2.000 euro per vierkante meter wingerd

De prijs van vastgoed mag in veel Europese landen dan verzwakt zijn, wat wijngrond betreft blijft het geregeld records regenen. Zeker als het gaat om terreinen gelegen in de prestigieuze appellaties van Bourgogne.

Euromillions

Al enkele weken gonst het zo van geruchten dat het wereldberoemde huis Domaine Leroy eind december in alle stilte 7 ‘ouvrées’ Batard-Montrachet zou gekocht hebben, wijngaard gesitueerd in één van de meest exclusieve Grand Cru terreinen van Puligny-Montrachet.

Voor u aan Googelen slaat: een ‘ouvrée’ is een oude maatstaf voor Bourgondische wijngaarden, het equivalent van 428 m2, die er in professionele kringen nog heel frequent gebruikt wordt. De naam verwijst naar de oppervlakte land die één persoon op één dag kon omploegen. Logisch dat deze historische maatstaf nog steeds populair is in deze regio, want het Bourgondische druivenpatrimonium is een lappendeken van doorgaans smurfenkleine wingerds, zodat er zelden meerdere of zelfs hele hectaren in één klap worden aangekocht.

Hoeveel Domaine Leroy exact betaald heeft voor deze 7 ouvrées botst voorlopig op een omertà, maar kwatongen beweren dat de koopprijs gegarandeerd tussen de 800.000 à 900.000 euro per ouvrée schommelt.

Bedrijfseconomische nonsens

Kortom, de factuur voor deze 7 ouvrées Batard-Montrachet - of omgerekend: voor amper 2.996 m2 - zal vermoedelijk niet ver van de 6 miljoen euro liggen. Om het in perspectief te zetten voor wie geen wiskundeknobbel bezit: 1 hectare is gelijk aan 10.000 m2, dus voor minder dan een derde van een hectare wingerd betaalde Leroy vermoedelijk 6 miljoen euro. Of circa 2.000 euro per vierkante meter.

Dat dit gerucht niet ver naast de waarheid zal zitten, kan uit een concreet voorbeeld afgeleid worden. Voorjaar 2011 betaalde een ander domein 700.000 euro per ouvrée bij zijn aankoop van totaal 8,5 ouvrées.

Vraag die me echter bezighoudt: hoe kan zo’n zware investering in hemelsnaam ooit bedrijfseconomisch lonen? Met een geschatte opbrengst van 750 à 1.000 liter voor dit perceel, dus hooguit 1.000 à 1.250 flessen per oogstjaar, zal het decennia duren alvorens alleen nog maar de aankoopprijs van dit lapje gouden grond wordt gecompenseerd. En dan spreken we nog niet over de personeelskosten, onderhoudskosten, winstmarges, vinificatie-investeringen, stockagekosten, bankkosten, bottelkosten, et cetera die al die jaren vereist zijn.

Maar er zullen wel andere beweegredenen (prestigekwestie; afblokken concurrentie;...) meespelen zeker?

Frank Van der Auwera

Veilinghuizen 2012: Bourgogne nieuwste speeltje (2)

Gisteren keken we hoe vrij jonge wijnveilinghuizen als Bonhams of Acker Merrall & Condit ­- dé grote winnaar van 2011 - het er van afbrachten, maar hoe presteerden de ‘klassiekers’ Christie’s en Sotheby’s het afgelopen jaar? (zie Veilinghuizen 2012: Bourgogne nieuwste speeltje 1).

Stabiliteit verwacht

Bij Christie’s is men nog volop bezig de exacte omzet te becijferen, maar verwacht wordt dat die voor 2011 zeker boven de 90 miljoen US$ zal uitkomen. Met als orgelpunt natuurlijk de verkoop van de vertikale reeks - in casu 300 flessen uit de oogsten 1981 tot en met 2005 - Château Lafite-Rothschild, die in Hong Kong van eigenaar verwisselde voor een indrukwekkend bedrag van 4.200.000 HK$.

David Elwood, internationale verantwoordelijke voor de wijnverkoop bij Christie’s, resumeert veilingjaar 2011 als volgt: “This year we held 29 sales, achieving an average sell through rate of 89%; four sales in 2011 were 100% sold. We expect the market to continue to stabilise in the first quarter of 2012, leading to renewed demand internationally throughout the rest of the year.”

Verder noteert hij niet alleen een toename van het aantal particuliere kopers dat deelneemt aan deze veilingen, maar ook een toename van het aantal kopers die regelmatige cliënten worden, dus frequent meespelen bij deze internationale veilingen.

Leve Londen

Concurrent Sotheby’s van zijn kant sluit 2011 eveneens positief af. De wijntak van dit veilinghuis registreerde immers een totale verkoop van 85.467.096 US$. Een fraai rapportcijfer waarmee het nipt niet het record van 2010 evenaarde - dat bedroeg 88.270.000 US$ -, maar wèl nog steeds ruim het dubbele omzetcijfer van het rampjaar 2009. In volle crisis werd toen slechts 41.848.101 wijn verkocht.

Vooral de verkoop in Londen beïnvloedde deze resultaten positief, met een omzet van 27.191.060 US$ of een stijging met circa 30 procent. Daarmee realiseerde Shotheby’s in zijn thuishaven het hoogste totaal sedert de start van het wijndepartement in 1970 en laat Londen de verkoop in de VSA, met een jaaromzet van 13.538.442 US$, ruim achter zich.

Puur in volume bekeken blijft echter Hong Kong het leeuwendeel van de omzet voor Sotheby’s leveren, want vorig jaar werd er voor 44.737.594 US$ afgehamerd. Het percentage verkochte loten lag tijdens Sotheby’s 23 veilingen vorig jaar trouwens opvallend hoog: 96 procent. Dit percentage (on)verkochte loten zal trouwens dit jaar ook één van de voornaamste indicatoren worden om de gezondheid van de wijnveilingen te toetsen.

International head of wine bij Sotheby’s, Serena Sutcliffe, ziet overigens net als haar collega’s bij Bonhams, Bourgogne de nieuwe hype worden bij internationale kopers:“Bordeaux remains the backbone of classic wine auctions but top-end Burgundy is highly sought after, with buyers from every corner of the globe” besluit ze.

Wie dus nog ‘grote’ Bourgogne in zijn/haar kelder wil halen, zal met andere woorden dit jaar er als de kippen bij moeten zijn. Er liggen veel grote vissen op de loer...

Frank Van der Auwera

Veilinghuizen 2012: Bourgogne nieuwste speeltje (1)

Aan de startlijn van een nieuw jaar worden er altijd lijstjes vrijgegeven met de trends van de voorbije 12 maanden. Ook in het circuit van de wijnveilingen telt men nu zijn baten of likt de wonden.

Maar 2011 bleek commercieel als jaargang best mee te vallen, want de markt lijkt vrij stabiel, met nog voldoende groeiniches. Ook al waarschuwt iedereen dat 2012 wel eens een ‘magerder’ veilingmillésme kan worden.

Bourgogne houdt beter stand

Alhoewel de totale verkoopcijfers vaak iets lager uitvallen dan tijdens het recordjaar 2010, hebben vooral in Hong Kong en Londen verschillende wijnveilinghuizen het voorbije jaar toch nog flinke groei geboekt.

Dat geldt vooral voor Acker Merrall & Condit, het veilinghuis dat puur in wijn gespecialiseerd is. Het sloot het jaar immers indrukwekkend af als de numero uno qua wijnverkoop in zowel Azië (omzet: 68.835.590 US$), de VSA (41.619.211 US$) als ‘worldwide’ (110.454.801 US$). Qua waarde won het, vergeleken met 2010, vorig jaar +8,5 procent qua wijnomzet en de verkoop in de VSA dikte zelfs in waarde met een ferme +19 procent aan.

Ook bij Bonhams blije gezichten, want voor het tweede jaar op rij zag men zowel in Londen als in de VSA de wijnveilingomzet met +40 procent stijgen, tot een (internationaal) totaal van 17 miljoen US$. Bonhams scoorde vooral goed met een aantal opmerkelijke bourgognepartijen, waaronder de veelbesproken verkoop van een kist Domaine de la Romanée-Conti 1990, die in september werd afgehamerd voor een spectaculaire £126.500. Ook aparte kisten van de jaargang 1988 haalden telkens hoge hamerprijzen.

In een perscommuniqué wijst men bij Bonhams daarom op een trend: topbourgogne lijkt in de huidige marktcondities beter zijn prijsniveau te behouden dan ‘grote’ Bordeaux: “These prices show that Burgundy, notably Romanée-Conti, has held its price level in the second half of the year, while top Bordeaux and particularly Château Lafite Rothschild has fallen away; the 1982 vintage made over £39.000 a case in February but had fallen to £28.750 by December.”

Alhoewel die conclusie natuurlijk ook relatief is: 28.750 pond sterling voor 12 flessen Lafite lijkt me toch nog steeds een gezonde meerwaarde...

Kopen globaliseert verder

In hetzelfde statement van Bonhams vinden we overigens nog een tweede opmerkelijke trendanalyse terug. De analisten van dit veilinghuis oordelen namelijk dat er in Hong Kong, nu al zo’n tweetal jaar dé onbetwiste groeipool in de wijnveilingmarkt, stilaan ‘too much wine’ circuleert. Zo globaliseren de (ver)koopstromen steeds meer: “The other interesting development in 2011 has been the internationalisation of the wine auction market. Five of the six top lots in our November Hong Kong auction were bought by a European buyer, while the major buyer in our London sale the following week was from the Far East. Hong Kong is no longer achieving a premium over London for top wines.”

Kortom, Hong Kong blijft cruciaal voor de internationale wijnveilingmarkt, maar het zijn niet noodzakelijk uitsluitend Aziaten die er hun kelders komen vullen. Ook Europeanen of Amerikanen weten tegenwoordig maar al te goed dat er in de voormalige kroonkolonie vaak fantastische partijen onder de hamer komen, net zoals de Aziatische kopers zich niet langer beperken tot hun eigen veilinghuizen.

Frank Van der Auwera

Lees morgen: Veilinghuizen 2012: Bourgogne nieuwste speeltje (2)

De Franse wijnwereld krimpt

De Europese rooicampagnes en soms gigantische subsidiepotten - bestemd om de overschotten weg te werken of wijnbouwers te begeleiden in hun (vroegtijdige) pensionering -, hebben dan blijkbaar toch effect in Frankrijk.

Volgens de dienst voor statistiek van het Ministerie van Landbouw is zowel het aantal wijnexploitaties, als de oppervlakte gecultiveerde wijngaarden in de periode 2000-2010 namelijk flink geslonken. De hiërarchie tussen de diverse wijngebieden, vooral in termen van volumeproductie, staat dan ook soms onder druk.

Zo telde de Franse wijnbouw vorig jaar officieel nog 85.200 ‘exploitations’ tegen ruim 110.000 in het jaar 2000, of omgerekend een daling met maar liefst -25 procent in amper een decennium.

Ook de oppervlakte wingerds maakte in diezelfde periode een ferme duikeling, zij het iets minder spectaculair: het wijnareaal kromp van 876.200 hectare in 2000 tot 788.700 hectare in 2010, wat neerkomt op een daling met toch -11 procent.

Een vijfde minder Languedoc-Roussillon

Vooral wat de oppervlakte verbouwde wingerds betreft, werd niet elke wijnregio de voorbije tien jaar echter even hard getroffen. Misschien is ‘getroffen’ wel de verkeerde woordkeuze, want in streken die lange tijd vooral puur op volume mikten, is een structurele daling van het aantal wijngaarden vaak ook een prima zaak richting meer kwaliteitsbewuste wijncultuur. Althans, we mogen hopen dat net niet de verkeerde terreinen werden gerooid om de subsidies op te strijken.

Vooral de Languedoc-Roussillon zag zo ruim een vijfde van zijn aanplant (-21,3 procent) in tien jaar tijd verdwijnen, tot nu een actueel toch nog altijd respectabele 201.500 hectare. Daarmee blijft de Languedoc-Roussillon, zelfs na die drastische rooicampagnes, toch de numero uno in Frankrijk qua gecultiveerde wijnoppervlakte.

In deze hitparade wordt de Languedoc-Roussillon gevolgd door de Vallée du Rhône-Provence (met 148.500 hectare wingerd, daling met -11,4 procent) en Aquitaine (137.600 hectare of -5,4 procent). Wat deze laatste regio, thuisland van de Bordelaise appellaties, betreft: ook daar zien we de aanplant serieus krimpen, vooral onder invloed van de subsidiestroom. Belangenorganisatie C.I.V.B. berekende dat het wijnareaal in Bordeaux van zijn piek in 2007 (namelijk: 125.000 hectare) in 2009 al terug gedaald was tot 115.100 hectare. Een volumekrimp van toch ongeveer -8 procent.

Achteruitgang werd buiten deze ‘Grote Drie’ trouwens ook elders opgetekend, zoals in le Sud-Oeust (40.400 hectare nog, -15 procent), de Val de Loire et le Centre (62.100 hectare, -8,1 procent), of in het wijnbassin samengesteld uit Bourgogne, Beaujolais, Savoie en Jura, dat nu nog 53.100 hectare telt, maar in tien jaar tijd toch ook met -5,7 procent terugviel.

Toch ook stijgers

Maar in deze context zijn er opvallend ook twee wijngebieden die tegen deze trend ingaan en het afgelopen decennium zelfs in oppervlakte aandikten: Champagne en de Alsace, die respectievelijk met +7,6 procent (nu 33.400 hectare) en +5,1 procent (nu 16.200 hectare) groeiden.

Een derde regio hield eveneens goed stand. De Charentes bleef met zijn 79.900 hectare wingerd nagenoeg stabile (-0,1 procent), waarschijnlijk te danken aan de toegenomen populariteit van de Cognac.

Morgen bekijken we uit dezelfde studie nog enkele andere frappante trendverschuivingen, die het aanbod in ons glas de komende jaren mee zullen bepalen.

Frank Van der Auwera

Miljoenen lenen om topwijn te kopen?

Wie anno 2011 de vinger aan de pols van de wijnmarkt houdt - en vooral nerveus of boos kijkt naar de prijsontwikkeling van sommige crus, met name uit Bordeaux - kan niet rondom het fenomeen ‘China’.

De nieuwe legioenen Aziatische, lees vooral Chinese, wijnconsumenten zorgen immers voor enorme verschuivingen in de internationale wijnhandel en beïnvloeden - zeker wat het topsegment betreft - sterk de prijzen. Europa stond erbij en keek ernaar.

Dat merkten we al tijdens de voorbije primeurcampagnes, maar ook steeds vaker tijdens wijnveilingen (lees o.a. De jonge Aziaat is de wijntoekomst of De tactiek van de opgestoken vinger of 2010 was een vet veilingjaar deel 1 en deel 2 of Hong Kong wordt heuse wijnhub of Bordeaux verwacht vette jaren).

Superkrediet voor wijnaankoop

Dat we absoluut nog niet aan het einde van deze wijnboom zijn maar het integendeel nog erger kan, bewijst nog maar eens volgende bericht. In Hong Kong gevestigde banken bieden tegenwoordig zelfs al een spectaculaire ‘Wine Financing Service’ aan.

Zo kan een koopkrachtige Chinees die wil investeren in (Franse) grands crus classés een megakrediet krijgen van de Wing Lung Bank. Mega inderdaad, want de bank is bereid tot 5 miljoen Hong Kong Dollar - omgerekend bijna 476.000 euro! - te lenen voor de aankoop van deze topwijnen.

Op voorwaarde dat de wijnfreak of speculant-in-spe zich beperkt tot een lijstje van 50 ‘grote domeinen’, die uiteraard topscores (zeg maar: 90+) bij Robert Parker & c° kregen. De bank is dan zelfs bereid tot 50 procent van de aankoopwaarde van deze wijnen te financieren tegen een interest van 6,25 procent. En uiteraard in de wetenschap dat bij eventuele wanbetaling deze topwijnen uiteindelijk in haar kelders zullen belanden.

Overweldigende interesse

Naar verluidt is de respons op dit wijnkrediet gigantisch. Vooral reeds goed bij kas zittende Chinezen, die stilaan hun buik vol hebben van het gejojo op de aandelenbeurzen, vrezen dat de inflatie op hol slaat, botsen op beperkingen om te investeren in immobiliën of juist vrezen dat de huizenprijzen zullen kelderen, denken nu in wijn hét beleggingsalternatief te vinden. Vooral omdat wijn in China stilaan ook uitgegroeid is tot een statussymbool, dus zo realiseren ze twee vliegen in één klap. Ook het aantal investeringsfondsen - en clubs waar wijn in de portefeuille steekt, groeit trouwens enorm in de regio.

Sleutelvraag blijft natuurlijk: wat als de soms waanzinnig hoge prijsniveaus van deze topcrus blijven dalen, zoals bepaalde indexen de voorbije maanden registreerden? Zullen al deze nieuwe Chinese beleggingsinitiatieven de indexen opnieuw de hoogte injagen, of spat straks deze zeepbel ook uiteen (lees o.a. Barst straks de bubble in Bordeaux deel 1 en deel 2)?

Veel wijndrinkers zullen misschien niet wakker liggen van deze kredietlijnen, omdat ze opgesoupeerd worden aan de nu reeds vaak onbetaalbare grands crus classés. Maar wat als straks de Chinese dorst blijft toenemen en ook de middencategorie van bijvoorbeeld crus bourgeois in de focus van dergelijke financieringsplannen komt? Of de Chinezen, na Bordeaux en Bourgogne, ook systematisch regio’s als de Rhône of Loire gaan afschuimen, of hun pijlen structureel ook op Toscane en Piemonte richten?

Dan zullen sommigen die deze trend nu wegwimpelen als het zoveelste ‘fait divers’ wel anders piepen...

Frank Van der Auwera

 

 

 

Een handbagage van bijna 50.000 euro

Het is nu niet meteen het koopcircuit dat ik persoonlijk koester en ik denk eerlijk gezegd dat de meerderheid van mijn columnlezers dezelfde mening toegedaan zijn: op luchthavens kunnen voor de achterblijvers of relaties zeker en vast snelle cadeautjes gekocht worden, maar echt peperdure en exclusieve wijnflessen aanschaffen blijft toch a bridge too far.

Dat is natuurlijk buiten de generatie (goed bij kas zittende) Aziatische zakenlui gerekend, die vaak met veel koophonger het ene record na het andere breken. Niet alleen in veilingzalen dus, maar zelfs in airshops.

Ruim 1 miljoen flessen

Het allernieuwste record sneuvelde onlangs in Parijs en meer bepaald op de luchthaven van Charles de Gaule (Roissy). Daar betaalde een Aziatische passagier zopas in de Buy Paris Duty Free boetiek van terminal 2E een dikke 49.905 euro voor de aankoop van zes flessen wijn. Het ging daarbij natuurlijk om de absolute chou chou’s van de Aziatische markt, namelijk één fles van de topbourgondiër La Romanée Conti 1995, één fles Château Margaux 2003, twee flessen Château Lafite-Rothschild 1982 en nog eens twee exemplaren Château Petrus 1980.

Een toch ongewone handbagage als u het ons vraagt, maar de exploitanten van Les Aéroports de Paris vinden zo’n monsteraankopen schijnbaar de normaalste zaak van de wereld, afgaande op hun perscommuniqué. Daaruit blijkt dat reizigers jaarlijks in de drankenboetieks van de twee vliegvelden in/rond de Parijse hoofdstad méér dan 1 miljoen flessen wijn aankopen - om exact te zijn: 1.000.100 exemplaren - plus nog eens zo’n 400.000 flessen champagne. Veel traditionele wijnhandelaars zouden meteen willen tekenen voor dergelijk megajaarvolume.

Of in dit aanbod frequent echter ook zoveel flessen van enkele duizenden euro per stuk zitten, durf ik toch sterk te betwijfelen. En ik durf er niet eens aan denken in welke conditie die flessen uiteindelijk in Shanghai, Singapore of Hong Kong zijn beland.

Frank Van der Auwera

Wordt bourgogne straks goedkoper?

Is het een zoveelste bewijs dat de economische crisis zich ook in de wijnbusiness vastbijt, of blijkt het eerder een compensatie voor de spectaculaire prijsklim die verleden jaar werd gerealiseerd?

Feit is dat de hamerprijzen tijdens de verleden weekend gehouden 151ste wijnveiling Les Hospices de Beaune een daling voor zowel rode als witte Bourgogne liet noteren. Ter herinnering: deze ‘Hospices’ is in theorie een pure liefdadigheidsveiling. De opbrengst vloeit vooral naar de modernisering van de hospitalen van Beaune en het onderhoud van het historische l’Hôtel-Dieu, naast telkens twee mecaenaten, zoals dit keer France Alzheimer en Mécénat Chirurgie Cardiaque.

Maar in de praktijk blijkt deze ‘Hospices’ jaarlijks dé barometer en het benchmarkinstrument voor de bourgogneprijzen van het nieuwe millésime.

Wit tuimelt bijna 13 procent

Deze editie werd organisatorisch op poten gezet door het bekende veilinghuis Christie’s en voorgezeten door ex-model en styliste Inès de la Fressange en acteur Christian Clavier. In totaal werden 120 méér vaten aangeboden dan vorig jaar, met dit keer 618 vaten ‘rouges’ en 143 ‘blancs’, waaronder alle grote namen zoals Bâtard-Montrachet, Beaune Premier cru, Corton-Charlemagne, Mazis-Chambertin, Meursault, Pommard, Pouilly-Fuissé, Volnay...

De verkoop bracht wel de flinke som van 5,402 miljoen euro in de kassa van dit Bourgondisch hospitaal en de twee mecaenaten, doch verpulverde niet de records zoals men aanvankelijk voorspelde.

Integendeel, er is zelfs sprake van een algemene prijsdaling. De gemiddelde prijs per ‘pièce’ (vat van 228 liter) bedroeg voor de witte bourgognes uit dit millésime 9.966 euro, wat neerkomt op een daling met -12,8 procent vergeleken met vorig jaar. Ook de rode wijn ging à la baisse, met een gemiddeld prijskaartje per vat van 5.694 euro of een daling met -6,21 procent.

Slechts 110.000 euro voor la présidente

Zelfs het paradepaardje van deze veiling kon het vorige record niet breken. Dit zogeheten "pièce de la présidente", een tonneau Corton Clos du Roi Grand Cru ‘Cuvée Baronne du Baÿ’ van 460 liter inhoud, werd immers verkocht volgens een “enchère à la bougie”. Een traditionele methode waarbij er kan geboden zolang de kaars brandt. Dooft de kaars, dan is de laatste bieder de winnaar. Deze haast artisanale veilingmethode leverde ditmaal 110.000 euro op, waarbij sommige waarnemers zelfs zwaar teleurgesteld waren, want in 2010 werd voor een gelijkaardig uniek vat maar liefst 400.000 euro geboden.

Wat dit hele ritueel nu allemaal voor ons eindconsumenten betekent?

Eén ding is zeker: de knotsgekke, haast euforische, prijsstijging die vorig jaar werd gerealiseerd - vooral in wit - werd blijkbaar afgeremd. Bourgogne lijkt zich dus aan te passen aan de pessimistischere economische context. Maar of dit nu ook betekent dat straks de winkelprijzen voor het millésime 2011 effectief gaan dalen, dàt is weer een andere kwestie. De ervaring leert ons dat ‘men’ in wijnkringen altijd wel een nieuw argument vindt om de consument géén korting te geven en zich te beroepen op een inhaalbeweging of ‘uitzonderlijke omstandigheden’.

Frank Van der Auwera

Franse wijncoops blij met oogstvolume 2011

Of u nu pro of contra coöperatieve wijnbedrijven bent, feit is: ze vormen nog steeds één van de pijlers onder de wijnproductie, zeker in Frankrijk.

In sommige minder populaire appellaties is de lokale coop zelfs dé ruggengraat, vaak trendsetter, van de wijnstreek gebleken, omdat deze belangencoalitie als enige de nodige investeringen kan doen in onder andere moderne vinificatietechnologie. Broodnodige investeringen die kleinschalige wijndomeinen zich soms individueel niet kunnen permitteren. Wat niet wegneemt dat er ook veel kaf tussen het koren schuilt.

Stijgers en dalers

Maar in Frankrijk heeft deze wijncoöperatieve beweging, die natuurlijk ook enkele jaren al serieuze klappen kreeg door de economische context, deze dagen eindelijk toch het een en ander te vieren. Want de kwantiteit is opnieuw op het appèl in 2011 en daar zaten ook deze coops nerveus op te wachten. Ook al sleutelen ze vaak aan meer kwaliteit, toch zijn ze in belangrijke mate gefocust op kwantiteit om de ‘vele mondjes’ te voeden.

De Confédération des Coopératives vinicoles de France (CCVF) berekende daarom met de glimlach dat de bilan van de voorbije oogst 2011 enorm meevalt. Na vijf opeenvolgende jaargangen met een eerder teleurstellend oogstvolume, noteren de 741 caves cooperatives nu opnieuw een volumineuze oogst. Zelfs in die mate dat Denis Verdiet, de president van de Vignerons coopérateurs de France stelt dat na een aantal zeer lastige jaren qua inkomsten, nu eindelijk een inhaalbeweging kan volgen die de producenten weer extra financiële zuurstof geeft. Hij is vooral ook blij met het feit dat bepaalde regio’s een serieuze volumesprong in 2011 maken, zoals de Alsace (+35 procent), Champagne (+21 procent) of de Languedoc-Roussillon (+21 procent).

Niet iedereen volgt natuurlijk dit scenario. De Bordelais (+2 procent) en Bourgogne gekoppeld aan de Beaujolais (+10 procent) groeien, maar minder spectaculair, en sommige regio’s noteren zelfs een lichte achteruitgang, zoals de Loire-vallei (-4 procent) of Corsica (-2 procent).

Winners en losers in Europa

In de rest van Europa ziet het er volgens het CCVF op productievlak wel anders, want veel gevarieerder, uit. De algemene vooruitzichten qua oogstvolume binnen de Europese unie spreken van een gemiddelde daling met -2 procent in vergelijking met 2010 en zelfs -7 procent als we de laatste vijf jaar in de berekening betrekken. Vooral Griekenland, Italië en Portugal boeken voor 2011 een volumekrimp die rond de -17 procent zweeft, terwijl ook die andere gigant Spanje zijn oogst met -9 procent zit slinken.

Het oogstplaatje ziet er wel spectaculair anders uit als we meer kijken naar Centraal- en Oost-Europa. Slowakije ziet in 2011 zijn oogstvolume ontploffen met +169 procent, buur Tsjechië noteert ook een forse +95 procent, Hongarije +63 procent en Roemenië +47 procent vergeleken met vorig jaar. Zelfs onze oosterburen in Duitsland denken nu dat hun oogst 2011 zo’n eenderde boven die van 2010 zal uitkomen (+33 procent).

Alvorens u nu vreest dat we zo opnieuw een gigantisch surplus aan het opbouwen zijn: deze schijnbaar spectaculaire groeicijfers dienen afgezet tegen de vaak heel tegenvallende 2010-volumes. De 33 procent stijging bijvoorbeeld  in de Duitse wijnindustrie normaliseert eerder de teleurstellende oogstresultaten (in termen van kwantiteit) van vorig jaar.

En als we alle geruchten mogen geloven, zit gelukkig ook de kwaliteit snor in 2011.

Frank Van der Auwera

Koelt de veilingmarkt nu al af?

Het lijkt er op dat de voorspelling van master of wine Pancho Campo over de afkoeling van de globale wijnmarkt stilaan bevestigd wordt (lees De jonge Aziaat is de wijntoekomst). Misschien zelfs vroeger en sneller dan hij verwachtte.

Toppers verliezen pluimen

Eén van de indicatoren vinden we in wijnveilingen en meer bepaald deze in Hong Kong, momenteel hét zenuwknooppunt van veel internationale wijnhandel en de place to be voor gefortuneerde liefhebbers van speciale flessen (lees 2010 was een vet veilingjaar Deel 1 en Deel 2, Records sneuvelen op veilingen of Azië belegt gulzig in wijn).

Uit de analyse van de recente veilingresultaten blijkt immers dat de hamerprijzen steeds vaker hun oorspronkelijke ramingen niet halen. Die trend bleek duidelijk tijdens de veelbesproken tweedaagse Sotheby’s septemberveiling van ‘fine wines’ in Hong Kong. Weliswaar werden alle aangeboden loten ook effectief verkocht - op zich al uitzonderlijk, omdat veel huizen deze 100%-verkoop nog zelden realiseren -, maar veel favorieten bleven beneden de verwachtingen.

Millésimes als Château Pétrus 1995, Château Lafite-Rothschild 1982, Armand Rousseau Clos de la Roche 1945 of Château Mouton-Rothschild 1982 konden hun hoge schatting inderdaad niet waarmaken. Natuurlijk, veilingmeesters hebben tegenwoordig, na maanden van record na record, hun ramingen ook serieus opgetrokken, zodat de verwachtingen tegenwoordig misschien té hoog gespannen staan. Maar dit feit alleen verklaart niet de onderliggende trend, waarbij de gemiddelde hamerprijzen voor de toch felbegeerde oogstjaren als 1982, 1990 en 2000 flink zijn teruggevallen in vergelijking met vorig najaar.

Het meest frappant is de achteruitgang van Château Lafite-Rothschild 1982, waar zowat gans Azië (en vooral elke gefortuneerde Chinees) leek op te jagen (lees Kijk uit voor Lafite 1982). De gemiddelde veilingprijs kromp in de periode oktober 2010-juli 2011 met maar liefst -41 procent. Ook andere grootheden blijven weliswaar quasionbetaalbaar, maar verloren wél pluimen. Zo boerde Château Latour 2000 in dezelfde referentieperiode gemiddeld met -33 procent achteruit en boette het Bourgondische boegbeeld Domaine Romanée Conti 1990 tussen januari-april 2011 toch ook reeds -16 procent waarde in.

8.404 euro per fles

Ook al koelt de veilingmarkt dus schijnbaar af, blijven er toch nog records sneuvelen. Blijkbaar zijn de kopers selectiever geworden in de oogstjaren waarvoor ze diep, zelfs heel diep, in de portefeuille willen tasten. Zelfs op de reeds geciteerde tweedaagse Hong Kong-veiling waren er nog sensationele uitschieters. Zo werden twee identieke partijen van zes magnums Château Latour 1982, geschat op HK$ 240.000 (= ca. 21.530 euro) uiteindelijk afgehamerd op HK$ 314.600 (= ca. 28.222 euro), dus ruim +30 procent boven de oorspronkelijke raming van het veilinghuis.

Nog straffere kost noteerden we vorige week tijdens de wijnveiling van Christie’s in New-York. Daar brak Château Pétrus wél een nieuw record.

Het toplot bestond immers uit een kist van het legendarische millésime 1961, door velen beschouwd als één van de allerbeste oogsten van de 20ste eeuw. Christie’s had er een reeds forse schattingprijs van 50.000 tot 90.000 USD (= ca. 35.019 tot op 63.034 euro) op gekleefd, maar uiteindelijk viel de hamer pas toen een koper 144.000 USD (= 100.854 euro) neertelde. Bijna het drievoudige van de laagste raming of omgerekend ruim 8.404 euro per fles. Een absoluut wereldrecord ooit betaald voor een fles Pomerol tijdens een veiling. Blijkbaar was de koper een Europese wijnhandelaar.

Om te illustreren hoe goed deze 1961 wel in de markt ligt, nog dit: tijdens dezelfde veiling werd ook een geopende, dus onvolledige, kist van hetzelfde millésime Pétrus verkocht. Deze 11 stuks werden afgehamerd tegen 90.000 USD, m.a.w. precies de topschatting van Christie’s voor de intacte kist met 12 flessen. Nog altijd een respectabele 5.730 euro per fles.

Het prijsverschil maakt echter meteen duidelijk dat voor een deel van de handel een onaangeroerde kist topwijn véél kostbaarder is dan een geopende versie. Puur beleggingsproduct kortom, dat nog veel jaren in het circuit zal ronddraaien.

Frank Van der Auwera

 

 

 

Bourgogne benadert China nuchter

Toegegeven, net zoals veel wijnliefhebbers heb ik persoonlijk ook vaak zware kritiek op de appellatiecluster van Bourgogne, die soms meer in ‘imago’ dan in ‘kwaliteit’ geïnteresseerd lijkt.

Er circuleren in deze regio immers teveel flessen, labels, merken en crus die uitsluitend blijven teren op hun historische erfenis en legenden, maar die de laatste decennia langs alle kanten werden gepasseerd door de concurrentie, zowel binnen als buiten Frankrijk. Perscommuniqués of proeverijen van deze sterappellaties blijken soms pure windmakerij die eigenlijk niet meer in deze 21^ste eeuw thuishoren.

Tegelijk moet en wil ik bekennen: een wél perfect geslaagde Pinot Noir bijvoorbeeld blijft een fantastisch intellectueel plezier voor neus en tong. En als een Chardonnay uit de Côte d’Or (of satellietappellatie) door een bekwaam wijntalent wordt gevinifieerd, zijn er maar weinigen wereldwijd die dit kwaliteitsniveau kunnen evenaren.

Geen te wilde marktstrategie

Maar nu moet ik, ondanks al deze reserves, toch wel applaudisseren bij de bijzonder nuchtere en terechte marktanalyse die het B.I.V.B. (Bureau interprofessionnel des vins de Bourgogne) onlangs maakte. De kernboodschap was er eentje van ‘hoera! hoera!’, aangezien na heel wat turbulentie en duikelende statistieken, de export van Bourgogne opnieuw floreert en zelfs de lastige Franse thuismarkt eindelijk stabiliseert.

Desondanks plaatsten de bonzen van het B.I.V.B. toch enige vraagtekens (of waarschuwingssignalen) bij de rol van de Chinese vraag in dit mooie economische plaatje. Hun collega’s in Bordeaux klinken momenteel helemaal anders, want daar wordt elke koopgrage Aziaat gefêteerd en haast als een halfgod behandeld (lees o.a. De jonge Aziaat is de wijntoekomst of Waarom Frankrijk met China flirt).

“Prudence” luidt in Bourgogne het credo tegenover al die Chinese wijnbelangstelling. Pierre-Henry Gagey, de président délégué van het B.I.V.B., formuleerde de strategie versus de Chinese booming markt als volgt: “In China wil Bourgogne niet de weg volgen van Bordeaux. Wij willen absoluut niet te snel gaan. Wij verkiezen eerder een etappe per etappe benadering. Natuurlijk zijn ‘de’ Chinezen bereid om goed te betalen voor onze Bourgognewijnen, maar we moeten alert blijven dat door een plots op hol geslagen vraag de markt op langere termijn niet structureel uit evenwicht geraakt (...) Dat China een potentieel enorme afzetmarkt is, zal niemand betwisten. Wanneer de vraag naar onze wijnen er stijgt, kan zich dat vertalen, en zelfs zeer snel, in bijzonder grote volumes. Het risico is dan wel dat de prijzen te bruusk te hoog klimmen, waardoor onze traditionele ‘loyale’ klanten niet meer willen/kunnen volgen. Het ergste wat ons dan zou kunnen overkomen, is dat deze Chinese vraag na een tijdje weer focust op andere landen of appellaties. Dat is zeker mogelijk, omdat consumptiepatronen op wijnvlak in China nog niet echt vastliggen.”

Kortom, “Il faut espérer un succès progressif en Chine plutôt qu’un emballement brutal. Qui monte trop vite peut redescendre aussi rapidement… ” Waarheden als een koe.

Loyaal of niet

Ik zou de wijnmarkt in Azië niet beter kunnen verwoorden. Applaus dus voor de visie van een toch pure belangenorganisatie als het B.I.V.B. waar veel leden waarschijnlijk ook al van een Chinees flessenimperium dromen, want dit vind ik de perfecte analyse van wat er nu gebeurt of kan gebeuren in de export.

De China-geilheid is in sommige wijnkringen ondertussen buiten proportie aan het groeien (lees ook Bordeaux verwacht vette jaren), maar niemand die zich zoals Pierre-Henry Gagey terecht afvraagt wat er gebeurt als de klassieke klantenkring in Europa heeft afgehaakt - o.a. wegens te opgefokte prijzen voor soms middelmatige producten - en de Chinezen plots besluiten dat hun nieuwste speeltje top-Australiërs of premiumwijnen uit Toscane worden.

Om dàn terug te keren naar het klassieke cliënteel en opnieuw hun glas en portefeuille te veroveren, is andere koek.

Frank Van der Auwera