Home Markten Live Netto Sabato

Bordeaux

Geplaatst op 28 april 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Franse paradox: Bordeaux uit de Languedoc

GeldRecent belandde de ondertussen beruchte fraudezaak, waarmee heel de bordelaise handel verveeld zit en die als de ‘Affaire Ferrer’ in de annalen gaat, eindelijk bij een tribunaal in Bordeaux.

Bondig samengevat: georkestreerd door het bedrijf ‘Signes de Terres’ en zijn zaakvoerdster Yanka Ferrer transformeerde bulkwijn uit de Languedoc – dankzij gesjoemel met het DAE-transportdocument of Document d’Accompagnement Electronique – jarenlang op miraculeuze wijze tot AOC Bordeaux.

Ga en vermenigvuldig u!

Een fraudedossier dat qua volume op het eerste gezicht niet meteen sensationeel lijkt, want de Franse douanediensten konden tot nu toe maar 4.232 hectoliter als frauduleus traceren.

Maar financieel bleek de hele operatie, gespreid over 23 transporten in de periode januari 2012-juni 2014, wel bijzonder lucratief.

Het prijsverschil namelijk tussen de Languedocwijn in vrac en de uiteindelijke Bordelaise appellaties, betekende dat het eindproduct qua waarde gemiddeld met een factor 6 van het aankoopbedrag kon vermenigvuldigd worden.

De winst hing natuurlijk af van het ‘prestige’ van de appellatie waarmee werd geknoeid. Waar een ‘vin de France’ uit het zuiden die plots omgedoopt werd tot een vrij eenvoudige Bordeaux Supérieur 2013 ‘slechts’ een meerwaarde van +34% opbracht, kon het papieren gesjoemel voor een nep-Saint-Julien 2011 zelfs klimmen tot een factor x20 van de oorspronkelijke aankoopprijs in bulk.

Andere voorbeelden: winst met een coëfficiënt x15 als het om een rode Languedoc-wijn ging die tot Pauillac 2011 werd opgekrikt, x10 voor een ‘vin de France 2011’ die geëtiketteerd werd als een Pauillac 2010 of x8 voor dezelfde bulkwijn die plots een Margaux 2010-label kreeg opgeplakt.

Flinke buit

Resultaat van heel deze carrousel?

De nep-Bordeaux met zuiderse wortels werd doorverkocht aan négociants in de Dordogne en Gironde en bracht naar schatting van de inspecteurs een dikke 3 miljoen euro op. Volgens het huidige onderzoek zou echter niemand van deze handelaars, noch hun agenten en verdelers, een rol spelen in dit fraudedossier.

Dat zoveel, vaak ervaren, handelaars met open ogen in deze commerciële val liepen, is in zekere zin logisch. De fraudeurs boden de wijnen immers niet tegen onmogelijke stuntprijzen aan zoals bij veel gelijkaardige sjoemeldossier het geval is, maar eerder aan officiële marktprijzen.

Zoals een anonieme getuige in de Franse media verklaarde: “Als iemand u straks een Rolex aanbiedt voor 100 euro, gaan er meteen alarmbelletjes rinkelen en twijfelt u direct aan de authenticiteit van dit product. Maar als dezelfde horloge tegen de quasi-normale marktprijs wordt aangeboden, zal u zich minder of geen zorgen maken.”

Dat de beschuldigde zaakvoerdster Yanka Ferrer eind juli 2014 ‘toevallig’ de diefstal aangaf van de archieven van haar bedrijf ‘Signes de Terres’ vergemakkelijkt natuurlijk niet de ontwarring van deze fraudezaak.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 maart 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Bordeaux 2017 in de startblokken

BordeauxIn Bordeaux heeft men het nog altijd niet begrepen: hun primeurcircus, waarbij wijnen tot 2 jaar voor hun levering kunnen gereserveerd worden door de gespecialiseerde handel, is op sterven na dood. 

