Home Markten Live Netto Sabato

juni 2016

Geplaatst op 30 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 2?

VlaggenGisteren zagen we dat uitstap van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie ook een zware hypotheek kan leggen op de wijnverkoop- en prijzen. (lees: Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 1?). Of wordt de soep uiteindelijk toch niet zo heet gegeten?

De besproken risico's - tariefverhogingen, hogere wijnprijzen door een zwalpend pond, overstap naar niet-Europese wijnen, minder Britse interesse in de primeurverkoop - zijn natuurlijk ook relatief.

Waarschijnlijk wordt het V.K. na Brexit straks lid van de Europese Economische Ruimte en de Europese Vrijhandelsassociatie, waardoor er misschien amper (of geen) sprake zal zijn van tariefverhogingen voor wijn. Of er een akkoord uit de bus komt zoals de E.U. en Georgië in 2013 tekenden, waardoor de import van Georgische wijn in Europa& tariefvrij werd gemaakt, is natuurlijk niet zeker. Veel van de 27 resterende E.U.-landen gunnen het V.K. als ex-lid niet de krenten uit de pap.

Voorwaarde is eveneens dat de uitstap-onderhandelingen voldoende snel gevoerd worden, binnen het tijdsbestek van de voorziene 2 jaar, want anders wordt het worst-case scenario inzake tariefverhogingen (zie column gisteren) misschien wel voor jaren een realiteit.

Natuurlijk hangt ook veel af van de onderlinge wisselkoers £/euro. Als die op termijn niet structureel wijzigt, wordt de aankoop en invoer van Europese wijn evenmin spectaculair duurder voor het Verenigd Koninkrijk.

En zelfs als de Britten massaal de laatste primeuroogst uit Bordeaux links laten liggen wegens dalende koopkracht, zullen de ‘négoce’ en lokale kasteeleigenaars er geen fles minder om verkopen. Want in de Bordelaise vitrine ligt nu het gehypte, beresterke millésime 2015 dat volgens veel commentatoren zelfs legendarisch is. Internationale kopers zat dus waarschijnlijk, zeker als de dollar en/of Yen profiteert van de slapte van de sterling.

In wijnkringen heerst in het V.K. desondanks de nodige nervositeit over de toekomst van de sector, zeker ook omdat een twijfelende consument de knip op de beurs kan houden, zelfs als er objectief niets dramatisch verandert. Geen wonder dat in een recent survey bij de leden van de Wine & Spirit Trade Association, de wijnberoepsvereniging in het V.K., bijna 100% koos voor de ‘remain-optie’.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 1?

PondeuroDe kans dat u al een kater hebt door alle reportages, analyses en voorspellingen rond Brexit is reëel, maar we doen er nog een schepje bovenop. Of correcter: een slokje, want wat is het potentieel impact van deze uitstap op de wijnbusiness?

We mogen immers niet vergeten dat de Britten - en vooral de Engelsen - slokoppen zijn qua Europese wijnimport en vooral ook het succes van klassieke appellaties zoals Bordeaux of Champagne mee sterk bepalen. Want het Verenigd Koninkrijk telt naar schatting zo'n 30 miljoen wijndrinkers. Het gaat daarbij om een flink importvolume, aangezien de ‘Britten’ jaarlijks immers ruim 354 miljoen liter in de E.U. geproduceerde wijn kopen.

Brexit kan voor de wijnwereld een slechte zaak worden en wel om drie redenen.

Minder Europees drinken

Eén: invoerrechten. Een uitstap uit de E.U. kan leiden tot taksverhogingen op alle van het continent ingevoerde wijnen, met een remmend effect op de verkoop en/of een versnelde substitutie richting Nieuwe Wereld-producten.

Zo'n worst-case scenario van stijgende tarieven werd reeds in 2013 uitgetekend door Gavin Thomson & Daniel Harari in hun rapport voor de ‘House of Commons Library’: “Because the UK has negotiated as part of the EU at the World Trade Organisation (WTO), it is likely that it would inherit the EU's tariff regime at the time of leaving, meaning, at least initially, higher prices would be faced by consumers buying imports from the EU and those countries with which the EU has trade agreements. Without any change, a 32% tariff would be levied on imports of wine, for instance.”

Twee: hoe meer waarde het Britse pond verliest, hoe minder de gemiddelde Brit ook de duurder wordende E.U.-wijnen uit de rekken zal plukken. In een markt die sterk gedomineerd wordt door de grootdistributie en haar soms zeer scherp discountbeleid - denk maar aan de jaarlijkse champagne-oorlog in het Verenigd Koninkrijk -, zullen veel consumenten dus naar lagere kwaliteit grijpen. Of omdat de economie het slechter doet, minder uitgeven aan wijn. Of opnieuw veel meer Nieuwe Wereld-wijn kopen, wijn die nu al soms financieel aantrekkelijker is geworden. Zo was de wisselkoers van de Kaapse wijn tussen 2013 en 2016 veel voordeliger geworden voor de Pond-kopers. In 2013 schommelde de koers rond 14 Rand voor 1 Pond, maar de laatste maanden kregen de Britten voor hun Sterling gemiddeld 24 Rand. Of: de Rand was circa 40% goedkoper dan drie jaar geleden, tot natuurlijk het Brexit-effect begon te spelen.

Drie: Is dit het einde van de Primeur-rage voor veel Britse wijnfans? Want alhoewel Aziatische en Amerikaanse kopers de laatste jaren het primeursgebeuren kleuren, blijven ‘the Brits’ toch heel belangrijke spelers. Met een wankele munt, een dreigende recessie en bovendien een financiële sector die gegarandeerd een periode van instabiliteit zal doormaken, zullen echter weinig Britten geneigd zijn de komende jaren serieus te investeren in de ‘fine wines’ of ‘primeurs’ uit de Bordelais.

Frank Van der Auwera

Lees morgen: Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 2?

Geplaatst op 21 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Nog geen cava-kater

CavaglazenDat bubbels in het algemeen en cava in het bijzonder toch nog steeds vele Vlamingen in de ban houden, bleek al snel na onze vorige column (zie Wie redt de cava?). Want hij werd niet alleen intensief gelezen, maar er volgde een al even drukke discussie op alle sociale media en wijngroepen rond deze problematiek. Ook mijn persoonlijke mailbox zat meteen propvol reacties. Logisch, want met een jaarverkoop van dik 27 miljoen flessen cava, moeten er toch tienduizenden enthousiaste afficionados in ons land schuilen.

Ik resumeer eventjes de pro's en contra's.

Eén: een deel van de professionele wijnhandelaars in België noteert nog altijd een groeiende verkoop van cava, ondanks het feit dat ze wel degelijk het prestigeverlies voelen door flessen uit de grootdistributie in de 5 à 6 euro-vork. En ze vinden mijn marktbeeld dus iets te pessimistisch. Zij argumenteren immers dat de prijs-kwaliteit ratio van cava vanaf pakweg 8 à 9 euro winkelprijs onovertroffen blijft tegenover andere bubbelfamilies. Ook het feit dat veel Belgische wijnhandelaars steeds meer op zoek gaan naar authentiekere cuvées, Brut Nature of (Gran) Reserva's, zien ze als een positieve trend in ons cava-landschap.

Twee: toch kunnen ook deze positivo's niet ontkennen dat de toename van het cava-marktaandeel vertraagt en in ons land steeds meer concurrentie ondervindt van onder andere de prosecco. Ook in de horeca trouwens. Kwantitatief dient de recente groei in Vlaanderen van de cava-verkoop nagenoeg volledig op conto van de ‘bas de gamme’ geschreven. Met andere woorden: een groei dankzij de onderlaag van het aanbod, niet door de toppers.

Drie: veel lezers vragen zich daarbij - terecht - af wat de ‘content’ is van een fles spotgoedkope cava van pakweg 5 euro. Als we alleen nog maar de transportkost, de Fost Plus taks, de Val-I-Pac taks, de 2 euro accijns en de 21% BTW op dit bedrag in rekening brengen, belanden we al bijna op 3 euro per fles. En dan spreken we niet eens over de ‘marketingkost’: fles, etiket, kurk, karton. Of evenmin over de winstmarge van de handelaar. Over hoeveel eurocent ‘druiveninhoud’ gaat het dan nog bij deze dumpingcava's?

Meer eigen identiteit

Kortom, het debat blijft woeden, ook in Spanje. Het is niet alleen in de Penedès dat kwaliteitsproducenten zich serieuze zorgen maken over de toekomst van hun bubbels. Ook in andere regio's waar deze bubbelproductie officieel toegelaten is, probeert men de authenticiteit ervan op te krikken.

Zo heeft ook Requena een vereniging van cava-producenten opgericht om de kwaliteit te garanderen. Met ruim 20.000 hectare wijngaard, waarvan voorlopig 10 à 15% bestemd voor de productie van cava, is er stilaan een substitutie bezig van de aanplant. In deze streek van de Bobal-druif, worden namelijk de cava-druiven Chardonnay, Macabeo en Pinot Noir steeds frequenter aangeplant, omdat ze uiteindelijk een hogere prijs opleveren.

Het cava-aandeel - nu zo'n 4,5 à 5 miljoen flessen per jaar - zal in Requena dan ook beslist toenemen, want gezien de hogere ligging van de wijngaarden (700 à 900 meter boven de zeespiegel) is dit koelere microklimaat met zijn sterk wisselende dag/nachttemperaturen uitermate geschikt voor bubbelproductie.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 17 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wie redt de cava?

CavaDat Cava, zo lang reeds dé populairste bubbel in o.a. Vlaanderen, zich commercieel stilaan in eigen voet heeft geschoten door steeds meer minderwaardigde bubbels toe te laten onder deze appellatieparaplu, is een feit. Ook kon u hier al lezen dat de verantwoordelijke Consejo met de idee van een nieuwe classificatie speelde, onder druk van een groeiend aantal kwaliteitsproducenten die zich zelfs niet langer cava doopten, maar uitstapten richting DO Penedès (zoals het recente label Clàssic Penedès, zie infra).

De inzet is immers groot voor de traditionele cava-producenten.

Van de pakweg 240 miljoen flessen cava die er jaarlijks worden verkocht, is maar liefst 2/3 bestemd voor de export (160 miljoen flessen). Daarvan slurpt België de laatste jaren circa 27 miljoen exemplaren leeg. Imagoverlies door voortdurend kwaliteitsverlies en spotgoedkope flessen, legt dus een zware hypotheek op de Spaanse bubbelbusiness.

Top moet basis prikkelen

Maar medio juni 2016 is het dan eindelijk een feit: het bleef niet bij mooie woorden en plannenmakerij alleen. Binnen de officiële cava-wereld is een nieuwe categorie goedgekeurd én gecreëerd, in casu die van ‘cava de paraje calificado’, wat staat voor een mousserende wijn van een single vineyard. Terroir wordt daarmee een factor in een markt die overspoeld wordt door anonieme bulk-cava's.

De nieuwe kwaliteitscategorie vertrekt vanuit de filosofie: als we de trendsetters en karaktercuvées in the picture zetten, verhoogt opnieuw het prestige van de ganse cava-populatie. En moet op den duur het brede midden en voetvolk wel volgen, want anders haakt de internationale consument steeds vaker af en grijpt eerder naar bubbelalternatieven zoals Prosecco.

Natuurlijk vormen deze terroirgebonden of kwaliteitsgerichtere cava's buitenbeentjes en slechts een fractie van de totale jaarproductie. In 2013 bijvoorbeeld werden er 240 miljoen flessen cava verkocht, waarvan slechts 4,5 miljoen flessen Cava Gran Reserva met zeker 30 maand kelderrijping) en zelfs maar 25 miljoen Cava Reservas (met zeker 15 maand kelder).

Maar hun voorbeeldfunctie is natuurlijk groot.

Zij bewijzen de expoertmarkten vooral dat ze moeiteloos de concurrentie aankunnen met de rest van de mousserende topproducten, zelfs met veel champagne. Een wijn als de ‘Enotequa Cava’ van het huis Gramona bijvoorbeeld doet er zelfs een schepje bovenop en rijpt maar liefst 12 jaar. De meerderheid van de gecommercialsieerde Cava's speelt echter op een veel lager niveau en zijn al enkele jaren met een neerwaartse prijzenspiraal geconfronteerd.

Interne Concurrentiestrijd

Maar vooral de uitstap van een aantal bodega's uit de cava-familie richting DO Penedès en meer specifiek het label Clàssic Penedès heeft veel ogen geopend. En zorgt tegelijk voor de nodige bibber bij de voorstanders van de nieuwe officiële classificatie.

Want de pioniers van de ‘Clàssic Penedès’ beweging vinden het namelijk een schande om zich nog ‘cava’ te noemen op hun etiketten. Ze willen zich niet langer associëren met de soms belabberde kwaliteit of pijsdumping van zoveel Spaanse bubbels. Zij wensen integendeel dat cava een échte, geografisch beschermde appelatie is, vergelijkbaar met champagne.

De 14 producenten die voorlopig uit de tradiitonele cava-familie stapten richting ‘Clàssic Penedès’ (waaronder Albet i Noya, Mas Comtal, Loxarel, Colet, AT Roca of Torre del Veguer) leggen de kwaliteitslat een stuk hoger dan reguliere cava. Zo moeten hun eindproducten minimaal 15 maanden in de kelders rijpen in plaats van de wettelijk 9 maanden bij gewone cava, wat hen dus meteen tot de reservas-kwaliteit optilt.

Maar ze gaan nog verder. Ook het oogstjaar of de daum van het ‘dégorgement’ (verwijdering van de gistprop) drukken ze zonder aarzelen af op hun labels. En last but not least wil deze pioniersgroep dat tegen 2018 alle druivenmateriaal voor hun ‘Clàssic Penedès’-bubbels van organische landbouw komen. Liefst dan nog zonder streekvreemde druivensoorten.

Benieuwd wie uiteindelijk de prestigestrijd gaat winnen in de Penedès, waar toch nog steeds 95% van alle cava's vandaan komen.

Zal de gloednieuwe officiële classificatie van de ‘cava de paraje calificado’ voor nieuw prestige en meerwaarde zorgen waarvan de gehele cava-productie profiteert, of zullen het integendeel de uitstappers/dwarsliggers zijn van de ‘Clàssic Penedès’ die de meubelen redden?

In Italië en Champagne zullen ze deze broeder/zusterstrijd ongetwijfeld met de nodige binnenpretjes volgen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 7 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Ongezonde reactie voor gezondere wijnbouw

PesticidenHoe ver kan men gaan om zijn visie op een meer ecologisch vriendelijke wijnbouw door te drukken? Volgens sommigen blijkbaar héél ver.

Recent ontdekte Jérôme Chevalier, de voorzitter van de Union des producteurs de vins Mâcon, immers een driegbrief thuis in zijn bus, samen met een kogel.

De voorlopig nog anonieme auteur van deze doodsbedreiging richt zich in deze brief niet alleen tegen de voorzitter, maar alle wijnmakers in de Mâconnais die nog chemische bestrijdingsmiddelen blijven gebruiken. Pesticiden die volgens de afzender te giftig zijn voor de burgers. Indien er niet onmiddellijk tegen opgetreden wordt om deze praktijk te stoppen, zullen er doden vallen onder de wijnbouwers, zo dreigt hij (of zij?).

Deze bedreiging werd een tijdje stil gehouden, maar lekte uiteindelijk toch in de regionale pers uit.

Jérôme Chevalier, die wel klacht neerlegde tegen onbekenden, poogt nu wel een positieve draai te geven aan deze brief. Hij wil in de media onder andere de redenen uitleggen van deze behandelingen en vooral wijzen op de beperkingen die er wettelijk worden opgelegd, o.a. in de context van de weersomstandigheden. Zo mag er bij bepaalde windrichtingen- of snelheden niet gesproeid worden.

Morele steun krijgt de voorzitter ondertussen van “Pesticides et Santé”. Dit recent opgerichte collectief in de Mâconnais is niet te spreken over de doodsbedreigingen en veroordeelt scherp deze “…schokkende en gruwelijke daad.”

Waarschijnlijk ook uit vrees dat deze brief een negatieve impact zal hebben op alle ecologische bewegingen, ook buiten de regio.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer