor het eerst werd er rechtstreeks uit de eigen kelderreserve van het domein geput, dus met flessen die in optima forma verkeerden omdat ze nog nooit werden vervoerd. Ruim 1.000 exemplaren vanaf het millésime 1900, waaronder ook een vertikale reeks van tientallen jaargangen, werden door dit bekende veilinghuis met veel tamtam op de markt gezet.

In De Tijd van 17 juni, uren voor de veiling plaatsgreep, heb ik daarover een artikel gepubliceerd, waar mijn voorspelling luidde: “De kans dat deze historische flessenverzameling ook historische prijzen haalt, is dus reëel. Sotheby’s blijft nog bescheiden en verwacht een totaalopbrengst rond de 350.000 euro. Maar het zou ons persoonlijk niet verbazen wanneer deze raming vlot doorbroken wordt. Investeerders, speculanten en liefhebbers hebben hun smaak in (exclusieve) wijn duidelijk nog niet verloren.”

Blijkbaar had ik toen een directe lijn met een orakel want uiteindelijk werd de ganse collectie, inclusief de zogeheten buyer’s premium die de kopers moeten toeleggen op het basisbedrag, afgehamerd op maar liefst 772.030 Britse Pond. Omgerekend aan de dagkoers circa 907.000 euro of zowat het 2,6-voudige van de oorspronkelijke expertschatting. Zonder B.T.W. tussen haakjes.

U weet ons te vinden wanneer u ook eens zo'n schat in de eigen kelder ontdekt. We zullen dan eens opnieuw over onze kristallen bol wrijven...

Frank Van der Auwera

PS: Wie de individuele prijzen per lot wil bekijken vindt die hier.

Wijn Made in Hong Kong

Wil u een sterk staaltje van hoe perceptie in de wijnbusiness commercieel gretig wordt gebruikt, zelfs op het absurde af? Wat dacht u van wijnen 'Made in Hong Kong'?

Inderdaad, u hoeft er de wijnwereldatlas niet op na te slaan: tot nader order bezit Hong Kong echt géén wijngaarden, maar dit 'Made in Hong Kong'-wijnlabel is het geesteskind van de 8th Estate Winery. Die bottelden nu hun eerste assortiment HK-wijnen, gevinifieerd van per schip aangevoerde, ingevroren druiven uit diverse landen.

Eens gearriveerd in de ex-kroonkolonie, gebeurt het hele vinificatieproces (vergisting, opvoeding, blenden) effectief in de winery, in dit geval installaties ondergebracht in een magazijn.

Verrassingseffect

Zopas ging dan de eerste 'oogst' de deur uit. Met veel succes overigens, want naar verluidt vond al vlotjes 60% van deze lading kopers. In de praktijk gaat het om een uitgebreid gamma rode wijnen (Merlot, Cabernet Sauvignon,..), witte wijnen (Sauvignon blanc, Chardonnay,…) én ijswijn, samen goed voor een productie van nu 100.000 flessen.

Eén ding pleit wel in het voordeel van 8th Estate winery. Ze labellen netjes de herkomst van hun druiven. De eerste lading bevat namelijk uitsluitend druiven uit Washington State (V.S.A.), terwijl voor de 'oogst' 2008 het druivenmateriaal in Italië werd ingekocht.

Voorlopig heeft winery director Lysanne Tusar geen ambities om deze 'Products of Hong Kong' ook richting Europa te verschepen. Gemikt wordt exclusief op de Aziatische wijnmarkt, op dit moment zelfs puur de thuismarkt. Voor deze eerste productlancering gebeurt de afname namelijk haast uitsluitend door locale restaurants en hotels.

Maar natuurlijk ligt de lat op termijn hoger en lonkt men naar het Chinese vasteland, waar een toenemend aantal jonge professionals steeds meer wijn consumeren. En deze cuvées, die het vooral van hun perceptie en verrassingseffect moeten hebben, kaderen perfect in het imago dat Hong Kong zich begint aan te meten: dé wine hub worden van Azië.

Frank Van der Auwera

Australië wil afslanken

De voorbije maanden hebben we soms met verbazing gekeken hoe de Australische wijnbusiness van de ene ramp in het andere probleem verzeilde: tegenvallende export, bosbranden, waterschaarste, dalende druivenprijzen, overproductie,...geen plaag werd hen bespaard.

Terwijl in het voorbije decennium Australië, zeker qua marketing, door vriend & vijand werd benijd. En zelfs de benchmark werd van een moderne, gezonde wijnindustrie.

Geld van de overheid nodig

Aan het stilaan dikke boek ‘Down-Under in een Dip’ werd onlangs echter een nieuw hoofdstuk toegevoegd. De meest invloedrijke wijnbelangengroepen, waaronder Wine Australia en de Winemaker’s Federation of Australia, trekken nu immers aan de bel bij de federale overheid voor…. financiële steun.

Ze hengelen naar fondsen waarmee ze hopen mensen te ondersteunen om de wijnindustrie te verlaten. Volgens deze verenigingen is de Australische wijnbusiness immers overvol en moet haar slagkracht herwinnen. Ze sleutelen dan ook aan een ‘verantwoord downsize-programma’ dat nog deze zomer aan de federale regering wordt voorgelegd.

Een stijlbreuk, want tot nu toe ontving de Australische wijnindustrie geen rechtstreekse financiering van de federale overheid, maar door de recente knelpunten - met name overproductie plus de constante droogte in wijnregio’s in het binnenland - wil men nu de tering naar de nering zetten. En waarschijnlijk stilletjesaan meer subsidiekranen van de overheid opendraaien...

Frank Van der Auwera

Eurocraten halen bakzeil

Een mens zou op den duur nog geloven in de Europese democratie! Nog maar pas hadden we het over de Europese Commissie en haar voorstel, dat kaderde in haar grote hervormingsplannen van de wijnindustrie, om voortaan ook rosé via een simpele mengtechniek van rode en witte wijn te tolereren.

Wat meteen een storm van protest losweekte, vooral bij wijnbouwers en hun belangenorganisaties in Frankrijk, maar tevens in Spanje en Italië (zie De Aanslag op rosé en Europese wijnmakers willen geen snertrosé). Die spraken van een catastrofe, verregaande industrialisatie van de rosé, teloorgang van een wijncultuur en dreigend job -en imagoverlies.

Het lobbycircus draaide meteen op volle toeren.

Gezond verstand zegeviert

En met succes, want zopas raakte bekend dat het voorstel in de prullenbak verdwijnt. De Europese commissaris voor Landbouw, Mariann Fischer Boel, stelde immers dat ze het mengverbod zal behouden: “De voorbije weken werd het duidelijk dat de meerderheid in de wijnindustrie gelooft dat het opheffen van deze ban om te blenden het imago van de traditionele rosé zwaar zou beschadigen (...) Ik ben altijd bereid om te luisteren naar sterke argumenten en dat is waarom ik nu ingrijp.” Alleen voor Champagne, waar deze blendtechniek wél toegelaten is, blijft binnen Europa de uitzondering gelden.

Wat mij betreft een prima beslissing van de Europese Commissie, maar wat me in heel deze heisa wel opviel is de soms hatelijke toon in veel Britse media en blogs. Blijkbaar kunnen, deze van nature toch eurosceptici die alles wat uit Brussel of Straatsburg komt met weinig sympathie bekijken, het moeilijk verkroppen dat de 'Fransozen' een overwinning behalen.

Zo lazen we in één medium (we bedekken de naam met de mantel der liefde): “They (= de Franse wijnbouwers) claimed that it would mean a catastrophe for rosé wines. Why it would be so horrible was difficult to understand (...) Now we are waiting for the producers to start campaigning for a change in the rules in Champagne. Or was it simply a way to try and protect one's position against evil new competitors?”.

Neen, dan liever de conclusie van Xavier de Volontat, president van de Franse wijnbouwersvereniging AGPV: “We zijn opgelucht dat Brussel akkoord gaat om de Europese wijnmaakexpertise te verdedigen en niet de commerciële overwegingen.” Ik hoop wél dat we deze expertise ook zullen (blijven) proeven in de 'authentieke' Europese rosé...

Frank Van der Auwera

Europese wijnmakers willen geen snertrosé

Een paar weken geleden trokken we hard van leer tegen de voorgestelde verruiming van het concept 'roséwijn' door de Europese Commissie (zie De aanslag op rosé). Vanuit de invalshoek: toelaten dat rosé voortaan gedegradeerd wordt tot een verfdoos van wijntypes door wit en rood te versnijden, leidt eerder tot kwaliteitsinflatie dan tot kwaliteitsverbetering.

En met zo'n gesjoemel is noch de Europese consument, noch de Europese wijnproducent gebaat.

Verontwaardiging alom

Op een onlangs in Brussel gehouden colloquium - symbolisch georganiseerd recht tegenover de kantoren van de Europese Commissie en haar bureaucratie - , kwamen Spaanse, Franse, Italiaanse en Zwitserse roséproducenten en hun vertegenwoordigers stapels argumenten en bezwaren aandragen rond dit dossier. En bleek dat wij hier in deze blogs helemaal op de identieke golflengte zitten van veel wijnmakers, want het zijn echt niet alleen 'de Fransen' die in de tegenaanval gaan m.b.t. deze rosézwendel.

Eigenlijk waren alle sprekers het ontroerend roerend eens: een einde maken aan het momenteel geldende verbod op het versnijden van witte en rode wijn tot roséwijn zonder geografische aanduiding is niet alleen nonsens, maar kan bovendien faliekant aflopen voor dit specifieke marktsegment, dat nu net al jaren probeert een beter kwaliteitsimago te ontwikkelen.

"Het voorstel van de Europese Commissie is onaanvaardbaar. De producenten van rosé hebben de voorbije jaren tijd noch moeite gespaard om een edel en duidelijk kwaliteitsvol product tot stand te brengen dat een groot succes kent", dixit Xavier de Volontat, voorzitter van AGPV (Association française Générale de la Production Viticole). En hij krijgt meteen steun: "Wat de Commissie voorstelt, is regelrechte misleiding van de consument, aansporing tot namaak én een ontsporing van de wijnbouw en de wijncultuur naar een industriële logica die wij afwijzen", benadrukt Jean-Jacques Bréban, voorzitter van CIVP (Conseil Interprofessionnel des Vins de Provence) en tevens voorzitter van de Fédération du négoce de Provence. De regio die, tussen haakjes, commercieel flink zal bloeden als dit dwaze rosévoorstel 'wet' wordt in Europa.

Alle Europese wijnneuzen in één richting

Volgens alle aanwezigen wordt een authentieke roséwijn immers geboren uit maceratie (weking) en kan het nooit een subproduct zijn. Absoluut géén mix van rode en witte wijn, maar een volwaardig wijntype, in casu het resultaat van een specifieke en complexe eigen vinificatiemethode.

Ook Pasquale De Meo, directeur van FEDERDOC (Italiaanse federatie van wijn met herkomstbenaming en geografische aanduiding), laat geen ruimte voor twijfel: "De roséwijn die volgens de huidige regels van de Europese Unie wordt geproduceerd, is een echt kwaliteitsproduct. De Commissie noemt zichzelf voortdurend voorstander van kwaliteitsproductie. Ze schermt daarvoor met de hervorming van de Gemeenschappelijke Ordening van de Wijnmarkt (2008) en de publicatie (op 28 mei) van een mededeling over de toekomst van het kwaliteitsbeleid. Het wordt tijd dat ze haar engagement hard maakt. Welnu: als deze vergunning de illustratie is, gaat de Europese Commissie lijnrecht in tegen haar eigen doelstellingen.”

Klare taal, die ook door zijn Zwitserse collega Claude Bocquet-Thonney, voorzitster van de ASVEI (Association Suisse des Vignerons Encaveurs Indépendants), wordt geformuleerd: "Indien dit voorstel wordt goedgekeurd, zal dat zeer ernstige gevolgen hebben op economisch vlak, voor de werkgelegenheid en de ruimtelijke ordening in zeer vele regio's binnen de EU, maar ook in bepaalde derde landen (zoals Zwitserland) waar de productie van roséwijn in zeer ruime mate bijdraagt tot de dynamiek van de wijnfilière”.

Op een moment dat hele Europa naar de stembus is gegaan, neemt de Europese Commissie wel een heel zware gok, meent ook Fernando Prieto Ruiz, voorzitter van de CECRV (Conferencia Espanola de Consejos Reguladores Vitivinicolas): "De Europese Commissie zou er goed aan doen te tonen dat ze wel degelijk bereid is te luisteren naar vakmensen en consumenten. Een Europa dat dicht bij de burger wil staan, moet weigeren de reputatie van Europese producten en tradities te grabbel te gooien ten bate van het liberalisme. De belangen van de producenten stemmen hier perfect overeen met de wensen van de consumenten. Europa moet dit respecteren".

Grote belangen op het spel

Conclusie van dit conclaaf? De Europese roséproducenten vragen met klem het plan, om rosé voortaan ook als 'cocktail van wit en rood' te aanvaarden, in te trekken en het verbod op versnijding te handhaven. Wat geen grote juridische ingrepen vereist, tussen haakjes, want het volstaat dat de Europese Commissie haar ontwerp van reglement op de wijnbereidingsprocédés op dit punt aanpast.

Maar hoeveel eensgezindheid ook en hoeveel petities er momenteel ook in Europa circuleren, het blijft natuurlijk kantje-boordje, want de lidstaten moeten zich uiterlijk op 19 juni definitief uitspreken over dit voorstel.

De belangen die ondertussen in de weegschaal liggen zijn wel gigantisch groot, zeker nu de rosé als productcategorie al enkele jaren aan populariteit wint, vooral bij een jonger en vrouwelijker publiek.

Rosé vormt vandaag 8% van de wereldwijde wijnproductie en 9% van de wijnconsumptie. Ongeveer driekwart ervan wordt bovendien in Europa geproduceerd volgens de 'Organisation Internationale de la Vigne et du Vin'. Als Europa toch koppig doorgaat met dit plan, zal vooral de Franse wijnindustrie bloeden. Frankrijk is de belangrijkste producent ter wereld van roséwijnen, met 5,9 miljoen hectoliter in 2006, of 29% van de wereldproductie, vóór Italië (4,5 miljoen hectoliter), Spanje en de Verenigde Staten (3,8 miljoen hectoliter elk).

Frank Van der Auwera