Althans: de financieel gouden tijden met primeurcampagnes zijn voorbij. Campagnes die, of de oogstkwaliteit nu ‘slecht’/’matig’/’uitstekend’ bleek, toch steeds klimmende prijskaartjes en snel profijt opleverden. Maar ondertussen haakten tienduizenden 'loyale' consumenten en kopers wel af.

Binnenkort, om precies te zijn van zondag 8 april tot donderdag 12 april, lopen desondanks toch weer enkele duizenden ‘proevers’ (handelaars, makelaars, journalisten,...) elkaar voor de voeten om het nieuwe millésime 2017 in zijn nog grotendeels onafgewerkte babyvorm te toetsen. Eerst op uitnodiging van l’Union des Grands Crus de Bordeaux, daarna vooral ook met ‘intieme’ diners en degustaties bij individuele châteaux.

Mea culpa: ik laat het ditmaal aan mij voorbijgaan.

Koopvuur laait op

Gezien deze deadline wordt naar stilaan aloude traditie het koopvuur weer aangewakkerd voor het toch zeer grillige millésime 2017 en geloven een aantal makelaars dat de primeurprijzen andermaal zullen stijgen.

Zoals Dr. Alain Raynaud, président-fondateur van de Grand Cercle des Vins de Bordeaux, een promotie-organisatie die circa 161 domeinen als leden telt. Hij is – alleen al beroepshalve – natuurlijk wel overtuigd van de volgens hem ‘formidabele’ kwaliteit van de jaargang 2017, die hij beschouwt als een trilogie met de oogsten 2015 en 2016, vol “de très bonnes surprises”.

Zelfs rekening houdend met de toch zeer moeilijke omstandigheden waarin de oogst 2017 werd gemaakt (vooral door de voorjaarsvorst) en de economische context waarin o.a. de nakende Brexit een negatieve rol speelt in de afname van bordeauxwijn, blijft hij optimistisch. Teruggekeerd van een pre-primeur proeverij voor wijnprofessionelen in Londen, klonk hij alsof er geen vuiltje aan de lucht is en iedereen op het millésime 2017 wil springen: “Voor mijn vertrek naar London was ik bang voor een flop, maar ik kom met grote tevredenheid terug. De oogst 2017 wordt hier door handelaars en journalisten net zo interessant bevonden als de 2015 en 2016.” Misschien dat de race naar cru's zich nu vooral zal focussen op een beperkter aantal domeinen, maar dat het weer een positieve campagne wordt, daaraan twijfelt blijkbaar niemand van het kaliber van Raynaud.

Afspraak binnen een maand, als primeurprijzen en professionelen elkaar ontmoet hebben, want ik vrees dat dit toch weer een schoolvoorbeeld van ‘fluiten in het donker’ is. Britse kopers alleen zullen de primeurcampagne voor Bordeaux 2017 niet redden als de Aziatische kopers niet volgen. Want bij primeurs geldt het credo 'follow the money...' en dat zit nu toch vooral in het Aziatische continent.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 15 februari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Coops willen cool worden

WijnrekkenVooroordelen zijn van alle tijden en het internet met zijn virtuele communities en real-time informatiestroom heeft daarin weinig of geen verandering gebracht.

Zo blijft ook het hardnekkige cliché bestaan dat elke wijncoöperatieve per definitie een anonieme wijnfabriek is. Terwijl steeds meer coops in hun subappellatie net de reddende engelen zijn, dankzij hun investeringen in nieuwe technieken en technologieën, of het inhuren van zogeheten flying winemakers die nieuwe ideeën injecteren in een verroeste of zeker ingedommelde herkomstbenaming. Ook al kunnen we legio voorbeelden aanhalen van coops die wél beantwoorden aan dit cliché, namelijk oubollige wijnen blijven produceren op grootvaders/moeders wijze, op basis van derderangs druivenmateriaal.

Anno 2018 proberen echter een aantal Franse wijncoops, voor de zoveelste keer tussen haakjes, hun imago op te poetsen, ook en vooral door samenwerkingspacten.

200 miljoen flessen per jaar

Dat Franse wijncoöperatieven weer eens een charmecampagne opstarten is logisch, zeker als we ons realiseren dat ze grosso modo de helft van iedere totale jaaroogst in Frankrijk verwerken. Het zijn dus zeker geen figuranten.

Eén van die spelers in Marques & Coop, een koepel van 12 Franse coöperatieven die in een bonte reeks appellaties produceren. Een nieuwe club die maar liefst 4.000 individuele telers/wijnbouwers overspant die samen bijna 30.000 hectare wijngaarden exploiteren. Economisch vertaal: jaarlijks goed voor een productie van 200 miljoen flessen en een omzetcijfer van circa 410 miljoen euro.

Het lijstje leden van deze coöperatieve superclub komt werkelijk uit de vier windstreken van Frankrijk: Celliers des Prince (de enige coop in Châteauneuf-du-Pape), Chassenay d’Arce (Côte des Bar/Champagne), Estandon Vignerons (Provence), Loire Propriétés, Ortas Cave de Rasteau (Rhône-vallei), Sieur d’Arques (Limoux), Les Vignerons de Tutiac (Bordeaux), Agamy (rond Lyon), UDP Saint Emilion (Bordeaux), Union des Vignerons de l’Île de Beauté (Corsica), Vignerons Ardéchois (zuidelijke Rhône-vallei) en Vinovalie (in het Zuidwesten).

Benieuwd of de ‘marken’ en ‘châteaux’ van deze coöperatieven door hun samenwerking straks ook makkelijker in onze rekken en glazen belanden.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 januari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

De kopzorgen van Franse wijnmakers

BourgogneSoms loont het om naar het programma te kijken van een geplande conferentie, om meteen te beseffen wat de ‘hot issues’ zijn in een specifieke markt of professie. En dat geldt zeker voor de wijnsector

Zo organiseert het B.I.V.B., het Bureau Interprofessionnel des Vins de Bourgogne, begin februari haar jaarlijkse bijeenkomst ‘Vinosphère’, waar de toekomst van deze appellatiecluster wordt geanalyseerd. Discussietopics die bij uitbreiding echter ook de hete hangijzers vormen in alle Franse appellaties en wijnstreken.

Uit de agenda plukken we een Klavertje Vijf van de meest urgente thema’s:

- De gehate en reeds zo vaak geamendeerde ‘Loi Evin’, de wet die de publieke promotie en advertenties rond wijn grotendeels verlamt. Onder mom van ‘gezondheid’ en ‘strijd tegen alcoholmisbruik’ bepaalt deze nog altijd strikte wet zeer arbitrair wat men wel en niet over wijn in een advertentie mag vertellen, of hoe deze boodschap mag gepresenteerd worden.

- De houtziekte Esca. Esca is een al sinds eeuwen gekende stofwisselingsziekte die door schimmels wordt veroorzaakt. Deze schimmels woekeren vaak 10 jaar of meer vooraleer de door hen geproduceerde mycotoxines in de sapstroom van de plant belanden en zich op de druivelaars zichtbaar uiten via o.a. de zogeheten ‘tijgerbladeren’ of ‘zwarte mazelen’. Dit probleem manifesteert zich de laatste jaren steeds frequenter naarmate wijngaarden ouder worden. Niet alleen in Bourgogne, maar in alle Franse wijnstreken. En trouwens ook in onze eigen Belgische wijndomeinen. Een echt redmiddel tegen deze ziekte bestaat niet. Naar schatting gaat er elke oogst 4,6 hectoliter per hectare verloren door Esca.

- Vroegtijdige oogsten. We merken in vrijwel alle wijnstreken dat de trossen tot 14 dagen vroeger dan ‘normaal’ kunnen geplukt worden. Heel de groeicyclus van de druivelaars lijkt structureel ingekort. Wat pakweg 20 jaar geleden uitzonderlijk was, komt tegenwoordig steeds frequenter voor. In dat opzicht brak het millésime 2017 zelfs alle records. De vraag die veel wijnbouwers zich nu stellen: wordt dit de nieuwe norm, o.a. onder invloed van de klimaatopwarming?

- Wijntoerisme exploiteren. Waar rond het millennium veel wijnregio’s en hun belangenbehartigers het economische belang van wijntoerisme nog onderschatten, groeit nu – ook buiten Franrijk trouwens – het besef dat wijntoeristen een serieuze extra inkomstenbron kunnen vormen. Dat gaat in de praktijk dan van nieuwe logeer- en restaurantfaciliteiten, over thema-degustaties, kelderbezoeken, educatieve wijntours tot een wildgroei inzake ‘Best Wine Tourism Awards’.

- Resistente druivenvariëteiten. Iedereen lijkt wakker geschrokken door de soms alarmerende klimaatrapporten. Er wordt steeds ijveriger geëxperimenteerd met nieuwe variëteiten en kruisingen die niet alleen beter bestand zijn tegen wingerdziekten zoals meeldauw, maar bovendien ook beter gedijen in hetere biotopen met droogteperiodes en waterstress. In veel streken staan reeds proefpercelen aangeplant, begeleid door wetenschappelijke onderzoekscentra. Zelfs in een conservatieve regio als Champagne sleutelt men druk aan een reeks ‘superkruisingen’ die er tegen 2030 moeten voor zorgen dat er geen tekort aan bubbels komt, als het klimaat effectief 1 of 2°C is opgewarmd.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 december 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Hokus Pokus in Bordeaux

Sjoemelaars zijn van alle tijden en alle sectoren, en uiteraard is de wijnbusiness een uitgelezen doelwit voor fraudeurs. Dat hebben we in deze rubriek al meermaals geïllustreerd. En alhoewel ik er eerst geen column wou aan wijden aan het zoveelste fraudedossier in Frankrijk, doe ik het toch

Omdat het aantoont dat, op een moment dat Bordeaux de grote (marketing)middelen inzet om toch de harten (en bankrekeningen) van consumenten te heroveren, dit dossier geen slechtere timing kon hebben.

Want 4.200 hectoliter bulkwijnen uit de Languedoc die omgetoverd werd in Bordelaise appellaties waaronder Margaux, Pauillac of Pomerol, blijft toch een gesjoemel dat niet elke dag op onze tafel belandt.

De DAE-carrousel

Concreet gaat het om de négociant-commissionaire “Signes de Terres” die de befaamde ‘plaçe de bordeaux’, het zenuwcentrum van de Bordelaise wijnhandel, ruim twee jaar lang bij de neus heeft genomen met valse etiketten en origines.

Alles draaide in deze transacties blijkbaar rond een vervalsing van de zogenaamde Documents d’Accompagnement Électronique (DAE), zowel bij het vertrek als aankomst van de wijn, waardoor de oorsprong ervan niet meer exact kon getraceerd worden.

Signes de Terre kocht in de Languedoc bijvoorbeeld een lading bulkwijn, maar de DAE bij vertrek vermeldde een nepleveradres. De transporteur werd tijdens de levering dan naar een ander adres doorverwezen, zonder eerst officieel het lot in het entrepôt van Signes de Terres te lossen.

Die nieuwe bestemming was dan wel bij de eigenlijke finale klant van Signes de Terres. Daar werd dan een tweede DAE afgeleverd, waarin een identiek volume als in het eerste document vermeld stond, maar wél met een ander kwaliteitsniveau. Lees: andere appellatie of ander millésime.

Kassa kassa!

Alhoewel het onderzoek nog loopt en de juridische procedure blijkbaar nog dient opgestart tegen Signes de Terres, zou via deze DAE-carrousel tussen 2012 en 2014 zeker 4.200 hectoliter bulkwijn uit de Languedoc – Pays D’Oc of Vin de France met traditionele Bordelaise druivensoorten – frauduleus omgetoverd zijn.

Daarvan werd 1.300 hectoliter getransformeerd naar AOC Bordeaux, 700 hectoliter tot Bordeaux supérieur, 700 hectoliter werd Pomerol, 600 hectoliter Margaux, 350 hectoliter Pauillac en nog eens 100 hectoliter werd onder het label Saint-Julien gebotteld.

Tel uit je profijt: de winst kon oplopen tot het tienvoudige van de kostprijs. Want het prijskaartje van een rode Vin de France of IGP uit de Languedoc die dit voorjaar gemiddeld voor 82 à 90 €/hl werd verhandeld, staat immers mijlenver van een tonneau Margaux of Pomerol, waarvan het prijskaartje per hectoliter in dezelfde periode makkelijk tot 1000 euro kon oplopen.

Terwijl sommige handelaars in zowel de Languedoc als Bordeaux dit dossier enigszins minimaliseren en soms zelfs spreken over “een oude koe die uit de gracht wordt gehaald”, trapten toch een aantal grote spelers in dit fraudeverhaal. Blijkbaar horen ook de Groupe Castel, Les Grands Chais de France of Les Grands Vins de Gironde (onderdeel van de groep Borie Manoux) bij de gedupeerden die zich door deze fraude lieten verschalken.

Dat het gesjoemel, zij het vrij laat, toch werd ontdekt, plakt in die optiek maar een kleine pleister.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 11 september 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

De smurfenoogst van 2017

WijnoogstWe vreesden én voorspelden het reeds enkele weken geleden, maar alle pronostieken wijzen nu in dezelfde richting: Europa in het algemeen, en Frankrijk in het bijzonder, stevenen af op een diepterecord qua wijnoogst.

Het millésime 2017 in Frankrijk wordt naar verluidt zelfs de kleinste oogst sinds 1945.

Jérôme Despey, voorzitter van de wijnraad binnen FranceAgriMer, verwacht nu ook officieel een oogstvolume in Frankrijk beneden de 37 miljoen hectoliter. Het Franse Ministerie van Landbouw is een fractie optimistischer, en komt uit op 37,2 miljoen hectoliter.

Maar de trend is duidelijk: neerwaarts.

Van 45,5 naar 37 miljoen hl

Despey wijst nog eens op het unieke karakter van dit millésime: “Deze oogst is immers op alle punten exceptioneel. Eerst al door de vroegtijdigheid van de pluk, die 2 à 3 weken voorligt op het meerjarig gemiddelde. Een voorsprong die ik in mijn 30-jarige carrière als wijnbouwer nog nooit heb gezien. (…) Vervolgens is dit millésime ook uitzonderlijk wegens het lage productievolume, te wijten aan de vorst tijdens het voorjaar en de droogte deze zomer. Het lijkt dus haast zeker dat we onder de 37 miljoen hectoliter zullen uitkomen, of de kleinste oogst sedert 1945.” Ter vergelijking: de vorige oogst 2016 tikte kwantitatief in Frankrijk nog af op 45,5 miljoen hectoliter.

Niet dat we als consumenten ineens in paniek moeten schieten of dat er acute schaarste zal optreden in alle appellaties. Zeker wat de Languedoc-Roussillon betreft, toch een belangrijke bron van betaalbare wijn ook voor België, liggen er immers nog aanzienlijke stocks. Zelfs de négociants die merkwijnen samenstellen, denken dat ze nog probleemloos voldoende wijn op de markt zullen vinden om hun klanten gewoon te bevoorraden.

Despey verwacht wel dat door deze smurfenoogst het prijskaartje voor IGP-wijnen, en zelfs voor cuvées zonder geografische indicatie, zal klimmen. Waarschijnlijk zal de markt de prijzen voor dit type wijnen ‘normaliseren’ naar het niveau van 2 à 3 jaar geleden, wat concreet een stijging aan de bron met een al bij al nog beperkte 5 à 15€/hectoliter inhoudt.

Een Europees fenomeen

Maar het is niet alleen de Franse wijnindustrie die met een mini-oogst opgezadeld zit. In heel Europa spreekt men van beduidend lagere opbrengsten. Want ook in landen als Spanje, Italië of Duitsland hadden wijnbouwers te lijden onder de voorjaarsvorst en de droogte.

De eerste ramingen liggen daarom rond een oogst van 148 miljoen hectoliter voor de gehele Europese Unie, tegen 165,6 miljoen hectoliter vorig jaar.

Klopt deze schatting, dan betekent dit dat de Europese wijnoogst 2017 circa 12% onder het vijfjarig gemiddelde landt.

Toch maar onze spaarkous bovenhalen?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 juli 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Handen af van de Grands Crus!

Een belangrijke les voor marketeers of ambitieuze domeineigenaars: blijf in hemelsnaam van de Bordelaise elite, zeker de Premiers Grands Crus zoals Lafite, of je bekoopt het zwaar.

De feiten? Zopas veroordeelde het Correctionele Tribunaal van Bordeaux Yves Vatelot, eigenaar van het Château de Reignac, wegens misleidende marketing en ongeoorloofde vergelijkende reclame.

Aanleiding was een advertentie die Vatelot in 2014 in Le Figaro plaatste met de slogan “Reignac, 1er grand cru classé”, gevolgd door een asterix en de relativerende boodschap “si c’était vrai peu se l’offriraient”. Daarna stelde hij nog een publicitaire prospectus samen waarin werd gesuggereerd dat Reignac “un terroir d’un premier grand cru classé” bezat, af te leiden uit de positieve commentaren van journalisten en proevers.

Eigenlijk een insiders joke en ‘knipoog’ nadat deze op papier slechts bescheiden ‘Bordeaux Supérieur’ in een grote Europese blinddegustatie (2009) kleppers als Château Petrus of Lafite-Rothschild klopte.

Mythe beveiligd

Statements die echter bij de ‘gedupeerde’ grands crus en hun belangenbehartigers in het verkeerde keelgat schoten. Le Conseil des vins de Saint-Emilion, L'Union des grands crus classés de Graves en le Conseil des grands crus classés de 1855 stelden zich meteen burgerlijke partij.

En kregen gelijk van de rechters. Yves Vatelot werd veroordeeld tot een persoonlijke basisboete met uitstel van 15.000 €, nog eens 30.000 € voor zijn bedrijf (waarvan 20.000 € opgeschort), plus 4.000 € schadevergoeding voor elk van de eisers. Een zware morele en financiële klap voor deze eigenaar, die waarschijnlijk in beroep zal gaan.

Conclusie: de grands crus, zeker de ‘Premiers’, blijken slechte verliezers. Want vreemd genoeg oordeelden de rechters dat Vatelot inhoudelijk wel gelijk had met zijn boude beweringen – hij had tenslotte de Grote Jongens in een objectieve proeverij overklast –, maar dat hij gezondigd had tegen de vorm en de regels van de bestaande classificatie.

Stokoude spelregels en hiërarchie die natuurlijk dringend aan een revisie toe zijn, want zoals Vatelot terecht opmerkt, bestond 70% van de huidige wijnen van de crus classés helemaal nog niet toen in 1855 de hitparade werd opgesteld. Veel terroirs en wijngaarden zijn in de loop der jaren ook fundamenteel gewijzigd qua samenstelling (én eigenaars).

Maar de mythe van de ‘Onaantastbaren’ – en hun soms waanzinnige prijszetting – moet natuurlijk op alle manieren verdedigd worden.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 12 juli 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

De snoeischaren liggen al geslepen

Shutterstock_605948462Het blijft natuurlijk koffiedik kijken, want een paar dagen/weken met extreem lagere temperaturen of zware zomerstormen met overvloedige neerslag, en het plaatje ziet er compleet anders uit. Maar voorlopig wijst alles erop dat het millésime 2017 in Frankrijk een zeer vroege oogst wordt. Zoals een Frans magazine vorige week reeds blokletterde “Les grappes grossissent à vue d’œil!”.

Als deze situatie zo blijft, zouden de eerste pluksessies reeds eind augustus starten in bepaalde gebieden.

Het fenomeen ‘vroegtijdige oogst’ blijkt bovendien te gelden voor veel wijnstreken op het Franse territorium. In de Côte d’Or bijvoorbeeld kenden veel percelen einde juni reeds hun ‘fermeture de la grappe’, wat betekent dat er heel waarschijnlijk  - net zoals in 2007 of 2009 - reeds eind augustus of hoogstens vanaf de eerste week van september kan geoogst worden.

Idem in de Elzas, waar de rijpingsperiode van ‘bloem’ tot ‘fermeture de la grappe’ in amper drie weken plaatsvond, tegen normaal vijf weken. Vergeleken met vorig jaar liggen de meeste wijngaarden bijna 18 dagen voor op hun klassiek groeischema. Veel wijnbouwers zullen ook daar reeds eind augustus/begin september met de pluk starten, met name dan het druivenmateriaal dat voor de productie van de Crémant d’Alsace bestemd is.

En Bordeaux? Daar hebben de percelen die niet door de strenge voorjaarsvorst aangetast werden, voorlopig nog een voorsprong van drie weken op het oogstschema van 2016.

Maar nogmaals, ‘het kan vlug verkeren’ als de weergoden zich de komende periode van hun lelijkste kant laten zien.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 juni 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Niet elke bordeaux even populair

BordeauxMet die tientallen nieuwe appellaties en wijnproducerende landen die tegenwoordig gelukkig ook in onze rekken liggen, vergeten we toch vaak dat een belangrijk (koopkrachtig) marktsegment nog altijd in de ban is en blijft van Bordeaux.

En dan hebben we het niet over de rangen en standen tussen de soms peperdure grands crus classés versus het voetvolk à la Bordeaux Supérieur of Côtes de Bordeaux, maar wel degelijk over de machtsstrijd tussen de ‘grote’ appellaties onderling.

Want ook daar blijkt nu uit analyses van het internetverkeer dat niet elke beschermde herkomstbenaming in de Bordelais door de consument als evenwaardig wordt aanzien.

Volgens het online zoekgedrag, verzameld door Wine Searcher, staat Pauillac onbetwistbaar op nummer 1 bij de surfende wijnfans. Logisch aangezien deze herkomstbenaming de thuisbasis vormt van drie van de vijf Premiers Grands Crus Classés.

Koning Pauillac

Pauillac scoort dubbel zo veel zoekopdrachten als de appellatie Margaux. Sterker nog: als we alleen de ‘first growths’ nemen – de Châteaux Lafite-Rothschild, Mouton-Rothschild en Latour – halen die qua search op hun beurt een hogere score dan de totale appellatie Margaux.

Vervolgens komt in deze hitparade het kwartet Pomerol, Saint-Julien, Pessac-Léognan en Saint-Emilion – met nauwelijks afwijkende scores -, op enige afstand gevolgd door Saint-Estèphe en Sauternes/Barsac.

Waarmee nog eens bewezen wordt dat de aanwezigheid van ‘Grote Namen’ – cfr. de positie van Pessac-Léognan waar die andere topper Château Haut-Brion gehuisvest is – de zoekfrequentie gevoelig kan opdrijven.

Alleen bij de ‘zoete’ appellatie Sauternes/Barsac, waar tenslotte toch het magische Yquem actief is, lijkt dat minder te lukken. Waarschijnlijk omdat dessertwijnen een te beperkte niche vormen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 juni 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wijnindustrie moet wakker worden

VriendenWijnOp de recent gehouden wijnvakbeurs ‘Vinexpo’ was één van de markante figuren de Spaanse wijnmaker Miguel Torres (75), die er zijn ‘Lifetime Achievement Award’ kwam ophalen.

Torres stapte in het (toen nog bescheiden) Catalaanse wijnbedrijf van zijn vader in 1962 en bouwde het geleidelijk om tot een heus wijnimperium dat wereldwijd verdeeld én gewaardeerd wordt.

Miguel was en is ook een innovator gebleven. Zo was hij het die de Cabernet Sauvignon introduceerde in de Penedès om de kwaliteit van de cru’s op te krikken en ook het gebruik van nieuwe barriques werd door hem gestimuleerd.

Seven Up!

Tijdens zijn aanvaardingsspeech sprak hij vooral over twee stokpaardjes: het feit dat we onze wijncultuur absoluut moeten verdedigen, én de strijd tegen de klimaatopwarming.

Wijn is immers een cultuurproduct dat we delen aan onze tafels met vrienden en dat het leven beter maakt, zo klonk het. Maar de aanvallen tegen wijnconsumptie worden steeds feller: “We moeten wijn verdedigen. Het probleem is echter dat er nu politici en artsen zijn die een echte anti-campagne voeren, zelfs tegen matig wijnverbruik.”

Tegelijk vindt hij dat de wijnindustrie grote sprongen heeft gemaakt. Zelfs nieuwe consumenten worden ‘beter’: “Zo herinner ik me dat jaren geleden in Chinezen mijn Mas La Plana gemixt met Seven Up dronken. Een praktijk die er nu gelukkig nagenoeg verdwenen is.”

Klimaat dé wijnuitdaging

Maar het leeuwendeel van zijn speech focuste op de opwarming van de aarde en de zware consequenties hiervan op de wijnmakerij: “Climate change is the biggest challenge for the whole of mankind and the survival of certain wine regions depends on their ability to adapt.”

Deze klimaatverandering betekent concreet o.a. dat wijnproducenten - via andere onderstokken, nieuwe druivenklonen, hoger gelegen koelere locaties en een aangepast management van het bladerdek - snel naar nieuwe middelen moeten zoeken om het rijpingsproces van de trossen te vertragen. Maar eveneens dat nieuwe gebieden ‘ideaal’ worden voor de wijnbouw, zoals Engeland.

De symptomen zijn nu reeds duidelijk volgens Torres. Hij wees o.a. op het fenomeen dat het tijdens de lunch 37°C was in Bordeaux, medio juni. “Niemand die ik hier sprak had dit ooit al ervaren” dixit Torres, die eraan toevoegde: “In de nu ruim halve eeuw dat ik actief ben in de wijnbouw heb ik nog nooit zo’n rampzalige late voorjaarsvorst meegemaakt in Spanje als degene waarmee we dit jaar geconfronteerd werden. We verloren er circa 20% van onze oogst door. In Chili, waar ik ook produceer, verloren we zelfs een volledige oogst door zware bosbranden. Maar ik ben er zeker van dat Moeder Natuur steeds meer van deze extremen zal laten zien. (…) Het op alle mogelijke manieren reduceren van onze CO2-uitstoot wordt dé challenge, ook voor wijnbouwers, zelfs al maken we nu over de gehele wereld kwalitatievere wijnen dan vroeger.”

Zo experimenteert Torres momenteel met een systeem om reeds tijdens het gistingsproces de CO2 op te vangen, zodat het niet in de atmosfeer terechtkomt.

Zijn conclusie: “Duurzaam werken zal ons geen fles wijn meer laten verkopen, maar we zijn het verplicht aan onze planeet.”

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer