Home Markten Live Netto Sabato

Bordeaux Primeur

Geplaatst op 30 januari 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Latour op de organische toer

LatourDat steeds meer domeinen, zelfs in de Bordelais, zich profileren als biologische of organische producent, is geen toeval. Een bio-imago kan tegenwoordig immers een flinke commerciële bonus betekenen, ook al wordt er reeds jaren zo natuurlijk mogelijk gewerkt. Maar perceptie is een sterk wapen in de wijnhandel.

Cruciaal in deze perceptie of een wijnstreek/appellatie als ‘natuurlijk’ wordt bekeken, is het feit dat er een aantal voortrekkers met naam en faam actief zijn.

Daarom is het voor een als traditioneel gepercipieerd wijngebied als Bordeaux zo belangrijk dat het legendarische Château Latour (Premier Grand Cru Classé Pauillac) zich deze dagen out als ‘organisch wijndomein’.

In 2018 gelukt?

Deze onbetwiste topper uit het klassieke klassement van 1855 produceert jaarlijks drie verschillende cuvées. De ‘grand Vin’ is het Château Latour waarvoor, zeker uit oudere millésimes, fortuinen worden voor neergeteld en waarvan het overlevingsparcours meerdere decennia overspant. Een gespierd Cabernet Sauvignon-beest dat in recente oogsten tussen de 900 à 1.400 euro wordt verhandeld. Het druivenmateriaal ervoor komt dan ook uit het historische ‘Enclos’ van 45 hectare, met zicht op de Gironde, waar de rijping optimaal gebeurt.

Als tweede wijn is er het label ‘Les Forts de Latour’ (samengesteld uit de jongere stokken die nog niet de grand vin-status verdienen) en de derde wijn gaat als ‘gewone’ Pauillac onder kurk, met dito lager prijskaartje natuurlijk.

De conversie richting organische wijncultuur draait nu integraal rond deze historische 45 hectare van het Enclos, prestigeperceel dat wel bijna de helft van het totale domein van 88 hectare beslaat.

Het conversieproces werd al in 2015 opgestart en aangezien de certificatie ten vroegste pas na drie jaar wordt toegekend, betekent het dat we moeten wachten tot de oogst 2018 alvorens we de eerste ‘organische’ Château Latour kunnen kopen.

Minder is meer

Wat er vooral verandert bij Latour nu ze de organische kaart trekken?

Voortaan worden uitsluitend koper en zwavel, in combinatie met diverse plantinfusies, ingezet om ziekten in de wingerd te bestrijden. Ook insecticiden worden taboe en vervangen door de techniek van seksuele verwarring, waardoor de voortplantingscyclus van bepaalde schadelijke insecten verstoord wordt. En natuurlijk worden geen onkruidverdelgers meer gebruikt en zal exclusief organische mest alle kunstmest vervangen.

Mijn vraag is echter: zullen we dat straks ook proeven in het eindproduct? Ik denk het niet, aangezien Château Latour ook voor deze organische conversie nu niet meteen een chemische veelgebruiker was die zijn cliënteel ‘vergiftigde’.

Maar dat het marketingverhaal er rond als zoete broodjes verkoopt, illustreert verdorie zelfs deze column…

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 14 januari 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Armworstelen voor de Chinese wijnfan

ChinawijnDat China de 5de belangrijkste wijnmarkt is op wereldniveau – en nog steeds met rode stip stijgend – maakt veel wijnproductielanden en individuele domeinen hypernerveus. Iedereen wil immers een deel van deze groeiende taart, want we mogen niet vergeten dat er tegen 2020 naar schatting zeker 32 miljoen (koopkrachtige) Chinezen bijkomen die wettelijk wijn mogen drinken en dus ongetwijfeld zullen kopen. Een natte droom voor elke wijnmaker- en importeur.

Maar als Europa traditioneel het grootste stuk van deze wijntaart wil opeisen, zullen er toch extra inspanningen nodig zijn. Want de Aussies liggen al jaren op de loer en kunnen ondertussen schitterende exportcijfers voorleggen richting Mainland China, ten koste vooral van de Franse wijnindustrie.

Waar tot enkele jaren geleden de dure Franse cru’s uit met name Bordeaux en Bourgogne de goed bij kas zittende Chinese wijnkopers fascineerde, is deze ‘mood’ omgedraaid. Tijdens de primeurronde in Bordeaux voor de grands crus classés hebben de Chinezen de laatste oogsten hun kat gestuurd. Of hun eerdere bestellingen geannuleerd. Zelfs de nouveaux riches in China hebben in het snuitje dat de prijskaartjes van bepaalde Franse cultwijnen buiten proportie zijn.

Europa in de tang

En ondertussen zijn er steeds meer kapers op de kust, zeker in het redelijk geprijsde wijnsegment. Ook uit Europa, want Italiaanse bubbels en Spaanse wijnen maken commercieel in China serieuze sprongen, alhoewel het vooral de Australiërs zijn die met het leeuwendeel gaan lopen.

Zo zag de Australische wijnindustrie vorig jaar haar exportaandeel van medium-geprijsde wijnen in China met maar liefst 51% groeien.

Trend die nog eens gestimuleerd wordt door de Chinese overheid, die de tarieven voor Australische wijnimport aan versneld tempo afbouwt via het recente bilaterale vrijhandelsakkoord. Zo zou het tarief voor Aussie-wijnimport in 2018 teruggeschroefd worden tot slechts 2,8%, om in 2019 zelfs tot zero terug te vallen.

Hello Europe, are you listening?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 december 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Hoe groen is Bordeaux?

WijnDomeinIn deze tijd van Goede Voornemens en helaas ook vaak loze beloftes, legt Bordeaux de lat wel heel hoog op ecologisch vlak. Waar volgens de laatste statistieken de milieuvriendelijke en duurzame wijnbouw, in welke vorm ook, nu in de Bordelais toegepast wordt in circa 45% van de wijngaarden, wil men er volgens de nieuwste plannen zo snel mogelijk naar de ideale 100% komen.

Uiterst ambitieus, want het programma is niet van de poes. Het draait daarbij rond het drastisch verminderen van pesticides, het terugschroeven van het energie- en waterverbruik, de recyclage van de afvalberg, de bescherming van de lokale biodiversiteit én een algemene reductie van de CO2-uitstoot.

Ik stel me toch veel vragen bij dit ambitieuze duurzame milieuplan en vooral ook bij het perscommuniqué dat stelt dat nu reeds bijna de helft van de verbouwde druivenoppervlakte in de Bordelais ecologisch vriendelijk geëxploiteerd wordt.

Werkt Bordeaux werkelijk al zo groen?

Wildgroei aan labels

Want kijk naar deze cijfers. Volgens de laatst beschikbare statistieken zijn er slechts 480 chateaux (goed voor 6.091 hectare) die reeds gecertificeerd biologisch werken. Nog eens 1.330 hectare zijn momenteel in conversie.

Biodynamisch gecertificeerde domeinen vormen helemaal een minderheid: amper 29 stuks, met 696 hectare wingerd.

De andere gecertificeerde domeinen bezitten één of ander ‘duurzaam’ label. Zo zijn er de certificaties van de zogenaamde ‘viticulture intégrée’, met labels als Terra Vitis, Area of Qualenvi. Opgeteld gaat het om 265 domeinen of 8.568 hectare wijngaarden.

Een volgende luik bestrijkt de ‘viticulture raisonnée’, waar de certificaties vooral een grotere oppervlakte wijngaarden overkoepelen. Het label ‘Agriconfiance’ bijvoorbeeld bestrijkt nu reeds 384 wijnbedrijven (of 6.062 hectare) en bij het label ‘Destination Développement Durable’ zijn zelfs 1.968 vignerons betrokken die samen 14.802 hectare uitbaten.

Om het nog wat complexer te maken, zijn er tenslotte nog concurrerende duurzame labels die op hun beurt nog eens andere selectiecriteria hanteren: ‘Certification HVE’ telt nu 32 domeinen (1.200 hectare) en ‘SME du vin de Bordeaux’ zelfs reeds 134 gecertificeerde wijnbedrijven.

Lucratief groen

Als u deze cijfers correct wil interpreteren: volgens de meeste schattingen telt de Bordelais zo’n 10.000 ‘domeinen’ (vaak merken en minibedrijven zonder echt ‘château’) die collectief toch circa 112.000 hectare wijnterreinen exploiteren. Er ligt dus nog veel duurzaam missionariswerk op de plank en vooral: hoe staat het met de ‘leaders of the pack’, de grands crus classés in hun vergroeiing?

Misschien wordt het daarom ook tijd om eens met de grove borstel te gaan doorheen al die ‘duurzame’, ‘groene’ en ‘ecologische’ labels en organisaties, waarvan de criteria soms als dag en nacht verschillen.

De consument snapt er namelijk stilaan niks meer van. Of wantrouwt dan ook deze tsunami van groene labels, want krijgt zo makkelijk de indruk dat er een heleboel organisaties vooral geld geroken hebben in die groene business.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 15 december 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Het spel van de hitparades in Bordeaux

DruivenWe weten het allemaal: de ‘Fransen’ hebben iets met wijnklassementen. Deels puur uit status, maar deels ook omdat ze vaak zeer lucratief blijken en soms eeuwen geld in het laatje brengen. Hoe zouden we anders nog altijd het magnetisme van het classement des grands crus classés du Médoc & Sauternes uit 1855 verklaren?

Maar zij die structureel altijd uit de boot vielen of minder in de schijnwerpers van de media staan, blijven hopen op een promotie of lanceren al langer hun eigen classificaties.

Zo werd medio november bij het Franse Ministerie van Landbouw en Economie andermaal het lastencahier ingediend door de leden van het Syndicat des Crus Artisans en Médoc. Een vergeten categorie in het wijnlandschap van Bordeaux. Het nieuwe dossier moet het tienjaren-klassement vervangen dat al uit 2006 dateert.

Vijf jaar geldig

Want het syndicaat in kwestie droomt al jaren van een geactualiseerde hitparade die met de oogst van 2017 actief moet worden. Actueel vertegenwoordig deze koepelorganisatie 35 châteaux, goed voor 44 in 2006 geklasseerde domeinen.

De classificatie geldt voor de zogenaamde ‘caves particulières’, dus wijnbedrijven waarvan de uitbater/eigenaar quasi-permanent aanwezig is bij alle fasen van de productie en commercialisering.

De controle op dit nieuwe klassement gebeurt echter niet door de overheid, maar door een derde partij. De Franse politiek heeft blijkbaar de buik vol van al die Bordelaise hitparades, die uiteindelijk toch in juridische gevechten uitmonden: “Les pouvoirs publics ne veulent plus de décrets, après que ceux des Crus Bourgeois et de Saint-Emilion aient été annulés”, dixit Maxime Saint-Martin (de voorzitter van het syndicaat van de Crus Artisans).

Ambtenarij en de belangenbehartigers van de crus artisans touwtrokken immers lang rond de duur van zulke classificatie: het syndicaat wenste per se een tienjarige hitparade, terwijl de beleidsmakers een jaarlijkse herziening wilden doordrukken.

Uit de bus kwam een compromis: de nieuwe classificatie zou voor vijf jaar geldig zijn.

Nog kandidaten

In de praktijk zal de selectie voor deze Crus Artisans tijdens het tweede trimester van 2017 opstarten. Volgens het lastencahier zou daarbij 60% van de evaluatiepunten gaan naar de degustatie van de drie laatste oogstjaren van het domein in kwestie, en 40% van de totaalscore naar het ‘statut d’artisan’ van de eigenaar: "De ‘artisan’ is echt als een vakman verantwoordelijk voor alle beslissingen. Hij neemt deel aan de beslissingen in de wijngaard, de wijnmakerij, marketing, administratie … zonder dat dit betekent dat hij alle solo moet doen!” aldus Maxime Saint-Martin. Als u het mij vraagt een nogal vage definitie.

Mogelijk pijnpunt: de classificatie is momenteel gelimiteerd tot de acht appellaties in de Médoc, maar ook op de rechteroever of zeker in de Côtes de Bordeaux zijn er domeineigenaars die zich als ‘Cru Artisan’ willen profileren.

Hoe zal de harde kern uit de Médoc kortom met deze wens omgaan bij deze ‘outsiders’ ? Of ligt hier al de kern van een volgende juridische marathon rond een Bordelais klassement, hoe bescheiden ook?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 30 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 2?

VlaggenGisteren zagen we dat uitstap van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie ook een zware hypotheek kan leggen op de wijnverkoop- en prijzen. (lees: Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 1?). Of wordt de soep uiteindelijk toch niet zo heet gegeten?

De besproken risico's - tariefverhogingen, hogere wijnprijzen door een zwalpend pond, overstap naar niet-Europese wijnen, minder Britse interesse in de primeurverkoop - zijn natuurlijk ook relatief.

Waarschijnlijk wordt het V.K. na Brexit straks lid van de Europese Economische Ruimte en de Europese Vrijhandelsassociatie, waardoor er misschien amper (of geen) sprake zal zijn van tariefverhogingen voor wijn. Of er een akkoord uit de bus komt zoals de E.U. en Georgië in 2013 tekenden, waardoor de import van Georgische wijn in Europa& tariefvrij werd gemaakt, is natuurlijk niet zeker. Veel van de 27 resterende E.U.-landen gunnen het V.K. als ex-lid niet de krenten uit de pap.

Voorwaarde is eveneens dat de uitstap-onderhandelingen voldoende snel gevoerd worden, binnen het tijdsbestek van de voorziene 2 jaar, want anders wordt het worst-case scenario inzake tariefverhogingen (zie column gisteren) misschien wel voor jaren een realiteit.

Natuurlijk hangt ook veel af van de onderlinge wisselkoers £/euro. Als die op termijn niet structureel wijzigt, wordt de aankoop en invoer van Europese wijn evenmin spectaculair duurder voor het Verenigd Koninkrijk.

En zelfs als de Britten massaal de laatste primeuroogst uit Bordeaux links laten liggen wegens dalende koopkracht, zullen de ‘négoce’ en lokale kasteeleigenaars er geen fles minder om verkopen. Want in de Bordelaise vitrine ligt nu het gehypte, beresterke millésime 2015 dat volgens veel commentatoren zelfs legendarisch is. Internationale kopers zat dus waarschijnlijk, zeker als de dollar en/of Yen profiteert van de slapte van de sterling.

In wijnkringen heerst in het V.K. desondanks de nodige nervositeit over de toekomst van de sector, zeker ook omdat een twijfelende consument de knip op de beurs kan houden, zelfs als er objectief niets dramatisch verandert. Geen wonder dat in een recent survey bij de leden van de Wine & Spirit Trade Association, de wijnberoepsvereniging in het V.K., bijna 100% koos voor de ‘remain-optie’.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 1?

PondeuroDe kans dat u al een kater hebt door alle reportages, analyses en voorspellingen rond Brexit is reëel, maar we doen er nog een schepje bovenop. Of correcter: een slokje, want wat is het potentieel impact van deze uitstap op de wijnbusiness?

We mogen immers niet vergeten dat de Britten - en vooral de Engelsen - slokoppen zijn qua Europese wijnimport en vooral ook het succes van klassieke appellaties zoals Bordeaux of Champagne mee sterk bepalen. Want het Verenigd Koninkrijk telt naar schatting zo'n 30 miljoen wijndrinkers. Het gaat daarbij om een flink importvolume, aangezien de ‘Britten’ jaarlijks immers ruim 354 miljoen liter in de E.U. geproduceerde wijn kopen.

Brexit kan voor de wijnwereld een slechte zaak worden en wel om drie redenen.

Minder Europees drinken

Eén: invoerrechten. Een uitstap uit de E.U. kan leiden tot taksverhogingen op alle van het continent ingevoerde wijnen, met een remmend effect op de verkoop en/of een versnelde substitutie richting Nieuwe Wereld-producten.

Zo'n worst-case scenario van stijgende tarieven werd reeds in 2013 uitgetekend door Gavin Thomson & Daniel Harari in hun rapport voor de ‘House of Commons Library’: “Because the UK has negotiated as part of the EU at the World Trade Organisation (WTO), it is likely that it would inherit the EU's tariff regime at the time of leaving, meaning, at least initially, higher prices would be faced by consumers buying imports from the EU and those countries with which the EU has trade agreements. Without any change, a 32% tariff would be levied on imports of wine, for instance.”

Twee: hoe meer waarde het Britse pond verliest, hoe minder de gemiddelde Brit ook de duurder wordende E.U.-wijnen uit de rekken zal plukken. In een markt die sterk gedomineerd wordt door de grootdistributie en haar soms zeer scherp discountbeleid - denk maar aan de jaarlijkse champagne-oorlog in het Verenigd Koninkrijk -, zullen veel consumenten dus naar lagere kwaliteit grijpen. Of omdat de economie het slechter doet, minder uitgeven aan wijn. Of opnieuw veel meer Nieuwe Wereld-wijn kopen, wijn die nu al soms financieel aantrekkelijker is geworden. Zo was de wisselkoers van de Kaapse wijn tussen 2013 en 2016 veel voordeliger geworden voor de Pond-kopers. In 2013 schommelde de koers rond 14 Rand voor 1 Pond, maar de laatste maanden kregen de Britten voor hun Sterling gemiddeld 24 Rand. Of: de Rand was circa 40% goedkoper dan drie jaar geleden, tot natuurlijk het Brexit-effect begon te spelen.

Drie: Is dit het einde van de Primeur-rage voor veel Britse wijnfans? Want alhoewel Aziatische en Amerikaanse kopers de laatste jaren het primeursgebeuren kleuren, blijven ‘the Brits’ toch heel belangrijke spelers. Met een wankele munt, een dreigende recessie en bovendien een financiële sector die gegarandeerd een periode van instabiliteit zal doormaken, zullen echter weinig Britten geneigd zijn de komende jaren serieus te investeren in de ‘fine wines’ of ‘primeurs’ uit de Bordelais.

Frank Van der Auwera

Lees morgen: Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 2?

Geplaatst op 20 januari 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Tel uit uw wijnwinst!

We zijn nu bijna eind januari, maar toch blijft het lijstjes regenen over het voorbije jaar. Ook in wijnkringen.

Zo publiceren diverse bronnen een hitparade van wijnen die vooral de laatste 12 maanden een geweldige meerwaarde realiseerden. Want zelfs in de huidige internationale markt voor 'fine wines', die na vier jaren van krimp eindelijk weer stabiliseerde, blijken er toch nog genoeg flessen te circuleren die wél een flinke winst opleverden. In ieder geval meer dan men op de grillige beurzen kon halen.

Wie dus bij de pinken was eind 2014/begin 2015, kocht vooral volgende flessen die de grootste procentuele groei realiseerden. Als 'startprijs' werd November 2014 gehanteerd en deze werd vergeleken met de gemiddelde 'eindprijs' tijdens de voorbije kerstperiode:

1. Château Angélus 2005 (Saint-Émilion, Frankrijk), prijs £3.148 of +39,9%

2. Domaine du Pegau Cuvée Réservée 2010 (Châteauneuf-du-Pape, Frankrijk) prijs £598 of +37,2%

3. Opus One 2006 (Napa Valley, VS), prijs £2.900 of +35,9%

4. Mommessin Clos de Tart Grand Cru 2010 (Bourgogne, Frankrijk), prijs £2.933 of +34,4%

5. Luciano Sandrone Le Vigne 2007 (Barolo, Italië) prijs £856 of +34,1%

6. Marchesi Antinori Tigananello 2004 (Toscana, Italië) prijs £1.018 of +33,2%

7. Taylor Fladgate Vintage Port 1994 (Douro, Portugal), £1.075 of +31,4%

8. Domaine Leflaive Bâtard-Montrachet Grand Cru 2002 (Bourgogne, Frankrijk), prijs £3.818 of +30,7%

9. Château Cheval Blanc 2005 (Saint-Émilion, Frankrijk), prijs £4.848 of +29,3%

10. Château La Mission Haut-Brion 2005 (Pessac-Léognan), £3.728 of +28,5%

Een koppel kanttekeningen

Een aantal dingen vallen meteen op bij dit lijstje.

Eén: de ranking zou er toch enigszins anders uitzien indien niet de procentuele groei als criterium werd gebruikt, maar de stijging in absolute bedragen. Dan zouden bijvoorbeeld de Rhône Pégau of de Taylor Vintage Port in deze hitparade zakken en Cheval Blanc of La Mission Haut-Brion serieus klimmen.

Twee: Zes op de tien 'laureaten' dragen een Frans etiket, vooral dan uit de klassieke appellaties van Bordeaux en Bourgogne. Naast deze twee evergreenregio's bestrijkt de hitparade echter ook Douro, Californië, Piemonte, Toscane en Rhône. De markt voor 'fijne wijnen' - lees: dure wijnen die vatbaar zijn voor o.a. speculatie - is toch een stuk diverser geworden. Ook al is er geen spoor van Spaanse, Chileense of Australische toppers.

En drie: de Médoc blinkt uit in afwezigheid. De drie bordeaux met een groeisprong bijvoorbeeld komen allemaal uit de zogenaamde rechteroever en bovendien uit het millésime 2005. Niet toevallig gaat het om drie cru's die in een recente analyse (juni 2015) van Robert Parker opgewaardeerd werden tot de maximumscore van 100/100. Parker heeft dan blijkbaar toch nog niet alle krediet verloren bij gefortuneerde wijnkopers.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 11 november 2015 door Wijntijd Reacties | Reageren

Primeurverkoop per fles

HospicesDeBeauneWat doe je als succesvol bourgognemakelaar wanneer je a) een beperkt volume van je cru’s hebt en b) het nieuwe millésime sterk én populair blijkt, zodat je gegarandeerd veel kopers zal moeten ontgoochelen?

Oplossing: je spreidt het aanbod door potentiële kopers van een aantal cru’s maar één fles in primeur te laten bestellen, waar tot voor kort gesloten kisten/dozen van 6 of 12 stuks de absolute norm waren.

5 x 1

Dat is tenminste de ‘nieuwe’ strategie die het maison de négoce Albert Bichot wil toepassen naar aanleiding van de liefdadigheidsveiling ‘Hospices de Beaune”, die zondag 15 november voor de 155ste maal plaatsgrijpt.

Tijdens deze veiling worden traditioneel loten/vaten aangeboden van prestigieuze bourgognes. Met de opbrengst worden allerlei goede doelen en wetenschappelijke onderzoeken gefinancierd, maar waarschijnlijk nog belangrijker is het marktstrategische aspect ervan. Deze veiling vormt immers dé prijsbarometer voor het nieuwe millésime waarop de handel zich richt. Zeker met een zo fel bejubeld oogstjaar als 2015 zijn de verwachtingen in Beaune dan ook hoog gespannen en kunnen wij weer flinke bokkesprongen qua prijszetting incalculeren.

Ter gelegenheid van dit event, komt de negociant Albert Bichot daarom met deze ‘innovatie’: het huis zal voor de eerste maal particulieren de kans geven, in primeur, een doos/kist met vijf cru’s (telkens 1 fles per soort) van ‘Les Hospices de Beaune’ te kopen, rechtstreeks via de site www.hospices-beaune.com.

Voor Bichot is het millésime 2015 immers zo “superbe et tellement prometteur”, dat men “…zoveel mogelijk amateurs daarvan wil laten profiteren”. De echte reden is natuurlijk dat de prijzen van dergelijke cru’s uit deze somptueuze jaargang waarschijnlijk zo hoog zullen pieken, dat het kransje van kopers-in-spe al over een heel goed gespekte bankrekening moet beschikken.

Volgt Bordeaux?

Wat ik me wel afvraag: zou dit idee de négoce in Bordeaux niet inspireren?

Op een moment dat steeds meer klassieke én zelfs nieuwe kopers afhaken tijdens de jaarlijkse primeurverkoop, zou de pijn van de astronomisch hoge primeurprijzen misschien wel gemilderd kunnen worden via een aanbod van kleinere, eventueel gemengde, partijen. Dat zou zelfs voor onze horeca, althans de zaken die nog een klassiek bordeaux-gericht cliënteel bezitten, een alternatief bieden. De nieuwe jaargangen zijn immers onbetaalbaar voor hen geworden.

Anders bestaat het risico dat we binnen een tiental jaar al naar de VS of China moeten reizen om nog eens een grand cru classé uit de Bordelais te kunnen drinken...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 juli 2015 door Wijntijd Reacties | Reageren

De lokroep van 100/100

RobertParkerWie dacht dat, na zijn lucratieve deal rond de Wine Advocate en het feit dat er nu een heel team proefapostelen in ‘zijn’ naam op pad is, wijnpaus Robert Parker tegenwoordig voor weinig beroering in Bordeaux zorgt, heeft het mis.

Want recent maakte hij weer (nieuwe) vrienden én vijanden bij het herproeven van het Bordelaise oogstjaar 2005. Tien jaar na zijn primeurscores wikt en weegt hij nu immers de grands crus classés in Bordeaux opnieuw, maar dan in hun gebottelde versies. Tussen haakjes: Parker laat het primeurcircus voortaan links liggen.

De 12 illuminati

Voor het millésime 2015 pakte die oefening zelfs heel gunstig uit, want niet minder dan twaalf cru’s kregen nu de maximumscore van 100 op 100.

Een hele sprong voorwaarts tegenover de oorspronkelijke scores, toen uitsluitend de châteaux Ausone en L’Eglise-Clinet die begeerde 100/100 binnenrijfden. Met twaalf ‘perfecte’ wijnen wordt de jaargang 2005 in de Parkeriaanse hitparade alleen nog voorgegaan door 2009, toen maar liefst 19 wijnen op het hoogste schavotje belandden.

Dat 2005 inderdaad een aantal toppers in huis heeft, bevestigden wij trouwens al jaren geleden in een artikelreeks in Sabato, op basis van een megadegustatie in Parijs.

Wie dus wil weten of hij/zij nu plots flessen in de kelder heeft sluimeren die straks hun waarde sensationeel zien verhogen, ziehier het lijstje van de 100/100 cru’s: Château Angelus, 
Château Ausone, Château Cheval Blanc, Château Pavie, Château Larcis Ducasse, Château Troplong Mondot, Château Peby Faugeres, Château Bellevue-Mondotte, Château L’Eglise-Clinet, Château Lafleur, Château Haut-Brion en Château La Mission Haut-Brion.

King Merlot

Opvallend als we deze nieuwe rangorde overlopen: deze promotie draait bijna exclusief rond wijn uit Saint-Emilion en Pomerol - dus merlot-gedomineerde cuvées - , op twee Graves Pessac-Léognan na. Terwijl ik persoonlijk Médoc-domeinen als Lafite-Rothschild, Margaux of Lynch-Bages 2005 absoluut tot het allerbeste van dit millésime reken.

Wie nu grijnst en zegt “Ach, Parker, puur voltooid verleden tijd!”, moet toch eens luisteren naar wat de Amerikaanse investment analyst Nigel Huddleston onlangs verklaarde. Volgens deze analist heeft de recente retrospectieve van Parker m.b.t. de Bordeaux 2005 nu al impact op de meeste wijnindices. Die stijgen in juli namelijk weer na de publicatie van de nieuwe resultaten, na circa 18 maanden van krimp. En hij voorspelt dat deze twaalf 100/100-scores nog lang een boost zullen geven aan de prijszetting van deze domeinen en Bordeaux in het algemeen.

Een ongetwijfeld welkome gedachte daar, waar men met klamme handen zit te wachten hoe het millésime 2014 uiteindelijk verkocht zal worden nu de Chinezen hun heil vaak elders zoeken.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 3 mei 2015 door Wijntijd Reacties | Reageren

Het placebo-effect van de wijnprijs

Soms vraag ik me toch af: moet er nu écht zoveel kostbaar onderzoeksgeld aan besteed worden, terwijl iedereen die in de praktijk staat al véél langer tot dezelfde conclusie kwam?

Die reactie kreeg ik toen ik las dat onderzoeksteams van de Universiteit van Bonn en INSEAD Business School weer eens een open deur intrapten.

Hun stelling? Consumenten beleven meer voldoening/plezier aan een product – zoals chocolade of wijn – als ze geloven dat het duur(der) is. Wat een verrassing (sic)!

Proefkonijnen op dwaalspoor

Onderzoekers Hilke Plassmann (INSEAD) en Bernd Weber (Universiteit van Bonn) publiceerden recent deze voor mij weinig wereldschokkende resultaten in the American Journal of Marketing Research.

Het enige innovatieve van hun benadering is dat zij het placebo-effect van een hoger prijskaartje ook op neuraal en psychologisch effect in kaart brachten.

Zo kregen deelnemers aan deze studie vijf wijnen te proeven, die respectievelijk $90, $45, $35, $10 en $5 kostten. Althans: dat werd de proefkonijnen voorgeschoteld. In werkelijkheid ging het slechts om drie verschillende cuvées in twee prijsniveaus.

En zo werd gemeten wat kon verwacht worden: de respondenten scoorden ‘goedkope wijnen’ significant hoger als ze vertrokken vanuit hun vooroordeel dat het de facto om een duur(der) exemplaar ging.

Door deze vooroordelen werd als het ware een placebo-effect gecreëerd en wijzigden de chemische processen in het brein van de deelnemers, zo klinkt het. Met andere woorden, een aankoopproces of waardering van een wijn wordt in hoge mate gestuurd door biologische processen en onze perceptie.

Dr. Placebo wint

Een conclusie die ik persoonlijk al zeker twee decennia registreer, op basis van de jaarlijkse proefmarathon van circa 3.000 flessen voor de wijnkoopgids ‘De 300 Beste Wijnen Onder de 10 euro’.

Wij analyseren misschien niet exact de onderliggende chemische en neurologische processen bij onze zeer uitgebreide populatie professionele- én amateurproevers, maar toetsen wel maandenlang hun consequent gedrag.

Bijvoorbeeld: door stiekem enkele flessen tot 15 euro te stoppen in een blinddegustatie van wijnen tot 10 euro, zonder dat de proevers daarbij vooraf het prijskaartje kennen. Of vice versa: door een wijn van 8 euro in een proeverij te schuiven van flessen tussen 15 à 20 euro, opnieuw zonder voorkennis van de actuele marktprijs.

Dat is nu net hun opdracht: prik hier een volgens u billijk prijskaartje op.

En wat blijkt nu al jààààren? Dat deze duurdere ‘insluipers’ in bijna de helft van de gevallen niet significant hoger scoren dan hun democratischer geprijsde collega’s. Of bij het omgekeerde proces: dat ruim 1 op de 3 ‘cheap wines’ niet door de mand zakt in een gezelschap van dubbel zo dure flessen.

Een mooie illustratie daarvan: een Californische Pinot Noir, van 9,90 euro winkelprijs bleef overeind in een degustatie van dubbel zo dure wijnen. En vrijwel elke deelnemer scoorde deze cuvée tussen de 13 à 18 euro, dus zonder voorkennis. In negatieve zin:; een crus bourgeois van 19 euro kreeg een ‘matige score’ in gezelschap van Médocs tussen de 8 à 10 euro.

Uiteraard betekent dit ook dat de meerderheid van de getoetste flessen wél perfect past binnen zijn prijsvork, maar dat uitschieters (dus boven hun niveau) of laagvliegers (beneden hun niveau) wel degelijk frequent voorkomen.

Kortom, ik denk dus niet dat – zoals de onderzoekers beweren – dit soort studies de wijnmarketing helemaal op zijn kop zal zetten.

Bekwame sales & marketingspecialisten wisten het voorgaande al lang. Net zoals de meeste sommeliers of restaurateurs, want driekwart van onze horeca – en van het primeurcircus in Bordeaux of veilingen rond grands crus classés - draait rond dit placebo-effect: de subjectieve perceptie rond de fles is helaas vaak dominanter dan de objectieve kwaliteit in de fles.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer