Home Markten Live Netto Sabato

oktober 2017

Geplaatst op 28 oktober 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

De Spaanse bulkarmada

RiojaTerwijl de Catalaanse onafhankelijkheid nu alle aandacht opzuigt en de politieke spanning stijgt, blijkt dat ook de Spaanse wijnbusiness hypernerveus is. Met als oorzaak: de export van bulkwijn groeit er aan te hoog tempo.

Eind oktober publiceerde de Federación Española del Vino (FEV) een communiqué waarin werd gewaarschuwd dat in de campagne 2017/2018 de wijnkoersen (lees: prijzen) uit de hand dreigen te lopen.

Ook al heeft de FEV altijd geijverd om de waardecreatie binnen het productie- en distributieketen van de Spaanse wijnindustrie te verbeteren, moeten nu volgens dit instituut “…absoluut plotselinge schokken vermeden worden die de winstgevendheid van bedrijven op middellange en lange termijn in gevaar kunnen brengen". Want: "…deze groei moet worden ondersteund door een verbetering van het imago en de kwaliteit van de producten, in plaats van de huidige korte termijn-weerspiegeling door problemen van schaarste of overvloed” zo klink het.

Half zo duur als Franse concurrentie

Spanje heeft zich de laatste jaren immers heel enthousiast op deze bulkmarkt geworpen, maar nu vragen veel producenten en belangenbehartigers zich af of deze evolutie zichzelf niet voorbij holde. En dus op termijn de Spaanse wijnexport eerder beschadigt dan bevordert.

“We hebben onze uitvoer de voorbije jaren inderdaad aanzienlijk gestimuleerd, maar waarschijnlijk te snel. Zodat we nu de verkeerde prijspiramide hebben, met veel wijn die veel te goedkoop verkocht wordt," analyseert Rafael del Rey, directeur van het OeMv (Observatorio Español del Mercado del Vino).

Zelfs bulkproducenten in La Mancha, de wijnschuur van Spanje, beginnen zich nu zorgen te maken. Door state-of-the-art irrigatiesystemen, mechanisering van de oogst en nieuwe opslagsystemen die vaak mee gesubsidieerd werden door de Europese Unie, hebben ze een enorm wijnvolume op de markt kunnen slijten. Want in combinatie met de lagere arbeidskosten in deze regio konden - en kunnen ze nog steeds - wijnen aanbieden aan de helft van de productieprijs van bijvoorbeeld concurrent Frankrijk.

Relatief succes

Dat dit Spaanse bulk-succes echter heel relatief is, illustreert Rafael del Rey met een vergelijking tussen Spanje en Italië. In 2000 exporteerden beide landen het gros van hun (bulk)wijn nagenoeg aan dezelfde basisprijs, namelijk 1,41 euro per liter.

Maar in 2014 verkocht Italië wijn aan gemiddeld 2,5 euro per liter, en bleek Spanje weggezakt tot 1,17 euro per liter.

Cijfers die de relativiteit aantonen van het exportsucces, omdat het vooral een bulkverhaal betreft. Want in diezelfde referentieperiode steeg de Italiaanse wijnexport met +15% qua volume en boekte Spanje een recordgroei van +154%, maar deze Spaanse exportinkomsten waren goed voor ‘slechts’ 2,6 miljard euro, grosso modo de helft wat de Italiaanse wijnexport in diezelfde periode realiseerde.

Spaanse bulkwijn mag kortom dan wel de nummer één van de Europese markt zijn geworden, maar tegen welke (lage) prijs? Zo verkoopt Spanje jaarlijks circa 500 miljoen liter wijn in Frankrijk, waarvan echter 90% pure bulkexport. Gemiddeld prijskaartje amper 40 eurocent per liter, terwijl Frankrijk zelf ondertussen 250 miljoen bulkwijn uitvoert met een gemiddeld prijsniveau van 1,24 euro/liter. Of: het drievoudige per liter van de Spaanse bulkconcurrentie.

Of dit nu betekent dat veel ‘Franse’ bulkexport eigenlijk van origine Spaanse bulkimport is, kan natuurlijk moeilijk bewezen worden, maar er rijzen toch serieuze vragen.

Stop de dumping

Vandaar dat de ontevredenheid tegenover deze Spaanse bulkinvasie met zijn dumpingprijzen toeneemt. Dit voorjaar blokkeerden Franse landbouwers reeds Spaanse trucks nabij de grens en lieten de wijninhoud over de weg stromen wegens wat ze ‘unfaire concurrentie’ noemen. En dit aantal confrontaties zal alleen maar toenemen als de huidige situatie niet verandert.

Hamvraag: hoe los je dit probleem op?

Door, zoals ooit in Rioja gebeurde en nu ook door bepaalde experts wordt geponeerd, de wijnbedrijven in Castillië-La Mancha te verplichten hun wijn te bottelen in plaats van in bulk te verkopen?

Deze vergelijking loopt immers mank. Toen Rioja deze bottelplicht introduceerde, was nauwelijks 5% van de lokale productie er bulk. In een wijnschuur als La Mancha met zijn soms grootschalige spelers is bulk echter eerder norm dan uitzondering.

De populariteit van bulkwijn piekt er bovendien sedert 2009, toen de Europese Unie besloot de subsidiekraan voor gedistilleerde alcohol dicht te draaien.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 oktober 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Bulk bont en blauw in 2017?

Dat de oogst 2017, zeker in Europa, kwantitatief maar povertjes uitvalt, wordt nu stilaan duidelijk

De cijfers worden de komende weken en maanden beslist nog serieus bijgestuurd, maar de onderliggende trend bij de drie dominante wijnmogendheden Frankrijk, Italië en Spanje is zo klaar als een klontje: Frankrijk verliest tussen 17 en 19% qua volume tegenover 2016, Italië naar schatting 21 à 25% en Spanje tikt af met een negatief saldo rond de 15%.

De totale Europese wijnproductie zal door de grillige weersomstandigheden dit jaar ruim 14 procent lager uitvallen dan tijdens de vorige oogst. Een historisch diepterecord van 145 miljoen hectoliter, ongezien sedert Wereldoorlog II. Volgens veel analisten zijn zelfs deze cijfers nog ‘optimistisch’ en kan het uiteindelijk volume nog een pak lager landen.

Bulk altijd bah?

Terwijl natuurlijk ook bepaalde beschermde appellaties zwaar verliezen – het productievolume in de Jura halveert bijvoorbeeld –, is het toch vooral de bulkmarkt die nu lichtjes panikeert.

Want uit de eerste berekeninen blijkt dat Europa minstens 20 à 25 miljoen hectoliter wijn ‘te kort’ zal hebben in het millésime 2017, waardoor de prijsdruk op met name de bulkmarkt vrij groot zal worden. Vooral bedrijven die nog voor januari 2018 levercontracten moeten afsluiten maar de voorbije jaren onvoldoende stocks hebben opgebouwd, zullen waarschijnlijk flink méér moeten betalen om hun aanbod te garanderen. En daarbij kunnen ze zelfs niet terugvallen op Oost-Europa als reservebank, want ook daar is in 2017  evenmin sprake van een volumineuze oogst.

Wie nu reageert “prima dat bulk pijn lijdt, want ik verkies domein-gebottelde kwaliteitswijnen!” moet wel beseffen dat dit een zeer belangrijke marktniche is en blijft, zeker in het betaalbare genre. En dat in dit aanbod ook zeer prettige producten te vinden zijn. Kijk maar eens in de plaatselijke supermarkt.

Bulkwijn dus per definitie gelijkstellen aan bullshitwijn getuigt niet van veel marktkennis. Bovendien: als de prijzen in één marktsegment klimmen, volgen doorgaans ook de andere niches...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 16 oktober 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Californische wijnbouw in rouw

BrandCalifornieDat hevige bosbranden door de klimaatopwarming een frequenter fenomeen zijn geworden, wordt deze dagen helaas niet alleen in Europa geïllustreerd – Portugal, Spanje, Griekenland,... –, maar vooral in Californië is er nu al een dikke week sprake van een echte catastrofe. En dan spraken we niet alleen van de hoge tol qua mensenlevens

Voor het eerst wordt ook de wijnbouw in Napa en Sonoma op grote schaal geteisterd, nog altijd de slagader van de Californische – lees: Amerikaanse – wijnindustrie. Alleen al Napa Valley met zijn 700 druiventelers en 475 ‘fysieke’ wineries draagt per jaar 13 miljard USD bij aan de lokale economie en ruim 50 miljard USD aan de nationale economie, terwijl het – net zoals Sonoma – een toeristentrekpleister is.

Hoe ver de economische gevolgen uiteindelijk zullen reiken, valt nu nog moeilijk in te schatten omdat ook de communicatie-infrastructuur hapert, maar de bosbranden kunnen op diverse manieren schade toebrengen aan de wijnbusiness.

Drie rampspoedscenario’s

Het eerste doemscenario is de vernietiging van gebouwen (stockage, administratie,…) en vinificatiefaciliteiten, zoals reeds bij een tiental wineries is gebeurd. Waaronder Signerello en White Rock in Napa Valley, Nicolson Ranch, Paradise Ridge en B.R. Cohn in Sonoma, en Frey in Mendocino. Bij andere, ook bij ons meer bekende namen als Beringer, Chateau St. Jean, Stags’ Leap of Sterling Vineyards, is er sprake van “limited damage” aan de infrastructuur en sites. Duur, maar gebouwen en apparatuur zijn relatief makkelijk te vervangen. Bovendien lijkt het dat de meeste getroffen domeinen niet hun gehele voorraad verloren, omdat veel flessen vaak off-site bewaard worden, ver uit de gevarenzone.

Dramatischer blijkt het tweede scenario: wijngaarden die geheel of gedeeltelijk verwoest worden. Want hoe hoog ook de financiële kost kan oplopen van schade aan de infrastructuur, is het voor een wijndomein veel kwalijker wanneer ook de aanplant gedecimeerd wordt. Vaak gaat het immers om ‘old vines’ die superieure fruitkwaliteit leveren en die niet zomaar kunnen vervangen worden door piepjonge aanplant. Het is een verliespost die soms generaties werk tenietdoet. Tot nu toe zijn er echter nog maar weinig berichten dat effectief ook wingerds integraal in de vlammen opgingen.

Een derde schadepost betreft de nog niet geplukte trossen die, na dagen of zelfs weken hangen in dit dichte rookgordijn, de ‘verbrande’ geurmoleculen kunnen opzuigen, wat uiteindelijk resulteert in asbakaroma’s in het eindproduct. De storende geurcomponenten worden immers opgenomen via de bladeren en de pel en binden zich met de suikers. Bij de fermentatie ontkoppelen ze opnieuw en veranderen in wat ‘ashtray wines’ wordt genoemd. Hier speelt echter de timing in het voordeel van de wijnindustrie: toen de eerste bosbranden uitbraken, was reeds 90% van het druivenmateriaal geoogst. Alleen de laat rijpende cabernet sauvignon hing nog vaak in de wijngaarden, maar deze variëteit beschikt van nature over een dikkere pel, waardoor de opname van storende aroma’s veel trager verloopt.

Conclusie: voorlopig lijkt de wijnindustrie in Napa en Sonoma door het oog van de naald te kruipen, ook al kan de factuur van beschadigde infrastructuur, afnemend wijntoerisme en het eventuele productieverlies (dus: krimpende export) uiteindelijk enorm hoog oplopen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 9 oktober 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Trump tackelt Canada rond wijnverkoop

BCWineDat president Donald Trump – naar eigen zeggen – geen druppel alcohol drinkt, heeft ongetwijfeld niets te maken met de nieuwe klacht die hij zijn administratie onlangs liet neerleggen bij de World Trade Organization (WTO).

Alles draait rond de moeizame heronderhandelnig van het NAFTA-akkoord, waar de VS vooral in de clinch gaat met Canada. Eerder kwamen er al disputen op tafel rond jets, hout en zuivel, maar de nieuwe klacht richting noorderburen focust dit keer op wijn.

Eigen Wijn Eerst

De regering Trump beschuldigt Canada immers van ‘onaeerlijke beperkingen’ in de verkoop van buitenlandse (lees: Amerikaanse) wijn in Brits-Columbia, de meest westelijke provincie van Canada en ook de grootste wijnproducent van dat land.

Twee jaar geleden werd immers bepaald dat in Brits-Columbia supermarkten op geregelde basis uitsluitend wijn in de rekken kunnen verkopen die in de provincie werd geproduceerd. Ingevoerde wijnen moeten in een aparte "winkel-in-een-winkel" worden verkocht. ‘Discriminatie!’ stelt nu Uncle Sam, want eens een product in een land circuleert, moet het wettelijk inderdaad op gelijke voet behandeld worden met de binnenlandse productie.

Logisch eveneens, want Canada is een sleutelmarkt voor de Amerikaanse wijnexport. Volgens cijfers van het U.S. Wine Institute kochten Canadezen vorig jaar voor 431 miljoen dollar Amerikaanse wijn, waarmee het land na de Europese Unie de tweede voornaamste afzetmarkt vormt.

Nog dit: ook tijdens de laatste dagen onder het Obama-bewind werd een bijna gelijkaardige klacht bij het WTO ingediend, maar deze werd tot nu toe nauwelijks opgevolgd door de Trump-administratie.

Het is nu wachten tot de 60 dagen voorbij tikken die Canada heeft om buiten de rechter om een overeenkomst te bereiken.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer