Home Markten Live Netto Sabato

Geplaatst op 16 september 2014 door Wijntijd

Brunello gehackt

BrunelloIk kom toch nog eens terug op mijn interview gisteren voor Radio 1 ‘Nieuwe feiten’ over het nieuwe Brunello-schandaal

Omdat ik, naast overwegend positieve reacties, toch ook kwade respons krijg van wijndrinkers die elke vorm van kritiek tegen Brunello di Montalcino interpreteren als heiligschennis.

Eventjes beknopt de feiten: opnieuw werd een malafide oenoloog betrapt die bijna klaar was met zijn hokus pokus, namelijk spotgoedkope bulkwijn op vat ‘transformeren’ tot (10 à 20 keer duurdere) ‘authentieke Brunello’. Het ging om maar liefst 220.000 flessen met een marktwaarde van 5 miljoen euro.

Een ezel stoot zich...

Wat is nu mijn argumentatie om deze nieuwe fraudezaak zeer ernstig te nemen?

Eén: zoals ik reeds meermaals onderstreepte, is wijnfraude een fenomeen van alle tijden, regio’s en appellaties. Maar we kunnen toch niet voorbij het feit kijken dat dit nu al het tweede Toscaanse schandaal van 2014 is, terwijl deze regio toch één van de vaandeldragers van de Italiaanse wijnindustrie is. En het tweede sjoemeldossier in zes jaar tijd waarbij de reputatie van de Brunello door het slijk wordt gehaald.

Twee: terwijl ik het vorige fraudedossier niet echt ‘kwaadaardig’ vond - omdat het tenslotte ging om de onwettelijke toevoeging van enkele procenten niet-sangiovese –, veroorzaakte het wel enorm veel imagoschade én marktverlies voor deze toch voor 70% van de export levende herkomstbenaming. Want toen in 2008 het vorige ‘schandaal’ losbarstte, leidde dit meteen tot een importstop in de VS. De Verenigde Staten is immers met voorsprong de grootste afnemer van Brunello. Door dit eerste fraudegeval werd de Italiaanse overheid zelfs verplicht om een authentificatieprocedure op het getouw te zetten, een beetje vergelijkbaar met hoe nu in Europa wordt getracht de herkomst van ons vlees te traceren van producent tot winkel. Op basis van deze informatie die de wijnbouwer regelmatig moet inbrengen, kan dan van overheidswege een ‘certificaat’ worden uitgereikt waardoor de export richting VS mogelijk wordt.

Drie: Het argument dat men dan toch voldoende controles uitvoert in Italië, gaat ook niet helemaal op in dit geval. Het was naar verluidt immers een argwanende wijnbouwer die het niet helemaal pluis vond wat zijn frauduleuze collega uitspookte en dit meldde. Zo is men deze grootschalige vervalsingsoperatie op het spoor gekomen en niet dankzij de talrijke inspecteurs of ambtenaren van het Toscaanse departement van landbouw, waarvan het certificatiesysteem door de fraudeur zelfs werd gehackt. Hij vervalste niet alleen flessen, labels en inhoud, maar vooral ook de certificatiedocumenten. Als er dus iemand later in New-York zo’n fles nep-Brunello zou openen en twijfels uiten over de belabberde inhoud, zou bij controle van de database in Toscane niets verdacht te vinden zijn. Maar geen ambtenaar die zelfs besefte dat hun systeem gehackt was. Kortom: heel de authentificatie is plots een leeggelopen ballon. Benieuwd hoe de Amerikanen nu gaan reageren.

En vier: ik geef toe dat ik persoonlijk geen grote Brunello-fan ben. Er zijn zonder discussie fantastische wijnen te vinden, maar veel cuvées van 40 euro (én meer) lijken me overprijsd. Vaak niet eens zoveel beter dan hun op papier kleinere Rosso di Montalcino. Wat ik de wetgever en het bevoegde Consorzio – dat in 2008 ook al zwaar blunderde op communicatievlak – bovendien verwijt, is dat ze nog steeds veel banale, middelmatige wijnen toch jaarlijks onder hun appellatiehoed laten schuilen.

Want zo graaft men op termijn, zelfs zonder hulp van fraudeurs, commercieel zijn eigen graf.

Frank Van der Auwera

Reacties

Onze blogs

Meer
Related Posts with Thumbnails