Chileense wijnboeren beven nog

We komen nog eens terug de Chileense aardbeving van 27 februari jl., de zwaarste qua magnitude trouwens in 50 jaar, en de effecten daarvan op de wijnindustrie.

Na de aanvankelijke paniek en toen de eerste rapporten over de soms enorme structurele schade konden worden geverifieerd, was de teneur grotendeels 'het valt nog mee' (lees o.a. Aardbeving schokt ook Chileense wijnindustrie of Chileense wijnindustrie verliest 250 miljoen dollar). Van een echte ineenstorting van de Chileense wijnindustrie en vooral van de florissante export leek geen sprake.

Vooral dat laatste is cruciaal, want we mogen niet uit het oog verliezen dat de Chileense wijnbusiness, de nummer 10 op de hitparade van de grootste producenten ter wereld, enorm afhankelijk blijft van zijn uitvoerstroom. Wijn vormt inderdaad het vijfde belangrijkste exportproduct van Chili, goed voor zeker 1,4 miljard USD (cijfers 2008).

Weinig reserves

Dat plaatje klopt grotendeels, maar ondertussen sijpelen er wel negatievere analyses door. Want ook al konden de grotere bodegas en wijngroepen hun structurele schade nog beperken, blijkt nu uit sommige verslagen dat voor veel kleinschalig opererende wijnbouwers op termijn misschien het failliet dreigt.

Sommigen zagen bijvoorbeeld eind februari het overgrote deel van hun oogst 2009, die zich op dat moment in stainless tanks bevond, verloren gaan. Of speelden wegens glasbreuk tienduizenden gestockeerde flessen kwijt, soms het equivalent van de helft van hun normale jaarlijkse productie.

Pijnlijk voor grote groepen, maar bedrijfseconomisch misschien dodelijk voor de kleintjes. Want die kleinschaliger wijnhuizen werden de voorbije maanden al geteisterd door een andere aardschok, namelijk een financiële. Zij zagen hun afzet immers gevoelig krimpen door de economische crisis en zaten verhoudingsgewijze vaak nog op serieuze onverkochte stocks. De krachtige aardbeving daar bovenop dreigt hen nu rechtstreeks naar het faillissement te laten afglijden. Vooral ook omdat ze niet over het sales & marketingapparaat noch over het volume beschikken om hun internationale verkoop te garanderen.

De (de)loyale klant

Een oude wet in de wijnwereld, althans voor die wijnen die niet tot een internationaal gekend label of merk behoren, luidt echter: wanneer er fricties optreden in het aanbod, verschoonbaar of niet, gaan veel buitenlandse klanten ondertussen naar alternatieven uitkijken. Alternatieven die er in de huidige marktcontext ruim voldoende zijn.

En wie kan garanderen dat, als de toestand in Chili normaliseert, dit cliënteel loyaal terugkeert? Althans: richting de kleintjes die kwaliteitswijn-op-fles exporteren. Want dat mogen we evenmin uit het oog verliezen: zowat de helft van de Chileense wijnuitvoer bestaat uit bulk. Een wijncategorie die relatief makkelijk te ‘vervangen’ valt, gezien het huidige volume dat er beschikbaar is.

Frank Van der Auwera

Britse overheid belast wijnhandel kurkdroog

De Britse regering is stilaan bezig de wijnhandel te 'decimeren' door een beleid van almaar stijgende alcoholtaksen. Althans, dat is letterlijk de zware beschuldiging die Constellation Brands en Foster's Group, twee mondiale drankengiganten die onder meer populaire merken als Hardys, Lindemans en Penfolds commercialiseren, richting de Labour-regering sturen.

Weer 5 procent extra taks

Zopas raakte immers bekend dat in het zopas gepresenteerde budget de taksen op bier, wijnen en distillaten in het Verenigd Koninkrijk nog eens met 5 procent stijgen.

Eigenlijk geen echte verrassing, want de 'tax excalator' die werd opgenomen in het budget van 2008 voorzag in een mechanisme van automatische taksverhogingen voor alcohol, in casumet 2 procent boven het inflatieniveau. En aangezien de inflatie in het Verenigd Koninkrijk momenteel rond de 3 procent schommelt, was de 5 procent additionele alcoholtaks te verwachten.

Concreet betekent dit dat vanaf zondag 28 maart jongstleden door deze nieuwe stijging 10 pence wordt toegevoegd aan het prijskaartje van een 75 cl fles wijn, 12 pence aan een 75 cl fles mousserende wijn, 36 pence aan een 70 cl fles 'spirits' en 2 pence aan de traditionele pint of beer.

De maat is vol

Begrijpelijk dus dat de grote marktspelers in het drankenrek deze trend met argusogen bekijken.

Dat de waarschuwing van Constellation Brands en Foster's Group op termijn wel impact kan hebben, lijkt eveneens logisch, want voorlopig is het Verenigd Koninkrijk nog wel een wijnhub binnen Europa, maar dat zou snel kunnen veranderen. Beide giganten stellen bijvoorbeeld duizenden Britten te werk in de drankenmarkt, maar hebben recent reeds flink in hun aantal jobs gesneden. Of zijn gestart met nieuwe investeringen te verplaatsen naar andere Europese landen.

Troy Christensen, president van de Europese en Australische tak van Constellation Brands - tussen haakjes de grootste wijnproducent ter wereld - liet tijdens een interviews duidelijk horen dat wat Constellation betreft de beker vol is: "The government has pushed this way too far. Doing what they are doing may be expedient but it is decimating our industry. We are on our knees. We are not asking for a bailout, just a break.” En hij betreurde het dat Constellation Brands nog vrij recent 70 miljoen pond had geïnvesteerd in een Britse productieplant. Als het management vooraf had geweten dat de belastingdruk aan dit tempo zou stijgen, was de investering waarschijnlijk nooit gebeurd.

55 procent is pure taks

Recente berekeningen bewijzen dat Christensen wel een punt heeft: sedert Labour in 1997 aan de macht kwam, is de gemiddelde prijs voor een fles wijn met 25 procent gestegen, maar de Britse taks erop met ruim 53 procent. Peter Jackson, managing directeur bij Foster's Europe, onderstreept bovendien dat elke fles wijn van 4,32 pond winkelprijs (= de gemiddelde flessenprijs in Groot-Brittannië) voor 55 procent puur uit taksen bestaat. In casu: £1.60 excise duty, 65 pence BTW en 11 pence customs tariff.

De wijnindustrie als melkkoe voor de Schatkist, maar dan wel onder het mom dat men zo het alcoholisme wil afremmen: waar hebben we dat nog gehoord?

Frank Van der Auwera

De Kaapse bavianenplaag, the sequel

Deze week kon u lezen dat al enkele weken lang bepaalde delen van de Kaapse wijnindustrie geteisterd worden door plunderende bavianen, die ganse partijen peperdure Chardonnay-druiven opvreten en op die manier al duizenden flessen potentiële wijn vernietigden (lees: Apen verkiezen blijkbaar Chardonnay).

Maar de voorbije dagen kwam ik enkele lezers van deze rubriek tegen, die me haast allemaal hetzelfde vroegen: vanwaar die plotse Chardonnay-honger bij deze apenpopulatie, die per slot van rekening al decennia op deze plek leeft? Wat is er dan plots veranderd zodat ze dit gedrag gaan vertonen? En: waarom precies wordt de Franschhoek-vallei zo zwaar getroffen door deze bavianenplaag?

Dat vraagt inderdaad om een verklaring. Mijn persoonlijke bronnen in Zuid-Afrika bevestigen dat het eigenlijk om een 'logisch' natuurlijk fenomeen gaat. Een goede maand geleden brandde het namelijk serieus in Franschhoek, met als gevolg dat er ruim 5000 hectare natuur werd verwoest, waaronder de natuurlijke habitat van veel Chacma-bavianen. Hun huidige Chardonnay-honger blijkt dus louter en alleen een kwestie van overleven.

Frank Van der Auwera

Wijnbouwers én ecologisten: één strijd (2)

Gisteren las u hoe de spanning zich de voorbije weken opbouwde in Stellenbosch. En alhoewel de Zuid-Afrikaanse overheid misschien niet echt oren had naar al deze ecologische bezwaren, moest ze toch wel rekening houden met het economisch gewicht van deze wijnindustrie, niet in het minst wat de tewerkstelling betreft.

De Kaapse wijnsector geeft momenteel immers werk aan zeker 275.000 Zuid-Afrikanen, waarvan een groot aantal halfgeschoolden en ongeschoolden. Verder berekende een studie eind 2009 dat voor elke 1 miljoen Rand die er in de Kaapse wijnindustrie wordt geïnvesteerd, er op termijn 5,5 nieuwe jobs worden gecreëerd. Ter vergelijking: eenzelfde investering in de mijnbouw levert 'slechts' 3,4 nieuwe jobs op.

Het vervolg kan u al raden? Het Department of Mineral Resources haalde zopas bakzeil. Er wordt dus geen prospectievergunning voor deze grootschalige mijnbouw in Stellenbosch afgeleverd.

Alleen moeten we grijnzen als we de verklaring lezen van Sandile Nogxina, de directeur-generaal van het bevoegde overheidsdepartement: “Tijdens het consultatieve proces ontdekten de mensen van A.E.M.F.C. - pas nadat hun aanvraag was ingediend - dat er in het gebied ook wijndomeinen lagen” klinkt het. En het mijnbouwbedrijf van zijn kant trekt zijn aanvraag in wegens "strategic business reasons".

Kon er nu écht geen beter excuus bedacht worden?

Frank Van der Auwera

Wijnbouwers én ecologisten: één strijd (1)

En we blijven deze week nog eventjes in Zuid-Afrika - het Wereldkampioenschap Voetbal nadert immers met rasse schreden – en meer bepaald bij de strijd tussen 'oenologie' en 'economie'. Geloof me: dit soort felle belangenbotsingen zullen we de komende jaren steeds frequenter meemaken, dus het is de moeite om er even op in te zoomen.

Want misschien is het u de voorbije weken ontgaan, maar in Stellenbosch, het hart van de Kaapse wijnindustrie en nog altijd dé sterappellatie, heerste de voorbije maanden veel onrust en zelfs paniek. En werden er coalities gesmeed tussen milieugroepen en wijnproducenten om ‘Het Gevaar’ te blokkeren.

Problemen onder de grond

Waarom? Alles begon toen plannen uitlekten dat het staatsbedrijf African Exploration & Mining Finance Corporation (A.E.M.F.C.) zinnens was om naar metalen en ertsen te prospecteren in de regio. Dit mijnbedrijf wou in bepaalde delen van Stellenbosch immers nieuwe locaties onderzoeken voor onder andere lood, lithium, koper, zilver zink en tin.

Locaties die verdacht dichtbij een aantal wijndomeinen lagen en zelfs bepaalde landbouwgronden zouden vernietigen, plus natuurlijk enorme overlast zouden veroorzaken wanneer er effectief exploitatievergunningen werden uitgereikt. Wijndomeinen als Zevenwacht, Sawenburg, Jordan, De Grendel, Hooggelegen, Langverwacht en Haasendal lagen plots rechtstreeks in de risicozone en voerden dan ook dadelijk actie in alle Kaapse media. Zelfs tot op Facebook toe, waar een pagina 'Stop Mining our Winelands' werd geopend, die al snel dik 3.000 fans verzamelde.

De tegencampagne kreeg extra vaart toen bleek dat het Department of Mineral Resources deze prospectierechten voorlopig had aanvaard. De gedupeerden-in-spe verzetten zich daarom niet alleen tegen het bulldozeren van bestaande wijngaarden, maar ook tegen het feit dat deze mijnactiviteit zware schade zou toebrengen aan de ecodiversiteit in het gebied én het florissante oenotoerisme, terwijl de kwaliteit van de geproduceerde wijnen plus de waarde van de wijndomeinen absoluut zouden lijden onder de overlast.

Een heus eco-front

Aanvankelijk hield de A.E.M.F.C. voet bij stuk. CEO Sizwe Madondo liet geen twijfel bestaan: “This is still an application and anyone has the right to raise an objection about it. We are still going ahead with the application and it is only the (department) that has to make a determination.” Bal dus terug in het kamp van het bevoegde ministerie.

Maar dat was buiten de milieubeweging gerekend. De Stellenbosch-wijnbouwers kregen namelijk niet alleen steun van de lokale bevolking, maar ook van allerlei milieuorganisaties. Alle betrokken domeinen zijn immers ook lid van de Bottelary Renosterbos Conservancy, een door de Verenigde Naties erkende site van biodiversiteit. Ook het Worldwide Fund for Nature (WWF) schaarde zich meteen achter de wijnbouwers.

Inge Kotze van het WWF's Biodiversity & Wine initiative verklaarde dat deze wijneigenaars de voorbije jaren allemaal zwaar investeerden in het verwijderen van ‘vreemde’ bedreigende vegetatie en het herstellen van het ecologisch evenwicht in hun regio: “Not only would mining in this area have a massive impact on the conservation of biodiversity, but it would have major economic impacts on booming wine tourism, along with significant job losses,” dixit Kotze. “The long term effects of mining in priority areas of biodiversity or within water catchments include devastating impacts on the future water security of South Africa, a large scale loss of critical vegetation types and a severe impact on the cultural and economic importance of this region transforming high-yield agricultural areas and valuable nodes of wine tourism. While mining is an important component of the South African economy, it cannot override longer term, more viable economic, social and environmental land uses. The full costs of rehabilitation should also be factored into the economic analysis rather than just a short term focus of mitigating direct impacts of the extraction process.”

Imagoschade

En in haar statement gaf Kotze er nog een flinke klap op: “It is truly ironic that these applications have been lodged in the International Year of Biodiversity, a year in which the South African wine industry aims to showcase their environmental sustainability to the world, proudly showcasing the natural splendour of the Cape Winelands to the world during the FIFA World Cup event.”

Hoe Zuid-Afrika naar de buitenwereld bovendien zijn imago als 'duurzame wijnbouwnatie' nog intact kon houden wanneer zo'n grootschalig mijnproject werd goedgekeurd, vroeg het WWF zich eveneens af. Een stelling waarbij de belangenorganisatie voor de wijnindustrie Wines of South Africa (W.O.S.A.) zich voor 100% bij aansloot. Su Birch, CEO van W.O.S.A.: “Wines of South Africa is extremely distressed by the application to prospect and will vigorously oppose it. It makes neither environmental nor economic sense. Mining would scar the landscape and decrease the jobs available. The beautiful winelands and open spaces in conservation areas are huge tourist attractions, with wine tourism emerging as one of the fastest growing economic drivers of the Western Cape.”

Frank Van der Auwera

Lees morgen: Wijnbouwers én ecologisten: één strijd (2)

Apen verkiezen blijkbaar Chardonnay

Voor ons, wijnliefhebbers-op-afstand, is het een leuk nieuwtje dat de spanning in de wijnbusiness relativeert, maar voor de lokale wijnproducenten dreigt het stilaan uit te draaien op een minicatastrofe: een epidemie van grijpgrage bavianen, die stiekem het equivalent van duizenden flessen wijn per week opeten.

Natuurlijke rendementsbeperking?

Inderdaad, u leest het goed: wijnboerderijen in Zuid-Afrika, en meer bepaald in de Western Cape, worden nu al een tijdje geterroriseerd door een ‘natuurlijke’ vorm van druivendiefstal. Bendes bavianen, blijkbaar uitgerust met een bijzonder selectieve smaak, doen er zich namelijk massaal te goed aan Chardonnay-druiven. Chardonnay's die plukrijp aan de wijnstokken gangen en nu met de tonnen in de fijnproeverskaken van deze primaten verdwijnen.

Het probleem concentreert zich voorlopig blijkbaar vooral in Franschhoek Valley, één van de bekendste Kaapse appellaties. Daar werden de voorbije weken ganse percelen superrijpe Chardonnay-druiven reeds kaalgeplukt. De Chacma-bavianen dringen er zelfs de beveiligde wijngaarden binnen om zich te goed te doen aan vaak peperdure trossen. "They can easily wipe out up to two tonnes of grapes a week when you are not watching, and that makes about 1.500 to 2.000 bottles of wine," verklaarde Mark Dendy-Young, farm manager op La Petite Ferme zopas in de Kaapse media. Dat Mark Dendy-Young zich ondertussen zorgen maakt, lijkt logisch, want naar verluidt heeft hij door deze Chardonnay-hongerige bavianen in één maand tijd reeds 40 procent van zijn potentiële oogst verloren.

Een wel erg drastische en vooral onverwachte manier van rendementsbeperking, die voor zover ik weet nog niet in de handboeken oenologie staat opgenomen...

Frank Van der Auwera

Californië in de problemen (2)

En alsof deze mottenplaag nog niet volstaat, wordt vooral Napa Valley, toch nog altijd het Jeruzalem en Mekka van de Californische - lees: van de totale Amerikaanse - wijnindustrie, ook geteisterd door de economische fall-out van de crisis. Want nog altijd wordt ongeveer 90 procent van alle Amerikaanse wijn (en zeker export) op Califrornische bodem geproduceerd.

Tientallen domeinen in uitverkoop

Dalende landprijzen, scherp tuimelende druivenprijzen en feitelijke of dreigende bedrijfssluitingen behoren echter plots tot de harde realiteit van een tot voor kort alleen maar florissante business. Reeds een tiental wineries werden de voorbije maanden verkocht, om zo hun bankroet of definitieve sluiting te voorkomen. Amper twee jaar geleden veranderde geen enkele Napa-domein van eigenaar. Een marktstudie van Silicon Vallet Bank bracht overigens aan het licht dat zeker 7 procent van de ondervraagde wijnbouwers hun financiële situatie momenteel als ‘very weak’ of zelfs ‘on life support’ omschrijven. Bovendien verklaarde 71 procent van de resondenten dat het véél moeilijker is geworden om nog vers krediet vast te krijgen.

Volgens insiders is dit dan ook de ergste crisis in twintig jaar tijd die de californische wijnindustrie treft. Want ook al lijken een tiental faillissementen weinig vergeleken met bijvoorbeeld Bordeaux, moet men toch alles in proportie blijven bezien. In gans Napa Valley zijn momenteel een 400-tal wineries actief, dus als daar een tiental in slechte papieren komen, weegt dit veel zwaarder dan in de Bordelais, waar zeker zo’n 10.000 domeinen geregistreerd staan. En het einde is nog niet in zicht, want ruim 30 wijnbezittingen in Californië, Oregon en Washington - de drie gratiën van de Amerikaanse wijnbusiness - liggen momenteel in de vitrine.

Einde aan de wilde groei?

Vanwaar dit plotse paniekvoetbal in Napa?

De dalende wijnverkoop in de V.S.A. verklaart alleszins een deel van het verhaal: - 3,3 procent in 2009. En dat na jaren van continue groei tussen 1991 en 2008. Voeg daar het dreigende oogstsurplus bij (lees o.a: Californië zit met zweethandjes) en het plaatje oogt al ongunstiger.

Bovendien is er sprake van een trendverschuiving. Amerikaanse wijndrinkers stappen massaal over naar lager of medium geprijsde producten, wat extra druk legt op de vaak duurdere high-end Napa-cuvees. Vooral omdat in dat segment de goedkopere import vanuit Chili, Argentinië of Australië steeds vaker marktaandeel inpikt van de Californische wijnen.

Bovendien daalden de grondprijzen tegenover hun piek in 2007 met al zeker -15 procent, waardoor sommige domeinen zelfs minder waard zijn geworden dan hun lopende leningen. Al die factoren maken dat het voor veel domeinen plots veel lastiger is geworden om hun hypotheken te herfinancieren.

Of: hoe zelfs Amerikaanse cultdomeinen en icoonwijnen plots met beide voetjes op de grond landen... (lees ook V.S.A. : luxewijnen krijgen een dreun, of V.S.A.: dorst naar kwaliteit?, of VSA: groei wijnconsumptie vertraagt).

Frank Van der Auwera

Californië in de problemen (1)

Economisch gaat het de golden state momenteel echt niet voor de wind en stapelt Californië deficit na deficit op, maar ook de lokale wijnindustrie heeft duidelijk al betere tijden gekend.

Want blijkbaar overvallen de zeven plagen nu plots Californië.

Eerst en vooral in letterlijke zin. De Europese druivenmot slaat namelijk al een tijdje opnieuw toe in de Californische wingerds en meer bepaald in Napa Valley, waar ze reeds in september 2009 ontdekt werd.

Alle hens aan dek

Men probeert nu met man en macht de invasie en verdere besmetting naar andere wijngebieden in te dammen. Zo heeft men in Monterey County verleden week 1.400 vallen gezet rond wijngaarden, die op geregelde tijstippen zullen gecheckt worden.

Volgens Bob Roach, de assistant agricultural commissioner, mag deze plaag absoluut niet geridiculariseerd worden: “The grapevine moth is more of a threat than the light brown apple moth," klinkt het. "It goes to the flower, right to the grape cluster." Wanneer deze mot namelijk tot aan het fruit kan penetreren, veroorzaakt ze in termen van Roach “a nasty mess”.

Het insect kan wel gestopt worden met strenge quarantines - zoals bijvoorbeeld een beperkt transport van alle gebruikte apparatuur, druiven en zelfs druivenpellen die na de persing overblijven, zoals momenteel in Napa van kracht is -, maar ook via een gerichte sproeicampagne. Maar zo’n grootschalige sproeiactie jaagt natuurlijk het kostenplaatje van de wijnbouwers de hoogte in.

En zo’n extra factuur kan men nu wel missen in deze economische slowdown.

Frank Van der Auwera

Lees morgen: Californië in de problemen (2)

Portugezen openen hun wijnparaplu

De Portugese overheid heeft het in het snuitje. Wil men in deze economisch toch barmoeilijke tijden - Portugal dreigt na Griekenland het volgende mikpunt van o.a. speculanten te worden en haalt veiligheidshalve reeds de buikriem aan - de lokale wijnindustrie laten floreren, dan zal er meer collectief actie en promotie dienen gevoerd. En niet langer ieder-voor-zich.

Cashinjectie klaar

Het Portugese Ministerie van Landbouw kondigde daarom recent aan dat er een budget van 50 miljoen euro klaar ligt voor de volgende 4 jaar om deze wijnpromotie efficiënter te voeren. Een serieuze cashinjectie, want in de voorliggende 4 jaar lag er ‘slechts’ 14 miljoen euro op tafel voor deze campagnes. Maar de knappe koppen van het Instituto do Vinho e da Vinha (IVV), een departement binnen het Ministerie van landbouw, ViniPortugal, de regionale wijnorganisaties zoals het Douro en Porto Wine Institute én individuele producenten kwamen met dit ambitieus marketingplan op de proppen.

Ambitieus op het eerste gezicht, want tegelijk lanceerde men een 'paraplumerk' voor de Portugese wijnen: Vinhos de Portugal/Wines of Portugal. Een hagelnieuw logo met de baseline 'Wines of Portugal: a world of difference' die idealiter kan gebruikt worden in banners op website, bij beurzen, shows of events of zelfs vrijwillig afgedrukt kan worden op rugetiketten.

Dus eigenlijk helemaal in de geest van de 'Sud de France'-campagne waarmee Frankrijk onder meer de Languedoc terug in de internationale glazen wil krijgen, bij consumenten die al die origines en appellaties Chinees vinden.

Continentaal Europa figurant?

Maar eigenlijk klopt ons aanvankelijk enthousiasme niet helemaal, want bij analyse van dit plan blijkt dat deze marketingflirt zich vrijwel exclusief richt op Amerikaanse en in mindere mate Britse consumenten. Want de slogan Wines of Portugal: a world of difference werd vooral ontwikkeld met het oog op de twee focusmarkten van Portugese wijn, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten.

Dat blijkt al uit de voorgeschiedenis van deze campagne en de forse budgetsprong. Zo werden er alleen maar surveys online uitgevoerd bij 2.000 frequente wijndrinkers in de V.S.A. en 1.000 in het V.K., statistisch wel netjes verspreid over alle sociale categorieën qua leeftijd, geslacht, inkomen en drinkgedrag, die hun mening konden ventileren. Maar de finale beslissing werd toch genomen op basis van de opinie die de Amerikaanse wijnconsumenten uitspraken.

Kortom: Portugal wil duidelijk wel meer geld spenderen in markten om zijn wijnrijkdom terecht in de kijker te plaatsen, maar lijkt eigenlijk niet echt geïnteresseerd in continentaal Europa.

Want luister maar eens naar deze verklaring in de (weeral Angelsaksische media) van een vertegenwoordiger van het I.V.V.: “In the near future we will announce a plan of action based on proposals by the main protagonists for promotion in external markets. For example advertising campaigns in priority markets and the creation of a website to spread the message of the brand abroad. The priority markets will include the USA, UK, Brazil, Canada, elsewhere in Europe, and Asia."

Waar staan wij?

"Elsewhere in Europa": waarom voel ik me zo ongemakkelijk bij deze vage, zelfs denigrerende term?

Vooral omdat dit oorspronkelijk bericht dat er een promotiebudget van 50 miljoen euro klaar ligt niet helemaal klopt. Er steekt namelijk heel wat meer in de pipeline. In totaal minstens 75 miljoen euro voor de periode 2009-2013, waarvan het merendeel tussen haakjes wordt gefinancierd door de Europese Unie (52 miljoen euro!) voor de promotie in niet-E.U.-landen. Daarbovenop zou nog eens een budget van 48 miljoen euro worden verzameld van individuele (wijn)bedrijven.

Kortom, er steekt de komende 4 jaar maar liefst 103 miljoen euro in de Portugese wijnpromotiepot.

Misschien moeten we in deze kolommen eens afspreken december 2010, om te checken hoeveel er van die spaarpot uiteindelijk naar België vloeide en de tienduizenden Belgische Portugal-pioniers van het eerste uur? Ik vrees dat ik het antwoord al ken.

Frank Van der Auwera

Britse wijninvesteringsfirma blijkt luchtkasteel

Het is niks om fier over te zijn, maar nadat zowat alle fraudedossiers van de voorbije jaren en maanden blijkbaar vooral draaiden rond 'Europese' kwaliteitswijnen en (dure) appellaties, is er nu ook een Nieuwe Wereld ‘schandaal’ (lees o.a. Valse Pinot Noir krijgt Amerikaans staartje of Toscanegate: 10 miljoen liter wijn verdacht of Hongarije: fraude bij de wijnelite of Brunello: slecht én goed nieuws, of Wijnschandalen in Italië 1 en 2).

Maar dan wél eentje dit keer, dat willen we heel duidelijk onderstrepen, waar de Australiërs zelf niet aan de oorzaak liggen, maar eerder de dupe van zijn.

Dit dossier toont aan dat u niet voorzichtig genoeg kan zijn wanneer u uw zuurverdiende centen stopt in een wijnproject.

Investeren in nep

Want deze in de Britse vakpers breed uitgesmeerde ‘Australian Wine Fraud’ die begin maart losbarstte, heeft puur en alleen te maken met in Londen gevestigde wijnhandelaars, die het blijkbaar niet zo nauw namen met ethische bedrijfsvoering. Fraude-inspecteurs arresteerden namelijk zes personen in East en Southeast London, die betrokken bleken bij een grootschalige investeringsfraude met Australische topwijnen als inzet.

Detectives van Scotland Yard werden namelijk gealarmeerd toen bleek dat goedgelovige investeerders aanzienlijke sommen hadden overhandigd aan Nouveau World Wines. Een wijnivesteringsfirma die vanaf eind 2004 lucratieve deals beloofde wanneer hun kapitaal werd gestopt in de aankoop van trendy Australische boutiquewijnen, die natuurlijk na verloop van tijd een enorme meerwaarde zouden opleveren.

Zo konden de klanten - althans op papier/computerscherm – zogezegd partijen reserveren van de icoonwijnen Mollydooker Carnival of Love Shiraz 2007, Two Hands Aphrodite 2005 en Greenock Creek Alice's Shiraz 2005.

Maar nu blijkt dat de hele Nouveau World Wines-constructie - die buiten Londen ook vestigingen in Hong Kong en Melbourne zou hebben - één groot luchtkasteel was. Want deze investeringsfirma bezat helemaal géén allocaties van veel exclusieve wijnen en sommige cuvees bestonden zelfs niet eens.

Eigen schuld, dikke bult?

Volgens de eerste ramingen zouden de fraudeurs met hun oplichtingsoperatie ruim 3 miljoen pond hebben buit gemaakt.

Zedenles: koop of investering in hemelsnaam alleen wijn bij bedrijven die u kent en die al een betrouwbaar track record hebben. Want zoals Detective Chief Inspector Robin Cross van de Metropolitan Police's fraud squad terecht opmerkt: “This kind of investment fraud is becoming far too common. People from all economic backgrounds are being targeted and persuaded to invest in what appears to be a sound financial opportunity. We would advise those considering investing money, whether it be a small or large amount, to do their research and be sure that the companies or individuals they are dealing with are reputable and legitimate.”

We kunnen het niet beter verwoorden...

Frank Van der Auwera