Home Markten Live Netto Sabato

november 2017

Geplaatst op 30 november 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Eigen Bourgogne Eerst!

RouteDesVinsIn een wijnbusiness die met zevenmijlslaarzen-snelheid verandert, is het logisch dat de gevestigde waarden/appellaties zich vaak heel defensief opstellen tegenover vernieuwingen waardoor hun marktpositie misschien bedreigd wordt

Momenteel woedt zo’n strijd voor het ‘merkimago’ in Bourgogne.

Daar vrezen namelijk veel producenten – die tussen haakjes toch ook vaak miserabele cuvées onder hun gerenommeerde merknaam bottelen – namelijk dat er een tsunami van wijnen op hen afkomt zonder geografische origine.

Zoals ‘Vin de France’, de vroegere tafelwijnen. Een wettelijk erkende categorie waardoor er ook in Bourgogne in de toekomst plantrechten worden verleend voor dit wijntype.

Puur protectionisme

Waar de belangenbehartigers zoals het Bureau interprofessionnel des vins de Bourgogne (BIVB) vooral nerveus van worden, is dat deze nieuwe cuvées - alhoewel ze zich bedienen van de zeer algemene noemer ‘Vin de France’ - toch specifieke geografische benamingen op hun ruglabels kunnen afdrukken. Informatie die naar Bourgogne refereert.

En dat, zo redeneert het BIVB, zal de consument op het verkeerde been zetten.

Paniekvoetbal? Want de spelregels voor een ‘Vin de France’ bezitten wel veel souplesse, maar wijnbouwers kunnen toch niet zomaar een geografische merknaam als Bourgogne stelen.

Zo dienen de naam en het adres van de producent wettelijk vermeld. En als dit adres overeenkomt met een prestigieuze appellatie zoals Meursault of Gevrey-Chambertin mag zo’n Vin de France alleen de postcode vermelden. En niet de herkomstbenaming die inderdaad tot verwarring kan leiden.

Bovendien is het argument dat een kwaliteitsregio als Bourgogne straks een ‘invasie’ van dit soort streekvreemde wijnen mag verwachten ook lichtjes overdreven. Het Franse wijnareaal mag qua nieuwe aanplant jaarlijks immers maar met maximaal 1% groeien, dus de kans lijkt heel gering dat heel de Côte D’Or en al die dure grands crus overspoeld worden door tweede/derderangs imitatiewijnen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 november 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Beaujolais Nouveau is nog niet dood

BeaujolaisDe kelk is hopelijk ook aan u voorbijgegaan, maar ook deze derde donderdag van november werd de Beaujolais Nouveau commercieel op de wereld losgelaten

Een gelukkig krimpende wereld, want iedereen die van authentieke wijn houdt, verwondert zich over het feit dat dit ‘primeurfenomeen’, uitgedacht in 1951, nog altijd in de 21ste eeuw consumenten enthousiasmeert.

Maar vergis u niet: de hype rond Beaujolais Nouveau is nog niet helemaal dood. De aan hysterie grenzende media-aandacht van 30 of 40 jaar geleden is natuurlijk wel verdwenen, maar de meest recente cijfers laten toch zien dat er nog voldoende fans van dit wijntype bestaan.

Tien dagen hype

In de campagne rond de oogst 2016 bijvoorbeeld werd er in de eerste tien dagen maar liefst voor 22 miljoen euro Beaujolais Nouveau verkocht. Het leeuwendeel zelfs de eerste drie dagen, namelijk 17 miljoen euro.

Concreet: ongeveer 85% van de totale productie Nouveau ging in minder dan 14 dagen over de toonbank. Of misschien nog een overtuigender cijfer: ongeveer een kwart van de totale Beaujolais-productie werd onder het Nouveau-etiket gebotteld én vooral verkocht.

De sector verwacht gelijkaardige cijfers voor de campagne 2017, maar ondanks alle hoera-geluiden vergeet men statistisch één trend: de verkoop blijft structureel over de jaren krimpen.

Waar in 2004 immers nog 493.700 hectoliter Beaujolais Nouveau werd verhandeld, was dit in 2016 nog slechts 188.400 hectoliter. Of omgerekend toch een ferme tuimeling met -62%.

Een cijfer waardoor de échte Beaujolais-producenten waarschijnlijk dit weekend een extra fles ontkurkten, omdat hun kwaliteitsimago zo stilaan opgepoetst raakt.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 20 november 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Bijna een Da Vinci waard

Niet alleen voor kunstwerken à la Da Vinci worden tegenwoordig recordprijzen afgehamerd. Ook de prijskaartjes voor Bourgondische topwijngaarden bereiken ongeziene niveaus. Een tijdje terug hadden we het nog over zeldzame goedkope percelen in deze regio, maar ditmaal gaat het over het andere uiterste. Een cijfer om van te duizelen.

Recent werd immers het gerenommeerde Clos de Tart, een grand cru wijngaard in Morey-Saint-Denis (Côte de Nuits) van amper 7,5 hectare, verkocht. Het domein was al sinds de jaren ’30 in handen van de familie Mommesin, maar deze besloot recent het te verkopen aan François Pinault. Eén van de rijkste Franse zakenmannen die in zijn portfolio al andere ‘wijnkleppers’ heeft steken, waaronder het al even prestigieuze Château Latour in Pauillac.

Officieel werd niet bekend gemaakt hoeveel zijn familiaal investeringsbedrijf moest neertellen om dit Bourgondische kroonjuweel aan zijn collectie toe te voegen, maar volgens geruchten zou deze transactie bijna 250 miljoen euro waard zijn. Niet genoeg om een Da Vinci te kopen, maar omgerekend toch een verbluffende 34 miljoen euro per hectare, of 3.400 euro per vierkante meter.

Of dit record snel zal verbroken worden, valt dus te betwijfelen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 13 november 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Straks lapje Bourgogne kopen?

Het Institut National des Appellations d’Origine (INAO), de regelneef én waakhond van de beschermde herkomstbenamingen in Frankrijk, heeft recent het wijnpatrimonium weer formeel uitgebreid.

Officieel zijn er vanaf heden nu immers twee gloednieuwe AOC’s actief: Vézelay promoveerde in de categorie ‘Village’, en Bourgogne Côte d’Or als een kersverse regionale appellatie. De erkenning van deze laatste vergroot het clubje van brede regionale appellaties, waar nu reeds Côte Chalonnaise, Passe-tout-grains, Tonnerre, Côteaux Bourguignons, Crémant de Bourgogne of Hautes Côtes de Beaune/Nuits toe horen.

Pelgrimsoord

De belangrijkste promovendus maakt dus eindelijk zijn comeback.

Vézelay bevindt zich in het Noorden van Bourgogne in het département Yonne, ten westen van Dijon en ten zuiden van Auxerre, maar verdween haast integraal van de kaart tijdens de phylloxera-plaag eind de 19de eeuw. Het herstel was een proces van lange adem, want pas in 1985 werd de generieke appellatie ‘Bourgogne’ toegekend. Een paar jaar later, om precies te zijn in 1998, mochten de betrokken wijnbouwers zichzelf als een regionale appellatie labelen en sinds eind dit jaar staat ze dus nog een trapje hoger op de kwaliteits- prijslader, namelijk als ‘Village’.

Vézelay op zich, dat nu amper 450 inwoners telt, is altijd al een toeristische trekpleister geweest in de regio, o.a. door zijn indrukwekkende middeleeuwse basiliek die prachtig op de heuvel gelegen is. Het is historisch ook een belangrijke etappe op de pelgrimstocht richting Santiago de Compostella gebleven, omdat lang werd gedacht dat hier de beenderen van Maria Magdalena begraven lagen. Alleen al de ruim 800.000 toeristen die deze plek jaarlijks bezoeken vormen dus op papier een belangrijk potentieel om deze appellatiewijnen te consumeren.

Spotprijsje?

Niet dat deze bezoekers er keuze zat hebben, want als wijnproducent blijft Vézelay actueel nog een smurf. De wijngaard bestrijkt er immers maar 110 hectare en 25 ‘exploitants’, die samen circa 500.000 flessen op jaarbasis afleveren, waarvan ruim een derde in bio-cultuur.

Zeldzaam voor een Bourgondische appellatie is echter dat enerzijds er nog voldoende uitbreidingsmogelijkheden voor nieuwe aanplant liggen, en anderzijds de prijzen voor de wijngaarden er nog democratisch blijven.

Naar schatting kan het druivenareaal er de komende jaren met nog zo’n 200 hectare aandikken, waarvan zeker 150 hectare recht hebben op de nieuw toegekende AOC.

Naar Bourgondische maatstaven kunnen deze terreinen bovendien gekocht worden voor een habbekrats. Het prijskaartje voor een ‘blanco’ perceel van 1 hectare schommelt slechts tussen de 3.000 en 10.000 euro, terwijl voor een beplante wijngaard tussen de 40.000 à 50.000 euro per hectare dient neergeteld.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer