Home Markten Live Netto Sabato

mei 2017

Geplaatst op 28 mei 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wijnpatriotisme in de Languedoc-Roussillon

Belgen hebben een liefdesrelatie met de Languedoc-Roussillon, echt wel het Franse epicentrum waar op wijngebied veel gebeurt.

Maar de kracht van deze regio - zijn diversiteit qua subappellaties, wijnstijlen, druiven en terroirs - vormt meteen ook het knelpunt. De versnippering van appellaties blijkt vaak verwarrend voor de eindconsument.

Zeker in het bos van IGP’s (Indication Géograpihque Protégée, kortweg IGP, de beschermde geografische aanduiding) lopen velen verloren. Bovendien is er de Spaanse concurrentie - vaak zonder geografische aanduiding - die veel van deze producenten het vuur aan de schenen legt., vooral dan in de Franse grootdistributie. En aangezien dit serieuze commerciële consequenties heeft, proberen sommige IGP’s te fuseren om met vereende krachten de strijd tegen o.a. deze Spaanse flesseninvasie aan te gaan.

Samen onder één dak

Zo ontstond recent de IGP ‘Terres du Midi’, een fusie tussen vier IGP’s uit de Languedoc-Roussillon. In casu: drie departementele IGP’s uit de Hérault, Gard en l’Aude, plus de regionale IGP Côtes Catalanes. Samen theoretisch goed voor jaarlijks circa 1,5 miljoen hectoliter.

Na een dikke twee jaar onderhandeling tussen alle betrokkenen, werd medio mei echter ook een overkoepelend syndicaat voor ‘Terre du Midi’ opgericht.

Dat syndicaat zal voortaan de belangen behartigen van wat een familie zeer betaalbare regionale assemblage- en instapwijnen uit de Languedoc-Roussillon moet worden, kwalitatief onder de beter aangeschreven IGP Pays d’Oc. Dat kunnen we o.a. afleiden uit het lastencahier: waar voor een Pays D’Oc de maximumopbrengst op 90 hl/ha geplafonneerd is, mag ‘Terre du Midi’ straks tot een toch zeer hoog rendement van 120 hl/ha klimmen.

De exacte modaliteiten worden nu nog uitgewerkt, maar waarschijnlijk zullen de deelnemende domeinen en coops wel hun druivenrassen vermelden op het etiket en eventueel zelfs hun origine nog iets verder verduidelijken, bijvoorbeeld als Terres du Midi-Aude, Terre du Midi-Gard et cetera.

We zullen er in de Belgische rekken echter nog niet direct iets van merken, want het is de bedoeling dat ‘Terre Du Midi’ pas met de oogst 2017 op het label verschijnt.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 mei 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Brexit-koorts stijgt in wijnkringen

BrexitDe nervositeit rond Brexit neemt toe onder wijnproducenten- en exporteurs. De negatieve impact voor de Europese wijnindustrie door een voortdurende tarievenoorlog blijkt voor velen immers een gevreesd scenario.

Op een recent seminarie, georganiseerd tijdens de London Wine Fair, werd dan ook getracht alle neuzen in dezelfde richting te krijgen. En het toverwoord luidt: lobbyen.

Want ook al wacht ons op politiek vlak waarschijnlijk een slopende veldslag tussen het Verenigd Koninkrijk en continentaal Europa, lopen de belangen van de wijnhandel in Groot-Brittannië en hun Europese confraters heel parallel.

We mogen bijvoorbeeld niet vergeten dat het Verenigd Koninkrijk momenteel de tweede grootste markt ter wereld is qua wijnimport, zowel qua waarde als qua volume. Het VK voerde vorig jaar circa 1,8 miljard flessen in, goed voor een omzetcijfer van 3,2 miljoen euro.

Verder bestaat er economisch een haast perfect evenwicht tussen enerzijds de waarde van door de EU richting het VK geïmporteerde wijn, en anderzijds de export van Britse spirits richting het continent. Een argument dat de WSTA (Wine and Spirit Trade Association, de belangenorganisatie in het VK) al meerdere keren op tafel heeft gelegd bij de Britse regering: in de markt van wijn en distillaten zou in de komende deal een status-quo moeten nagestreefd worden. Of: er mag niets veranderen, zo luidt de strategie.

Wedden op twee paarden

Een standpunt dat wel unaniem door de deelnemers – Britse én continentale Europeanen uit de wijnbusiness en hun belangengroepen zoals Spirits Europe of het CEEV – werd gedeeld, maar dat in zekere zin utopisch lijkt. Want een zachte Brexit-overgang, met een lange aanpassingsperiode voor de bedrijven aan de nieuwe set reglementeringen, wordt steeds minder waarschijnlijk.

Toch was de teneur tijdens het seminarie duidelijk: we moeten als wijnprofessionelen uit één mond spreken. En langs welke kant van het kanaal ook bij de respectievelijke regeringen lobbyen voor een status-quo in de wijnhandel, dus zonder extra of extreme tarieven en invoerdrempels, bovendien met een voldoende lange overgangsperiode.

Een boodschap die vooral goed ontvangen wordt in Frankrijk en waar o.a. Jean-Marie Barillère, voorzitter van het CNIV (Comité National des Interprofessions des vins d’appellations d’origine), zich 100% achter schaart.

Maar Britten zouden geen Britten zijn als ze ondertussen niet op twee paarden wedden of alles laten afhangen van de Europese loyauteit in de sector. De WSTA wil daarom ook versneld nieuwe markten en allianties aanboren.

Met name de Britse regering moet de vrijhandel bevorderen met wijnproducerende landen die géén lid zijn van de Europese Unie. Er zou vooral een ‘modern wijncontract’ moeten onderhandeld worden met leden uit de World Wine Trade Group, waarvan de VS, Zuid-Afrika, Chili, Argentinië, Nieuw-Zeeland en Canada deel uit maken.

Op die manier wil Groot-Brittannië niet alleen de export van de eigen wijnproductie garanderen, maar in de toekomst ook uitgroeien tot dé commerciële draaischijf voor wijn uit de Nieuwe-Wereld die ‘tariefloos’ op Britse bodem aankomt, en dan van daaruit richting de Europese Unie wordt geëxporteerd.

En zo blijft dan het VK voor decennia dé hoofdrolspeler in de Europese wijnhandel, Brexit of geen Brexit.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 23 mei 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wijnvandalisme à la Flamande

UrbainVandeurzenGeregeld berichten we in deze kolommen over de wijnterreur van het CAV of CRAV, Le Comité (Régional) d'Action Viticole. Een clandestien opererende groep militante wijnbouwers, vooral actief in de Languedoc-Roussillon, die gewelddadige acties opzetten bij bottelarijen, wijnimporteurs of gebouwen van het Ministerie van Landbouw.

Nooit echter gedacht dat ik ook over wijnvandalisme op Belgische bodem zou moeten schrijven.

Want een tijdje terug bleek dat in Linden, deelgemeente van Lubbeek in Vlaams-Brabant, vandalen 454 druivenstokken hebben vernield in de pas aangelegde wijngaard van entrepreneur Urbain Vandeurzen en zijn VF Wineries. De chardonnaystokken werden bijna allemaal afgeknipt onder de ent en zijn dus onbruikbaar. Niet alleen de directe financiële schade is aanzienlijk – naar schatting 78.000 euro -, maar meteen is ook het werk van de voorbije drie jaar aan de 11 hectare tellende wijngaard – de 2de grootste in Vlaanderen – letterlijk verknoeid.

Futuristisme contra conservatisme

Dat onbekenden tot zo’n drastische daad overgaan, heeft te maken met het toenemende protest tegen de bouwplannen van Vandeurzen.

Die wil namelijk op de flanken van de ronde Bos en Bleekbos, langs de Kasteeldreef, een futuristisch multifunctioneel wijncentrum bouwen. Deze bekende ondernemer – van o.a. Salk, van Gimv en het softwarebedrijf LMS – kocht in 2013 immers het wit Kasteel te Linden.

Hij liet er een wijngaard planten, wat door de lokale bevolking en natuurgroepen trouwens vlot werd geaccepteerd. Maar toen de bouwaanvraag voor het wijncentrum op tafel van het gemeentebestuur belandde, groeide het protest exponentieel. Het centrum moest immers een futuristisch ogende hal van 1.500 vierkante meter worden, 12 meter hoog met een gebogen dak van 57 op 25 meter, waarin o.a. een wijnbar voor proeverijen en opslagruimte. Het regende meteen ruim 650 bezwaarschriften.

Een eerste vergunning werd daarom geweigerd en de bouwplannen aangepast, o.a. door de constructie met een tiental meters in lengte in te korten. Maar deze ingreep mocht niet baten, want tegenstanders vonden het een ‘vlek’ in de natuurlijke omgeving en vreesden toenemende verkeershinder.

Eerste in de rij?

Sindsdien gingen de protesten crescendo: er werd graffiti aangebracht en er kwamen zelfs bedreigingen, met als triest orgelpunt de recente vernieling.

Los van wie achter dit vandalisme zit – alle actiegroepen ontkennen met klem–, zullen we m.i. de komende jaren dit soort botsingen nog meer meemaken in ons Belgische, zeker Vlaamse, wijnlandschap.

Want het is nu eenmaal een feit dat de beste terroirs precies liggen in of rond groene zones en/of op hellingen, die door de lokale bevolking als ‘hun’ (voor)recht wordt beschouwd.

Veel ruimte voor expansie heeft onze boomende wijnindustrie – jaarlijks worden er tientallen hectare extra aangelegd - echter niet. En wie een wijngaard aanvaardt, moet ook beseffen dat deze inplanting eveneens productie-, opslag- en proeffaciliteiten met zich meebrengt én wijntoeristen, i.p.v. alleen maar idyllische rijen druivelaars.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 6 mei 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

60.000 tot 120.000 euro voor 1 hectare Etna

Shutterstock_508720339Dat de Siciliaanse wijnbouw momenteel boomt, is een feit. Gedaan met alleen maar rode alcoholbommen of zware bianco’s: fraîcheur en moderner fruit zijn nu eerder de teneur, dan uitzondering.

Een unieke positie in dit wijnlandschap nemen de wijnen van de subappellatie ‘Etna’ in. Lichter qua kleurspiegel en eleganter qua fruitfactor, uiteraard door hun locatie voorzien van een mineraliteit die soms uitmuntend blijkt.

Maar wat ik me daarbij wel afvraag: staan nu soms alle flanken van deze vulkaan reeds van a tot z beplant met druiven, bijna tot aan de krater? Want geen week gaat voorbij of er wordt wel een nieuw label, een extra cuvée of zelfs een gloednieuwe wijngaard gelanceerd.

Het Gaja-effect

Dat de Etna voor wijnmakers, letterlijk en figuurlijk, ‘hot’ is, bewijst de komst van Angelo Gaja, de man die vooral Barbaresco op de wereldkaart zette. Gaja heeft nu, in een fiftyfifty partnership met Alberto Graci – één van de Etna-wijniconen –, een wijngaard van 21 hectare gekocht op de zuidzijde van de Etna, in de gemeente Biancavilla. Reeds 15 hectare daarvan staan beplant met Nerello Mascalese-druiven.

Het voorlopig nog naamloze project werd alvast op Sicilië warm onthaald. Daar is men er immers rotsvast van overtuigd dat door de komst van de legendarische Gaja en zijn renommee, ook de reputatie van Etna-wijnen – én de prijskaartjes voor druiven én cuvées – de hoogte zullen ingaan. En dat nieuwe investeerders gelokt zullen worden.

Dat Gaja op deze zuidwestelijke flank investeert is logisch, want de noordflank is reeds totaal uitverkocht. Bovendien is het zuidwesten ook historisch altijd van belang geweest voor de druivencultuur, omdat de trossen daar blijkbaar makkelijker rijpen.

Niet dat een wijngaard in deze locatie momenteel een koopje blijkt. Eén hectare kost er circa 60.000 euro, wat wel de helft is van dezelfde oppervlakte in het noorden (ca. 120.000 euro), maar toch nog steeds een fors bedrag voor een vulkaancuvée.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer