Home Markten Live Netto Sabato

Geplaatst op 2 mei 2011 door Wijntijd

Kroniek van een aangekondigde zelfmoord (deel 2)

Waar staan we nu met het front tegen de geplande liberalisering van het Europese plantrecht (lees o.a. Kroniek van een aangekondigde zelfmoord (deel 1) ? Kunnen bepaalde groepen straks opnieuw ongestraft en massaal nieuwe wijngaarden aanleggen, die de wijnzee op den duur nog maar eens vergroten?

Al 1 op 3 is formeel tegen

Wanneer we alle neuzen optellen hebben reeds 9 van de 27 lidstaten zich gekeerd tegen de geplande liberalisering van dit plantrecht. Het gaat daarbij om Duitsland, Frankrijk, Italië, Portugal, Oostenrijk, Roemenië, Hongarije, Luxemburg en Cyprus. Eén op drie van het stemmentotaal kortom.

Deze minicoalitie overhandigde, andermaal op initiatief van de Franse minister Bruno Le Maire, aan de bevoegde Europese Commissaris een omstandig dossier  waarin het ‘waarom’ van hun oppositie wordt uitgelegd.

De ondertekenaars wijzen op zes mogelijke risico’s die de Europese wijnindustrie kunnen hypothekeren door deze beslissing.

Hun belangrijkste argument: zo’n beslissing om de plantrechten weer te versoepelen, zou leiden tot een massieve expansie van het Europese wijngaardareaal, met een overproductie tot gevolg. En ongetwijfeld ook de doodsteek van bepaalde productiezones en  veel familiaal gerunde, kleinschalige wijnexploitaties, die onder druk van deze uitbreiding en overaanbod de boeken moeten sluiten. Tevens komt de productie van appellatiewijnen (voortaan afgekort in Europa als: A.O.P.) onder extra druk en is het risico op een verdere standaardisering, zelfs industrialisering, van de wijnproductie -en smaak plots heel reëel.

Straks balans weer verstoord

Deze njet-coalitie begrijpt ook de onderliggende marktlogica niet van de Europese regelneven. Terwijl men  elders in de wijnwereld - bijvoorbeeld in Australië - massaal in volumeappellantes druivenstokken rooit om een (dreigende of systematische) overproductie in te dammen, of de rentabiliteit van veel domeinen zelfs in landen als Chili of Argentinië onder zware druk staat, zou Europa plots weer een ultraliberale aanplantpolitiek nastreven. Beleid dat net in het recente verleden die structurele problemen veroorzaakt(e), c.q. in de toekomst zal versterken.

Net alsof er helemaal geen sprake is geweest van een wereldwijde economische recessie of de miljoenen euro’s die de Europese Unie zelf al jarenlang investeerde in diverse rooicampagnes of distillatiegolven.

Of nog een sterk argument: alle studies over de mondiale wijnconsumptie bevestigen dat het voorlopige evenwicht tussen vraag en aanbod er alleen is gekomen dankzij een serieuze daling in het oogstvolume.

Waarom dan deze, nog steeds bijzonder fragiele; marktbalans verstoren door - vooral grote groepen - straks à volonté nieuwe wijngaarden te laten bijplanten?

Koehandel op komst?

Helemaal akkoord met deze stellingname wat mij betreft, maar ik vrees alleen dat er straks in de Europese coulissen weer een ‘bizar’ compromis uit de bus komt. Een diplomatieke koehandel waarbij bepaalde lidstaten deze liberalisering van het plantrecht er desondanks doorduwen, op voorwaarde dat ze in andere dossiers nationaal profijt halen.

Hoe anders namelijk te verklaren dat een zo belangrijke wijnnatie als Spanje - toch ook geplaagd door een zware economische crisis, niet in het minst binnen zijn wijnindustrie - zich tot nu toe buiten dit oppositiefront plaatst en in alle talen zwijgt?

Verwacht men in Madrid met andere woorden nog een paar financiële cadeautjes van de Europese Commissie in andere dossiers? Als eindconsument kan je hier alleen maar mee knarsetanden....

Frank Van der Auwera

Reacties

Onze blogs

Meer
Related Posts with Thumbnails