Home Markten Live Netto Sabato

Australië

Geplaatst op 29 juli 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Down Under Up Up Up!

BubbelsDe Franse bubbelindustrie, met Champagne op kop, volgt het fenomeen toch met argusogen. De Australische sparklings zijn – na de Cava en Prosecco – inderdaad de volgende geduchte concurrent geworden op de wereldmarkt.

Eén cijfer van Wine Australia ligt veel Franse producenten zwaar op de maag: de waarde van de Australische bubbelexport is het vorige financiële jaar 2016/2017 meer dan verdubbeld tot $30 miljoen. Steeds meer liefhebbers van mousserende wijn in de Verenigde Staten, China en Japan kopen meer Aussie-sparklings dan ooit tevoren. En verkleinen zo potentieel de koek voor de Franse mousserende wijn, want zeker de VS en China zijn ook gretige afnemers van de Franse producten. In de VS vertienvoudigde zelfs de verkoop van Australische bubbels de voorbije vijf jaar. Dat moet toch veel champagnehuizen laten knarsentanden.

Deze ‘boom’ inzake sparklings blijkt trouwens ook één van de turbo’s onder de totale Australische wijnexport, die in dezelfde referentieperiode met $201 miljoen in waarde steeg tot $2,3 miljard, met als bonus dat deze (sterker dan voorspelde) stijging zich voordeed in zowat alle prijsvorken en marktsegmenten.

Australië plukt nu duidelijk de vruchten van een exportbeleid dat de voorbije jaren eerder op Noordoost- en Zuidoost-Azië - en het Midden-Oosten! - focust, dan op klassiek Europa.

Mainland China bijvoorbeeld blijft op de hitparade wel de onbetwiste numero uno voor alle Aussie-wijn, dus niet alleen bubbels, met de Aussie-export die er in waarde klom met een sensationele +44% (tot $607 miljoen), dankzij o.a. het in 2015 getekende vrijhandelsakkoord tussen beide landen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 14 januari 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Armworstelen voor de Chinese wijnfan

ChinawijnDat China de 5de belangrijkste wijnmarkt is op wereldniveau – en nog steeds met rode stip stijgend – maakt veel wijnproductielanden en individuele domeinen hypernerveus. Iedereen wil immers een deel van deze groeiende taart, want we mogen niet vergeten dat er tegen 2020 naar schatting zeker 32 miljoen (koopkrachtige) Chinezen bijkomen die wettelijk wijn mogen drinken en dus ongetwijfeld zullen kopen. Een natte droom voor elke wijnmaker- en importeur.

Maar als Europa traditioneel het grootste stuk van deze wijntaart wil opeisen, zullen er toch extra inspanningen nodig zijn. Want de Aussies liggen al jaren op de loer en kunnen ondertussen schitterende exportcijfers voorleggen richting Mainland China, ten koste vooral van de Franse wijnindustrie.

Waar tot enkele jaren geleden de dure Franse cru’s uit met name Bordeaux en Bourgogne de goed bij kas zittende Chinese wijnkopers fascineerde, is deze ‘mood’ omgedraaid. Tijdens de primeurronde in Bordeaux voor de grands crus classés hebben de Chinezen de laatste oogsten hun kat gestuurd. Of hun eerdere bestellingen geannuleerd. Zelfs de nouveaux riches in China hebben in het snuitje dat de prijskaartjes van bepaalde Franse cultwijnen buiten proportie zijn.

Europa in de tang

En ondertussen zijn er steeds meer kapers op de kust, zeker in het redelijk geprijsde wijnsegment. Ook uit Europa, want Italiaanse bubbels en Spaanse wijnen maken commercieel in China serieuze sprongen, alhoewel het vooral de Australiërs zijn die met het leeuwendeel gaan lopen.

Zo zag de Australische wijnindustrie vorig jaar haar exportaandeel van medium-geprijsde wijnen in China met maar liefst 51% groeien.

Trend die nog eens gestimuleerd wordt door de Chinese overheid, die de tarieven voor Australische wijnimport aan versneld tempo afbouwt via het recente bilaterale vrijhandelsakkoord. Zo zou het tarief voor Aussie-wijnimport in 2018 teruggeschroefd worden tot slechts 2,8%, om in 2019 zelfs tot zero terug te vallen.

Hello Europe, are you listening?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 17 november 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Italië weer wereldkampioen volume

DruivenDe statistieken zijn nog voorlopig, want worden nu bijna maandelijks bijgesteld, maar de hitparade van de belangrijkste wijnproducenten wereldwijd naar volume ligt toch al min of meer vast. Volgens de berekeningen van het O.I.V. ziet de Top Tien er als volgt uit voor de oogst 2016:

Hitparade Wijnproducenten Wereldwijd in 2016

1) Italië, 48,8 miljoen hectoliter

2) Frankrijk, 41,9 miljoen hectoliter

3) Spanje, 37,8 miljoen hectoliter

4) V.S., 22,5 miljoen hectoliter

5) Australië, 12,5 miljoen hectoliter

6) China, 11,5 miljoen hectoliter

7) Chili, 10,1 miljoen hectoliter

8) Zuid-Afrika, 9,1 miljoen hectoliter

9) Argentinië, 8,8 miljoen hectoliter

10) Duitsland, 8,4 miljoen hectoliter

Een paar conclusies: in totaal wordt de wereldwijnproductie voor de oogst 2016 globaal geraamd op 259,5 miljoen hectoliter, een van de laagste scores in de voorbije 20 jaar. Grillige klimaatcondities hebben diverse productielanden serieus geteisterd voordit millésime. In totaal ging het om een duik van -5% in 2016 vergeleken met het productievolume in 2015.

Vooral de kwantiteit in Frankrijk (-12% in vergelijking met de campagne 2016/2015), Chili (-21%), Zuid-Afrika (-19%) en Argentinië (-35%) zagen beduidend minder druivenmateriaal in hun kelders arriveren.

Verderop in de hitparade zijn er zelfs nog dramatischer resultaten te vinden. Zo halveerde het productievolume zelfs in Brazilië en noteerde ook de Oostenrijkse wijnbouw een terugval met -21%.

Wat deze krimp zal betekenen op prijsvlak valt voorlopig nog moeilijk te voorspellen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 14 november 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

De wraak van de natuurkurk

KurkIn deze columns hebben wel al veel (virtuele) inkt geïnvesteerd in de commerciële strijd tussen wijnflessluitingen ‘natuurkurk’ en ‘schroefdop’. Maar gek genoeg komt nu plots de verdediging van de klassieke kurk uit onverwachte hoek: Australië, heimat van de screwcap.

Daar verklaarde immers Peter Gago, de Brits-Australische chief winemaker van het bekende Penfolds en sinds 2002 ook de ‘bewaker’ van de legendarische cultcuvée Penfolds Grange, recent dat hij niet langer exclusief gelooft in de schroefdop als sluiting voor grote, lees dure, wijn.

Zijn argumentatie? Nu de foutenmarge van de natuurkurk - vooral door allerlei inspanningen van de gespecialiseerde kurkindustrie - , stilaan is gedaald tot amper 1%, en ook blijkt dat zelfs screwcaps tot schade in de wijn kunnen leiden, pleit hij opnieuw voor natuurkurk. Want ook 1% van alle schroefdopwijnen blijken volgens hem op den duur geoxideerd omdat deze sluiting tijdens het transport of tijdens de handling beschadigd geraakte.

Gago ontdekte naar verluidt nog een ander negatief punt van de schroefdop: deze sluitingsvorm maskeert makkelijk de effecten van hitteschade. Zo zou rode wijn onder screwcap op het eerste gezicht nog quasi-perfect overkomen, zelfs als hij verschillende weken aan Sahara-temperaturen werd blootgesteld tijdens bijvoorbeeld een lang transport in een niet-gekoelde container.

Een natuurkurk daarentegen die aan dezelfde tropische condities werd blootgesteld, zal meteen de geur/smaakeffecten van deze mishandeling tonen. De fles gaat dan immers vaak lekken en de kurk vormt automatisch een bultje in de flessenhals.

Tot slot nog dit: Gago klinkt wel héél positief over de glazen flessensluiting, die hij als een zeer boeiend alternatief beschouwd. Kortom: het debat ligt weer helemaal open...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 23 oktober 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Aussies vrijen Azië op

AustralischeWijnOok al opgemerkt hoe er de laatste 2 à 3 jaar steeds minder Australische wijnen in onze rekken worden aangeboden? En dat deze daling niet alleen door de – althans voor de lokale producenten - soms slechte wisselkoers van de Australische Dollar kon verklaard worden, of door de gestegen thuisconsumptie?

Wat we al lang in deze kolommen voorspelden, wordt nu immers ook in cijfers bevestigd: de ‘Aussies’ laten op wijngebied steeds meer Europa vallen ten gunste van hun Aziatisch cliënteel, China op kop.

Het algemene rapport van deze vijfde belangrijkste wijnimporteur ter wereld oogt immers uitstekend. Tussen oktober 2015 en september 2016 steeg de uitvoer van Australische wijn met maar liefst +10% in waarde, tot circa 1,52 miljard euro. Alleen al de verkoop in fles steeg met +14% tot 1,26 miljard euro, zo becijferde Wine Australia.

Grote Dorst

Maar deze puike resultaten zijn vooral op conto van China en andere Aziatische afzetmarkten te schrijven. Zo ontpopte China zich tot dé grootste invoerder van Australische wijn: de verkoop in China (zonder Hong Kong!) groeide in die periode met maar liefst +54%, goed voor een bedrag van 331,7 miljoen euro. Om het in perspectief te zetten: tien jaar geleden voerde China amper voor 18,9 miljoen euro Australische wijn in. Duidelijk is dat het in 2014 getekende handelsakkoord tussen China en Australië als breekijzer heeft gewerkt.

Ondertussen lijkt heel heel Azië in de ban van de Aussie-wijn. Zo steeg de verkoop ervan met +7% in Hong Kong, +9% in Singapore, +24% in Maleisië en +42% in Zuid-Korea.

En Europa? Symbolisch voor de terugval is de situatie van vooral het Verenigd Koninkrijk, voorlopig nog de derde grootste importeur van Australische wijn. Daar boerde de verkoop met -3% achteruit. Van onze Belgische markt voorlopig geen betrouwbare/recente gegevens, maar ons buikgevoel én een rondvraag bij een aantal verdelers, wijst in dezelfde richting.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 februari 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Down Under is down

AustralieEr zijn nog altijd criticasters die de opwarming van het klimaat en de impact daarvan op de wijnbouw lacherig wegwuiven, ook al zijn er steeds meer signalen die wijzen dat er wel degelijk iets aan de hand is.

En het zijn onze tegenvoeters die nu reeds frequent én massaal geconfronteerd worden met de klimaatsverandering, zo blijkt.

De symptomen zijn er immers duidelijk. In de meeste appellaties en wijnregio’s van Australië rijpen de druiven steeds sneller. Gemiddeld worden de meeste variëteiten elk jaar 1 à 2 dagen vroeger rijp, wat impliceert dat op termijn veel klassieke variëteiten in warmste gebieden de gevarenzone belanden. En eventueel vervangen worden door hitte -en droogteresistentere variëteiten. In Zuid-Australië zijn er nu reeds veel domeinen die de Franse variëteiten via nieuwe aanplant inruilen voor warmtebestendiger Spaanse en Italiaanse varianten. Of zelfs radicaler een uitwijkstrategie of alternatief zoeken richting het koelere Tasmanië.

Druiven als kanaries

Snow Barlow, professor in Landbouw- en Voedingssystemen aan de universiteit van Melbourne, bevestigde onlangs deze trend: de voorbije 30 jaar schoven de oogstdata aan verhoogd tempo op. De trossen rijpen tot een week vroeger voor elke C°-graag dat het klimaat opwarmde.

Hij vergelijkt wijndruiven daarom graag met de kanaries-in-een-kooitje die vroeger in de mijnbouw werden gebruikt als verklikkers voor gasophopingen: “You can say what you will about climate change but the plants don’t lie, they just react to what they feel, and they are reacting again” klinkt het waarschuwend.

Een studie van dezelfde Melbourne University uit 2011 onderzocht reeds de (vroegtijdige) oogstrecords van 44 wijngaarden - waarvan sommige data zelfs ruim een eeuw teruggingen - en concludeerde dat alleen al tussen 1993 en 2009 de trossen gemiddeld 1,7 dagen vroeger rijpten dan vroeger.

Een aanvullende, latere studie van hetzelfde team en professor Barlow ontdekte dat dit veranderingsproces vooral werd aangestookt door de hogere temperaturen en de lagere humiditeit van de bodems, waardoor veel wineries zelfs gedwongen waren hun plukperiode te vervroegen om tenminste het alcoholpercentage nog redelijk te houden.

Investeringen in de wijnbouw worden dus riskanter, zeker op langere termijn: “It does mean that for particular varieties you really do have to think about moving” analyseert Barlow. “It sounds a bit ho-hum in some ways but the climate is changing and you really do have to analyse carefully when you are looking to set up an agricultural enterprise not only whether this is the place to do it now but whether this is still going to be the place to do it in 25 years time – whether you are going to have access to the water you need in 25 years.”

Hoge alcohol, weinig complexe smaken

Dat er dringend keuzes dienen gemaakt, is bijvoorbeeld duidelijk in de wijnindustrie van de staat Victoria, waar men zich opmaakt voor weer één van de vroegste oogsten ooit, te danken aan een exceptioneel warme lente en zomer.

Hierdoor moeten veel druiventelers soms tegelijk hun ‘laat-rijpende’ rode variëteiten plukken met de ‘vroeg-rijpende’ soorten zoals Chardonnay, wat op zijn beurt voor fricties en planningsfiles zorgt bij het persproces van de druiven. Een pluk- en persperiode die vroeger tot drie maanden bestreek, wordt nu vaak samengedrukt in amper drie weken, met alle problemen van dien.

Bovendien is er het kwaliteitsvraagstuk: in te vlug rijpende druiven raakt soms de balans tussen hun suikergehalte en aciditeit zoek, in de zin van: ze bereiken wel vlotjes een (zeer)hoog alcoholgehalte, maar nog voor de eigenlijk smaken en complexiteit écht ontwikkeld zijn.

Tel daarbij nog eens een ander droogteprobleem - de vernietigende bushfires die de wijngaarden niet alleen kunnen vernielen, maar ook ‘besmetten’ met een nefaste rookgeur -, en het wordt duidelijk dat zeker de wijnindustrie in Zuid-Australië, letterlijk en figuurlijk, enkele hete jaren voor de boeg heeft.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 9 februari 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

War on Fun

WijnKrijtbordDat alcohol voor gezondheids- en sociale problemen zorgt en de samenleving deze moet trachten in te dijken, daar twijfelt niemand aan.

Maar de reactie van de meeste overheden is tegenwoordig uiterst dubbelzinnig. Ofwel wijzen ze vermanend met het vingertje en praten over de ‘kosten’, terwijl ze wel ongegeneerd elke fles plat belasten. Ofwel demoniseren ze werkelijk elke alcoholconsumptie, zonder enige nuance.

Kruistocht?

Wat die laatste strategie betreft, staat de horeca van Sydney deze dagen in rep en roer wegens een politieactie tegen een Italiaanse bistro.

De eigenaars worden er namelijk van beschuldigd dat zij “unsavoury antisocial behaviour” (onfris asociaal gedrag) promoten. De reden? In hun bistro hangt namelijk een zwart schoolbord, met daarop in krijt een royaal aanbod wijnen-per-glas. Volgens de politie van New South Wales kan dat dus niet, en is het antisociaal.

Co-eigenaar Giovanni Paradiso - de naam alleen al! - ontbindt natuurlijk furieus al zijn Italiaanse duivels op het internet. Zo postte hij op Instagram de volgende boodschap: “So according to NSW POLICE FORCE our blackboard with what we are pouring by the glass is promoting unsavoury behaviour. SYDNEY, WHAT THE F**K IS HAPPENING.” En hij krijgt meteen sympathiebetuigingen van honderden collega's.

Blijkbaar is dit niet het eerste dwaze incident, want de Horeca in Sydney wordt al een tijdje geconfronteerd met strengere regels voor de alcohollicentie en veel professionelen spreken dan ook ronduit van ‘nanny state laws’ die werden geïntroduceerd om de alcoholconsumptie af te remmen. Sommige restauranteigenaars gewagen zelfs van een heuse ‘war on fun’ of een ‘Conservative Christian Crusade’ vanwege de Australische regering.

Naast de kwestie

En hoe reageren de politiediensten? Zij verstoppen zich achter het feit dat ze aanvankelijk werden opgeroepen voor een ‘zwaar geïntoxiceerde (lees: stomdronken) vrouw in de goot’ die blijkbaar bij de bewuste bistro te diep in het glas had gekeken. De agenten vonden eveneens dat het krijtbord met de wijnen-per-glas te dicht bij de deur hing en niet 100% duidelijk maakte dat deze zaak ook eten serveerde, waardoor automatisch “… zwaar drinken werd bevorderd.”

Of: hoe een in se zinvolle campagne - namelijk de alcohol-gerelateerde incidenten op straat reduceren, want in Sydney lopen er effectief een pak zware drinkers rond. Zijn het de Britse genen? - meteen verwatert tot een kneuterige, onsympathieke actie.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 februari 2014 door Wijntijd Reacties | Reageren

Jacob’s Creek flirt met Japan

Shutterstock_40045459Wordt dat de nieuwe trend: wijn, speciaal ontworpen voor - en afgestemd op – specifieke ‘food’ of een bepaalde keukenstijl? Vooral de Aziatische, lees Japanse, keuken lijkt populair bij wijnmarketeers; regio waar de wijnconsumptie natuurlijk boomt.

De laatste jaren werden al enkele pogingen in die zin gelanceerd, in casu cuvées die volgens het etiket ideaal smaken bij sushi en ook soya kunnen incsseren. Vooral in de Elzas, tussen haakjes een wijnstreek die effectief vaak goed past bij de Aziatische gerechten, werden reeds pogingen ondernomen. Zo lanceerde het Maison Josmeyer ooit zijn ‘Fleur de Lotus’ en Dopff au Moulin de ‘Maru’ (in het Japans: cirkel), een mix van Sylvaner, Riesling, Muscat en Gewürztraminer.

Ook in andere Franse appellaties roken slimme wijnbouwers een nieuwe afzetmarkt. In de Landes en meer bepaald de AOC Tursan bijvoorbeeld, werd ooit een ‘Tursansushi’ (de naam laat weinig aan de verbeelding over) geproduceerd, een blend op basis van 55% Baroque, 25% Sauvignon Blanc en 20% Gros Manseng.

En ooit kreeg ik een Vino de la Tierra de Castilla in mijn glas met de doopnaam ‘Oroya’, geesteskind van de Japanse Yoko Sato, die in dit hart van Spanje een assemblage samenstelt van Moscatell, Airen en Maccabeu.

Rood op de grill

Bleven de meeste van deze projecten nog kleinschalig, dan springt ditmaal ook een gigant in deze niche. De wijnmakers achter het wereldwijde bestsellermerk Jacob’s Creek zijn inderdaad niet de eerste de beste. Als zij winst ruiken in de Aziatische, en meer speciaal Japanse, markt, dan moet ze wel heel lucratief zijn.

