Home Markten Live Netto Sabato

Geplaatst op 23 november 2013 door Wijntijd

Wijnstockage is dé sleutel

In het verleden hebben we al eens geschreven over diverse experimenten met wijnflessen, die gedurende een beperkte periode onder water worden gestockeerd, om na te gaan wat het effect van zee of oceaan is op de inhoud. Verandert de fles fundamenteel door deze radicale behandeling?

Natuurlijk worden er nu en dan scheepswrakken gelicht waardoor dan stokoude flessen wijn of champagne worden gerecupereerd, maar het proeven ervan blijft meestal beperkt tot Engelse of Amerikaanse professionals. En bovendien: zulke antieke flessen bieden geen vergelijkingsmateriaal, omdat de fles in oorspronkelijke, bovengrondse staat – dus correct in de kelder bewaard – meestal ontbreekt. Het blijven dus curiosa.

Dit keer kregen we echter de kans om écht zelf de invloed van zo’n onderzeese stockage te toetsen. Enkele experts van Les Vignobles André Lurton waren in ons land om er vergelijkende workshops te doen, zoals de invloed van diverse types barrique, schroefdop versus natuurkurk of het flessenformaat te laten toetsen.

Zee versus land

Maar eigenlijk kwam de grote surprise na deze oefening: er belandden twee flessen Château de Rochemorin Blanc 2011 op tafel. De ene de reguliere versie, in de eigen chais bewaard, de tweede bepokt met schelpen en zee-planten. Deze laatste fles logeerde immers zes maanden lang in de Atlantische Oceaan, op enkele tientallen meters diepte. De wijnmakers hadden een aantal exemplaren bij een lokale oesterkweker gedeponeerd, die voor het onderzeese verblijf zorgde.

Het meest frappante was dat, op amper een half jaar tijd, deze nog jonge wijn compleet van karakter was veranderd. Zelfs de maître de chai en eigenares, die beide wijnen zelf voor het eerst samen ontkurkten, stonden er versteld van.

De zee-versie bleek veel afgeronder, zachter, fijntjes, met een licht-floraal boeket en wit fruit, terwijl de land-versie zowel qua boeket als smaak veel krachtiger overkwam, veel meer gekonfijte citrus bevatte en ook jonger en tanninerijker overkwam. Als we dit blind gepresenteerd hadden gekregen, had niemand kunnen gissen dat dit effectief over eenzelfde cru ging.

Waarmee nog eens werd aangetoond dat de constante deining, de constante koele oceaantemperatuur en misschien ook de extra druk veel meer invloed op een goed afgesloten fles heeft dan we misschien vermoeden.

Ondergronds versus bovengrond

Dat stockage inderdaad een gigantische invloed op de flesseninhoud heeft, bewees trouwens een tweede proef, waarbij twee flessen Château de Barbe Blanche Eouge 2001 blind werden getoetst, een wijn met vooral Merlot als ruggengraat. Eén exemplaar was al die tijd bewaard in de chais, terwijl de tweede fles jaren ondergrond logeerde.

Opnieuw grote verschillen tussen beide flessen. De ‘bovengrondse’ versie geurde naar leder, torrificatie, tabak en toonde in dit stadium nog krachtiger, meer gesloten fruit en meer lengte, terwijl de ondergrondse versie voor mij in dit stadium charmanter overkwam, met zelfs impressies van Turkish Delight, veel afgeronder en met meer gekonfijte fruitsouplesse. Ik had het effect eigenlijk omgekeerd verwacht.

Uiteraard vertelt zo’n eenmalig experiment niet alles – om échte conclusies te kunnen trekken moet deze degustatie meermaals worden overgedaan, bovendien met andere oogstjaren en wijntypes – maar één ding staat wel vast: de manier waarop wijn wordt bewaard is cruciaal. Het karakter van een wijn kan, van boeket tot afdronk, zo veranderen dat het wel om een andere cru lijkt te gaan.

Frank Van der Auwera

Reacties

Onze blogs

Meer
Related Posts with Thumbnails