Catalaanse wijn in de ban van bio

De Spaanse wijnbusiness, en meer specifiek de Catalaanse, heeft natuurlijk al langer een paar belangrijke ecologische pauzen in huis. Zowel de bekende Torres-familie als Albet i Noya, pionieren al geruime tijd op het vlak van duurzame wijnbouw, waarbij de lokale flora en fauna zoveel mogelijk ongemoeid worden gelaten en alle chemische hulp -of bestrijdingsmiddelen absoluut taboe zijn. Ook zonne-energie, waterrecuperatie en afvalrecyclage behoren tot de 'vaste waarden' van deze bodegas.

Een derde groei in acht maanden

Maar blijkbaar zijn ze niet langer roependen in de woestijn, want zopas maakte de CCPAE, zeg maar de Catalaanse raad voor ecologie in de landbouwproductie, bekend dat er wel degelijk schwung zit in de bio-vriendelijke wijncultuur.

Volgens berekeningen van deze organisatie zou de oppervlakte van de biologische gecultiveerde wijnbouw in nauwelijks acht maanden tijd in Catalonië met ruim een derde aangedikt zijn; een nieuw groeirecord. Tussen januari 2009 en augustus 2009 zou nu effectief 3.031 hectare wingerd ecovriendelijk worden verbouwd, tegen nog maar 2.241 hectare begin dit jaar, of een stijging met maar liefst + 35 procent.

Afgaand op deze recente cijfers zouden nu in gans Catalonië nu reeds 1.323 actoren - wijnproducenten, importeurs, transformateurs of négociants - actief zijn in deze lokale biowijnbouw.

Frank Van der Auwera

Brunello mag Amerika opnieuw binnen

Brunello, hoe lang is het geleden dat we er nog een column aan gewijd hebben? We zijn braafjes trouw gebleven aan onze belofte om onze lippen enkele maanden te verzegelen. De voorbije 15 maanden hadden we nochtans discussiestof zat, en vooral veel ergernis over de klungelachtige manier waarop het bevoegde Consorzio 'de crisis' en 'het fraudedossier' behandelden.

Tussen haakjes, wanneer u de voorbije maanden op Mars of Venus vertoefde en dringend uw kennis moet bijspijkeren, lees dan eventjes eerst onze eerder verschenen blogposts (zie o.a. Brunello strijdt voor identiteit of Brunello: alles blijft bij het oude of Brunello: wanneer neemt het Consorzio ontslag? Of Brunello: slecht én goed nieuws, Wijnschandalen in Italië 1 en 2) vooraleer verder te scrollen. Want er is de voorbije periode toch aardig wat imagoschade toegebracht aan de renommee van deze Brunello-appellatie.

Amerika opent opnieuw de deur

Eén van de grootste pijnpunten in het hele Brunello-fraudedossier, dat uiteindelijk toch eerder als een storm in een glas water wegebte, is dat op een bepaald moment de 'verdachte' Brunello niet langer meer in de Verenigde Staten mocht ingevoerd worden.

Medio juni sloot de Amerikaanse overheid immers min of meer haar grenzen voor het Italiaanse paradepaartje Brunello, tot er officieel meer klaarheid kwam in de eventuele appellatiefraude, omdat naar verluidt een aantal (belangrijke) producenten toch een aantal niet-getolereerde druivenvariëteiten hadden gemengd met deze in principe 100 procent Sangiovese-cuvées. De bankrekeningen in Montalcino stonden meteen onder druk.

Nu, eind oktober 2009, is eindelijk deze commerciële excommunicatie opgeheven. Het U.S. Alcohol, Tobacco, Tax, and Trade Bureau (TTB), ondanks zijn bizarre naamgeving de hoofdverantwoordelijke voor alles wat qua wijn de V.S.A. instroomt, heeft voortaan niet langer nood aan de speciale certificaties van de Italiaanse overheid voor de verdere import van Brunello di Montalcino.

Kort nadat de Italiaanse minster van landbouw Luca Zaia onlangs in Washington John Manfreda, de TTB-administrator, ontmoette, werd immers een communiqué vrijgegeven waarin de spons wordt geveegd over deze bijna-boycott.

1 op 5 was toch nep

Is nu alles weer bij het oude?

En hebben alle critici zich vergist toen ze een haast heilige oorlog tegen de Brunello ontketenden? Ja en neen.

Want we kunnen toch niet rond het objectieve feit dat er blijkbaar wel degelijk sprake was van een (fout) mix-verhaal bij deze prestigieuze D.O.C.G. Brunello?

Naar verluidt toonden de grondige analyses van de (geweigerde en/of geblokkeerde) stalen deze zomer immers aan dat maar liefst 20 procent van de naar schatting 6,7 miljoen liter Brunello di Montalcino gedeclasseerd moest worden tot 'eenvoudige' Toscana Rosso I.G.T.

Je zou voor minder rode kaken krijgen...

Frank Van der Auwera

Waar ligt de grootste wijnappellatie?

Rarara, wat is 's werelds grootste officieel erkende wijnregio? Het zou de perfect vraag van alles-of-niets kunnen zijn in een quiz, maar ik verwed er nu al een kist (drinkbare) wijn op dat u, net zoals ik persoonlijk overigens, de bal compleet mis zal slaan.

Want de spontane antwoorden die wijnliefhebbers met veel vakliteratuur achter de kiezen geven, is natuurlijk 'Bordeaux' of 'Napa Valley', maar alleen in het laatste geval zitten ze er qua afstand iets dichter bij. Of toch alleszins op het juiste continent.

Monsterappellatie

Want na een recente federale beslissing van 22 juli jongstleden werd immers een gloednieuwe Amerikaanse appellatie erkend, die qua oppervlakte zomaar eventjes 20.914 vierkante mijl overspant. Omgerekend toch zo'n 54.167 vierkante kilometer, een pak groter dan het amper 30.528 km2 tellende België of zelfs bijna 50 keer zo groot als Bordeaux. Niet iedereen blijkt het trouwens eens over de exacte oppervlakte van deze nieuwe herkomstbenaming, want anderen spreken van 29.914 vierkante mijl of van 48.124 km2, maar wie ook gelijk heeft, het is en blijft gigantisch.

Waar deze monsterappellatie zich situeert? In de Amerikaanse Midwest. Daar overlapt ze een stuk van maar liefst vier staten die de Mississippi-rivier als gemeenschappelijk kenmerk bezitten, in casu het noordwesten van Illinois, het oostelijk deel van Iowa, southwest Wisconsin en het zuidoostelijk deel van Minnesota. Zo bestrijkt ze bovendien alle 10 'counties' in Minnesota, 9 in Illinois, 18 in Iowa en 23 in Winsconsin.

Vandaar ook de logische doopnaam: Upper Mississippi Valley wine region. Daarmee is ze meteen niet alleen de grootste A.V.A. of American Viticulture Area - de Amerikaanse evenknie, zij het met iets meer vrijheidsgraden, van de Franse appellation d'origine contrôlée, - maar meteen ook de kampioen-appellatie van de ganse wereld, zo kloppen de Amerikanen fier op hun borst.

Nog bescheiden wijnoutput

Kampioen, maar dan wel puur in termen van grondoppervlakte. Want wat de actuele wijnactiviteit of renommee betreft, klinkt een heel ander liedje: in dit megagrote gebied liggen weliswaar reeds een aantal actieve wijngaarden, maar meestal gaat het om kleinschalige familiebedrijfjes die vaak niet meer dan een handvol hectare wingerd exploiteren. Wel ligt er al één bestaande AVA op het grondgebied, in casu Lake Wisconsin, dat werd erkend in 1994. Internationaal bekende domeinen moeten we er echter met het vergrootglas zoeken. Alleen de Wollersheim Winery van Prairie du Sac verzamelde internationaal al een pak medailles, maar voor het overige wisten weinigen zich te onderscheiden.

Maar er zit toch enige dynamiek in. Veel landbouwers in het gebied, vooral dan in Wisconsin, zijn er de laatste jaren overgeschakeld van de tabaksteelt naar de druivencultuur, omdat de tabakverkoop daalt en ook minder door de overheid gesubsidieerd wordt. Een trend die natuurlijk eveneens aangezwengeld wordt door de almaar stijgende wijnconsumptie in de Verenigde Staten.

Lachen geblazen

Vraag is natuurlijk: wat is de zin van zo'n gigant, die toch een ruime mix van terroirs en microklimaten bevat, met soms diep door rivieren uitgesneden valleien, heuvelruggen, bossen of microklimaten die elkaar geografisch afwisselen? Misschien het enige dat deze superregio klimatologisch bindt zijn de strenge winters en soms overdreven humiditeit. Hoe kan daar kwalitatief verder één lijn in getrokken worden? Of benchmarking tussen domeinen en cuvées om de totale kwaliteit voortdurend te verbeteren?

Een terechte kritiek, vooral omdat de wettelijke spelregels voor een AVA - bijvoorbeeld qua druivenblend, maximumrendementen of eikgebruik - véél soepeler zijn dan de soms aan reglementitis lijdende Europese appelllaties. Oké, meer wijnbouwers kunnen na deze erkenning tot AVA nu ook een oogstjaar op hun etiket afdrukken, wat commercieel gezien altijd een bonus vormt. Maar kwalitatief?

Op diverse internetfora wordt momenteel dan ook serieus gelachen met deze Amerikaanse grootheidswaanzin. Een surfer stelt zelfs sarcastisch voor om meteen maar een 'Appellatie Earth' te maken, want de planeet bezit toch ook een aantal gemeenschappelijke karakteristieken, zoals lucht, water, aarde,...?

Wie heeft écht de grootste ?

En natuurlijk zijn er ook kritikasters die beweren dat dit niet de ware reus onder de appellaties is, maar dat de oppervlaktekampioen zich down under situeert. Ze verwijzen naar de geografische indicatie 'Southeast Australia' die we effectief geregeld op labels terugvinden. Een term die zowel druiven uit Victoria, New South Wales, Tasmanië, grote delen van South Australia en zelfs stukken Queensland overspant. Hebt u al eens op de kaart gekeken? New South Wales alleen is al 309.130 vierkante mijl qua oppervlakte of zo'n 10 keer groter dan het Amerikaanse Upper Mississippi River Valley.

Een discussie die me echter veel onbelangrijker lijkt dan: wat kunnen we in hemelsnaam straks qua origineels in ons glas verwachten uit zo'n wijnzee? Want is dat niet de bestaansreden en het ultieme doel van een AVA: zich onderscheiden van een ander wijngebied?

Frank Van der Auwera

Hong Kong wordt heuse wijnhub

Dat de economische macht én de bijhorende koopkracht steeds meer richting Azië opschuift, is al langer een publiek geheim. Maar ook in de wijnbusiness zien we stilaan eenzelfde beweging (lees ook: 26.290 dollar voor 6 flessen en Wijnveilingen vertragen).

Bijna 8 miljoen USD

Zo maakte Reuters onlangs bekend dat tijdens het startweekend van oktober de wijnveilingen in Hong Kong voor de allereerste maal de concurrentie in Londen en New York overklaste. Hong Kong heeft al langer de ambitie om dé wijnhub te worden voor de ganse regio - daarom schrapte de stad ook de 40% zware wijntaksen - en lijkt daar nu wat wijnveilingen betreft ook moeiteloos in te slagen.

Tijdens het weekend van 4 oktober werden bij Sotheby's Hong Kong namelijk twee belangrijke keldercollecties van Amerikaanse verzamelaars geveild, die samen ruim 7,9 miljoen USD in de kassa brachten.

Misschien méér nog dan dit afgehamerde bedrag, was dat het ongeveer 28 procent boven de hoogste pre-sale schatting lag. Een trend die de grote veilinghuizen met plezier zullen waarnemen.

Aziaten blijven koopdorstig

Net overigens als het feit dat maar liefst 99% van de kopers tijdens deze tweedaagse uit Azië zelf kwamen. Met andere woorden, het is duidelijk dat de lokale kopers in Azië opnieuw de weg naar de grands crus en auction rooms hebben gevonden.

Zeker als we bedenken dat ook Christie's berekende dat, over het ganse voorjaar, Aziatische wijnkopers zowat 61 procent vormden van haar wereldwijde wijnverkopen in New-York, Londen en Hong Kong. Een schril contrast met de amper 7 procent die Aziaten in 2005 in dit marktsegment uitmaakten. Vooral het aantal kandidaat-kopers uit China, Taiwan en Hong Kong maakte een spectaculaire sprong: + 200 procent tegenover het vorige jaar.

Serena Sutcliffe, hoofd van Sotheby's international wine department, klonk dan ook heel enthousiast in haar conclusie van deze laatste recordverkoop: “Hong Kong has become Sotheby's most important wine center, ahead of very successful auctions in New York and London.”

Misschien leuk om weten: het toplot bleek een 6-liter impériale-fles van Chateau Petrus, die afgehamerd werd tegen de waanzinnige prijs van 93.000 USD. Een absoluut veilingrecord voor château Petrus in dit reusachtige flessenformaat.

Frank Van der Auwera

Australische Riesling beste van de wereld?

Voor één keer komt er nog eens positief nieuws uit Australië, op een moment dat helaas weer grote delen van onder andere Queensland en New South Wales door hevige bosbranden worden getroffen: een Australische Riesling werd uitgeroepen tot de beste Riesling ter wereld.

We bazuinen deze boodschap al jaren uit in columns, artikels of tijdens publieke degustaties, maar na Duitsland worden o.i. de meest boeiende Rieslings momenteel down under geproduceerd. En vaak blijken de reacties van lezers of toehoorders dan verrast, soms zelfs in de trant van “Ach, maken ze Riesling in Australië?” De onwetendheid hieromtrent is nog verbazingwekkend groot, zelfs bij zogeheten 'kenners'.

Winnaar uit 550

Alleen daarom is de recente bekroning van de Cardinham Estate Riesling 2003 tijdens de 10th annual Canberra International Riesling Challenge van belang: het drukt de sceptici namelijk met de feiten op de neus. De Cardinham 2003 won er inderdaad de Best Riesling in the World Trophy en bleek volgens het juryrapport werkelijk topklasse.

En vooraleer u nu argumenteert dat Canberra in Australië ligt en Cardinham Estate dus een veilige thuismatch mocht spelen, even de facts & figures.

De gelauwerd Riesling uit het inderdaad koelere Clare Valley kreeg zomaar eventjes concurrentie van 550 andere Riesling-cuvées uit 10 landen, terwijl in de jury bijvoorbeeld ook een Nieuw-Zeelandse en een Duitse expert zetelde.

Ken Helm, de zogeheten Chair of the Riesling Challenge (zeg maar: de voorzitter van de wedstrijd), ziet in deze bekroning dan ook terecht het bewijs dat Australische wijnproducenten in de clinch kunnen gaan met om het even welke internationale competitie of stijl, want: "For an Australian wine to beat the best of the best, and from Germany, the home of Riesling in particular, will probably raise a few eyebrows in Europe. But it's fair to say our judges were knocked out by the sheer class of the Cardinham Estate Riesling,” klonk het.

Tijdens deze internationale confrontatie werd ook nog een opmerkelijk dubbel succes geboekt door één cuvée. Zo werden de trofeeën voor respectievelijk ‘the Best Current Vintage Riesling in the Southern Hemisphere’ en ‘the Best Current Vintage Riesling in Australia’ allebei weggekaapt door de Jacob's Creek Reserve Riesling 2009.

Frank Van der Auwera

Stoelen -en aandelendans in Bourgogne

Terwijl iedereen in en rond Bourgogne met argusogen naar de potentiële kwaliteiten van de nieuwe oogst aan het kijken was (en trouwens nog steeds kijkt, als ik mijn lokale antennes mag geloven), gebeurden er in deze regio wel een paar opvallende eigenaarwissels of acquisities van bekende domeinen.

Twee verschuivingen vooral moeten= de bourgogneliefhebber toch integreren.

Boisset heeft nog steeds koophonger

Zo is er enerzijds de toonaangevende négociant (wijnmakelaar) Boisset, die weer een nieuw puzzelstuk aan zijn al serieus uitgedeind wijnnetwerk toevoegde. Met de acquisitie eind September van het eveneens Bourgondische makelaarshuis Antonin Rodet, overgekocht van Sequana Capital, wordt het Boisset-imperium een flink stuk groter. Blijkbaar heeft de groep gigantische koophonger plus het nodige investeringskapitaal, want nog maar pas in augustus kocht Boisset reeds Raymond Vineyard & Winery in Napa Valley - en versterkte daarmee zijn reeds goed gevulde Californische portfolio - , terwijl dit voorjaar nog de Rhône-producent Société Gabriel Meffre werd ingelijfd.

Deze gloednieuwe overname geeft Boisset alleszins een sterkere positie in o.a. de Côte Chalonnaise, het zuidelijk deel van de Côte d'Or. Antonin Rodet werd opgericht in 1875 en bezit zo'n 222 acres effectief aangeplante wingerds, niet alleen in de A.O.C.’s Mercurey en Rully, maar ook in de appellaties Hautes Côtes de Beaune en Santenay. Extra smaakmaker voor deze deal: Rodet bezit ook de in Nuits-St.-Georges gevestigde wijnhandel Dufouleur Père & Fils en de piepkleine, maar prestigieuze monopole premier cru wijngaard van Nuits-St.-Georges Clos de Thorey, een gegeerd lapje terroir.

Uiteraard horen we bij zulke acquisities altijd hetzelfde liedje: 'wezenlijk verandert er niets!'. Zo zou Emmanuel Laurent de wijnen blijven vinifiëren van Rodet, dat dus op papier een vorm van eigen identiteit binnen de Boisset-groep mag behouden.

Michel loves JeanJean

Anderzijds was er de voor sommigen toch verrassende fusie die aangekondigd werd door Michel Laroche uit Chablis. Die bevestigde immers officieel dat de Groupe Laroche - met zijn verzameling wijndomeinen in diverse regio's en zelfs landen, waaronder het bekende Domaine Laroche uit de A.O.C. Chablis - fuseert met JeanJean S.A., één van de belangrijke marktspelers met thuisbasis in de Languedoc.

Op die manier ontstaat de vijfde belangrijkste wijnonderneming in Frankrijk, die niet alleen wijnen produceert en commercialiseert in een pleijade van appellations in Frankrijk (Chablis, Cahors, Bordeaux, Rhône, Provence, Languedoc, Roussillon,..), maar eveneens in Chili en Zuid-Afrika.

Volgens de wandelgangen hengelde Michel Laroche reeds vanaf najaar 2007 naar een mogelijke partner en is het dus geen beslissing die ingefluisterd werd door de recente economische/financiële crisis.

Tijdens de officiële bekendmaking van de 'merger' met JeanJean, klonk Michel Laroche dan ook enorm optimistisch: “De geest van Laroche zal intact blijven. We zullen de twee ondernemingen snel samensmelten en de nieuwe groep eind dit jaar ook een nieuwe naam geven, die exacter de variatie en kwaliteit van onze wijnen en appellaties uitdrukt.”

En ook hier weer het credo van 'never change a winning team'. Volgens Michel, die bevestigde dat hij nog zeker twee jaar in dienst blijft om de volgende manager klaar te stomen, zal elk bedrijf in deze fusie onafhankelijk beheerd worden, waarbij zeker de mensen die momenteel de wijnen maken op hun plaats blijven zitten.

Benieuwd hoelang dit harmoniemodel zal duren. En vooral: of we straks in onze glazen deze eigenaarwissels - in positieve of negatieve zin - gaan proeven.

Frank Van der Auwera

Bourgogne 2009: de magie van de negen (deel 2)

Bij het startschot van de pluk voor de Bourgogne 2009 leken vrijwel alle wijngaarden hygiënisch in de opperbeste gezondheid, met een zeer fraaie suiker-zuur-balans. In sommige appellations, zoals Corton, noteerde men alcoholpercentages rond de 13 procent.

De communiqués van het B.I.V.B. (Bureau interprofessionnel des vins de Bourgogne) klonken en klinken voorlopig daarom nog altijd in juichstemming. Nogmaals: gejuich stijgt er altijd wel op tijdens elke oogstcampagne, zelfs wanener alles tegenzit, maar dit najaar is er toch echt sprake van een lichte tot zware euforie.

Alles klikt

We citeren eventjes de algemene teneur volgens het B.I.V.B.: “Le millésime 2009 s'annonce comme un millésime de grande qualité : fruité, concentré, équilibré, puissant en un mot, magnifique (...) le fruit de l'alliance de conditions climatiques idéales et d'une charge maîtrisée.”

Het B.I.V.B. komt zelfs op de proppen met een oude 'golftheorie', zeg maar een heus bijgeloof dat stelt dat de millésime's die eindigen op het cijfer '9’'haast automatisch topoogsten blijken: “La légende bourguignonne des années en 9, fameuses pour leurs grands millésimes, se vérifiera une fois encore" luidt het zonder pardon.

En misschien bent u wel een Ongelovige Thomas, maar voorbeelden dat deze gekke cyclische theorie wél hout snijdt, blijken er genoeg: 1999, 1989, 1969, 1959, 1949 en 1929 worden over het algemeen immers beschouwd als beresterke oogstjaren in Bourgogne.

Conclusie? Iedereen die met Bourgogne zijn/haar brood verdient, gelooft nu rotsvast dat ook de 2009 zich in deze galerij der groten zal voegen.

Bourgogne wordt duurder?

Maar er is voor ons consumenten misschien toch een zuur bijsmaakje aan al deze tentoongespreide en vooral collectieve euforie: ik vrees dat we straks weer dieper uit onze bankreserves mogen putten als we mee willen snoepen van deze 'super-negen'. Qua volume werd voor de Bourgogne 2009 immers al vrij snel een kleinere oogst voorspeld.

De raming van het B.I.V.B. jongleerde rond de 1,4 miljoen hectoliter voor het ganse gebied en alle appellations, wat concreet op zo’n daling van -10 procent vergeleken met 2008 komt.

En wanneer de van nature al kleinschaliger productie van Bourgogne met een dusdanig krimpend oogstvolume opgezadeld zit - in een millésime bovendien dat in zo’n pril stadium reeds de zevende hemel wordt ingeprezen - , betalen de consumenten bijna gegarandeerd de rekening. Daar durf ik zelfs een fles grand cru op verwedden. Helaas...

Frank Van der Auwera

Bourgogne 2009: de magie van de negen (deel 1)

Ook al zullen we de waarheid over de nieuwe oogst - met mondjesmaat - pas binnen enkele weken of zelfs maanden kennen, toch lijkt de kwaliteit van de Bourgogne-oogst 2009 eerder op 'hoera!' dan 'owee!' te wijzen. En dat zowel voor de rode als witte wijnen, dus homogeniteit is alvast een slogan die we deze dagen frequent horen in de ganse regio.

Want met alle heisa rond Bordeaux mogen we niet vergeten dat België eveneens krioelt van Bourgognefans: dit lappendeken van zowat 100 appellations d'origine contrôlées, waaronder 33 grands crus, die - alhoewel ze hooguit slechts 3 procent van het totale Franse druivenpatrimonium vertegenwoordigen - jaarlijks toch goed zijn voor een omzetcijfer van 1,1 miljard euro. Waarvan tussen haakjes vlot 60 à 65 procent richting export vloeit. Geen wonder dus dat iedereen nu zo luid de loftrompet blaast.

Steeds vroegere pluk

De oogst begon eind de eerste week van september en duurde zowat de ganse maand. Misschien eventjes goed eraan te herinneren dat pakweg twintig jaar terug dezelfde pluk in de Côte d'or en zijn satellieten eerder in oktober startte of dat alleszins de wijnboeren toen nog druk bezig waren met de druivenverzameling gedurende de maand oktober.

Met andere woorden: in amper twee decennia worden de druiven in de Bourgogne 2 tot 2,5 week vroeger geplukt - met uitzondering van vorig jaar, toen de 2008 oogst pas eind september startte - , wat toch een indicator is van de toenemende klimaatverschuiving en opwarming van de aarde die ook Bourgogne in zijn greep krijgt. Zeker als we ook bedenken dat er de laatste 5 à 10 oogsten aanzienlijk minder fanatiek geschaptaliseerd moe(s)t worden (= bijgesuikerd, om zo onder andere het alcoholgehalte op te vijzelen) dan een generatie geleden, omdat de trossen van nature hoge suikerpercentages realiseren.

Eindelijk terug échte seizoenen

Waarom de kaarten van Bourgogne 2009 qua kwaliteit gunstig liggen?

Omdat men eindelijk nog eens kon rekenen op ouderwetse seizoenen tijdens de vegatatiecyclus van de druif. De weergoden werkten alvast prima mee: een aangenaam, rustig voorjaar werd gevolgd door een lange, klassieke koude winter. Waarom deze voldoende strenge winter zo enorm belangrijk is? Koude doodt namelijk potentieel ongedierte en de stokken kunnen op die manier in een soort 'winterslaap' verder groeien.

Maar zelfs dan verliep alles volgens het boekje. Een uitermate zonnige periode tijdens de eerste helft van april, plus gemiddeld hoge(re) temperaturen in mei zorgden ervoor dat zowel de uitbotting van de knoppen als de bloei in optimale omstandigheden gebeurden. Zeker omdat de soms vernielende hagelbuien tijdens het voorjaar uitbleven.

Bovendien bracht de zomer veel stabiel en warm weer zonder overdreven tropische excessen én met net voldoende neerslag, zodat de rijping in quasioptimale omstandigheden verder verliep.

Frank Van der Auwera

Lees morgen: Bourgogne 2009: de magie van de negen (deel 2)

Australië's wijnmaker van 2009

Bestaan er nog certitudes op deze aardbol? Ja zeker: de terugkerende awards! Telkens we naar een gloednieuw millésime stevenen, komen allerlei officiële, officieuze en zelfs obscure organisaties op de proppen met hun 'winemaker of the year' competitie. Soms lijkt deze wijnwedstrijdsector wel eens aan dezelfde inflatie te lijden die ook in literaire kringen heerst. Want geef toe: straks heeft toch zowat elke Nederlandstalige auteur of debutant toch minimaal één prijs in zijn kast staan?

Maar in deze jungle van wijnwinnaars, blijven er natuurlijk een paar klassiekers, die inhoudelijk meer betekenen dan 'Miss-verkiezingen'. Zo is er bijvoorbeeld de Gourmet Traveller WINE & Wine Australia '2009 Winemaker of the Year' Award, die onlangs in Melbourne tijdens een feestelijk diner werd bekend gemaakt.

Lehmann wint

Waarom we nu toch even stil staan bij een Australisch prijsvarken? Omdat de wijnbusiness down under volop bezig is de kaarten van zijn wijngaarden, appellaties én vooral de (tegenvallende) export & marketing te herschudden. Met andere woorden: het loont dus vanuit ons perspectief de moeite om te focussen op wijnmakers die zij ginder zelf als trendsetters zien in deze toch commercieel moeilijke tijden.

Bovendien is de winnaar ook - indirect, via zijn gamma - bekend en ruim verspreid in onze Belgische rekken, tot in de grootdistributie toe: Andrew Wigan, Chief winemaker bij Peter Lehmann Wines. Blijkbaar een bijzonder bescheiden laureaat, want toen hij de prijs in ontvangst nam, reageerde hij in de beste traditie van de oscarwinnaars met zowat iedereen uitgebreid te bedanken: “This award is without doubt, one of the highlights of my career. None of what we have achieved as a group would have been possible without Peter & Margaret Lehmann and their dogged persistence to save our Barossa growers and build a quality winery of international fame. Peter's guidance throughout has been critical to the success of the company and that is what this is all about. We have a great team at the winery and a great bunch of growers providing us with some amazing fruit. I thank them all as well as my parents for their help and encouragement to point me in this direction, and my wife Wendy for her wonderful support over all the years.”

Trofee na trofee

Los van dit Kleenex-moment is Andrew Wigan natuurlijk objectief een wijnmaker met een indrukwekkend curriculum vitae. Op zijn conto staan bijvoorbeeld maar liefst 37 opeenvolgende oogsten in Barrossa Valley, nog altijd één van de belangrijkste Australische appellaties. Andrew begon in 1976 na zijn opleiding te werken met Peter Lehmann en zijn wijnimperium. Hun relatie kan sindsdien blijkbaar niet meer stuk. Lehmann zelf noemt de beslissing om Andrew te rekruteren als chief winemaker “one of the best decisions I ever made!”


Met deze nieuwe bekroning is Andrew Wigan alvast niet aan zijn proefstuk toe, want hij sprokkelde de voorbije jaren onder meer de 'International Winemaker of the Year' in 2003 & 2006 (IWSC, Londen), 'Australian Producer of the Year' in 2003, 2006 & 2008 (IWSC), 'White Winemaker of the Year' in 2006 en de 'Red Wine of the Year 2000' (UK International Wine Challenge).

Dus als u straks een fles onder Lehmann-label uit de rekken plukt: u weet nu wie er achter schuilgaat. Niet dat u daarom deze wijn béter moet vinden, maar het is altijd prettig te weten dat de peetvader op zijn minst weet waarmee hij bezig is.

Frank Van der Auwera

Bordeaux 2009: nog altijd optimisme troef (deel 2)

We analyseren eventjes verder de basistrends rond het millésime 2009 en beloven u tegelijk regelmatig een update te geven.

Welke kenmerken proflieren zich in deze toch nog heel prille fase, buiten het reeds gesignaleerde risico op over-extractie?

* De suikerniveaus in de druiven lijken eveneens zeer hoog deze oogst, zelfs tot in de noordelijke Médoc. Uiteraard zijn vooral cijfers bekend van de (vroegrijpende) Merlot, maar de gemiddelde suikerpercentages bij de pluk schommelen op veel domeinen tussen 13,5 tot 14,7% voor de meest rijpe percelen.

* De totale aciditeit in de druiven lijkt soms dan weer aan de lage kant, namelijk tussen 3,2 en 3,4, maar aangezien het PH-niveau gunstig is (tussen 3,3 en 3,4) verwacht men toch voldoende evenwicht.

* Patrick Jestin, CEO van Vins & Vignobles Dourthe, resumeerde begin oktober de stand van zaken als volgt in een tussenrapport: “Het schitterende zomerweer heeft beslist bijgedragen tot een snelle ontwikkeling van de aroma’s en suikers in de rode variëteiten, alhoewel de phenolen trager aanrijpten door een gebrek aan water. Daarom dat de regen die op 18-20 september viel zo welkom was en bijdroeg tot de algemene maturiteit van de trossen. De uitzonderlijke condities van de meeste wijngaarden en de komst van koelere temperaturen hebben ons in staat gesteld tot nu toe druiven van optimale rijpheid te bereiken (...) Eigenlijk zijn de oogstomstandigheden tot nu toe grotendeels gelijk aan die van het millésime 2005.” Tussen haakjes: die vergelijking met het legendarische ogostjaar 2005 heb ik nog al een aantal keer opgevangen. Een zware gok? Of een terechte opmerking: we zullen het binnen enkele maanden weten..

* En wat ondertussen met de (droge) witte wijnen? Volgens het C.I.V.B. is hier geen vuiltje aan de lucht. Zo begon de pluk van de Sauvignon Blanc reeds op 27 augustus in de vroegrijpende zones, terwijl vrijwel iedereen volop in september oogstte en daarna aan de Sémillon begon. De oogstperiode voor de witte wijnen ligt nu volledig achter de rug, blijkbaar zonder grote problemen.

* Liefhebbers van de zoete dessertwijnen, zoals Sauternes of Barsac, moeten voor het millésime 2009 toch nog eventjes afwachten. Het C.I.V.B. meldt namelijk dat in de eerste week van oktober de diverse plukbeurten voor deze zoete wijnen nauwelijks gestart was. In theorie lijkt er echter een potentieel 'grote' oogst te hangen, want het ideale microklimaat voor de botrytis cinerea (of edele rotting) was present: humiditeit onder vorm van mist in de vroege ochtend, die daarna werd opgevolgd door warme dagtemperaturen, zodat de druiven wel deze edele rot kunnen ontwikkelen en voldoende 'verkrenten', om zo hun aroma’s en smaken te concentreren. Wordt vervolgd...

Frank Van der Auwera