Rioja laat nieuwe druiven toe

Jarenlang werd er over gebakkeleid, met soms flinke ruzies tussen 'puristen' en 'vernieuwers', maar uiteindelijk hebben deze laatste bodegas dan toch aan het langste eind getrokken: voortaan maken Chardonnay en Sauvignon blanc ook deel uit van de druivenfamilie die in de appellatie Rioja officieel wordt toegelaten. Druivenfamilie die tot op heden bestond uit de klassieke tiercé Viura, Malvasiea en Grenache blanc.

Zopas kregen immers zes nieuwe druivenvariëteiten groen licht van de officiële instanties.

Naast het bekende globetrottende duo Chardonnay en Sauvignon Blanc kunnen binnenkort ook (de Argentijnse) Torrontès, Verdejo (nu vooral een zaak van Rueda), Tempranillo blanco en Maturana blanco in witte appellatiewijnen gebruikt worden. Voor rode wijnen kregen ook de rode Maturana en Maturana Parda een fiat.

Toch drempels ingebouwd

Niet dat daarmee meteen een radicale stijlverandering in de Rioja te verwachten valt, want de 'gepromoveerde' druivenvariëteiten mogen maximaal 2.000 hectare van de Rioja-aanplant bestrijken.

Bovendien werden er nog andere restricties opgelegd. De nieuwkomers mogen evenmin solo gebotteld worden (dus: straks geen 100% exclusieve Sauvignon-blanc cuvée onder Rioja-vlag) en in een blend mogen ze evenmin een meerderheidsaandeel krijgen.

Frank Van der Auwera

Dieven met goede smaak

Diefstal moet je natuurlijk altijd streng afkeuren, maar één pluim kan je de flessenboef en zijn bende in Parijs wel meegeven: hij heeft tenminste smaak. Of kent zijn (dure) klassieken.

Zopas arresteerde de Franse politie immers een wijndief, toen hij met maar liefst 262 grands crus classés - marktwaarde grosso modo rond de 250.000 euro - met zijn camionnette op weg was naar zijn thuisbasis Colombes, gelegen in de Hauts-de-Seine. De 44-jarige man in kwestie had blijkbaar kort daarvoor deze toch wel gerenommeerde flessencollectie meegepikt uit de wijnkelder van Le Carré des Feuillants, een met twee Michelin-sterren uitgerust luxerestaurant hartje Parijs (Rue de Castiglione), geleid door de befaamde chef Alain Dutournier.

Een restaurant dat wijd en zijd bekend staat voor zijn prestigieuze, loodzware wijnlijst, met daarop ruim 3.200 (!) flessenalternatieven, in prijs opklimmend tot 7.000 euro voor een Romanée-Conti.

Bende van de grands crus

Gezien de uiterst professionele wijze waarop de alarminstallaties onklaar waren gemaakt - en de geblindeerde deuren moeiteloos gekraakt - is er volgens de inspecteurs waarschijnlijk sprake van meerdere daders en wordt er dus nog steeds gezocht naar medeplichtigen.

Deskundig zeker, want alhoewel het restaurant in kwestie met alle technische alarmsnufjes was beveiligd, slaagden de daders erin maar liefst 130 elektrische -en telefoonkabels te neutraliseren. En zo ongestoord hun slag te slaan.

Dat de man na zijn prestigeklus desondanks werd geklist, had vooral te maken met een eerder golf van gelijkaardige luxediefstallen in Parijs, waardoor een speciale cel tegen het banditisme een oogje in het zeil hield en zelfs de man in kwestie wekenlang observeerde.

Want deze Parijse luxewijndiefstal is zeker niet de eerste in zijn genre de voorbije maanden. Medio maart dit jaar bijvoorbeeld kreeg ook de delicatessenzaak Hédiard, gesitueerd op de place de la Madeleine, dezelfde flessenrover(s) over de keldervloer, die op identieke wijze te werk gingen.

De bende maakte toen grands crus voor 300.000 à 400.000 euro buit, plus de brandkast.

Als het in Parijs druppelt...

Dat het wel degelijk om dezelfde man of bende 'met de dure smaak' gaat, is ondertussen zo klaar als een klontje.

In het voertuig van de gearresteerde vonden de agenten namelijk zowel de handschoenen als de stoorzenders voor de telefoon -en alarminstallaties. En bij een daaropvolgende inval in een naburige garage ontdekten de onderzoekers reeds 300 geroofde flessen grands crus, die zowel afkomstig bleken van de diefstal bij Hédiard, als van een gelijkaardige buit uit het restaurant van Michel Rostang. Rostang die tussen 21 en 29 juni jongstleden eveneens tot twee keer toe nachtelijke bezoekers in zijn etablissement kreeg. Ook een deel van de flessen van Dutournier werden naar verluidt reeds gerecupereerd.

Nu maar duimen dat de rage deze zomer niet overwaait naar Brussel, Kortrijk, Brugge, Antwerpen of Gent...

Frank Van der Auwera

Engelse bubbels krijgen nieuwe erkenning

Of u nu ja dan neen gelooft in de doemscenario's rond de opwarming van de aarde en de implicaties daarvan op de rangorde tussen de wijngebieden en appellaties - Chianti die dan noodgedwongen in Bourgogne wordt gemaakt wegens te heet en te droog in Toscane, het koele Scandinavië dat op wijngebied the next big thing wordt en heel het Europese zuiden dat alleen nog zonresistente Shiraz en Grenache zal produceren - , één trend is er nu toch al: de sparkling wines uit Engeland liggen in het brandpunt van de belangstelling.

Al minstens 1 à 2 jaar worden regelmatig speurneuzen van de voornaamste Champagnehuizen gesignaleerd die in Zuid-Engeland zoeken naar mogelijke wijngaarden om er - Ooit? Snel? - mousserende wijn te produceren. Voorlopig zijn de grondprijzen van zo'n Britse wijngaarden inderdaad nog maar een fractie van deze die in Reims of Ay dienen betaald, maar bevatten zij vaak wel de identieke kalkrijke terroirs die één van de cruciale succesvariabelen van de Champagnestreek vormden.

Het Britse wijnareaal groeit dan ook uiterst vinnig, vooral dan de aanplant die bestemd is voor hun bubbels (zie ook Britten blijven dol op wijn). Bubbels die tussen haakjes ook in vergelijkende blinddegustaties vaak enorm sterk uit de hoek komen.

Geloof in Engeland

Het is dan ook geen grote verrassing dat eveneens andere wijninvesteerders dan de bekende Champagnemerken deze dagen in Engeland rondsnuffelen. En deze keer gaat het echt niet om een Klein Duimpje, maar over de 'wijnbaas' van AXA, de bank -en verzekeringsgigant die eerder al een indrukwekkende wijnportefeuille uitbouwde.

AXA heeft namelijk belangen in onder meer Bordeaux (Château Pichon-Longueville Baron in Pauillac, Petit Village in Pomerol,...), Hongarije (Disznókó) en Portugal (Quinta do Noval in de Douro), maar Seely richtte nu 'ten persoonlijken titel' Seely & Coates Wines op.

Christian Seely is echter wel de man die, na de pensionering van de legendarische Jean-Michel Cazes in 2000, de verantwoordelijke werd voor AXA-Millésimes, het wijnpatrimonium. Hij tekende deze joint venture wel als een onafhankelijk project, maar het is duidelijk dat de groepsnaam en het imago van AXA op dit initiatief afstraalt. En waarschijnlijk ook de financiële ruggensteun kreeg.

In concreto gaat het om een nog relatief kleine wingerd in Hampshire - 5 hectare Pinot Noir en Duitse druivenvariëteiten -, maar er werden reeds 7 hectare met Chardonnay en Pinot Noir bijgeplant. De productiecapaciteit wordt geschat op zo'n 60.000 à 70.000 flessen op jaarbasis.

De eerste mousserende producten zouden nog dit jaar gevinifieerd worden en tegen Kerst 2011 vrijgegeven worden. Champagneconsultants adviseren ondertussen zijn echtgenote (een ervaren wijnmaakster in de Graves) bij het belletjesproces.

Straks geen succes of een overrompeling: met dit project staat Engelse schuimwijn nog maar eens met rode stip op de internationale wijnkaart.

Frank Van der Auwera

Alsace Grand Cru: commerciële catastrofe op komst? (deel 2)

De briefschrijvers (zie blog van gisteren) verwijzen hierbij naar een studie die nog in januari dit jaar werd uitgevoerd en waaruit bleek dat ruim 8 op de 10 'retailers' (83 procent) het zich niet konden voorstellen om voortaan Alsace Grand Cru te verkopen zonder dat er een specifieke druivenvariëteit op het flessenlabel gedrukt staat. Terroir én druivenras zijn voor deze wijnprofessionelen uit de handel, net zoals voor de meeste wijnmakers, onlosmakelijk aan elkaar gekoppeld.

Eén van de geciteerde handelaars, een belangrijke Amerikaanse importeur van Elzasser grand crus, stelt zelfs onomwonden dat etiketten zonder druivenras “kill Alsace stone dead”. Want: “Ik ben niet zinnens om alle 51 bestaande grand cru wijngaarden met hun specifieke druivenvariëteiten uit mijn hoofd te leren” klonk het laconiek.

Bij het A.V.A. blijft men voorlopig nog op de vlakte. De reacties die toch lekken, lijken eerder op een regeringsonderhandeling: “verandering is noodzakelijk”, “het debat is nog maar net begonnen” en “alle 51 grands crus zullen hun mening kunnen ventileren alvorens we naar het I.N.A.O. stappen met ons advies” klinkt het in de wandelgangen. Te interpreteren als: “laat ons gerust, we zullen wel zien hoe straks de wind waait!”.

Louter een prijzenkwestie?

Alleen A.V.A.-directeur Frederic Bach kwam nog met een vorm van verklaring af. Hij argumenteert dat méér focus op het terroir voor een Grand Cru ingefluisterd werd door klachten vanuit de lokale wijnbusiness. Een Elzas Grand Cru realiseert immers qua verkoopprijs doorgaans maar een fractie van een Grand Cru uit de Bourgogne. Waarom? Als straks dan nog wijnen met één druivenras uit andere werelddelen op de markt komen, vermindert de commerciële waarde van de Elzasser cru's nog eens. Dus daarom wil het A.V.A. het terroir belangrijker maken dan het druivenras.

Kortom: hier is in essentie een louter financiële logica in het spel. Want waarom kan niet én het terroir meer in the picture komen, maar tegelijk het druivenras een prioritaire vermelding behouden?

Wat mij vooral ergert: zo wordt weer een stukje historiek ondermijnd door Europese/Franse regelneven, die het blijkbaar niet in het snuitje hebben dat de verwarring bij veel internationale consumenten al groot genoeg is.

En dat het nu écht niet de periode is om alle bestaande, vaak prima functionerende, praktijken en regels voor een appellatie in vraag te stellen. Zeker niet voor een wijnland als Frankrijk, dat commercieel al genoeg bloedt...

Frank Van der Auwera

Alsace Grand Cru: commerciële catastrofe op komst? (deel 1)

Een tijdje geleden meldden we reeds dat het absoluut geen komkommertijd is in de Elzas-regio (zie De Elzas in het verweer), maar dat het er integendeel broeit. De aanleiding? Het feit dat door de Europese wijnhervorming, die per 1 augustus e.k. van kracht wordt, het voortaan ook toegelaten is dat tafelwijnen de naam van de (dominante) druivenvariëteit op hun label afdrukken.

En laat die cépage-identiteit nu precies dé commerciële joker zijn, die de A.O.C. Alsace al decennia - met veel succes overigens - uitspeelt op de wereldmarkt.

In onze vorige blog wezen we al op de inconsequentie van de reactie door de lokale wijnboeren op deze hervormingen. Hoe wil men in de Elzas hemelsnaam voortaan alle specifieke druivenvermeldingen op het label in de Franse wijnhandel verbieden, terwijl ondertussen scheepsladingen Chileense, Spaanse, Kaapse of Australische concurrenten Europa binnenvloeien?

Laten we concluderen: op dat vlak slaan de Elzas-wijnbouwers de bal volledig mis. En is hun respons louter corporatistisch geïnspireerd.

Terroir contra druif

Maar er is meer aan de hand. En we moeten de Elzassers, die bekend staan als een koppig volkje, in een ander dossier wél gelijk geven. Bij de laatste algemene vergadering van de koepelorganisatie L'Association des Viticulteurs d'Alsace (A.V.A.), waarop zo’n 350 wijnbouwers aanwezig waren, zat het er weer bovenarms op, maar ditmaal ging het ook over de specifieke reglementering voor de regionale Grand Cru-status. Een kwaliteitscategorie die goed is voor zo’n 4 procent van de jaarproductie, verdeeld over 51 ‘terroirs’.

De wijnbouwers waren namelijk ziedend dat, wanneer alle (Europese én Franse) hervormingen en plannen effectief doorgaan, voortaan de Alsace Grand Cru wijnetiketten nog uitsluitend hun specifieke terroir mogen vermelden, maar niet langer de variëteiten zoals Riesling, Pinot Gris of Gewürztraminer.

Vooral A.V.A.-president Gérard Boesch, tevens vicepresident van het Institut National des appellations d’Origine I.N.A.O., kreeg het hard te verduren. Hem werd namelijk verweten dat door deze geplande veranderingen een regelrechte commerciële catastrofe dreigt voor deze grand Cru-status.

Hij kreeg onder meer een brief overhandigd, ondertekend door honderden wijnmakers - waaronder ook wereldberoemde namen als Laurence Fallet van het Domaine Weinbach, Olivier Humbrecht van Domaine Zind Humbrecht of Pierre Heydt Trimbach van het Maison Trimbach - waarin gewaarschuwd wordt dat het schrappen van de druivensoort op deze Grand Cru-labels voor grote verwarring zou zorgen bij de internationale consument. Met tuimelende verkoopcijfers als direct gevolg.

Frank Van der Auwera

Lees morgen: Alsace Grand Cru: commerciële catastrofe op komst? (deel 2)

Nieuwe Wereld bundelt de krachten

Net op het moment dat we goedgelovig dachten dat de verschillen tussen de zogeheten ‘Nieuwe’ en ‘Oude’ Wereld stilaan hun nut hadden verloren - de vinificatiepraktijken, de druivenvariëteiten en zelfs de focus op herkomstbenamingen, terroirs en locaties zijn in beide hemisferen nagenoeg identiek geworden - dreigt er  toch een nieuwe breuklijn tussen beiden te ontstaan.

Eentje die zich dan wel puur afspeelt op het vlak van de marketing en promotie.

Medio juli raakte namelijk bekend dat een groep van Nieuwe Wereld-wijnlanden een ‘New World Alliance’ zal vormen, in casu een specifieke marketingstrategie waarmee ze volgend voorjaar met toeters & bellen willen uitpakken tijdens het belangrijke wijnsalon Prowein (Düsseldorf, Duitsland).

Ambitie van deze coalitie is om marketinggewijze een tegenoffensief te starten tegen de (verwachte) verscherpte Europese competitie, in de wetenschap dat de Europese Unie volop bezig is diverse hervormingsplannen door te drukken.

Zo hopen deze Nieuwe Wereldwijnlanden, die natuurlijk ook in veel afzetmarkten elkaars verbeten concurrenten zijn, toch hun gezamenlijk marktaandeel in de wereldhandel te verruimen. Want er bestaat toch nog zoiets als een ‘Nieuwe Wereld-gevoel’.

Prowein wordt lakmoestest

Maken voorlopig deel uit van het clubje: Argentinë, Californië, Chili, Nieuw-Zeeland en Zuid-Afrika. Opvallende afwezige blijft voorlopig Australië, dat blijkbaar nog teveel verdiept is in de eigen structurele zorgen om zich nu al te engageren in zo’n alliantie. Ongetwijfeld zullen er achter de schermen serieuze gesprekken bezig zijn om ‘down under’ toch tot dit informeel pact te laten toetreden, want het zou zeker de geloofwaardigheid ten goede komen. Australië is immers, tot voor kort, altijd al dé marketingkampioen geweest op wijngebied.

Het idee om zo’n grensoverschrijdende coalitie te vormen is echter beslist  niet gloednieuw. Dergelijke discussies laaien namelijk altijd weer op wanneer er een nieuwe (tweejaarlijkse) Vinexpo in Bordeaux wordt georganiseerd, voorlopig toch nog één van de belangrijkste trefpunten voor de internationale wijnbusiness.

Dan blijkt immers telkens dat bepaalde producenten uit de Nieuwe Wereld ostentatief hun kat sturen naar deze toch nog belangrijke wijnbeurs, ofwel bij de belangrijkste internationale wijnhandelaars stiekem polsen of er niet beter een ‘ New World Wine Fair’ moet plaatsgrijpen als concurrent voor Vinexpo. Vorig jaar leidde zo’n peiling zelfs haast tot een rechtszaak ingespannen door de organisatoren van Vinexpo, die zo’n beurs in dezelfde periode niet zagen zitten. Pas op het laatste nippertje werden de plooien toen gladgestreken.

Hopen op groepskorting?

Deze spanning tussen de ‘Oude’ en ‘Nieuwe’ Wereldwijn bouwt zich met andere woorden al editie na editie van Vinexpo op, maar krijgt nu blijkbaar toch vorm in een eerste concreet initiatief, ook al gaat het nog om een broze LAT-relatie tussen concurrenten en voorlopig duidelijk meer ideeën dan acties. 

Benieuwd wat er in maart volgend jaar dus concreet uit de bus rolt. En of het niet louter een drukkingsmiddel wordt om de (inderdaad vaak overdreven hoge) exposantenprijzen van internationale wijnbeurzen naar beneden te krijgen. Want tenslotte zit op dit moment elke wijnproducerende natie, binnen en buiten Europa, met dezelfde structurele problemen opgezadeld.

Frank Van der Auwera

V.S.A.: luxewijnen krijgen een dreun

Als pionier/voorvechter voor scherpe prijs/kwaliteitwijnen, zou ik eigenlijk blij moeten zijn met het nieuws, maar het verontrust me ook: in de Verenigde Staten, tot voor kort (en volgens sommige analisten: nog steeds) dé sleutelmarkt voor de wereldwijde wijnverkoop, ziet de niche van de locale luxewijnen er momenteel zwarte sneeuw.

Duur is zuur

Veel van de Amerikaanse (lees: Californische) high-end wijndomeinen voelen plotseling hoe zelfs gefortuneerde c.q. koopkrachtige consumenten serieus besparen op hun budget voor deze prestigecuvées.

Een op het eerste gezicht nochtans paradoxale evolutie, want uit alle recente cijfers blijkt  dat er nog nooit zoveel wijn werd gedronken in de V.S.A. als ooit in de recente geschiedenis. In het eerste kwartaal van dit jaar steeg de totale wijnverkoop in de V.S.A. immers met 5 procent qua volume.

Toch blijkt dat de perceptie van de slechte economie en hardnekkige recessie veel consumenten tot een substitutiegedrag stimuleert: ze stappen namelijk massaal over richting laag- en middengeprijsde flessen en zijn plots veel kritischer wanneer het om flessen boven de 25 USD of meer betreft.

Dat marktsegment zag tijdens het eerste kwartaal van 2009  krimpen met maar liefst -12 procent. Om die drempel te overschrijden moeten ze écht wel overtuigd worden door een in hun ogen betrouwbare gids of goeroe. Spontaan zullen ze echter steeds minder snel tot een aankoop van deze duurdere producten overgaan.

Anders dan vorige recessie

Vooral de modieuze of trendy wineries in Napa Valley of Sonoma County met hun gezochte luxecuvées - gezocht dankzij de topscores van Robert Parker, Wine Spectator, Decanter,… - voelen deze weken dat de vraag naar hun prestigewijnen vertraagt of zelfs serieus terugloopt. Soms gaat het zelfs om een krimp van 30 à 40% in hun jaaromzet.

Voor velen is die ommekeer nochtans een complete verrassing, omdat tijdens vorige recessieperiodes dit Amerikaanse topgamma nagenoeg onaangetast zulke minicrisissen doorspartelde.

Maar nu liggen de kaarten blijkbaar anders geschud. Met als gevolg dat een groeiend aantal flink in de prijskaartjes snijdt of nieuwe distributiekanalen probeert de benutten. Veel boutique wineries beginnen nu ook met online diensten zoals Facebook of Twitter om meer (nieuwe) consumenten te bereiken. En ook veel retailers en distributeurs hun bestellingen van deze luxewijnen schrappen of beperken, tenzij ze met kortingen van 20 à 30% in de rekken kunnen belanden die rechtstreeks naar de klant toe worden vertaald.

Bovendien lijden ook de voornaamste afnemers van deze topcuvées - de luxerestaurants - momenteel structureel klantenverlies, omdat Amerikanen momenteel veel minder buitenshuis gaan tafelen. Ook daar lopen de bestellingen van luxewijnen dus gevoelig terug. Steeds minder klanten zijn immers bereid 200 of 300 USD op restaurant neer te tellen voor een (overigens succulente) fles wijn.

Wanneer wordt het beter?

Al deze factoren resulteren in een toestand waarbij de cash flow van veel wijndomeinen deze maanden een flinke knauw krijgt, na jaren van steile hausse. Velen vragen zich bovendien af: hoe kunnen ze de komende jaren, in de veronderstelling dat de economie terug opveert, hun sterk afgeprijsde cuvée opnieuw naar het oorspronkelijke prijsniveau tillen, zonder dat de consument steigert?

Vandaar dat volgens de geruchtenmolen er al een aantal wijnhuizen in Californië in de vitrine staan en er de komende maanden ook steeds vaker mergers & acquisitions in deze sector zullen plaatsgrijpen.

Ook andere signalen wijzen op een verslechterende (structurele) context voor Amerikaanse luxewijnen. Tijdens de voorbije Auction Napa Valley, de toonaangevende liefdadigheidsveiling in Californië en hét sociale wijnevent van het jaar, werd er voor 5,7 miljoen USD wijn afgehamerd.

Een flink bedrag, dat echter schril afsteekt tegen de 10,4 miljoen USD die moeiteloos vorig jaar werd geregistreerd.

Frank Van der Auwera

De Russen en hun wijndorst

De Russische wijndrinkers, wat moeten we er in hemelsnaam mee aanvangen?  Nog maar 1 à 2 jaar terug werden ze nochtans op de handen gedragen door Europese wijnproducenten, Bordeaux en Champagne op kop.

Tijdens de primeurcampagnes in Bordeaux voor de 2005 en 2006 werden de Russische inkopers zelfs als absolute VIP’s met alle égards behandeld. Idem dito in Champagne: het C.I.V.C. (Comité interprofessionnel du vin de Champagne) verspreidde voorjaar 2008 nog triomfantelijke perscommuniquées, waarin werd aangekondigd dat Rusland in de Top Tien was doorgestoten van de grootste champagneafnemers.

Eventjes op de rem

Maar zomer 2009, met alle consequenties van de financiële en economische crisis eindelijk heel scherp en duidelijk in beeld, is er van dat ongebreideld enthousiasme niet veel meer over. Tijdens de voorbije primeurcampagne in Bordeaux blonken ‘de Russen’ bijvoorbeeld uit door hun afwezigheid.

Eigenlijk maken veel Europese wijnproducenten nu mee wat de Cubaanse suikerproducenten na het uiteenvallen van de U.S.R.R. aan den lijve ondervonden: een schijnbaar florissante en vanzelfsprekende afzetmarkt valt plots (gedeeltelijk) weg. Zelfs de honderden dollarmiljardairs in Rusland verloren een flink stuk van hun fortuin.

Maar toch blijft Rusland natuurlijk, alleen al door zijn rijkdom qua grondstoffen en zijn omvangrijke bevolking, een potentieel lucratief afzetgebied voor veel wijnproducenten. Zij het een markt met heel specifieke kenmerken en consumptiepatronen.

Moskou en Sint-Petersburg de max

Om te beginnen: wijnconsumptie is absoluut geen ‘nieuwigheid’ in Rusland, maar blijkt wel enorm geconcentreerd tot twee metropolen, namelijk Moskou en Sint-Petersburg. Een belangrijke drempel voor de wijnexport richting Rusland is natuurlijk het taxatiesysteem voor de invoerders: geëxporteerde wijn wordt er namelijk op vier verschillende manieren getaxeerd en de red tape rond deze invoer kan soms afschuwelijk (lang) aanslepen.

Een recente survey, verricht door Wine Intelligence, toont echter aan dat het groeipotentieel er nog heel dynamisch is: sinds 2003 groeide de wijnimport er immers met 12 procent, alhoewel de wijn van eigen bodem er voorlopig nog een marktaandeel behoudt van bijna tweederde (65 procent).

De middenklasse, dé doelgroep die wijn als lifestyleproduct maar al te gulzig omarmt, neemt echter continu toe. En dus ook het potentieel voor wijnimporteurs.

Die evolutie wordt trouwens ook geïllustreerd door het aantal gespecialiseerde wijnwinkels die overal in Moskou en Sint-Petersburg als paddenstoelen uit de grond rijzen en zich vooral toespitsen op een high-spending publiek.

Andere trend: alhoewel supermarkten er nog niet de impact op de wijnverkoop hebben zoals in andere Europese landen, zijn ze momenteel toch goed voor ongeveer de helft van alle wijnvolume die voor thuisgebruik wordt aangekocht.

Straks een renaissance?

Een paar andere sleutelcijfers uit deze studie illustreren eveneens dat Rusland inderdaad een groeimarkt blijft voor wijnconsumptie. Het potentieel is immers nog onderbenut:

• Russen drinken gemiddeld per capita zo’n 6 liter wijn op jaarbasis, dus ruwweg zo’n kwart van wat de doorsnee-Belg door zijn keelgat giet.
• In Moskou en Sint-Petersbrug drinken de koopkrachtige consumenten vooral wijn in de thuissfeer, bij de maaltijd.
• Rosé wordt enthousiaster gedronken in Moskou dan in Sint-Petersburg, waar dan weer witte en mousserende wijn meer populair blijken.
• Moskovieten kopen proportioneel gesproken meer hun wijn in de supermarkt dan de wijnliefhebbers in Sint-Petersburg, maar dat heeft vermoedelijk meer te maken met het aanbod aan vestigingen in de hoofdstad.
• In 2007 werden er naar schatting 70 miljoen kisten/kartons wijn geconsumeerd, wat objectief beschouwd toch véél belangrijker is dan bijvoorbeeld China, waar zoveel industry watchers op kicken.
• Volgens marketingstudies kan het potentiële wijnpubliek in Rusland geraamd worden op 30 miljoen consumenten.

Toch wel veelbelovende cijfers die de onderzoekers laten besluiten: “Russia is a market in which consumers are prepared to pay for quality and prestige, and which could pay dividends for any wine exporter prepared to invest time and money”

Maar precies geduld en geld zijn twee elementen die in deze crisistijden schaars zijn...

Frank Van der Auwera

Prosecco heeft zijn D.O.C.G. te pakken

Het Consorzio per la Tutela del Vino Prosecco di Conegliano-Valdobbiadene heeft eindelijk zijn slag thuisgehaald: vanaf 1 augustus promoveert de Prosecco-wijn uit deze D.O.C-zone effectief tot het nec plus ultra, namelijk de D.O.C.G.-status.

Waarbij de ‘G’ staat voor Garantita, op papier het allerhoogste trapje in de officiële wijnhiërarchie binnen Italië. Een welgekomen beslissing nadat nog vrij recent zelfs in Duitsland gesjoemeld werd met Prosecco-druiven (zie Prosecco made in Germany), die het imago van de totale productie alleen maar verder besmeurde.

Beter beschermd

De nieuwe D.O.C.G. zal, zoals verwacht (zie Prosecco triomfeert en promoveert), de doopnaam Conegliano-Valdobbiadene dragen en alle mousserende producten zullen op hun wijnetiketten voortaan de terminologie 'DOCG Conegliano Valdobbiadene Prosecco Superiore’ dragen.

Concreet betekent deze erkenning dat, toch zeker in theorie, de betere Prosecco-producenten, meer wettelijke bescherming genieten tegen imitatoren, zowel binnen als buiten de Europese Unie. Want zoals reeds eerder in deze rubrieken vermeld, zullen Prosecco-makers buiten de D.O.C. of D.O.C.G. vanaf 1 augustus e.k. de druivenvariëteit voortaan moeten aanduiden als ‘Glera’, een voorganger van de Prosecco-druif.

Prosecco op het label wordt voor hen echter absoluut taboe.

Duidelijker kwaliteitsbeeld

Dat het Consorzio zo lang geijverd heeft voor dit exclusieve copyright, is eigenlijk logisch. Toen de beschermde herkomstbenaming voor Prosecco in 1969 een feit werd, bestreek de hele productiezone nauwelijks 15 dorpen die zich situeerden tussen de (kleine) steden Conegliano en Valdobbiadene. Maar gezien de enorme populariteit van Prosecco (en de soms heel variabele kwaliteit helaas), wordt dit wijntype nu in een véél groter productiegebied gevinifieerd.

Zodat de ‘elite’ zich opnieuw commercieel moest profileren tegenover de ‘massa-Prosecco’ en de grote variatie qua stijlen en prijsvorken.

Frank Van der Auwera

A.O.C. Cocaïne

Neen, we gaan geen flauwe toespelingen maken op bepaalde wielrenners in de Tour de France - de verleiding is nochtans groot - , maar feit is dat de Bulgaarse wijnbusiness andermaal een belabberd imago krijgt. Ook al heeft ze er in essentie niets mee te maken. Hopen we...

Waar draait het allemaal om? Bulgaarse douanebeambten - blijkbaar dan toch niet van het slag dat totaal illegaal tegen clandestiene betaling doktersbriefjes eist van toeristen dat ze vrij zijn van de Mexicaanse griep, alvorens ze in hun land toe te laten -hebben immers enkele dagen geleden een partij van minstens 700 liter vloeibare coke aangeslagen. Cocaïne die braafjes verpakt was in zo’n 1.000 flessen ogenschijnlijk onschuldige wijn.

10 miljoen euro straatwaarde

Geen akkefietje, want deze vloeibare, sterk geconcentreerde coke bezit volgens voorzichtige schattingen een straatwaarde van zeker 10 miljoen euro.

Geen wonder dat de Bulgaarse douane-instanties, weliswaar geruggensteund door de U.S. Drug Enforcement Administration (DEA) deze partij ontdekten, want de container werd geladen in Bolivia en vervolgens via Chili verscheept, waarna hij in beslag werd genomen in de haven van Varna aan de Zwarte Zee, met als bestemming de rest van (verslaafd) Europa.

Toch maar eventjes dubbel opletten wanneer u straks een ‘Bulgaarse’ (Boliviaanse? Chileense?) Merlot of Cabernet ontkurkt: als u begint te hallucineren of meteen de koersfiets opspringt voor een ‘spontane’ oefenrit van minimaal 200 km, hebt u misschien zonder het te beseffen toch een van deze cokeflessen te pakken…

Frank Van der Auwera