Home Markten Live Netto Sabato

Bourgogne

Geplaatst op 24 februari 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Star Wars in Bourgogne en Beaujolais

HagelHet gaat dit keer niet om een (anti)terreuractie, maar om een technisch beschermingsplan tegen hagelstormen, die in deze regio vaak enorme schade toebrengen aan de wijngaarden.

Tegen juni dit jaar zullen in Bourgogne en de Beaujolais - op uitzondering van de Châtillonais – extra 90 zogeheten ‘générateurs anti-grêle’ worden geïnstalleerd, die dan zo samen ruim 45.000 hectare aanplant zullen beschermen tegen komende hagelbuien. Systeem dat tot nu toe reeds functioneert via 53 installaties in 14.000 hectare wingerd gelegen in de Côte d'Or, de Côtes-de-Beaune en Nuits, de Côte châlonnaise en le Couchois.

In concreto gaat het om een mobiele installatie die nitraatraketjes afschiet in een dreigende hagelwolk, waardoor de hagelkorrels kleiner worden en veel trager neerdalen. En hopelijk zo minder schade berokkenen aan de druivelaars. Dat is het ideale scenario, want deze methode is niet 100% onfeilbaar en waarschijnlijk ook een pak duurder dan een bescherming via netten, zoals die vaak elders wordt toegepast.

Hagel als kwelduivel

Dat een protectiesysteem een must is, staat buiten kijf. Bourgogne en zeker ook de Beaujolais worden de laatste jaren steeds frequenter geteisterd door hagelstormen.

Zo trokken voorjaar 2016 alleen al drie zware stormen over de Beaujolais. Zij zorgden ervoor dat maar liefst 2.136 hectare wijngaard voor gemiddeld 64% werden beschadigd, terwijl in nog eens 973 hectare maar liefst driekwart van de wijnstokken werden getroffen. In totaal werden in die periode zo 412 wijnexploitaties getroffen, waarvan 39 hun beplante oppervlakte zelfs met méér dan 75% beschadigd zagen.

En als we dan bedenken dat in de Beaujolais slechts 4 op de 10 wijnfirma’s verzekerd zijn tegen deze calamiteiten, vaak niet eens kostendekkend, dan wordt het waarom van deze technische investering in een rakettenschild duidelijk.

Gezocht: lanceerpersoneel

In Bourgogne en de Beaujolais gelooft men daarom heilig in deze Star Wars via nitraatraketten.

Alle betrokken ODG's (Les Organismes de Défense et de Gestion) van de appellaties uit de Mâconnais, Chablis, l'Auxerrois en Beaujolais – met ruggensteun van de CAVB (La Confédération des Appellations et Vignerons de Bourgogne) - zetten hun schouders nu onder dit rakettenschild voor bijna het integrale druivenareaal in hun regio's.

Het systeem bezit wel een belangrijke Achilleshiel: mankracht. Elk toestel heeft namelijk drie m/v nodig om de raketjes veilig en efficiënt te lanceren. Of die in tijden van hagelstormen tijdig paraat zullen staan, blijft dus de sleutelvraag…

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 14 januari 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Armworstelen voor de Chinese wijnfan

ChinawijnDat China de 5de belangrijkste wijnmarkt is op wereldniveau – en nog steeds met rode stip stijgend – maakt veel wijnproductielanden en individuele domeinen hypernerveus. Iedereen wil immers een deel van deze groeiende taart, want we mogen niet vergeten dat er tegen 2020 naar schatting zeker 32 miljoen (koopkrachtige) Chinezen bijkomen die wettelijk wijn mogen drinken en dus ongetwijfeld zullen kopen. Een natte droom voor elke wijnmaker- en importeur.

Maar als Europa traditioneel het grootste stuk van deze wijntaart wil opeisen, zullen er toch extra inspanningen nodig zijn. Want de Aussies liggen al jaren op de loer en kunnen ondertussen schitterende exportcijfers voorleggen richting Mainland China, ten koste vooral van de Franse wijnindustrie.

Waar tot enkele jaren geleden de dure Franse cru’s uit met name Bordeaux en Bourgogne de goed bij kas zittende Chinese wijnkopers fascineerde, is deze ‘mood’ omgedraaid. Tijdens de primeurronde in Bordeaux voor de grands crus classés hebben de Chinezen de laatste oogsten hun kat gestuurd. Of hun eerdere bestellingen geannuleerd. Zelfs de nouveaux riches in China hebben in het snuitje dat de prijskaartjes van bepaalde Franse cultwijnen buiten proportie zijn.

Europa in de tang

En ondertussen zijn er steeds meer kapers op de kust, zeker in het redelijk geprijsde wijnsegment. Ook uit Europa, want Italiaanse bubbels en Spaanse wijnen maken commercieel in China serieuze sprongen, alhoewel het vooral de Australiërs zijn die met het leeuwendeel gaan lopen.

Zo zag de Australische wijnindustrie vorig jaar haar exportaandeel van medium-geprijsde wijnen in China met maar liefst 51% groeien.

Trend die nog eens gestimuleerd wordt door de Chinese overheid, die de tarieven voor Australische wijnimport aan versneld tempo afbouwt via het recente bilaterale vrijhandelsakkoord. Zo zou het tarief voor Aussie-wijnimport in 2018 teruggeschroefd worden tot slechts 2,8%, om in 2019 zelfs tot zero terug te vallen.

Hello Europe, are you listening?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 mei 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Tachtig jaar jong/oud

In tegenstelling met wat sommige koppigaards beweren, zijn Franse appellations geen door Mozes van de berg Sinai meegebrachte kleitabletten, die voor eeuwig & altijd de waarheid en spelregels inzake de ideale wijncultuur bevatten. Er zit namelijk continu beweging in.

En vooral: als we terugblikken naar de beginjaren van het A.O.C.-systeem (appellation d’origine contrôlée) kunnen we meteen ook veel leren hoe grondig de markt veranderd is. Qua voorkeuren, selectiecriteria, stijlen en smaken.

De 75 pioniers

Want in deze Meimaand vieren we immers de tachtigste verjaardag van circa 75 appellaties die in 1936 in Frankrijk werden toegekend.

Het wettelijk kader voor dit uiteindelijk toch zeer lucratieve klassement waarvan veel domeinen nu nog gulzig profiteren, werd reeds in 1935 gestemd in een poging om productfraude in te dijken, maar pas het jaar daarop toegepast in de wijnindustrie.

De allereersten die zo officieel werden bekrachtigd waren overigens Arbois, Cassis, Châteauneuf-du-Pape, Tavel en Monbazillac. Op zich al een bizar lijstje waarin anno 2016 minstens een tweetal nog op de reservelijst zouden staan.

In de loop van datzelfde sleuteljaar 1936 werden nog zo’n 70 streken/regio’s eveneens erkend en gepromoveerd tot pionier-appellaties.

Zoet en Bordeaux

Wat direct opvalt als we snel deze 75 erkenningen overlopen: blijkbaar waren zoete wijnen en wijnstreken toen stukken populairder dan nu. Zelfs in de Languedoc, waar de overheid slechts drie districten erkende (!), draaide heel het toenmalige verhaal rond de zoete vin doux naturel Banyuls, Frontignan en Muscat de Frontignan.

Een tweede basistrend: Bordeaux en Bourgogne waren toen heer en meester in de ogen van de officiële keurders. Op het lijstje met A.O.C.’s anno 1936 prijken immers maar liefst 25 Bordelaise subregio’s – één op de drie nota bene! – en 22 Bourgondische. Ook de wijnkaarten- en kelders weerspiegelden toen hun quasi-monopolie.

Misschien dat de dominantie van Bordeaux ook kan verklaard worden door het feit dat de toenmalige voorzitter van het Comité National des Appellations d'Origine des Vins et Eaux-de-vie – dat later overvloeide in het I.N.A.O., Institut national des appellations d’origine – ene Joseph Capus was, een senator van de Gironde. Een vleugje nepotisme en burenliefde is nooit weg in deze branche.

Ondertussen is er gelukkig wel veel veranderd en telt het A.O.C.-systeem zo’n 350 erkende appellaties, geografisch al veel billijker verspreid over het ganse Franse territorium. Appellaties die zich nu zoetjesaan onder druk van de Europese regelneven allemaal herdoopt hebben tot A.O.P.’s (appellation d'origine protégée).

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 april 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Frankrijk flirt met bio

DruivenHandenOf men nu (super)kritisch, argwanend, bevooroordeeld positief of religieus fanatiek tegenover biologische wijnbouw staat: bio is ook vloeibaar stilaan een trend.

En dan kijken wij, Dappersten aller Galliërs, natuurlijk automatisch naar onze Franse zuiderburen, die ondanks de commerciële aanvallen uit de ‘oude’ en ‘nieuwe’ wereld nog steeds tot de top-tiercé qua wijnproductie behoren.

In the bio-mood

Recent kwamen enkele recente cijfers vrij over hoe de biologische wijncultuur er in Frankrijk voorstaat/voorstond. Recent betekent in deze context wel de statistieken over 2014.

Daaruit blijkt dat er officieel 66.201 hectare wijngaard in Frankrijk nu onder een biologisch bewind groeien, met zo’n 17% (of 11.523 hectare) van deze oppervlakte die volop in conversie is.

Dat bio wel ‘cool’ is, bewijzen ook volgende cijfers, afgesloten op 1 november 2015. Terwijl in 2014 zo’n 208 wijnbouwers in Frankrijk zich ‘bekeerden’ tot de agriculture biologique, piekte dit cijfer vorig jaar zelfs tot 256 viticulteurs.

Het merendeel daarvan situeerde zich in de Languedoc-Roussillon (83), Rhône-Alpes (32), Aquitaine (28), Bourgogne (23) en Pays-de-Loire (17).

Blijkbaar zijn het vooral veertigers die als wijnbouwer plots het bio-licht zien, want de gemiddelde leeftijd van deze nieuwe geëngageerden in de biologische wijnbouw bedroeg in 2005 exact 42 jaar. In 2011 lag de lat nog op 45 jaar.

Maal vier

Dat er effectief sprake is van een (weliswaar trage) verschuiving, blijkt tenslotte nog uit een andere statistiek.

Aquitanië, heimat van onder andere Bordeaux, zag de voorbije jaren een serieuze toename van de biologisch bewerkte wingerdoppervlakte en het aantal betrokken wijnbedrijven.

Tussen 2004 en 2014 steeg het aantal bio-verbouwde of nog in conversie verkerende percelen er van 1.800 hectare naar 7.421 hectare in Gironde, van 326 tot 1.422 hectare in Dordogne, van 93 tot 615 in Lot-et-Garonne, van 57 tot 228 hectare in Pyrénées-Atlantiques en van 38 tot 65 in Les Landes.

Maar misschien nog duidelijker: waar er in 2004 circa 218 ‘exploitations viticoles’ of wijnbouwers bezig waren met bio (of conversie), bedroeg dit aantal al 735 in 2014.

Of dit allemaal ook te proeven valt in de fles en ons glas, dàt is een andere discussie…

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 20 januari 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Tel uit uw wijnwinst!

We zijn nu bijna eind januari, maar toch blijft het lijstjes regenen over het voorbije jaar. Ook in wijnkringen.

Zo publiceren diverse bronnen een hitparade van wijnen die vooral de laatste 12 maanden een geweldige meerwaarde realiseerden. Want zelfs in de huidige internationale markt voor 'fine wines', die na vier jaren van krimp eindelijk weer stabiliseerde, blijken er toch nog genoeg flessen te circuleren die wél een flinke winst opleverden. In ieder geval meer dan men op de grillige beurzen kon halen.

Wie dus bij de pinken was eind 2014/begin 2015, kocht vooral volgende flessen die de grootste procentuele groei realiseerden. Als 'startprijs' werd November 2014 gehanteerd en deze werd vergeleken met de gemiddelde 'eindprijs' tijdens de voorbije kerstperiode:

1. Château Angélus 2005 (Saint-Émilion, Frankrijk), prijs £3.148 of +39,9%

2. Domaine du Pegau Cuvée Réservée 2010 (Châteauneuf-du-Pape, Frankrijk) prijs £598 of +37,2%

3. Opus One 2006 (Napa Valley, VS), prijs £2.900 of +35,9%

4. Mommessin Clos de Tart Grand Cru 2010 (Bourgogne, Frankrijk), prijs £2.933 of +34,4%

5. Luciano Sandrone Le Vigne 2007 (Barolo, Italië) prijs £856 of +34,1%

6. Marchesi Antinori Tigananello 2004 (Toscana, Italië) prijs £1.018 of +33,2%

7. Taylor Fladgate Vintage Port 1994 (Douro, Portugal), £1.075 of +31,4%

8. Domaine Leflaive Bâtard-Montrachet Grand Cru 2002 (Bourgogne, Frankrijk), prijs £3.818 of +30,7%

9. Château Cheval Blanc 2005 (Saint-Émilion, Frankrijk), prijs £4.848 of +29,3%

10. Château La Mission Haut-Brion 2005 (Pessac-Léognan), £3.728 of +28,5%

Een koppel kanttekeningen

Een aantal dingen vallen meteen op bij dit lijstje.

Eén: de ranking zou er toch enigszins anders uitzien indien niet de procentuele groei als criterium werd gebruikt, maar de stijging in absolute bedragen. Dan zouden bijvoorbeeld de Rhône Pégau of de Taylor Vintage Port in deze hitparade zakken en Cheval Blanc of La Mission Haut-Brion serieus klimmen.

Twee: Zes op de tien 'laureaten' dragen een Frans etiket, vooral dan uit de klassieke appellaties van Bordeaux en Bourgogne. Naast deze twee evergreenregio's bestrijkt de hitparade echter ook Douro, Californië, Piemonte, Toscane en Rhône. De markt voor 'fijne wijnen' - lees: dure wijnen die vatbaar zijn voor o.a. speculatie - is toch een stuk diverser geworden. Ook al is er geen spoor van Spaanse, Chileense of Australische toppers.

En drie: de Médoc blinkt uit in afwezigheid. De drie bordeaux met een groeisprong bijvoorbeeld komen allemaal uit de zogenaamde rechteroever en bovendien uit het millésime 2005. Niet toevallig gaat het om drie cru's die in een recente analyse (juni 2015) van Robert Parker opgewaardeerd werden tot de maximumscore van 100/100. Parker heeft dan blijkbaar toch nog niet alle krediet verloren bij gefortuneerde wijnkopers.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 november 2015 door Wijntijd Reacties | Reageren

De grootste wijnkelder van Europa

Het moet ongetwijfeld één van de grootste opslagruimtes in Europa, waarschijnlijk zelfs ter wereld, zijn voor ‘fijne wijnen’, want propvol peperdure Bordeaux en Bourgognes uit vaak unieke millésimes.

De totale waarde van deze gestockeerde flessen? Ruw geschat 1 miljard Britse pond, verborgen in het Engelse platteland nabij Bath, onder een veld bezaaid met hooibalen.

Welkom in de wijnmijn

Zeldzame bezoekers die de bewakers en metalen poort na controle met succes doorraken, krijgen tot hun verbazing ook een gasmasker aangereikt. Ze dalen immers tot 30 meter diep om er een wijnkelder te bezoeken in een oude mijn, die in de 19de eeuw de befaamde honingkleurige steen leverde waarmee zoveel huizen in Bath werden geconstrueerd, maar die tijdens Wereldoorlog II dienst deed als munitiedepot.

Ongeveer 25 jaar geleden werd alles omgebouwd tot een gigantische wijnkelder, maar aangezien het technisch nog altijd een mijn is, is bij elk bezoek het gasmasker verplicht.

Corsham1

Corsham2

Anno 2015 is deze oude oorlogssite op die manier een schatkamer geworden voor de cliënten van vooral veilinghuizen als Christie’s en Sotheby’s, tot gefortuneerde privéverzamelaars, die hun exclusieve cru’s – zowel in eiken vaten als gesloten kistjes - zo het meest veilige en ruimtelijk stabiele biotoop gunnen.

120.000 pond voor 12 flessen

Indrukwekkend alvast qua oppervlakte. Met zijn 93.000 vierkante meter, wat grosso modo neerkomt op zo’n 22 voetbalvelden, is Octavian Corsham Cellars immers één van de allergrootste wijnfaciliteiten op deze aardbol.

Uiteraard met ideale parameters qua koele, constante temperatuur van 13°C plus een vochtigheidsgraad die rond de 80% wordt gehouden, met maximaal 5% afwijking. De afgedekte belichting filtert vanzelfsprekend alle schadelijke ultraviolet straling.

En aangezien de mijn 30 meter diep ligt en er geen bovengronds verkeer is, heeft de collectie geen last van trillingen. Buiten de bewaking staan er aan de ingang ook bewegingsdetectoren geïnstalleerd om eventuele dorstige dieven af te schrikken.

Corsham3

Corsham4

Uiteraard is niet de gehele collectie van een duizelingwekkend kwaliteits- of prijsniveau, maar toch zitten er juweeltjes tussen. Zoals: een gesloten kist Château Lafite 1945 en – in aparte, nog extra verborgen kamers – duizend flessen uit historische oogstjaren tussen 1775 en 1800. Wie een beetje de marktjojo volgt, weet dat ook hier de flessen van het Domaine La Romanée-Conti tot de duurste exemplaren behoren, waaronder een kist uit de oogst 1985 met een actuele marktwaarde rond de £ 120.000.

Bovengrondse annex

Geen wonder dat de meeste klanten foto’s eisen van hun opgeslagen kisten, om zo achteraf zeker te zijn dat ze hun collectie in optima forma – zonder bijvoorbeeld de waarde-verminderende vochtschade – kunnen verkopen.

Gemiddeld laten deze eigenaars hun kostbare flessen hier 8 à 9 jaar sluimeren. Maar door de sensationele gestegen prijzen van vooral ‘speciale’ millésimes, volstaat zelfs deze ondergrondse ruimte niet meer. De 22 voetbalvelden zitten propvol.

Plannen om daarom pal boven de wijnmijn een nieuw stockagemagazijn te bouwen, werden gelukkig weggestemd door de lokale bevolking. De oplossing? Een extra (ook bovengrondse) stockageruimte op circa 8 km in Colerne.

Blijkbaar zijn er nog genoeg cru’s in omloop die zo’n gepamper verdienen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 11 november 2015 door Wijntijd Reacties | Reageren

Primeurverkoop per fles

HospicesDeBeauneWat doe je als succesvol bourgognemakelaar wanneer je a) een beperkt volume van je cru’s hebt en b) het nieuwe millésime sterk én populair blijkt, zodat je gegarandeerd veel kopers zal moeten ontgoochelen?

Oplossing: je spreidt het aanbod door potentiële kopers van een aantal cru’s maar één fles in primeur te laten bestellen, waar tot voor kort gesloten kisten/dozen van 6 of 12 stuks de absolute norm waren.

5 x 1

Dat is tenminste de ‘nieuwe’ strategie die het maison de négoce Albert Bichot wil toepassen naar aanleiding van de liefdadigheidsveiling ‘Hospices de Beaune”, die zondag 15 november voor de 155ste maal plaatsgrijpt.

Tijdens deze veiling worden traditioneel loten/vaten aangeboden van prestigieuze bourgognes. Met de opbrengst worden allerlei goede doelen en wetenschappelijke onderzoeken gefinancierd, maar waarschijnlijk nog belangrijker is het marktstrategische aspect ervan. Deze veiling vormt immers dé prijsbarometer voor het nieuwe millésime waarop de handel zich richt. Zeker met een zo fel bejubeld oogstjaar als 2015 zijn de verwachtingen in Beaune dan ook hoog gespannen en kunnen wij weer flinke bokkesprongen qua prijszetting incalculeren.

Ter gelegenheid van dit event, komt de negociant Albert Bichot daarom met deze ‘innovatie’: het huis zal voor de eerste maal particulieren de kans geven, in primeur, een doos/kist met vijf cru’s (telkens 1 fles per soort) van ‘Les Hospices de Beaune’ te kopen, rechtstreeks via de site www.hospices-beaune.com.

Voor Bichot is het millésime 2015 immers zo “superbe et tellement prometteur”, dat men “…zoveel mogelijk amateurs daarvan wil laten profiteren”. De echte reden is natuurlijk dat de prijzen van dergelijke cru’s uit deze somptueuze jaargang waarschijnlijk zo hoog zullen pieken, dat het kransje van kopers-in-spe al over een heel goed gespekte bankrekening moet beschikken.

Volgt Bordeaux?

Wat ik me wel afvraag: zou dit idee de négoce in Bordeaux niet inspireren?

Op een moment dat steeds meer klassieke én zelfs nieuwe kopers afhaken tijdens de jaarlijkse primeurverkoop, zou de pijn van de astronomisch hoge primeurprijzen misschien wel gemilderd kunnen worden via een aanbod van kleinere, eventueel gemengde, partijen. Dat zou zelfs voor onze horeca, althans de zaken die nog een klassiek bordeaux-gericht cliënteel bezitten, een alternatief bieden. De nieuwe jaargangen zijn immers onbetaalbaar voor hen geworden.

Anders bestaat het risico dat we binnen een tiental jaar al naar de VS of China moeten reizen om nog eens een grand cru classé uit de Bordelais te kunnen drinken...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 september 2015 door Wijntijd Reacties | Reageren

Bij Napoleon aan tafel

NapoleonIk zat net in de uitstekende triologie te lezen over ‘Napoleon’ van Johan Op de Beeck, toen in Salisbury (V.K.) een document werd geveild waarin onder andere sprake is van Bonaparte’s wijnlijst.

Want tijdens zijn verbanning naar het verre Saint Helena was het absoluut geen brood & water wat er op de keizerlijke tafel belandde, zo blijkt uit deze inventaris.

Ook al is het geweten dat eten voor l’impéreur tijdens zijn actieve periode meestal een vluggertje en eerder een ‘verplichting’ was dan een moment van verpozing of plezier, en hij pas in zijn nadagen wat meer tijd besteedde aan de tafelgenoegens.

50 flessen per dag

Maar het pas afgehamerde document – geschreven door de Britse officier Denzil Ibbertson die op het eiland dienst deed – oogt wel indrukwekkend wat volumes betreft.

De op 13 oktober 1820 gedateerde inventaris maakt die dag immers melding van 50 flessen wijn, 4 eenden en een geroosterde varken waaraan de verbannen Napoleon en zijn entourage zich tegoed deden. Geen uitzondering, want dagelijks werden immers aan de verbannen keizer en zijn ‘hofhouding’ maar liefst 23 kg runds- of kalfsvlees geleverd, 23 kg schapen- of varkensvlees, 31 kg brood, 42 eieren, 15 flessen melk, 2 kalkoenen, 2 ganzen, 12 duiven en 9 ‘ander gevogelte’, los van het reeds eerder geciteerde geroosterde varken en de eenden.

Dat alles werd royaal doorgespoeld met het dagelijkse rantsoen van 50 flessen wijn, buiten de nodige flessen moutlikeur, rum en cognac. Het eiland moet dus wel over een indrukwekkende kelder beschikt hebben.

Dronken van/in Waterloo

Blijft echter de vraag of Napoleon persoonlijk, ook al ging hij in zijn verbanningsoord kapot aan heimwee en lijkt de fles dan een logisch ontsnappingsmiddel, wel één van de grote consumenten was tijdens deze dagelijkse bacchanale.

Zo weten we wel dat Bonaparte tijdens zijn talrijke veldtochten altijd een voorraad wijn meevoerde, met name dan zijn geliefde Gevrey-Chambertin.

De Engelsen hebben aan deze voorliefde van Napoleon voor de rode bourgogne trouwens een broodje-aap-verhaal gekoppeld, want ze spaarden geen middel om hem zwart of belachelijk te maken.

Terwijl objectief is gebleken dat Napoleon Waterloo onder meer verloor omdat hij fysiek enorm veel pijn leed en dus niet helder beslissingen nam, roddelden zijn aartsvijanden dat de grote keizer tijdens de veldslag stomdronken van zijn paard was gedonderd omdat hij de te gulzig van zijn Gevrey-Chambertin had genoten. En Waterloo dus verloren was dankzij een overdosis wijn...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 7 augustus 2015 door Wijntijd Reacties | Reageren

De Top 50 van het wijnsnobisme

RodeWIjnHitparades zijn relatief. Want vaak meer een afspiegeling van de samensteller(s), dan van een objectieve maatstaf of echte marktwaarde.

Maar ook in de wijnwereld worden ze met argusogen gevolgd. En beïnvloeden ze vaak veel (meestal gefortuneerde) kopers.

Zo stelde de website Wine-Searcher onlangs weer een klassement op van de meest dure flessen/cuvées ter wereld.

De gemiddelde prijs per fles werd berekend op basis van alle internationaal aangeboden oogstjaren op de markt, na analyse van maar liefst 54.876 prijslijsten, die in totaal 7.283.489 verkochte wijnen bestreken. De samenstellers klokten hun klassement af op 1 augustus 2015.

1 fles of 1 gezinswagen?

En wat blijkt? De numero uno van Henri Jayer kreeg volgens deze berekeningen een gemiddeld prijskaartje van 15.195 dollar per fles opgekleefd, met een maximumprijs die zelfs piekte tot 23.941 dollar, dus een leuke gezinswagen met een paar opties. Voor 75 centiliter, nota bene.

Zakken we naar de laagste regionen, dus de Nummer 50 uit deze hitparade, dan werd er gemiddeld voor deze Méo-Camuzet Richebourg toch nog 1.239 dollar neergeteld, met een onvoorstelbare maximumprijs van 9.083 dollar. Daaruit blijkt nogmaals hoe speculatief en vooral grillig deze niche van de peperdure crus wel geworden is.

Maar laten we de lijst eens rustig bezinken:

HITPARADE VAN DE 50 DUURSTE WIJNEN

1. Henri Jayer : Richebourg Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

2. Domaine de la Romanée-Conti : Romanée-Conti Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

3. Henri Jayer : Cros Parantoux, Vosne-Romanée Premier Cru (Bourgogne) ;

4. Weingut Egon Müller : Scharzhofberger Riesling Trockenbeerenauslese (Moselle, Allemagne) ;

5. Domaine Leflaive : Montrachet Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

6. Domaine Georges & Christophe Roumier : Musigny Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

7. Weingut Joh. Jos. Prüm : Wehlener Sonnenuhr Riesling Trockenbeerenauslese (Moselle, Allemagne) ;

8. Domaine Leroy : Musigny Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

9. Domaine de la Romanée-Conti : Montrachet Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

10. Domaine Jean-Louis Chave : Ermitage Cuvée Cathelin (Vallée du Rhône) ;

11. Henri Jayer : Vosne-Romanée, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

12. George Jayer par Henri Jayer : Echezeaux Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

13. Domaine Leroy : Chambertin Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

14. Screaming Eagle : Cabernet Sauvignon Napa Valley (Californie) ;

15. Domaine Potinet-Ampeau : Perrières, Meursault Premier Cru (Bourgogne) ;

16. Domaine du Comte Liger-Belair : La Romanée Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

17. Domaine de la Romanée-Conti : La Tâche Grand Cru Monopole, Côte de Nuits (Bourgogne) ; 18. Petrus : Pomerol (Bordeaux) ;

19. Domaine Coche-Dury : Corton-Charlemagne Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

20. Domaine Faiveley : Musigny Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

21. Domaine d'Auvenay : Chevalier-Montrachet Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

22. Domaine Leroy : Richebourg Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

23. Le Pin : Pomerol (Bordeaux) ;

24. Krug Champagne : Clos d’Ambonnay (Champagne) ;

25. Domaine d'Auvenay : Criots-Bâtard-Montrachet Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

26. Domaine Leroy : Grands-Echezeaux Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

27. Domaine Potinet-Ampeau : Clos des Chênes, Volnay Premier Cru (Bourgogne) ;

28. Domaine Leroy : Romanée-Saint-Vivant Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

29. Domaine Leroy : Clos de la Roche Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

30. Domaine de la Romanée-Conti : Richebourg Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

31. Domaine d'Auvenay : Les Bonnes-Mares Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

32. Champagnes Dom Pérignon : P3 Plénitude Brut (Champagne) ;

33. Domaine Dugat-Py : Chambertin Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

34. Domaine d'Auvenay : Mazis-Chambertin Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

35. Sylvain Cathiard : Romanée-Saint-Vivant Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

36. Domaine Leroy : Latricieres-Chambertin Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

37. Domaine Coche-Dury : Les Perrières, Meursault Premier Cru (Bourgogne) ;

38. Weingut Egon Müller : Scharzhofberger Riesling Eiswein (Moselle, Allemagne) ;

39. Domaine Ramonet : Montrachet Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

40. Domaine des Comtes Lafon : Montrachet Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

41. Domaine Georges & Christophe Roumier : Les Amoureuses, Chambolle-Musigny Premier Cru (Bourgogne) ;

42. Domaine de la Romanée-Conti : Romanée-Saint-Vivant Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

43. Domaine Leroy : Corton-Charlemagne Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

44. Weingut Joh. Jos. Prüm : Sonnenuhr Riesling Beerenauslese (Moselle, Allemagne) ;

45. Domaine Méo-Camuzet : Vosne-Romanée Premier Cru (Bourgogne) ;

46. Domaine Leroy : Echezeaux Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

47. Domaine Leroy : Clos de Vougeot Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

48. Domaine de la Romanée-Conti : Grands Echezeaux Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

49. Domaine Armand Rousseau Père et Fils : Chambertin Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

50. Domaine Méo-Camuzet : Richebourg Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne).

Bron: Wine-Searcher, augustus 2015

Wie is grootste snobappellatie?

Wat leren we verder uit deze pikorde? Dat momenteel blijkbaar Bourgogne de heetste en meest lucratieve appellatie is voor speculanten, nouveaux riches en etikettendrinkers. En niet het zo vaak verguisde Bordeaux.

Want op deze 50 toppers dragen maar liefst 41 een Bourgondisch label, met name dan uit de Côte de Nuïts dat zelfs 27 crus telt.

Verder zien we toch verrassend vier Duitse wijnen in deze hitparade opduiken, slechts twee champagnes en vooral: amper twee Bordelaise crus. Daarmee wordt de mediaballon doorprikt dat alleen Bordeaux schandalig duur en snobby is geworden. Integendeel, als we deze bron mogen geloven is de Côte d’Or blijkbaar helemaal het speeltuintje van internationale snobs geworden.

Eveneens opvallend: slechts één Californische cru kon doordringen in dit Walhalla van de speculanten. Om nog te zwijgen van die garage- of cultwijnen uit Chili, Argentinië, Zuid-Afrika of Australië.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 19 juli 2015 door Wijntijd Reacties | Reageren

UNESCO dronken van Franse wijncultuur

TajMahalMisschien heb ik een slecht karakter, maar zijn die jury’s bij UNESCO, die oordelen over wie of wat er bij het Werelderfgoed wordt gerekend, nu helemaal de pedalen kwijt? Of willen ze de Franse wijnbusiness kost wat kost in de watten leggen?

Want de vorige weken kreeg ik het ene na andere laai-enthousiaste perscommuniqué in mijn mailbox dat er andermaal een materieel of immaterieel deel van het Franse wijnpatrimonium officieel werd erkend.

Commerciële belangen?

Op zondag 5 juli heeft het Werelderfgoedcomité van Unesco de wijngaarden, - huizen en – kelders van de Champagne en de puzzel van wijnpercelen – de zogeheten ‘climats’ - uit de Bourgogne als cultureel erfgoed ingeschreven op de Unesco-lijst. En de dagen er na volgden nog gelijkaardige mededelingen die allemaal wijn-doortrokken waren.

Waar is dat in hemelsnaam goed voor? En waar houdt het ooit op?

Waarom zou vooral dat patchwork van soms slechts smurfengrote ‘climats’ in Bourgogne het méér verdienen dan pakweg bepaalde unieke wijngaarden in Chinon, de Rhône-vallei of Languedoc-Roussillon om op dit erepodium plaats te nemen? Tenzij men het imago, de reputatie en vooral de prijsniveaus van Bourgogne als doorslaggevend criterium heeft genomen?

Als ‘unieke’ wijnpercelen, dus met een specifieke bodemcompositie, microklimaat, waterhuishouding of zonne-uren de absolute norm zijn, tja, dan kunnen we meteen 1.000 andere plekken op deze aardbol promoveren tot deze eregalerij. Want ook in Latijns-Amerika, Australië, Oost-Europa, Italië, Spanje of Zuid-Afrika bijvoorbeeld zijn er zulke unieke sites à volonté. Soms zelfs met een véél langere historiek dan in Bourgogne.

Hebben de juryleden die plots de Côte d’Or als werelderfgoed beschouwen trouwens ook rekening gehouden met de vloeibare misbaksels die er in veel appellaties worden geproduceerd onder dit 'fiere' etiket? En die soms een echte kaakslag voor bijvoorbeeld authentieke Pinot Noir zijn?

In de kelders

Eventjes inzoomen dan op Champagne.

Zelfs het feit dat in de beoordeling van dit dossier ook de krijtkelders van Champagne een belangrijke factor vormden om tot cultureel werelderfgoed te promoveren, lijkt me toch wat overdreven.

Natuurlijk: dit ondergronds netwerk is effectief uniek, zeker tastbaar en ik heb er al fantastische (proef)uren doorgebracht. Dat het beschermd moet worden, daar bestaat zelfs geen discussie over. Maar bovengronds heb ik toch meer vragen over deze totale erkenning. Twijfels of bepaalde huizen en processen wel de facto van ‘uitzonderlijke universele waarde’ zijn...

Misschien toch eerst ook een geschiedenislesje volgen, heren en dames Unesco-jyryleden? Als de Engelsen eeuwen geleden niet verzot waren geworden op de bubbels uit Champagne, terwijl zelfs Dom Pérignon nog volop bezig was die ‘afschuwelijke vinificatiefout van die tweede gisting’ kost wat kost te verhelpen - dus de belletjes te vernielen -, hadden we nooit meer over Champagne gehoord. Wie heeft dus de credits verdiend van deze godendrank?

Hoe ik ook van wijn en champagne in het bijzonder hou, ik blijf het toch een lachertje vinden dat plots een hele regio, zelfs met zijn unieke wirwar van krijtkelders, op eenzelfde lijst prijkt met bijvoorbeeld de Taj Mahal in India, de Grote Muur in China of de piramides van Egypte.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer