Home Markten Live Netto Sabato

Geplaatst op 11 september 2010 door Wijntijd

Liet Europa zich weer eens ringeloren? (deel 2)

Australiawine Als buitenstaander die niet mee aan de groene tafel zat, luidt de spontane reactie op dit nieuwe bilaterale wijnakkoord tussen de Europese unie en Australië dan ook snel: de Europese Unie heeft zich weer eens laten inpakken, zoals helaas al meermaals gebeurde.

Op het einde van de rit is het de voorbije jaren inderdaad meestal de tegenpartij - lees: de overtreder - die het meeste uit de brand sleept omdat Europa bijna geobsedeerd is door de copyrights van haar appellaties (lees ook Gedesalcoholiseerde wijn mag in E.U. circuleren of Australië: kidnapping van appellaties taboe of Apera en Topaque of Amerikaanse wijnindustrie valt Europa aan).

Toch baanbrekend akkoord

Maar die stelling wordt met hand en tand tegengesproken door de Europese verantwoordelijken en beleidsmakers. In een interview met de Franse media beklemtoonde Dacian Ciolos, lid van commissie die belast is met de landbouw en plattelandsontwikkeling “...qu’il s’agit d’un accord mutuellement bénéfique, qui constitue un résultat équilibré pour les producteurs de vin européens et australiens ».

Want voor het eerst, zo wordt geargumenteerd, kan er nu serieus werk worden gemaakt van een effectieve bescherming van geografische en traditionele wijnbenamingen uit Europa, met in de toekomst zelfs garanties dat begrippen als ‘Amontillado’ (voor Sherry), ‘Claret’ (voor Bordeaux) of ‘Auslese’ (voor Duitse wijnen) taboe worden voor Australische producenten. Zelfs typische termen die verwijzen naar de kwaliteit van bepaalde wijntypes, zoals ‘vintage’, ‘cream’ of ‘tawny’ - essentieel voor de Port-handel - zouden niet langer voor de export richting Europa mogen gedrukt worden op de Aussie-labels. Of de verkoop ervan wordt strenger aan banden gelegd, zelfs op de Australische thuismarkt.

Die optimistische visie werd trouwens ook zo geformuleerd door de Europese ondernemingen van de wijnsector, verenigd in de schoot van het Comité Européen des Entreprises Vins (C.E.E.V.). Hier blijkbaar geen twijfel: het bilaterale akkoord met Australië is tot nu toe het meest complete dat al getekend werd: “A l’image de la réglementation européenne du secteur, l’accord couvre en effet de nombreux aspects concernant l’élaboration, la présentation, l’étiquetage, la protection des désignations et la commercialisation des vins. Cet accord est une amélioration importante pour la protection des Indications géographiques puisqu’il amène un pays producteur de vin majeur comme l’Australie à reconnaître toutes les Indications Géographiques des vins européens, à éliminer dans l’année toutes les usurpations persistantes, et aussi à reconnaître le principe et une partie de nos mentions traditionnelles”, dixit Lamberto Vallarino Gancia, président van het CEEV. Een akkoord dat bovendien snel navolging moet krijgen richting andere strategische wijnpartners: “le référent même du type d’accord bilatéral que l’UE devrait incessamment rechercher avec nos autres partenaires commerciaux”

Paard van Troje?

Klinkt allemaal mooi en ik respecteer ook deze hyperpositieve visie, maar ik blijf er na lectuur toch een zure smaak aan overhouden.

Prima dat Europese producenten van Sherry, Port of Bourgogne voortaan op beide oren kunnen slapen en niet meer moeten vrezen dat Australische giganten met ‘hun’ wijntraditie aan de haal gaan, maar ondertussen wordt er toch weer een set oenologische technieken onze markt binnengesmokkeld, die voor veel wijnmakers niet 100% ‘koosjer’ zijn. En die tot nu toe uit Europa werden geweerd.

Een echt win/win-scenario kunnen we dit nieuwe AU/EU-wijnakkoord dan toch moeilijk noemen...

Frank Van der Auwera

Reacties

Onze blogs

Meer
Related Posts with Thumbnails