Petrus op restaurant aan 500 euro

De soms stratosferische prijzen van grands crus in onze horeca vormen ongetwijfeld voor veel bezoekers een rem om er een mooie fles te bestellen. Dat is ook de verklaring waarom met name de ‘grote’ Bordeaux stilaan niet meer gedronken worden in onze restaurants. Zelfs het conservatieve cliënteel, dat pakweg 5 à 10 jaar geleden buitenshuis nog wel Léoville-Las-Cases of Troplong-Mondot liet ontkurken, vindt de huidige prijshausse overdreven en haakt af.

En ook al schuilen er geldwolven tussen die met een te grote multiplicator hun kaartprijzen berekenen, zijn het echt niet alleen de restaurateurs die schuld hebben aan deze toestand. Vaak begint de ellende al bij hun aankoop. Recentere oogstjaren van grands crus classés kosten qua inkoopprijs nu al vaak een veelvoud van de prijs die tot voor kort voor oudere jaargangen werden gevraagd. Gevolg? Bordeaux, zeker van een grand cru-niveau, wordt tegenwoordig van onze restauranttafels geweerd, ook al omdat er ondertussen zoveel (Italiaanse, Spaanse, Chileense, Kaapse,...) concurrentie is gekomen.

Sterren voor sterren

Die tendens ombuigen is echter geen makkie. In Parijs loopt deze dagen, om precies te zijn tot nog 31 december 2011, een weliswaar kleinschalige, maar veel besproken campagne onder de doopnaam ‘Carte sur Table’. Doel is om een selectie gereputeerde grands crus toch betaalbaar aan te bieden in een aantal gastronomische restaurants in de lichtstad. Met betaalbaar - de campagne spreekt van “à des prix cases” –wordt bedoeld aan een prijskaartje dat een flink stuk beneden de marktwaarde ligt die o.a. op het internet geldt.

Een kleinschalig project, want uiteindelijk werden slechts 10 crus geselecteerd die men kan degusteren in 12 Parijse restaurants.

Het lijstje van de deelnemende restaurants vinden we op de website van deze actie: http://www.cartesurtable.fr/. Wat alvast positief opvalt is dat het hier niet, zoals bij veel andere acties, om derderangs bistrootjes gaat, maar echt wel een paar topzaken, zoals le Bistro Volnay (2e arrondissement), éénsterrenrestaurants l'Agapé (17e) en le Chiberta (8e), tweesterrenzaken Passage 53 (2e) en Jean-François Piège (7e) of zelfs de met drie Michelinsterren bekroonde Le Pré Catelan (16e) of het restaurant van Pierre Gagnaire (8e). De site leert ons verder dat de initiatiefnemer ‘La Vinicole’ is, filiaal van de Groupe Duclot die gespecialiseerd is in de verkoop van ‘grote’ Bordeaux aan de Franse horeca.

Buitenkans of niet?

Over welke 10 grands crus het nu in concreto gaat? De website zelf lijst ze op, maar zonder prijsindicatie. Die vinden we echter via een ander kanaal. Zo zijn er een aantal flessen onder de 100 euro-drempel, waaronder Château Brane Cantenac 2004 (Margaux, 85 euro) en Calon-Ségur (Saint-Estèphe, 95 euro). De meeste crus bevinden zich echter boven de 150 euro-drempel, zoals La Conseillante 2006 (Pomerol, 150 euro) of Château Figeac 2000 (Saint-Emilion, 155 euros). Als u het ons vraagt: ‘betaalbaar’ is bij sommige suggesties toch een bijzonder relatief begrip. Vooral voor een fles als Brane Cantenac uit een toch niet uitzonderlijk millésime, die in de handel tussen de 35 à 50 euro kost.

Voor wie zichzelf tijdens zijn Parijs bezoek ‘iets speciaals’ wil offreren dit jaareinde, zie ik in het lijstje eigenlijk twee opvallende crus schuilen die effectief een flink pak beneden hun marktwaarde worden ontkurkt. De 260 euro voor Château d'Yqem 2008, de numero uno uit Sauternes, is binnen de restaurantcontext zeker aantrekkelijk, aangezien momenteel in de handel tussen de 200 à 250 euro per fles aankoop wordt gevraagd. Colruyt verkoopt bijvoorbeeld momenteel een kist met 6 flessen aan tegen 1.350 euro of 225 euro per fles.

Maar voor wie echt snobby wil doen en de crisis wegspoelen: de Parijse horecacampagne serveert ook Château Pétrus 2004 tegen 500 euro. Niet meteen het topjaar van deze Pomerol, maar een fles op de markt kost tussen de 1.200 à 1.500 euro, dus hier is - alle verhoudingen in acht genomen - sprake van een koopje.

Conclusie? Op zich vind ik het een prima initiatief om de totaal los geslagen prijzen voor ‘grote’ bordeaux eens te counteren en restaurantbezoekers de kans te geven (opnieuw) kennis te maken met deze crus. Zolang de ‘Chinezen’ ze niet helemaal onbetaalbaar maken of opkopen, natuurlijk. Ook in België zou zo’n actie welkom zijn voor Bordelaise appellaties helemaal - vooral letterlijk - van de kaart zijn.

De zwakte van dit initiatief vind ik echter het bijzonder beperkte aanbod (slechts 10 crus) en het feit dat de meest interessante flessen eigenlijk boven de 150 euro starten. Een gelijkaardige actie in onze gelauwerde restaurants, maar bijvoorbeeld met een aantal deuxièmes vins en/of crus bourgeois, moet toch realistisch zijn?

Frank Van der Auwera