Origineel aan dit project: het betreft nu eens voor een keer geen witte, maar een rode wijn. De Shiraz-gebaseerde cuvée kreeg de naam ‘WAH Red’ en zou naar verluidt naadloos bij de lokale keuken aansluiten, zoals yakitori, de populaire spiesjes met gegrilld gevogelte. Het product is het broertje van de vorig jaar gecreëerde ‘WAH White’ (een Chardonnay), die dan weer op het bord sushi mikte.

Hoe moeten we deze trend nu inschatten? In principe ben ik geen grote fan van al deze themawijnen, omdat er op de markt keuze én advies genoeg is m.b.t. wijntypes die (kunnen) harmoniëren met specifieke gerechten. Daarvoor moet je zelfs geen expert zijn. Speciaal een cuvée ontwerpen voor een specifieke keukenstijl lijkt me dus nogal eng en meer marketing dan authentieke vinificatie. Zo sabelde Robert Parker de vorige jaar gelanceerde witte WAH-versie neer met de volgende analyse: “Powerful overblast of artificial lemonade with hints of vanilla extract, children's aspirin marmalade and pain grillé.” Vreemd genoeg gaf hij wel een score van 87/100, wat voor mij dan weer ‘Chinees’ is...

Wat me ook vaak opvalt: de cuvées die specifiek op de Aziatische keuken focussen gelijken vaak veel op elkaar. Bijna altijd zeer aromatisch, zachtfruitig en – als het om rood gaat - met supersoepele tannines.

Ander punt van kritiek: ‘de’ Aziatische keuken, en zelfs ‘de’ Japanse gerechten, is toch eigenlijk sciencefiction? Sushi of sashimi in Japan bestaat in 1.001 versies en kwaliteitsniveaus, afhankelijk van o.a. de versheid van de vis, de gaartijd van de rijst, de kwaliteit van de korrels of zelfs de wijze waarop de vis of schaaldieren versneden werden. Dus zo’n passe-partoutwijn zal altijd toch maar een deel van de markt afdekken.

Fransen krijgen kippenvel?

Nochtans is deze nieuwe release van Jacob’s Creek een slimme zet. Want 90% van alle wijn in Japan wordt er in de horeca geconsumeerd, waar deze rode ‘WAH’ rond de ¥3.500 (25 euro) moet kosten en zo’n ¥1,680 (12 euro) in particuliere aankoop.

Daarmee ligt zijn prijsniveau een stuk beneden veel Franse wijnen in Japan, die er dus absoluut een serieuze concurrent bijkrijgen.

Concurrent die bovendien een (bewezen) kampioen is qua marketing en foutloze distributie...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 23 september 2013 door Wijntijd Reacties | Reageren

Rhône wil bijsuikeren

Dat het millésime 2013 in veel Franse wijnstreken niet zal geboekt worden als ‘probleemloos’, zagen we gisteren al (lees: Wijnmakelaars in commerciële stress).

Maar het is echt niet alleen Bordeaux dat qua commerciële campagne 2013-2014 in nauwe schoentjes staat. Ook de producenten van de basisappellatie Côtes du Rhône zitten momenteel met de handen in het haar. En vragen maatregelen.

SOS Suiker

Niet alleen wegens de potentieel gemiste kwantiteit, maar blijkbaar willen velen er ook sleutelen aan hun ‘kwaliteit’.

Want voor het eerst sinds 2008 vraagt het Syndicat général des vignerons des Côtes du Rhône aan de wijnautoriteiten de toelating om hun komende cuvées te ‘verrijken’.

U leest het goed: in het warme, superzonnige, alcoholrijke Franse zuiden verlangen blijkbaar behoorlijk veel producenten om de praktijk van ‘le sucrage à sec’ toe te passen en zelfs pure 'chaptalisatie’. Kortom: artificieel bijsuikeren om zo hun eindproducten wat voller te maken, meer alcoholbody.

Philippe Pellaton, voorzitter van de Côtes du Rhône belangengroep, argumenteert immers dat “..de vorige oogsten in onze vallei waren heel voortijdig en hadden geen behoefte aan toevoeging van suikers. Maar in een oogst zoals 2013 waar zelfs de meeste pluk voor de witte Côtes du Rhone medio september niet eens begonnen is, ziet de situatie er heel anders uit. Dus vragen we de officiële toelating om onze wijnen met één graad te verrijken. Uit voorzorg.”

Zoeken naar balans

Misschien een verassende vraag zo vroeg in het plukseizoen, maar als we horen dat veel wijnbouwers in de Rhône-vallei zelfs diep in oktober pas hun oogst zullen voltooien, dus met alle onzekerheden qua weersomstandigheden, wordt dit verzoek wel iets dringender en duidelijker.

Vooral nadat verschillende substreken, met name in het noordelijke deel van de Côtes du Rhône méridionales, zelfs deze zomer nog zware hagelbuien te verwerken kregen. Met andere woorden: de oogst kwantitatief verder hypothekeerden. Waardoor domeinen straks misschien gedwongen worden hun druiven te plukken nog voor ze hun absolute maturiteit bereikt hebben.

Als liefhebber en jarenlange kritische observator van dit type wijnen, doet dit officiële verzoek ons toch pijn, alhoewel we begrip hebben voor de bedrijfseconomische realiteit.

Alles zal tenslotte weer uitdraaien op dé kernkwestie: is er voldoende balans in het eindproduct? Kleine correcties en ingrepen kunnen perfect als de context écht tegenwerkt, maar het eindresultaat mag geen kunstmatig product worden dat niets meer met authenticiteit of terroir te maken heeft.

Vergelijk het kortom met begrotingen en overheidsbudgetten...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 juli 2013 door Wijntijd Reacties | Reageren

Klaar voor een glas London Cru?

Shutterstock_107597459Professioneel moeten velen onder ons geregeld richting Londen treinen of vliegen. Waar we momenteel tot in den treure overstelpt worden met allerlei ‘royale’ drankjes, bieren en cocktails, die een vloeibare hommage willen zijn aan de nieuwbakken kroonprins. Maar tussen haakjes eerder aan overacting lijden.

Maar dit najaar kan u misschien ook eens een visite plannen naar wat officieel als de eerste urban boutique winery van de hoofdstad wordt bestempeld. Zich spiegelend aan vooral Amerikaanse voorbeelden, zoals die o.a; in San Francisco populair zijn.

Brits à la Française

Geesteskind van Cliff Roberson, stichter van de gelijknamige wijnhandel Roberson, die zijn nieuwe firma met de weinig originele doopnaam ‘London Cru’ bedacht.

Momenteel wordt de nodige vinificatie-apparatuur geïnstalleerd in een oude gin distilleerderij in Earl’s Court. In November dit jaar moet alles operationeel worden en open voor het publiek, degustaties en een ‘tour’ incluis.

Maar trap niet in deze naam, want in tegenstelling met de effectieve wijnproductie in Parijs – het Clos-Montmartre, smurfenkleine wingerd geplant op de Butte Montmartre in de 18de arrondissement – komen hier géén lokale Lodense druiven aan te pas.

Stafmedewerkers van Roberson kopen immers het nodige druivenmateriaal bij telers in Bordeaux en de Languedoc-Roussillon. Delicate vracht die naar verluidt wel binnen de 36 uur in hun Londense kraamkamer zullen arriveren. Logisch, want anders is de fermentatie al spontaan begonnen. En de London Cru bij voorbaat een misbaksel.

Eerste botteling in 2014

En zoals het Britten hoort, zochten ze hun wijnchef in het Gemenebest. De in Australië geboren wijnmaker Gavin Monery, die eerder al expertise verzamelde bij bekende huizen als Cullen, Moss Wood en Jean-Louis Chave, zal het productieproces van a tot z runnen, dus tot aan de botteling.

Wanneer alles volgens planning verloopt, zullen we de eerste London Cru-flessen kunnen proeven in de zomer van 2014.

Om eerlijk te zijn: ik weet op dit moment nog niet of ik me daar op verheug...

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer