Nieuw-Zeeland flirt met fijner classificatiesysteem

Voor een buitenstaander moet het soms toch wel op een bizarre bedoening lijken. Terwijl men in Frankrijk, de bakermat van de moderne beschermde herkomstbenamingen, er schijnbaar alles aan doet om extra vrijheidsgraden en flexibiliteit in het bestaande appellatiesysteem in te bouwen, ziet men in de zogeheten Nieuwe Wereld vaak de tegengestelde beweging.

Daar omschrijft de wetgever namelijk steeds 'exacter' de appellatiegrenzen, valleien, microklimaten en zelfs individuele terroirs of wijngaarden, wat zich dan ook stilaan weerspiegelt op het wijnetiket. Idem dito trouwens in andere Nieuwe Wereldlanden als Chili, Argentinië of Australië. Wat de 'Oude Wereld' dus steeds vaker als een commerciële ballast beschouwt, wordt door de 'Nieuwe Wereld' omarmd als een marktopportuniteit.

Inspiratie à la Bourgogne

Een mooie illustratie van die dubbele (dubbelzinnige?) beweging 'down under' is Nieuw-Zeeland.

Volgens de geruchtenmolen - en meer bepaald de Britse wijnauteur Oz Clarke, die in onze contreien o.a. bekend geraakte van de televisiereeks 'Big Wine Adventure' die hij samen met Top Gear presentator James May opzette - staat men er namelijk heel dicht tegen een wettelijke vorm van verdere terroir-erkenning à la Bourgogne.

In wijnproducerende regio's als Central Otago ijveren wijnmakers immers voor steeds meer erkende Geographical Indications, zeg maar: de kiwi-versie van de Franse A.O.C, waarbij zelfs subregio's zoals Clevedon of Makatana in Auckland strikter werden afgebakend. Helemaal in de geest van het Bourgondische Grand Cru-systeem dat door veel lokale wijnbouwers blijkbaar aanzien wordt als het nec plus ultra.

In een recent interview aan de Britse media redeneerde David Cox, de Europese directeur van de belangenorganisatie New Zealand Wine Growers, in dezelfde lijn: "It's often a little hard to enshrine in law, but I believe New Zealand could take the beneficial experiences of the Old World and change the aspects that are hard or confusing for consumers and devise a workable system” zo klonk het.

Wat in mensentaal betekent: de tijd is rijp om ook in Nieuw-Zeeland met een verfijnd(er) appellatiesysteem af te komen.

Terug naar af?

Maar tussen droom en daad gaapt er nog een brede kloof.

Niet alleen heeft de Côte d'Or een paar eeuwen nodig gehad om het huidige systeem van soms piepkleine cru's officieel te erkennen, maar bovendien leert Bourgogne ons ook een andere belangrijke les: niet zozeer de individuele terroirs, dan wel de individuele (wijn)makers en hun expertise zijn er nog altijd doorslaggevend voor het prestige én het prijsniveau. Net zoals nu de internationale wijncommunity Nieuw-Zeelandse topwijnmakers -en domeinen als trendsetters erkent - getuige daarvan hun vaak forse prijskaartjes -, méér dan de eigenlijke herkomst van de wijnen in kwestie.

Kortom: zou zo'n imitatieclassificatie wel het gewenste effect ressorteren? Of integendeel veel burenruzies, juridische muggenzifterij en na-ijver bevorderen in eigen rangen en bovendien de internationale consument méér verwarren dan helpen?

Frank Van der Auwera