Home Markten Live Netto Sabato

april 2010

Geplaatst op 30 april 2010 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Singapore in de clinch met Hong Kong

Singapore Dat Azië voor veel wijnproducenten -en handelaars tijdens de crisisjaren het nieuwe Walhalla wordt, hebben we al meermaals beargumenteerd. En dat binnen deze constellatie Hong Kong ondertussen lijkt uitgegroeid tot the place to be voor luxewijnen, is ook een feit. Recente wijnveilingen in de ex-kroonkolonie boekten immers soms spectaculaire omzetcijfers waarop de Amerikaanse/Europese huizen slechts jaloers kunnen zijn (lees: Hong Kong wordt heuse wijnhub).

Knooppunt voor re-export

Maar nu Hong Kong zich stilaan tot de wijnhub van de regio profileert, is er nog één concurrent die deze evolutie betwist: Singapore.

Recent werd daar de elfde editie van 'Wine & Spirits Asia' georganiseerd en uit alles bleek dat the lion city het beu is dat Azië blijkbaar door veel wijnhandelaars gelijkgesteld wordt aan China en Hong Kong.

Niet alleen stijgt de wijnconsumptie van 'dure' crus in Singapore vooral bij de leeftijdscategorie 25-50 jaar, maar de lokaal werkende en wonende expatriates - geschat op zo'n 150.000 'westerlingen' - zorgen voor een bijkomende koopdorst richting de betere wijn. Tel hierbij de ruim 10 miljoen toeristen per jaar, luxeboetieks en de duty free shops in Changi Airport, en meteen wordt duidelijk dat Singapore zich niet zomaar als knooppunt van de wijnkaart zal laten drummen door Hong Kong.

Terwijl Hong Kong vooral kan profiteren van zijn supersoepel taksbeleid m.b.t. wijn én natuurlijk de nabijheid van China met zijn miljoenen koopkrachtige maar nog risicovolle consumenten (lees Chinese wijnmarkt is nog heel dubieus deel 1 en 2 of Is China de wijnmarkt van de toekomst?), moet Singapore andere troeven uit de mouw schudden.

Om er twee te noemen: zijn geografisch centrale ligging of de enorm geoliede logistieke organisatie, waardoor re-export in de ganse regio heel vlot kan verlopen.

Zo bevinden zich in de havendokken van Singapore temperatuurgecontroleerde, prima beveiligde magazijnen, waarin de kostbare wijnen perfect opgevangen worden in plaats van uren -of dagenlang in de hitte te moeten stoven. Gezien het prijskaartje van sommige flessen, een hele geruststelling voor de eigenaars.

Taksomweg loont

Op die manier versterkt Singapore jaar na jaar zijn re-export business van wijnen naar onder andere Maleisië (waar de talrijke Chinese zakenlui als wijnconsumenten in de hoogste inkomenscategorie zitten), Indonesië en Thailand (met hun, althans tot voor kort, grote aantallen expatriates en toeristen) of zelfs Vietnam, waar de wijnconsumptie nog maar pas komt piepen, parallel met het groeiende toerisme.

Maar zelfs op belastingsgebied moet Singapore Hong Kong niet vrezen, want het huidige systeem hypothekeert luxewijnen allerminst: momenteel is er een taksheffing op wijn van 48,2 US$ per 100 flessen, vermenigvuldigd met het alcoholpercentage, met daarbovenop de 7 procent Goods and Services Tax. Concreet betekent dit dat de meest dure wijnen eigenlijk minder impact ondervinden van deze taks dan het goedkopere spul en er daarom zelfs veel Aziatische bezoekers in Singapore hun premiumwijnen komen aankopen. Sterker nog: een groeiend aantal bedrijven verkiest hun wijnen veilig te stockeren in Singapore en laat dan, met mondjesmaat, kleine hoeveelheden uit hun voorraad re-exporteren.

Klinkt gek? Stel u echter voor dat u een goedverdienende Thaise zakenman bent, die rechtstreeks Franse crus wil invoeren. Dan mag u meteen 400 procent taks op uw aankoop afdokken. Het administratieve ommetje via Singapore maakt diezelfde grand cru classé echter een flink stuk attractiever...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 april 2010 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

De ‘beste’ Chardonnays van 2010

Internationale wijncompetities, zeker organisaties gebaseerd op een betalende deelname, een enorme stijlvariatie qua producten en een toevallig samengestelde gelegenheidsjury, nemen we altijd met een flinke korrel zout (lees o.a. Wijnkritiek en big business).

Die discussie openen we hier niet opnieuw, maar we willen u in alle relativiteit toch wel de resultaten doorspelen van de “Meilleurs Chardonnay du Monde”, wedstrijd die voor de 17e keer plaatsgreep in het kader van het Château des Ravatys, hartje van de appellatie Brouilly.

De organisatie lag zoals steeds in handen van www.chardonnay-du-monde.com, een bedrijf dat uiteraard een flinke duit verdient aan deze prijskamp.

Vier keer Frankrijk

Voor deze editie werden ruim 900 staalstalen ingediend, afkomstig uit 35 productielanden en alle denkbare smaakvarianten van de Chardonnay bespelend (mousserend, sec, zoet,...). Deze flessen werden getoetst door een monsterjury van maar liefst 300 'experts', waarvan 55 procent niet-Franse proevers.

De crème de la crème volgens deze veelkoppige jury bestaat uit de volgende tien 'Chardonnays', die elk een gouden medaille kregen opgespeld:

  • Weingut Johann Schneeberger, Chardonnay Morillon Trocken 2008 uit Oostenrijk
  • Ktima Tselepos Marmarias Chardonnay 2007 uit Griekenland
  • Champagne Colin, Blanche de Castille Blanc de Blancs Brut (Premier Cru) uit Frankrijk
  • Domaine la Morinière 2009, Vin de Pays du Val de Loire uit Frankrijk
  • Lourensford Winemaker's Selection Chardonnay 2009 uit Zuid-Afrika
  • Albet i Noya, Penedès do Chardonnay Colleccio 2008 uit Spanje
  • Coop. la Goutte d’Or, Champagne Paul Goerg (Premier Cru Blanc de Blancs Brut) uit Frankrijk
  • Weinzergenossenschaft Auggen, Chardonnay Beerenauslese 2008 uit Duitsland
  • Kalala Organic Estate Winery, Chardonnay Icewine 2007 uit Canada
  • Domaine de Cibadiès, Cuvée Tradition 2009 Vin de Pays d'Oc, uit Frankrijk
Betrouwbaar genoeg?

Het internationale karakter van deze 'Top Tien' valt natuurlijk meteen op, met weliswaar Frankrijk nog als grootste slokop met vier laureaten. Maar nog opvallender is dat dit kwartet Franse Chardonnays bijna integraal bestaat uit champagnes. Geen spoor bijvoorbeeld van bijvoorbeeld Bourgogne of Limoux. Evenmin trouwens als van de soms uitmuntende cuvees Australië, Chili, Argentinië, Nieuw-Zeeland of Californië.

Waarmee nog eens bewezen wordt dat, hoe goed deze geselecteerden an sich ook mogen zijn, een 'wedstrijd' waarvan de deelname vooral bepaald wordt door een verplichte financiële bijdrage, altijd een grote preselectie en dus vertekening met zich meebrengt.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 27 april 2010 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Champagne staat voor een keuze

Champagne Het onderwerp Champagne borrelt geregeld op in deze kolommen. De voorbije 12 maanden helaas eerder in negatieve dan positieve zin (lees o.a. Bruist het straks nog in Champagne? of In Champagne luidt de alarmklok of Champagne is niet echt ziek).

Cava exportkampioen

De regio wordt inderdaad nog altijd geconfronteerd met een ernstige afzetcrisis, vooral op de internationale markten. Megaconcurrent Cava verkocht vorig jaar immers 219 miljoen flessen, waarvan 88 miljoen stuks op de thuismarkt, wat impliceert dat maar liefst 131 miljoen cava’s in een buitenlands glas terecht kwamen.

Ook al betekende dit de facto een daling met -5,5 procent vergeleken met topjaar 2008 - België drinkt tussen haakjes duidelijk tegen deze trend in, want bij ons steeg de cava-verkoop met 35 procent -, kan men in Spanje toch fier de borst kloppen, want Champagne deed het slechter.

Naar schatting zouden in 2009 'slechts' 112 miljoen flessen champagne geëxporteerd zijn en de totale verkoop tussen de 285 à 290 miljoen stuks uitkomen, waardoor cava dus op de exportmarkten champagne qua volume overtroeft. In Reims kan men hier maar groen mee lachen.

Piekende opbrengsten

Vanwaar deze afzetmalaise, ook al horen we geregeld geluiden dat het plaatje voor Champagne minder dramatisch is dan sommigen beweren (lees Champagneverkoop minder catastrofaal dan verwacht) ?

De verklaring die voor de hand ligt: de continu klimmende rendementen. En dan praten we nog niet eens over de nog altijd niet opgeborgen plannen om het territorium van de appellatie met zo’n 10 procent uit te breiden in de toekomst (lees De expansiedrift van Champagne).

De regio Champagne is de voorbije decennia immers te gulzig geworden - correcter: te laks? Te vrijgevig? - qua rendementen, wat zich toch op de één of andere manier in de kwaliteit van het eindproduct moe(s)t vertalen.

Klinkende cijfers illustreren wat er aan de hand is. Rond 1950 bedroeg de gemiddelde opbrengst per hectare wingerd er op jaarbasis 3000 à 4.000 kg per hectare. De laatste jaren piekte dit gemiddelde echter tot 15.000 kg/ha of het equivalent van een duizelingwekkende 100 hl per hectare.

Een spectaculaire stijging die parallel loopt met de bijna vertienvoudiging van de champagneverkoop, die bijvoorbeeld van amper 33 miljoen flessen in 1950 klom tot 322 miljoen stuks in topjaar 2008.

Katharsis?

Geen wonder dus dat het Comité Interprofessionel du Vin de Champagne en de belangrijke champagnehuizen de voorbije oogst tot 40% van de rijpe druiven doelbewust lieten rotten.

De crisis was dus misschien wel de noodzakelijke wake-up call voor deze schuimende appellatie. We kunnen alleen maar hopen dat hiermee de toon is gezet en de opbrengsten per hectare voortaan niet accidenteel (om het crisisjaar te overbruggen) maar structureel in toom worden gehouden.

Want alleen met (nog) betere kwaliteit zal champagne de commerciële boksmatch tegen de cava kunnen winnen of op zijn minst een kans maken om zijn marktsegmenten te behouden.

En niet met de soms spectaculaire discount- of dumpingprijzen van het voorbije eindejaar, die buiten de winstmarges op langere termijn vooral het imago van deze appellatie aanvreten.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 april 2010 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Italië zit nog niet op rozen

Onderzoeken naar koop- of consumptiepatronen volgen elkaar tegenwoordig aan hoog tempo op. Recent nog hadden we het in deze kolommen over de studie die ter gelegenheid van de wijnbeurs Vinitaly werd uitgevoerd bij 360 Italiaanse wijnhuizen, zowel de grote marktleiders als de coöperatieven en kleinschalige cantina’s (lees: Crisisjaar 2009 geen ramp voor Italiaanse wijnsector). En waar de basisconclusie luidde 'het gaat zo slecht nog niet'.

Maar misschien vertoonde dit onderzoek wel een vertekening, want andere signalen tijdens dezelfde referentieperiode wijzen toch op meer structurele problemen dat dit optimistisch Vinitaly-rapport.

Herstel pas vanaf 2011

Zo blijkt dat steeds meer Italiaanse wijnmakers stilaan de sociale media omarmen - Twitter, blogging of Facebook - in de hoop zo hun soms zwaar teruglopende verkopen te counteren, dus zowel nieuwe consumentensegmenten aan te boren als klantenloyaliteit aanmoedigen.

Want uit alle nieuwe statistieken blijkt toch dat Italië, 's wereld tweede belangrijkste wijnproducent na Frankrijk met 4,5 miljard liter jaaroutput, zijn export vorig jaar gevoelig zag krimpen in waarde. De terugval bedroeg zelfs -6 procent tot een totale exportwaarde van 3,5 miljard euro, enerzijds door de effecten van de economische wereldcrisis, maar anderzijds vooral door de toenemende concurrentie vanuit de Nieuwe Wereld.

In sleutelafzetmarkten als de Verenigde Staten of Groot-Brittannië was er zelfs sprake van een omzetduikeling met respectievelijk -7 procent en -10 procent. Er werd in veel markten daarom flink gesnoeid in de prijzen en winstmarges om toch nog aan klantenbinding te doen. Alhoewel het verkochte volume vaak nog steeg, daalde het gemiddelde prijskaartje van Italiaanse wijn verleden jaar immers met zo’n vijfde. Volgens de berekeningen van het Ministerie van Landbouw werden de scherpste prijsdalingen genoteerd in de categorie van de basiswijnen (-25 procent), terwijl de appellatiewijnen gemiddeld -13 procent verloren.

Italiaanse wijnmakers verwachten trouwens dat ze pas volgend jaar - en eerder in 2012 - terug op hun oude verkoopniveau van voor de recessie zullen belanden. "2010 is not going to be an easy year. I don't think we'll see a general recovery in consumer demand this year,' verklaarde Andrea Sartori, voorzitter van de belangenorganisatie Unione Italiana Vini (UIV). "We'll have to wait until 2011 to see the sector returning to pre-crisis levels."

Brunello twittert en facebookt

Om dit ongunstige tij te keren, proberen nu veel Italiaanse wijnhuizen de internetmedia uit als extra promotie- en verkoopkanaal. Uit verschillende getuigenissen tijdens Vinitaly blijkt dat bepaalde huizen door deze sociale media hun online verkoop in de double digits zagen verhogen en dat vooral ook nieuwe, jongere consumenten worden aangesproken door kanalen als Twitter of Facebook.

Het zijn echter niet alleen individuele wijnhuizen die zich op deze opportuniteiten werpen, maar zelfs belangengroeperingen, zoals het de laatste jaren door schandalen geplaagde Consorzio del Vino Brunello di Montalcino.

Deze organisatie, die tot voor kort qua communicatie nog zo blunderde (lees o.a. Brunello mag Amerika opnieuw binnen; Brunello strijdt voor identiteit of Brunello: alles blijft bij het oude of Brunello: wanneer neemt het Consorzio ontslag? of Brunello: slecht én goed nieuws, Wijnschandalen in Italië 1 en 2) en haast vastgeroest leek in de 19e eeuwse gentlemen's logica, opende recent zelfs een Facebook-pagina. Pagina waarop reeds meer dan 17.000 'fans' staan ingeschreven. In maart activeerde het consortium eveneens een Twitter-profiel.

Er zijn geen zekerheden meer...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 23 april 2010 door Wijntijd 3 reacties | Reageren

Argentinië en zijn Malbec-obsessie

Malbec Wordt Argentijnse Malbec stilaan het slachtoffer van zijn eigen (wereldwijd) succes? Of dreigt er straks een tekort?

Feit is dat de export van deze Malbec-wijnen boomt als nooit te voren. Vorig jaar steeg deze uitvoer in waarde zelfs met +21,5 procent vergeleken met 2008, concreet van 194 miljoen USD tot 235 miljoen USD. Ook qua volume schoot de verkoop met een forse +23,4 procent naar boven. Maar liefst 6,8 miljoen dozen (van 12 klassieke 75 cl-flessen) werden in deze periode uitgevoerd.

Nog eens +15 procent

Succes dat natuurlijk voor een flink stuk te danken valt door de niet-aflatende besteldorst van de Amerikaanse wijndrinker, die deze inderdaad vaak voortreffelijke, fruitgedreven en vlezige Argentijn duidelijk heeft ontdekt. De Verenigde Staten blijft zonder concurrentie de grootste afzetmarkt voor Malbec, die nu al goed is voor bijna de helft (48 procent) van de totale Argentijnse wijnexport naar dat land.

Of anders berekend: de Argentijnse export naar de V.S.A. piekte in 2009 tot 113 miljoen USD in waarde (+ 41 procent) en tot 2,1 miljoen kisten/kartons in volume (+ 50 procent). Ook in vrijwel alle andere exportbestemmingen noteerde men - weliswaar wat rustiger - groeicijfers, op Denemarken na.

En de rek lijkt nog niet uit deze expansie, want de laatste schatting verwachten dat de buitenlandse vraag naar deze druivenvariëteit dit jaar nog eens met minimaal 15 procent zal aandikken.

Malbec dé slokop

Maar deze Malbec-populairiteit heeft misschien op termijn ook een keerzijde: kan men de vraag nog wel blijven bijbenen? En wat als het antwoord 'neen' is: gaan dan de prijzen de hoogte in, of duikelt de gemiddelde flessenkwaliteit?

De voornaamste bodegas planten namelijk aan hoog tempo bij - vaak tientallen hectare per bodega en per jaar - en verruimen tegelijk hun verwerkingscapaciteit. Vooral het aanleggen van nieuwe Malbec-wijngaarden blijkt nu dé topprioriteit van de Argentijnse wijnindustrie, na twee oogsten met relatief lage opbrengsten, waardoor de productie zelfs met 40 procent kromp. Het jaarlijkse groeitempo van nieuwe wingerds met 4 procent voldeed dus absoluut niet.

Los van het feit dat deze grootschalige plantwoede anno 2010 toch nog meerdere jaren op resultaat zal laten wachten - tot er eindelijk behoorlijke wijn van deze piepjonge stokken kan geperst worden, waardig om uitgevoerd te worden -, is deze focus (of eerder obsessie?) op Malbec potentieel nefast voor de andere druivenvariëteiten. Naar schatting de helft tot driekwart van alle recente aanplant draait nu immers om de magische Malbec-druif.

Dat terwijl het altijd al dé troef was van de Argentijnse wijnbouw dat men er over een enorme waaier aan (vooral Europese) druivenvariëteiten beschikte; iets wat buur Chili trouwens benijdt. Nieuwe wijngaarden met Sauvignon blanc, Petit Verdot, Cabernet Franc, Tempranillo, Riesling,... worden nu blijkbaar allemaal uitgesteld, ten voordele van de almachtige Malbec.

En als er één economische les is die absoluut ook voor de wijnindustrie geldt, is het wel: een monocultuur, alle eieren (druiven?) in één mand leggen, kan op termijn een strategisch nadeel i.p.v. een voordeel worden.

Want voor je het beseft, heeft de internationale consument een ander 'speeltje' ontdekt...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 april 2010 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Appellation Jus d’Orange?

En er zijn helaas nog andere kopzorgen voor Australische wijn.

Zo werd recent de voormalige baas van het Zuid-Australische wijnbedrijf Rivers Wines schuldig bevonden aan de frauduleuze verkoop van Chardonnay, aangelengd met - je houdt het niet voor mogelijk! - Sultana fruitsap.

Het eerste dossier dateert al van 2003, toen bleek dat duizenden liters druivenmost die door Rivers Wines aan soms belangrijke wijngroepen werden verkocht, uiteindelijk in quarantaine werden geplaatst door de Australian Wine and Brandy Corporation. De kopers, waaronder het bekende merk Hardy’s, hadden namelijk ernstige twijfels over de authenticiteit van de geleverde ‘variëteit’ en ontdekten het gesjoemel vrijwel meteen. Zij lichtten dan ook snel de autoriteiten in.

Voor de fraudeurs bleek het op papier een lucratieve ruilhandel, want op het moment van de feiten werd voor Chardonnay-druivenmost op de markt ongeveer $1000 per ton betaald, terwijl het Sultana-druivensap amper een kwart kostte (circa $250 per ton). Kassa kassa!

In 2007 al pleitte Rivers Wines schuldig aan minstens 97 gelijkaardige gevallen. Met het nieuwe verdict door de rechtbank in Adelaide wacht het bedrijf een maximumboete van $1,4 miljoen, terwijl de ex-managing director Andrew Hashim persoonlijk nog eens $102.000 kan ophoesten.

Wat mij betreft mogen ze deze 'Juice King' meteen voor zijn hele professionele leven bannen van een job in de wijnwereld...

Stop de wijndumping

Maar zelfs met dit fraudedossier heeft Australië nog niet de kelk tot op de bodem uitgedronken.

Want druiventelers down under werden de voorbije weken razend door het initiatief van The Wine Grapes Marketing Board. Een Australische wijntelersgroep die in deze tijden van surplus op eigen bodem doodleuk een voorraad uit Argentinië geïmporteerde wijn heeft opgekocht en deze aan de lokale consument aanbiedt in plastiek tweeliterflessen aan amper $1. U leest het goed: 1 Australische dollar of 0,6644 euro. Zelfs een frisdrank ligt tegenwoordig duurder in de rekken.

Niet dat deze dumpingpraktijk om gigantische volumes draait, eerder om een 'once-off' aankoop, maar het signaal dat op die manier wordt uitgezonden richting Australische wijnindustrie - zeker met alle aandacht die het in de Australische media kreeg - is natuurlijk enorm schadelijk.

Het betekent namelijk zoveel als: Australische producenten-in-moeilijkheden, forget it, tegen zo’n importprijzen kan je toch nooit opboksen.

Qua volume is het misschien gering, maar qua demotivatie kan het wél tellen...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 20 april 2010 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Joepie, een kleine(re) oogst!

Druiven Het werd hoogtijd dat we nog eens iets positiefs konden schrijven over de Australische wijnbusiness, die de voorbije twee jaar blijkbaar door de 7 plagen van Egypte werd geteisterd (lees o.a. Down Under: nog steeds down of Australië in zak en as (deel 1 & 2) of Australië krijgt een nieuwe opdoffer of Australië wil afslanken of Wijn en vuur of De kost van een bosbrand).

Maar 'positief' dan wel vanuit de perspectief van de producenten, die al jaren opboksen tegen soms enorme structurele wijnoverschotten.

De gloednieuwe oogst 2010 lijkt daar nu verandering in te (kunnen) brengen, want de eerste schattingen spreken over het kleinste oogstvolume van dit decennium, wat dus enorm veel druk van de oververhitte markt moet nemen. Relatief veel neerslag en koeler weersomstandigheden bleken namelijk ditmaal in veel appellaties een gunstige factor voor de vintage 2010, waar zeker de vorige vijf oogstperiodes geplaagd werden door langdurige hittegolven en bosbranden.

Kwantiteit down, kwaliteit up

De totale druivenoogst zou van Western Australia tot de oostelijke staten op die manier rond de 1,4 miljoen ton bedragen, een flink pak beneden de 1,8 miljoen ton die stilaan als evenwichtsnorm wordt gehanteerd.

Maar tegelijk met de flink gekrompen kwantiteit, is er gelukkig ook sprake van een mogelijk exceptionele kwaliteit. De druiventrossen, en dat voor vrijwel de meeste variëteiten vooral in rood, lijken in veel gebieden heel traag, homogeen en quasiperfect gerijpt. De (blauwe) druiven, zeker van Shiraz, bezitten doorgaans een dikke, donkere pel en bevatten een mooi niveau qua tannines. Dat belooft dus voor wijnen met fruitbody én lengte.

Toch is deze kleinere oogst niet meteen uitstekend nieuws voor iedereen, want na de lange droogteperiodes in sommige productiezones plus de vaak tuimelende prijzen voor hun druivenmateriaal, zitten een heel pak producenten en telers reeds financieel op hun tandvlees.

De totale Australische wijnindustrie haalt dus opgelucht adem met de komst van de kleinere '2010', maar dat zal de boekhoudkundige problemen bij veel wijnbedrijven niet meteen uitgommen.

En jammergenoeg liggen er ondertussen nog andere dossiers op tafel, die het blazoen van Australische wijn verder indeuken. Maar daarover morgen meer...

Frank Van der Auwera

Lees morgen: Appellation Jus d'Orange?

Geplaatst op 17 april 2010 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Wijn-TV in Frankrijk op komst?

Misschien ligt het aan ons gebrek aan empathie, maar ik begrijp stilaan niet veel meer van de Franse overheid en haar logica inzake het wijnbeleid.

Al sedert de introductie van de door velen terecht gehate 'Loi Evin', in de praktijk een vrijgeleide om zowat elke advertentie rond het product wijn juridisch in de ban te slaan, en na talrijke antialcoholcampagnes die vooral ook de wijnindustrie troffen, lijkt er nu plots een wat minder restrictieve wind doorheen de Franse administratie te waaien (lees o.a. Frankrijk hypothekeert zijn eigen wijnindustrie of Frankrijk wil wijnwetgeving versoepelen of Gezond verstand zegeviert (een beetje) of Frankrijk: te vroeg gejuicht (1) en (2)?).

Gezond verstand?

Uit noodzaak, want vermoedelijk heeft deze 'ommezwaai' uitsluitend te maken met het feit dat de boodschap eindelijk is doorgesijpeld: als men namelijk dit traject van ongenuanceerde 'demonisering' van alcohol in het algemeen en wijn in het bijzonder blijft bewandelen, hypothekeert men op den duur de ganse wijnindustrie in Frankrijk. Wie kan zich dat permitteren in crisistijden (lees o.a. Vlamingen drinken steeds minder Frans)?

Want wat ontdek ik nu weer in mijn mailbox?

Een bericht dat er een wetsontwerp in de Franse Senaat op tafel ligt, ingediend door een twintigtal parlementariërs, waardoor eventueel televisiethemazenders rond wijn mogelijk worden.

Het voorstel in kwestie viseert inderdaad "à améliorer l'information sur la vigne et le vin" en wil daarom in de toekomst zelfs de creatie mogelijk maken van televisieketens die zich toespitsen op de wijnbouw en de wijn. Want, zo argumenteren de senatoren, dit moet deze zo cruciale industrie-in-moeilijkheden en deze historische Franse wijncultuur de broodnodige zuurstof geven om de concurrentie aan te pakken: "...avec des nouveaux programmes aptes à mettre en valeur tous nos savoir-faire, en France et à l'étranger. De tels projets apporteraient beaucoup à tous les acteurs de la filière dans notre pays, tout en remplissant des objectifs de santé publique.”

Televisie zonder grenzen

Maar wat deze parlementariërs vooral vrezen is blijkbaar de in hun ogen oneerlijke concurrentie, waarbij buitenlandse ketens wél ongestoord wijnprogramma’s in de Franse ether kunnen uitzenden en ondertussen de advertentie-inkomsten binnenrijven. Want als puntje bij paaltje komt zijn de Fransen natuurlijk chauvinist én pragmatist.

We citeren de kern van het wetsvoorstel, die duidelijk maakt waar het volgens deze senatoren werkelijk om draait. Niet meer of min dan de overlevingskansen van de Franse wijnbusiness: "Des chaînes de télévision consacrées à la vigne et au vin et où interviendraient des producteurs, oenologues, professeurs de médecine, historiens, sommeliers, experts et grands amateurs seraient la meilleure pédagogie possible, gage d'une consommation saine et équilibrée. De la fabrication à la dégustation, en passant par l'histoire et les innovations, les vins, les domaines, les métiers et les personnalités qui font l'histoire de l'oenologie : tous ces thèmes doivent être valorisés, professionnels et amateurs doivent pouvoir se reconnaître dans des chaînes de télévision, à péage uniquement, et disponibles sur les réseaux câblés, satellitaires et ADSL. Ceci est d’autant plus urgent qu’existent de telles chaînes dans d’autres pays ; or, dans le contexte européen, suite à la révision de la directive "Télévision sans frontières", le principe de libre circulation des programmes télévisés européens au sein du marché intérieur a été grandement renforcé : une chaîne étrangère peut même aujourd'hui diffuser de la publicité sur les alcools en France ! Pour empêcher la création de telles chaînes de télévision, le CSA se base sur une interprétation très restrictive des articles L. 3323-2 et L. 3323-4 du Code de la santé publique : il apparente une telle chaîne de télévision à de la publicité."

Straks TV-Vin 1?

Kortom, binnen de huidige Europese constellatie is het huidige 'wijntaboe' in de Franse media volgens steeds meer parlementsleden totaal achterhaald.

En dus stellen deze voor de twee betrokken artikels te wijzigen. Mits aanpassing van wetsartikel L. 3323-2 kan dan bijvoorbeeld, direct of indirect, alcoholpubliciteit worden toegelaten, in zoverre de fabricage of verkoop ervan niet verboden is. Ook dat andere verdoemde artikel L. 3323-4 moet aangepast worden, zodat Televisiezenders meer informatie over het product wijn kunnen behandelen, dan het strikte kurkdroge minimum.

Wanneer deze beide aanpassingen effectief worden goedgekeurd, staat echter meteen ook de deur op een kier voor programmareeksen én zelfs thematische TV-zenders, waar wijn de rode draad vormt.

Benieuwd hoe de anti-wijnlobbyisten tegen deze nieuwe aanval van hun Satan zullen reageren.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 15 april 2010 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

Taksverhoging met 12.775 procent

Dollars Amerikanen en wijn, ondanks hun gigantische import blijft het toch een delicate evenwichtsoefening.

Verleden week nog kon u hier lezen hoe de staat Pennsylvania met het commercieel dwaze idee speelt om er wijnkiosken te installeren, flessen-uit-de-automaat waarvoor de koper zich haast als een crimineel moet ‘uitkleden’ vooraleer een flesje te kunnen bestellen (lees Big Brother uit de wijnautomaat), maar onze virtuele inkt was nog niet droog of er liep al een nieuwe farçe majeure binnen.

De alcoholduivel temmen

Plaats van delict: Californië.

Terwijl in veel staten van de V.S.A. het alcoholhandel - en dus ook de vrije wijnhandel - haast draconisch wordt beperkt door allerlei regeltjes die dateren vanuit de Drooglegging of die ingefluisterd worden door de Bible Belt, bleef Californië tot nu toe grotendeels buiten schot.

In deze staat waar onder andere Napa Valley, Sonoma County en al die andere gerenommeerde wijnappellaties liggen die toch nog altijd 90 procent van de succesvolle Amerikaanse wijnuitvoer vertegenwoordigen, wordt wijn voorlopig niet gedemoniseerd. De alcoholwetten zijn er, naar Amerikaanse normen, zelfs heel soepel, in restaurants vloeit de wijn rijkelijk omdat de prijzen door allerlei taksen niet artificeel wordt opgepompt, en in veel supermarkten kan er alcohol worden aangekocht zonder dat men zich meteen een misdadiger-in-spe voelt.

Maar deze vrijheid-blijheid-sfeer is blijkbaar een doorn in het oog van het politiek correcte echtpaar Kent en Josephine Whitney, woonachtig in San Diego. Zij willen de alcoholduivel terug de hel injagen.

9 miljard dollar opbrengst

Kent en Josephine werken zich deze dagen namelijk uit de naad voor hun ‘ballot initiative’, een petitie waarmee ze de broodnodige 434.000 handtekeningen willen verzamelen, zodat er nog in november dit jaar - dan wettelijk verplicht - over dient gestemd. Hun initiatief kreeg de weinig aan fantasie overlatende doopnaam: “Alcohol-Related Harm and Damage Services Act of 2010”. Hun wapen blijkt een forse taksverhoging.

Proberen we eventjes de logica van dit echtpaar te volgen.

De Whitneys stellen dat alcohol de gemeenschap 38,4 miljard dollar per jaar kost, waaronder 8,3 miljard dollar voor extra medische of wettelijke kosten. Dat terwijl de verkoop ervan nauwelijks 1 miljard dollar in het overheidslaatje brengt. Dus, redeneert dit dynamisch duo, zit er niets anders op dan de taksen drastisch te verhogen.

Hou u vast: als hun voorstel ooit wordt aanvaard en in wet gegoten, impliceert dit in Californië een verhoging met 2.700 procent van de 'excise tax' (accijnzen) voor sterke drank (van $0,65 per 75 cl fles naar $17,57), een verhoging met 5.500 procent van deze taks op bier (van $0,11 voor een six-pack tot $6,08) en vooral een verbluffende verhoging met 12.775 procent op wijn, waarvan de accijnzen op een klassieke 75 cl-fles van nu $0,04 zou ontploffen tot $5,11.

Deze nieuwe inkomstenstroom, ruwweg geraamd op zo'n 7 à 9 miljard dollar per jaar, willen de Whitneys dan doorstorten naar projecten van het Department of Alcohol and Drug Programs.

High worden straks goedkoper?

Zoals een Californische wijncriticus zeer spiritueel opmerkte: “This is Prohibition through taxation”. Want ook wijnconsumenten die netjes de spelregels volgen, zouden door dergelijke maatregel voortaan zwaar gesanctioneerd worden. En zal het daarmee het alcoholmisbruik uit de wereld helpen in de Golden State? We betwijfelen het.

In de veronderstelling dat deze dwaze petitie eerst voldoende handtekeningen verzamelt en daarna nog eens tot wet wordt gestemd, zou dit betekenen dat het op den duur in Californië goedkoper wordt om cannabis te roken, dan wijn te drinken.

Dronken worden of high: de Californiërs hebben het voorlopig nog in eigen handen...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 13 april 2010 door Wijntijd 2 reacties | Reageren

Crisisjaar 2009 geen ramp voor Italiaanse wijnsector

Italianwine Het is stilaan een traditie geworden: elke gerenommeerde wijnbeurs (ProWein, Vinexpo,..) laat tegenwoordig een marktonderzoek uitvoeren om zo de internationale media te halen. En ook na het event nog over de tong te gaan, zodat de exposanten c.q. bezoekers voor de volgende editie ‘warm’ worden gehouden.

Ook het zopas gehouden Vinitaly liet dergelijke studie uitvoeren over de effecten van het crisisjaar 2009 op de Italiaanse wijnsector. Externe partners stelden met dat objectief een panel samen met daarin 360 Italiaanse wijnhuizen, zowel de grote marktleiders als de coöperatieven en kleinschalige kelders, netjes verspreid over de voornaamste Italiaanse appellaties.

2 op 3 boerde goed

Dat marktonderzoek bleek vreemd genoeg véél positiever uit te vallen dan velen misschien vermoedden, gezien het toch overheersend pessimistische klimaat dat er in de Italiaanse economie leeft. De meeste Italiaanse wijnhuizen die werden ondervraagd, kwamen immers blijkbaar zonder kleerscheuren uit de economische crisis van 2009. En geven zelfs aan dat ze zich zo georganiseerd hebben dat ze dit lopende jaar kunnen blijven groeien. Hun exportstroom en zelfs de investeringen wijzen ook opnieuw opwaarts. Er werd (of wordt) geld vrijgemaakt voor de acquisitie van nieuwe wijngronden of merken, de modernisering van de eigendommen, de investering in nieuwe technologieën of in de uitbouw van een verkoopnetwerk binnen en buiten Italië.

Globaal genomen voelden 2 van de 3 Italiaanse wijnhuizen de crisis niet echt aan den lijve. Maar liefst 36,3 procent noteerde vorig jaar een stijging in zijn omzet. Vaak ging het zelfs om een double digit-groei. noteerden in bepaalde marktsegmenten op Italiaanse bodem, met name in de grootschalige distributie en de horeca. De beste performers slaagden er zelfs in hun kosten nagenoeg te bevriezen. Bij nog eens 30,8 procent van de ondervraagden bleef de omzet nagenoeg stabiel.

Oenotoerisme beter ondersteunen

Uiteraard is niet alles rozengeur en maneschijn, want zo worden onder meer de under-sizing van veel wijnhuizen, de moeilijkheid om aan (betaalbaar) krediet te geraken, het soms nijpende tekort aan infrastructuur of de vaak belabberde managementcultuur toch frequent als zwakke punten aangestipt.

De slechtere performers - ruwweg 1 op de 3 - zagen dus wél zwarte sneeuw. Hun marktaandelen op de thuismarkt (en de blijkbaar toch lucratieve horeca) krompen serieus, terwijl hun export nauwelijks aandikte. Ook schoten hun kosten serieus de hoogte in, wat hen dwong de schaar te zetten in een aantal projecten of investeringen.

Maar de eindconclusie blijft toch overwegend optimistisch, alhoewel de rapporteurs suggereren dat er ‘precise actions’ nodig zijn wil de Italiaanse wijnbusiness ook dit jaar competitief blijven.

En dan klinkt natuurlijk het reeds gekende deuntje: de overheid moet de exporteurs veel krachtdadiger steunen bij hun exportinspanningen en er moeten beduidend meer tax benefits komen bij (wijn)investeringen.

Een derde suggestie lijkt me beslist waardevol: de onderzoekers pleiten voor meer support voor het Italiaanse wijntoerisme, dat immers op heel directe wijze geld in het laatje brengt bij de wijnhuizen. We hoeven maar richting de Nieuwe Wereld te kijken (lees o.a. Zuid-Afrika: wijntoerisme loont dubbel) om te zien hoe gigantisch deze cashstroom wel kan worden, en vooral ook hoe belangrijk dit oenotoerisme is om klantenloyaliteit te kweken.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer