Home Markten Live Netto Sabato

Geplaatst op 24 mei 2015 door Wijntijd

Kaaps klassement op de korrel

AfricanWineHoeveel kritiek of argwaan we ook – terecht – mogen hebben tegenover wijnklassementen, en hoe vaak deze ook leiden tot burenvendetta’s en juridische procedures, toch blijven ze een belangrijk commercieel vehikel in de internationale business.

En dat heeft men ook in Zuid-Afrika in het snuitje. Al lang werd daar nagedacht over een mogelijke classificatie, maar nu ligt een concreet voorstel op tafel: de Cape Vintner Classidication (CVC), met strikte spelregels voor de leden.

Volgens de initiatiefnemers commercieel een must om met name de Kaapse premium- en showcasewijnen mondiaal beter te positioneren, op basis van hun specifieke terroir en wijngaarden. Want veel consumenten percipiëren Zuid-Afrikaanse wijn vooral als ‘cheap and cheerful’.

Eigen Domein Eerst

Ruim twee jaar lang analyseerden de CVC-initiatiefnemers daarom alle bestaande classificatiemodellen en kwamen zo tot een set van criteria voor de leden-in-spe.

De voornaamste criteria? Om in aanmerking te komen voor dit klassement moet het lid een ‘estate’ (domein) zijn, zijn eigen druivenmateriaal telen/verwerken en zijn eigen wijn produceren. Concreet betekent dat er momenteel 206 ptentiële kandidaat-leden zijn – namelijk geregistreerde ‘estates’ – en nog een 100-tal ‘registreerbaar’ blijken.

Wie in de categorie ‘Vineyard Wines’ wil erkend worden, zal een onafhankelijke audit moeten ondergaan op technisch, ecologisch en ethisch vlak, inclusief van hun ‘cellar door facilities’ (dus: de wijze waarop bezoekers ter plekke ontvangen worden) en – we zouden het haast vergeten – de kwaliteit van de wijnen.

Het assessment van de wijnkwaliteit zal gebeuren op een staal van vijf oogstjaren door een panel van vijf juryleden. Een wijn krijgt pas groen licht als zeker 4 op de 5 juryleden akkoord gaat dat de wijn in kwestie van voldoende kaliber is en de vinificatiestijl/techniek van het domein mooi weerspiegelt.

Toetsing die in principe elke vijf jaar dient herhaald, want continuïteit qua kwaliteit wordt een belangrijke norm, zo klinkt het.

Maar het CVC wil nog een tweede, hogere kwaliteitscategorie introduceren: 'Terroir Specific Wines'. Daar zal de domeineigenaar de jury moeten overtuigen dat zijn/haar wijnen representatief is voor een specifiek en uniek perceel binnen het domein. Of zoals één van de CVC-bonzen het lyrisch noemt “We willen de Picasso sites in de Kaap ontsluiten.”

Persona non Grata?

Wat moeten we hier nu van denken?

Eén: op papier lijkt de hele assessmentprocedure nogal omslachtig en een bron van subjectiviteit. Wanneer krijgt een domein bijvoorbeeld een onvoldoende op ethisch of ecologisch vlak? Wie zetelt er in die jury’s zonder dat men achteraf over belangenverstrengeling kan praten, zoals bij de Franse klassementsoorlogen steeds het geval is? En wat bedoelt men precies met ‘continuïteit’ tussen de jaargangen? Ik vind het net boeiend dat steeds meer Kaapse domeinen vaak veel stijlverschillen tonen tussen individuele oogsten. Was dat niet één van de verwijten die vooral Fransen vroeger afvuurden op wijn uit de Nieuwe wereld, namelijk dat deze elk jaar vervelend identiek smaken? Ik zie dus zo al een bron voor juridische conflicten liggen... En dan spreek ik nog niet over de kostprijs van heel die audit, want daar wordt voorlopig in alle talen over gezwegen.

Twee: de classificatie lijkt vooral uitgetekend voor producenten die 100% met eigen druivenmateriaal werken. Wat met al die fantastische sterwijnmakers die een groot deel van hun druiven aankopen? Zijn zij voortaan uitgesloten, ook al barsten hun cuvées van de terroir-expressie? Denken we maar aan al die heerlijke dwarsliggers en jonge talenten, soms regelrechte freaks (in de positieve betekenis), die momenteel van Swartland een wijnparadijs maken: worden zijn straks persona non grata dit klassement?

In principe mogen aanvaarde leden straks druiven blijven aankopen, maar de hiermee gemaakte cuvées komen niet in aanmerking voor het nieuwe klassement. Ze zullen dus de sticker van het CVC niet op de flessenhals mogen kleven. Maar hier lijkt wél een achterpoortje – of zoals u wil: tweede conflictbron – te bestaan: wanneer een domein een bepaald perceel leaset, en dus de totale controle over de wijngaard beheert, kunnen deze domeinvreemde druiven wél worden geklasseerd. Vraag wordt dus: wat betekent dit ‘totale management’? En wie gaat dat straks nauwgezet controleren?

Straks twee kampen?

Kortom, als CVC deze twistpunten niet snel verduidelijkt, zou de Kaapse wijnindustrie wel eens in twee kunnen breken. Met aan de ene kant de gevestigde domeinen uit de klassieke appellaties, die zich zo een nieuw kwaliteitsimago aanmeten in het buitenland, en in de andere hoek al die dwarsliggers & trendsetters die vaak lak hebben aan de spelregeltjes van de klassieke appellaties, maar ondertussen ook wijnen van wereldniveau bottelen. Terwijl er m.i. toch ruimte genoeg ligt voor beiden, zonder iemand te benadelen.

Hoe dan ook, het CVC gaat door met zijn classificatie en erkende tot nu toe al 22 domeinen, waaronder Vergelegen, Rust en Vrede, Morgenster, Groot Constantia en Hamilton Russell Vineyards. Nog eens 28 andere wineries hebben hun aanvraagdossier reeds ingediend en naar verluidt staan er nog een vijftigtal anderen op het punt mee te spelen.

De eerste 100 leden lijken dus binnen bereik. De lokale rechtbanken mogen zich al opmaken voor klachtendossiers...

Frank Van der Auwera

Reacties

Onze blogs

Meer
Related Posts with Thumbnails