Home Markten Live Netto Sabato

China & Aziatische markten

Geplaatst op 17 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Zijn druivenplukkers de moderne slaven?

PlukkersIn een aantal Amerikaanse publicaties (waaronder Forbes en The New York Times) wordt er de laatste weken – uiteraard ondergesneeuwd door het politieke wereldnieuws rond Turkije, Noord-Korea, Syrië,... - zeer negatief geschreven over de jaarlijkse wijnoogst. De reden: volgens de auteurs is er in veel wijnstreken systematisch sprake van slavenarbeid, die vooral vrouwen en immigranten treft.

Wie dan meteen denkt aan derdewereldlanden of wijnlanden-in-opkomst, heeft het mis, want blijkbaar zijn deze misbruiken een globaal probleem. Zo is er sprake van (onderbetaalde) Pakistani die mee plukken in Toscane, Vanuatu-eilanders die als goedkope krachten in de Nieuw-Zeeland aan de slag zijn tot nomaden in de Libanese wijnindustrie. En wie in Sonoma of Napa wandelt, zal er toch geregeld Mexicanen in de wijngaarden aantreffen, waarbij de vraag rijst of deze allemaal wel in een billijk statuut werken. Om nog maar te zwijgen hoe het er actueel in de Chinese of Indische wijnindustrie aan toe gaat.

Tussenpersoon vaak rotte appel

Maar ook de Europeanen hebben boter op hun hoofd. Eén van de voorbeelden die altijd opduikt is Zuid-Italië, waar twee jaar geleden veel commotie ontstond toen een vrouw tijdens de oogst verongelukte. Maar blijkbaar is deze storm gaan liggen, want volgens recente berekeningen worden in Zuid-Italië jaarlijks meer dan 40.000 (Italiaanse) vrouwen ingeschakeld tijdens de pluk, naast migranten en seizoenarbeiders.

Fysiek behoorlijk zware arbeid, maar vooral tegen een hongerloon. In een artikel in The New York Times wordt berekend dat deze goedkope arbeidskrachten dagelijks immers tot 12 uur continu druiven moeten plukken of sorteren , maar daarvoor amper 27 euro per dag ontvangen, nadat tussenpersonen hun loon grotendeels hebben afgeroomd. Geruchten circuleren bovendien dat veel bootvluchtelingen zelfs illegaal ingeschakeld worden en dat de lokale overheden vaak een oogje dichtknijpen.

Dat er nog op grote schaal misbruiken zijn, zal niemand betwisten. Niet alleen in de specifieke wijnbouw trouwens, maar in de hele landbouwsector. Kijk maar naar onze eigen fruitteelt, waar geregeld illegale plukkers werden/worden betrapt.

Het plaatje is natuurlijk iets genuanceerder dan sommige artikels laten uitschijnen. Op de meeste, zeker de kleine familiale, domeinen hanteert men strikte normen voor plukkers, worden deze behoorlijk gehuisvest en betaald. En wordt dit contingent vaak aangevuld met gelegenheidsplukkers – familie, vrienden, kennissen, zelfs klanten -, die de oogst zelfs onbezoldigd als een origineel ‘uitstapje’ en avontuur beschouwen.

Het kernprobleem situeert zich ongetwijfeld bij de tussenschakels. De soms obscure ‘middlemen’ die vaak met het leeuwendeel van de vergoedingen gaan lopen en die weinig scrupules hebben. Aangezien er in sommige regio’s vaak acute schaarste heerst aan tijdelijke handenarbeiders – omdat de oogst zich concentreert op enkele weken en elk domein bijna dezelfde behoefte heeft op hetzelfde moment - zorgen zij voor een snelle oplossing, waarbij door de domeineigenaars weinig of geen vragen worden gesteld.

Of het wettelijk allemaal wel in orde is, is dan immers een minder essentiële vraag als de trossen overrijp hangen of door naderend onweer stukgehageld dreigen te worden.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Laat Europa bordeaux vallen?

BordeauxKurkDat Bordeaux niet langer dé onaantastbare norm- en trendsetter is op wijngebied zoals één of twee generaties geleden, dat weerspiegelen de statistieken al een tijdje.

De signalen zijn inderdaad duidelijk. De primeurcampagnes verlopen al jaren moeizamer, de globale concurrentie is vooral in het betaalbare segment bikkelhard en de meest interessante groeicategorieën van consumenten – de leeftijdsgroep 20 à 30 jaar én vrouwelijke wijndrinkers – moeten écht permanent overtuigd worden dat Bordeaux ook toegankelijke moderne wijnen levert i.p.v. oubollige of overdreven dure cru's.

Heel het media-imago van de Bordelais wordt bovendien bepaald door pakweg 200 grands cru's die vaak megawinsten realiseren, terwijl duizenden kleinschalige domeinen financieel het water aan de lippen hebben staan.

Stabiele export

Maar ondanks al deze pijnpunten, blijkt uit de recente statistieken dat de export van bordeaux vorig jaar nagenoeg stabiel bleef.

Bordeaux exporteerde in 2016 circa 2 miljoen hectoliter wijn (equivalent van 270 miljoen flessen). Daarmee is deze appellatiecluster goed voor 17% van de totale Franse wijnuitvoer qua volume en zelfs 36% qua waarde.

Maar binnen dit op het eerste gezicht nog bevredigend plaatje is er toch sprake van verschuivingen. Zo kalft de impact van bordeauxwijn af op de Europese markten, maar wordt deze daling de laatste jaren wel gecompenseerd door de dorstige Chinezen en Amerikanen.

De Europese Unie is in volume nog amper goed voor 35% van de bordeaux-export (95 miljoen flessen of -10%; in waarde 462 miljoen euro of -16%), terwijl de niet-EU markten 65% voor hun rekening nemen, of omgerekend 176 miljoen flessen (+6%) voor een waarde van 1,3 miljard euro (+3%).

Bordeaux moet het tegenwoordig commercieel vooral hebben van een handvol sleutelmarkten volgens de recente studie van le Conseil Interprofessionnel du Vin de Bordeaux (CIVB).

China Reddende Engel

China is de grootste afzetmarkt sedert 2015, zowel in volume (74 miljoen flessen) als in waarde (322 miljoen euro). Toch kost circa een derde van de naar China uitgevoerde bordeaux minder dan 3 euro/liter (= exportprijs). Hongkong is op zijn beurt vooral de hub voor duurdere kwaliteitscru's, maar staat eveneens op nummer 7 qua volume.

Andere spectaculaire groeier is de VSA staat op de derde plek qua volume, én waarde waarbij het leeuwendeel van de wijnen tussen de 4,5 en 9 euro/liter kost (= exportprijs). Vorig jaar voerden de Amerikanen voor 196 miljoen euro bordeaux in. Vraag is natuurlijk hoe Trump deze stijgende interesse in bordeaux de komende jaren zal beïnvloeden door o.a. extra taksen.

Helemaal anders is het gesteld met de Europese sterkhouder van weleer, het Verenigd Koninkrijk. Het land staat nog steeds op positie 4 op deze exporthitparade, zowel in volume als waarde, maar de markt is wel erg grillig geworden sedert de financiële crisis van 2008/2009. Qua volume boerde het VK immers -10% achteruit en in waarde zelfs -26%. Bovendien is de toekomst heel onzeker nu de Brexit in gang werd gezet.

België boven?

En dan is er België: ondanks onze smurfenschaal vormen we nog steeds een loyale focusmarkt voor Bordeaux, met onze 2de plaats qua volume en 6de plaats in waarde. Daarmee zijn we weer de grootste Europese afzetmarkt qua volume.

Toch brokkelt deze loyaliteit zoals bij al onze Europese partners verder af, want qua volume gingen we 10% achteruit en in waarde 8%.

Ons land importeerde vorig jaar immers circa 190.000 hectoliter of 25 miljoen flessen bordeauxwijn met een marktwaarde rond de 100 miljoen euro. Maar voor het CIVB en andere belangengroepen en promotiediensten wordt het toch boksen tegen de competitie.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 14 januari 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Armworstelen voor de Chinese wijnfan

ChinawijnDat China de 5de belangrijkste wijnmarkt is op wereldniveau – en nog steeds met rode stip stijgend – maakt veel wijnproductielanden en individuele domeinen hypernerveus. Iedereen wil immers een deel van deze groeiende taart, want we mogen niet vergeten dat er tegen 2020 naar schatting zeker 32 miljoen (koopkrachtige) Chinezen bijkomen die wettelijk wijn mogen drinken en dus ongetwijfeld zullen kopen. Een natte droom voor elke wijnmaker- en importeur.

Maar als Europa traditioneel het grootste stuk van deze wijntaart wil opeisen, zullen er toch extra inspanningen nodig zijn. Want de Aussies liggen al jaren op de loer en kunnen ondertussen schitterende exportcijfers voorleggen richting Mainland China, ten koste vooral van de Franse wijnindustrie.

Waar tot enkele jaren geleden de dure Franse cru’s uit met name Bordeaux en Bourgogne de goed bij kas zittende Chinese wijnkopers fascineerde, is deze ‘mood’ omgedraaid. Tijdens de primeurronde in Bordeaux voor de grands crus classés hebben de Chinezen de laatste oogsten hun kat gestuurd. Of hun eerdere bestellingen geannuleerd. Zelfs de nouveaux riches in China hebben in het snuitje dat de prijskaartjes van bepaalde Franse cultwijnen buiten proportie zijn.

Europa in de tang

En ondertussen zijn er steeds meer kapers op de kust, zeker in het redelijk geprijsde wijnsegment. Ook uit Europa, want Italiaanse bubbels en Spaanse wijnen maken commercieel in China serieuze sprongen, alhoewel het vooral de Australiërs zijn die met het leeuwendeel gaan lopen.

Zo zag de Australische wijnindustrie vorig jaar haar exportaandeel van medium-geprijsde wijnen in China met maar liefst 51% groeien.

Trend die nog eens gestimuleerd wordt door de Chinese overheid, die de tarieven voor Australische wijnimport aan versneld tempo afbouwt via het recente bilaterale vrijhandelsakkoord. Zo zou het tarief voor Aussie-wijnimport in 2018 teruggeschroefd worden tot slechts 2,8%, om in 2019 zelfs tot zero terug te vallen.

Hello Europe, are you listening?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 oktober 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wijn uit de hemel

AoYunWe hebben al veel exotische plekken besproken waar tegenwoordig, weliswaar op zeer bescheiden schaal, wijn wordt gemaakt, maar ik denk dat we nu toch wel het summum hebben bereikt. Letterlijk zelfs: wijn uit Shangri-La.

Iedereen kent ongetwijfeld de roman ‘Lost Horizon’ uit 1933 waarin de Engelse auteur James Hilton een soort mythologisch en paradijselijk Utopia, diep verborgen in de Himalaya, beschreef. Maar tegenwoordig is Shangri-La een arrondissement in zuidwestelijk China, dat tot 2001 de naam Zhongdian voerde.

Het is daar waar Moët Hennessy - onderdeel van de luxegroep LVMH - nu een prestigieuze en vooral peperdure cabernet sauvignon heeft geproduceerd, geblend met 10% cabernet franc. Doopnaam: Ao Yun, in het Engels vertaald “floating over the clouds.”

Tot 2560 meter boven zeespiegel

Deze luxecuvée werd recent in de Verenigde Staten gelanceerd met een startprijs van 300 USD per fles. Van de circa 2.300 geproduceerde kisten werden er ongeveer 500 richting Uncle Sam verscheept, zelfs eerder aan de gretige kopers voorgesteld dan in China zelf waar volgens Jean-Guillaume Prats, president van de wijndivisie van Moët Hennessy, “…nu reeds een enorm speculatieve vraag groeit voor deze speciale cuvée.” Lees: de startprijs zal snel verdubbelen.

Wat is nu het verhaal achter deze ‘Ao Yun’ oogstjaar 2013?

Een dikke tien jaar terug besliste de chief executive van Moët Hennessy, Christophe Navarre, dat de groep rode wijn in China moest maken. Naast de klassieke wijnregio’s in de Volksrepubliek, vonden de specialisten het geknipte microklimaat en terroir in de provincie Yunnan, grenzend aan Tibet, Myanmar en Vietnam, waar de Mekong-rivier zich doorheen de bergen slingert.

Eigenlijk geen nieuwe vondst, want Jezuïtische missionarissen plantten er reeds omstreeks 1840 de eerste druivenstokken. In 2002 werden er nog eens klassieke Bordelaise stokken soorten aangeplant. Toch beweert Prats dat geen kat geloofde dat deze regio ideaal was om er een fantastische cabernet sauvignon te produceren. Het was wachten tot in 2013, toen Moët Hennessy ongeveer 19 hectare wijngaard gebruikte die op zeer grote hoogte aangeplant stond – tussen 2.400 en 2560 meter boven zeeniveau – om er hun eerste Ao Yun cuvée van te maken.

Zon en Zen

Wie de wijngaard wil bezichtigen, moet wel de nodige inspanningen leveren. Eerst vliegen naar Shangri-La City, gelegen op bijna 3.675 meter hoogte. Na een grillige rit van zeker vier uur door het gebergte bereikt men pas het domein, waar de lucht zo droog en puur is dat allerlei bestrijdingsmiddelen (onkruidverdelgers, schimmelbestrijders, pesticides) overbodig zijn.

Gezien het reliëf van het perceel kan zelfs de irrigatie van de stokken zeer beperkt blijven én makkelijk beheerd worden. Het rijpingsproces en de fotosynthese verlopen er bovendien erg traag, omdat tijdens de cruciale periode de wijngaard maximaal zo’n zes uur zon per dag krijgt, waarna de temperaturen dramatisch dalen, zodat onder meer de aciditeit in de druiven perfect blijft.

De pluk gebeurt dan ook pas in november. De hoge ligging heeft nog een ander voordeel: tijdens de fermentatie is er veel minder zuurstof in de ijle lucht, wat volgens Prats het bewaarpotentieel ten goede komt.

Niet dat alles met deze maiden vintage van een leien dakje liep. Gistingstanks en zelfs de eiken barriques kwamen te laat op het domein, waardoor de wijn zelfs een tijdje op amfora’s moest verblijven.

Maar dat zal de speculanten en trendslaafjes natuurlijk geen barst schelen. De prijzenlotto zal er niet onder lijden...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 23 oktober 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Aussies vrijen Azië op

AustralischeWijnOok al opgemerkt hoe er de laatste 2 à 3 jaar steeds minder Australische wijnen in onze rekken worden aangeboden? En dat deze daling niet alleen door de – althans voor de lokale producenten - soms slechte wisselkoers van de Australische Dollar kon verklaard worden, of door de gestegen thuisconsumptie?

Wat we al lang in deze kolommen voorspelden, wordt nu immers ook in cijfers bevestigd: de ‘Aussies’ laten op wijngebied steeds meer Europa vallen ten gunste van hun Aziatisch cliënteel, China op kop.

Het algemene rapport van deze vijfde belangrijkste wijnimporteur ter wereld oogt immers uitstekend. Tussen oktober 2015 en september 2016 steeg de uitvoer van Australische wijn met maar liefst +10% in waarde, tot circa 1,52 miljard euro. Alleen al de verkoop in fles steeg met +14% tot 1,26 miljard euro, zo becijferde Wine Australia.

Grote Dorst

Maar deze puike resultaten zijn vooral op conto van China en andere Aziatische afzetmarkten te schrijven. Zo ontpopte China zich tot dé grootste invoerder van Australische wijn: de verkoop in China (zonder Hong Kong!) groeide in die periode met maar liefst +54%, goed voor een bedrag van 331,7 miljoen euro. Om het in perspectief te zetten: tien jaar geleden voerde China amper voor 18,9 miljoen euro Australische wijn in. Duidelijk is dat het in 2014 getekende handelsakkoord tussen China en Australië als breekijzer heeft gewerkt.

Ondertussen lijkt heel heel Azië in de ban van de Aussie-wijn. Zo steeg de verkoop ervan met +7% in Hong Kong, +9% in Singapore, +24% in Maleisië en +42% in Zuid-Korea.

En Europa? Symbolisch voor de terugval is de situatie van vooral het Verenigd Koninkrijk, voorlopig nog de derde grootste importeur van Australische wijn. Daar boerde de verkoop met -3% achteruit. Van onze Belgische markt voorlopig geen betrouwbare/recente gegevens, maar ons buikgevoel én een rondvraag bij een aantal verdelers, wijst in dezelfde richting.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 27 augustus 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Na de smurfenwijn de hulkwijn?

MatchaTeaWaar is de tijd dat wijnkleur in essentie een menage à trois was: rood, wit en rosé, in diverse gradaties uiteraard. En dan laten we bubbels even buiten beschouwing. Maar steeds meer marketeers en producenten doorbreken dit traditionele coloriet om nieuwe – trendy? – consumenten aan te trekken.

De grenzen werden al een eerste keer afgetast toen de fameuze ‘blauwe wijn’ werd gelanceerd, door critici onthaald als de smurfenwijn, maar door aanhangers verdedigd als een natuurlijk origineel product.

Maar nu is men in Japan bezig met een nieuw kleurenspel: groene wijn.

Theegroene monster

Itohkyuemon, een theebedrijf dat al sinds 1832 gevestigd is in Kyoto, produceert er samen met Tamba Wine nu een nieuwe lijn van groene-theewijnen.

Technisch is het procédé eigenlijk poepsimpel: een witte wijn krijgt een infuus met poeder van de groene matcha-thee, poeder at vrijwel onmiddellijk oplost, maar wel voor een permanente groene kleur zorgt.

Het resultaat is volgens de bedenkers voortreffelijk: wie verwacht een eerder bittere, vegetale, zeewierachtig smaak te krijgen – zoals matcha thee vaak overkomt –, wordt volgens hen verrast door het eerder zoete en fruitgedreven karakter van deze groene wijn met zijn milde aciditeit en 12% alcohol.

Maar voorlopig lijkt de handel toch moeite te hebben met deze hybride wijn. Wijnprofessionals die de groene wijn uit het gamma “Yokan no Midori” (Midnight Green) al proefden, weten blijkbaar niet in welke categorie ze deze drank moeten positioneren: nog altijd in het thee-rek, in het wijn-rek of eerder varia-drankenrek.

Volgens de producenten kan hungroene wijn wel perfect ‘pairen’ met groentebereidingen en visgerechten, of – indien geserveerd met ijs of soda à la Sangria - met kazen, fruit en snoepgoed.

Gezond zal het eindresultaat wel zijn, maar ik erger me er toch groen aan. Al is het maar vanwege het prijskaartje: een flesje van 30 cl kost in Japan 1,296 yen (11,44 euro) en het 50 cl-formaat komt op 1,944 yen (of 17,15 euro).

Tel daar de exportkost bij – want er springt nu na lectuur gegarandeerd een importeur naar zijn laptop of tablet om als eerste deze groene wijn te kunnen introduceren in België – en allerlei taksen, en de conclusie is voor mij duidelijk: liever een pure matcha of glas authentieke wijn, dan dit groene monster.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 30 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 2?

VlaggenGisteren zagen we dat uitstap van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie ook een zware hypotheek kan leggen op de wijnverkoop- en prijzen. (lees: Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 1?). Of wordt de soep uiteindelijk toch niet zo heet gegeten?

De besproken risico's - tariefverhogingen, hogere wijnprijzen door een zwalpend pond, overstap naar niet-Europese wijnen, minder Britse interesse in de primeurverkoop - zijn natuurlijk ook relatief.

Waarschijnlijk wordt het V.K. na Brexit straks lid van de Europese Economische Ruimte en de Europese Vrijhandelsassociatie, waardoor er misschien amper (of geen) sprake zal zijn van tariefverhogingen voor wijn. Of er een akkoord uit de bus komt zoals de E.U. en Georgië in 2013 tekenden, waardoor de import van Georgische wijn in Europa& tariefvrij werd gemaakt, is natuurlijk niet zeker. Veel van de 27 resterende E.U.-landen gunnen het V.K. als ex-lid niet de krenten uit de pap.

Voorwaarde is eveneens dat de uitstap-onderhandelingen voldoende snel gevoerd worden, binnen het tijdsbestek van de voorziene 2 jaar, want anders wordt het worst-case scenario inzake tariefverhogingen (zie column gisteren) misschien wel voor jaren een realiteit.

Natuurlijk hangt ook veel af van de onderlinge wisselkoers £/euro. Als die op termijn niet structureel wijzigt, wordt de aankoop en invoer van Europese wijn evenmin spectaculair duurder voor het Verenigd Koninkrijk.

En zelfs als de Britten massaal de laatste primeuroogst uit Bordeaux links laten liggen wegens dalende koopkracht, zullen de ‘négoce’ en lokale kasteeleigenaars er geen fles minder om verkopen. Want in de Bordelaise vitrine ligt nu het gehypte, beresterke millésime 2015 dat volgens veel commentatoren zelfs legendarisch is. Internationale kopers zat dus waarschijnlijk, zeker als de dollar en/of Yen profiteert van de slapte van de sterling.

In wijnkringen heerst in het V.K. desondanks de nodige nervositeit over de toekomst van de sector, zeker ook omdat een twijfelende consument de knip op de beurs kan houden, zelfs als er objectief niets dramatisch verandert. Geen wonder dat in een recent survey bij de leden van de Wine & Spirit Trade Association, de wijnberoepsvereniging in het V.K., bijna 100% koos voor de ‘remain-optie’.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 1?

PondeuroDe kans dat u al een kater hebt door alle reportages, analyses en voorspellingen rond Brexit is reëel, maar we doen er nog een schepje bovenop. Of correcter: een slokje, want wat is het potentieel impact van deze uitstap op de wijnbusiness?

We mogen immers niet vergeten dat de Britten - en vooral de Engelsen - slokoppen zijn qua Europese wijnimport en vooral ook het succes van klassieke appellaties zoals Bordeaux of Champagne mee sterk bepalen. Want het Verenigd Koninkrijk telt naar schatting zo'n 30 miljoen wijndrinkers. Het gaat daarbij om een flink importvolume, aangezien de ‘Britten’ jaarlijks immers ruim 354 miljoen liter in de E.U. geproduceerde wijn kopen.

Brexit kan voor de wijnwereld een slechte zaak worden en wel om drie redenen.

Minder Europees drinken

Eén: invoerrechten. Een uitstap uit de E.U. kan leiden tot taksverhogingen op alle van het continent ingevoerde wijnen, met een remmend effect op de verkoop en/of een versnelde substitutie richting Nieuwe Wereld-producten.

Zo'n worst-case scenario van stijgende tarieven werd reeds in 2013 uitgetekend door Gavin Thomson & Daniel Harari in hun rapport voor de ‘House of Commons Library’: “Because the UK has negotiated as part of the EU at the World Trade Organisation (WTO), it is likely that it would inherit the EU's tariff regime at the time of leaving, meaning, at least initially, higher prices would be faced by consumers buying imports from the EU and those countries with which the EU has trade agreements. Without any change, a 32% tariff would be levied on imports of wine, for instance.”

Twee: hoe meer waarde het Britse pond verliest, hoe minder de gemiddelde Brit ook de duurder wordende E.U.-wijnen uit de rekken zal plukken. In een markt die sterk gedomineerd wordt door de grootdistributie en haar soms zeer scherp discountbeleid - denk maar aan de jaarlijkse champagne-oorlog in het Verenigd Koninkrijk -, zullen veel consumenten dus naar lagere kwaliteit grijpen. Of omdat de economie het slechter doet, minder uitgeven aan wijn. Of opnieuw veel meer Nieuwe Wereld-wijn kopen, wijn die nu al soms financieel aantrekkelijker is geworden. Zo was de wisselkoers van de Kaapse wijn tussen 2013 en 2016 veel voordeliger geworden voor de Pond-kopers. In 2013 schommelde de koers rond 14 Rand voor 1 Pond, maar de laatste maanden kregen de Britten voor hun Sterling gemiddeld 24 Rand. Of: de Rand was circa 40% goedkoper dan drie jaar geleden, tot natuurlijk het Brexit-effect begon te spelen.

Drie: Is dit het einde van de Primeur-rage voor veel Britse wijnfans? Want alhoewel Aziatische en Amerikaanse kopers de laatste jaren het primeursgebeuren kleuren, blijven ‘the Brits’ toch heel belangrijke spelers. Met een wankele munt, een dreigende recessie en bovendien een financiële sector die gegarandeerd een periode van instabiliteit zal doormaken, zullen echter weinig Britten geneigd zijn de komende jaren serieus te investeren in de ‘fine wines’ of ‘primeurs’ uit de Bordelais.

Frank Van der Auwera

Lees morgen: Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 2?

Geplaatst op 23 september 2015 door Wijntijd Reacties | Reageren

Een 'strike' in Londen

In de wereld van wijnveilingen zijn twee variabelen essentieel. Enerzijds de conditie van de geveilde flessen (zoals: inhoud, capsule, intact etiket,...), maar anderzijds - en misschien nog belangrijker - de origine van de verkochte partij.Hamer

Want telkens er een ‘BV’ of duidelijke herkomst van een bepaalde keldercollectie te traceren valt, stijgt meteen ook de waarde ervan.

Die ‘wet van Meden & Perzen’ bleek nog maar eens een paar dagen geleden bij Sotheby’s in Londen. Daar werd een collectie exclusieve cru’s uit de Bordelais afgehamerd van één eigenaar/kelder en - zeer uitzonderlijk - voor de volle 100% verkocht aan de geraamde waarde. Geen enkel lot werd afgehamerd onder deze schattingprijs. In vaktermen spreekt men dan van een ‘white glove auction’.

De eerste keer dat dit gebeurde bij Sotheby’s in de Britse hoofdstad, waarbij de totale hamerwaarde opliep tot 1 miljoen pond.

Mijlpaal

Stephen Mould, head of wine bij Sotheby’s Europe, spreekt zelfs van een mijlpaal voor zijn veilinghuis. Uit de analyse van de biedingen bleek trouwens dat de meest gulzige kopers zowel uit het Verenigd Koninkrijk, continentaal Europa als Azië kwamen, die vooral de millésimes tussen 1989 en 2007 wilden aanschaffen.

Uiteraard waren er ook uitschieters binnen deze succesvolle collectie. Château Petrus bleek nog maar eens de publiekslieveling, waarbij een kist van het millenniumjaar 2000 werd afgehamerd op 30.500 pond. Maar ook andere jaargangen van dit prestigieuze Pomerol-domein scoorden bovenmaats, zowel per kist als in grotere formaten. Zelfs 2001, 2003, 2004, 2006 en 2007 tikten af op hoge bedragen.

Buiten Petrus scoorde ook Château Haut-Brion uit Pessac-Léognan beresterk. Een volledige kist van het goed aangeschreven oogstjaar 1989 haalde 10.810 pond. Ook de twaalf flessen Château Lafite-Rothschild 2000 (10.340 pond) en Château Cheval Blanc 2000 (6.815 pond) realiseerden moeiteloos hun schattingprijs.

Deze resultaten zullen uiteraard weer de hype van specifieke domeinen en specifieke oogstjaren uit Bordeaux aanzwengelen. Want er staan de komende weken internationaal, alleen al bij Sotheby’s, weer een aantal vergelijkbare veilingen van ‘fine wines’ op het menu.

Blijkbaar circuleert er globaal nog genoeg geld in wijnkringen om onzinnige prijzen neer te tellen voor oudere millésimes, of ‘de Chinezen’ nu al dan niet afhaken.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 7 augustus 2015 door Wijntijd Reacties | Reageren

De Top 50 van het wijnsnobisme

RodeWIjnHitparades zijn relatief. Want vaak meer een afspiegeling van de samensteller(s), dan van een objectieve maatstaf of echte marktwaarde.

Maar ook in de wijnwereld worden ze met argusogen gevolgd. En beïnvloeden ze vaak veel (meestal gefortuneerde) kopers.

Zo stelde de website Wine-Searcher onlangs weer een klassement op van de meest dure flessen/cuvées ter wereld.

De gemiddelde prijs per fles werd berekend op basis van alle internationaal aangeboden oogstjaren op de markt, na analyse van maar liefst 54.876 prijslijsten, die in totaal 7.283.489 verkochte wijnen bestreken. De samenstellers klokten hun klassement af op 1 augustus 2015.

1 fles of 1 gezinswagen?

En wat blijkt? De numero uno van Henri Jayer kreeg volgens deze berekeningen een gemiddeld prijskaartje van 15.195 dollar per fles opgekleefd, met een maximumprijs die zelfs piekte tot 23.941 dollar, dus een leuke gezinswagen met een paar opties. Voor 75 centiliter, nota bene.

Zakken we naar de laagste regionen, dus de Nummer 50 uit deze hitparade, dan werd er gemiddeld voor deze Méo-Camuzet Richebourg toch nog 1.239 dollar neergeteld, met een onvoorstelbare maximumprijs van 9.083 dollar. Daaruit blijkt nogmaals hoe speculatief en vooral grillig deze niche van de peperdure crus wel geworden is.

Maar laten we de lijst eens rustig bezinken:

HITPARADE VAN DE 50 DUURSTE WIJNEN

1. Henri Jayer : Richebourg Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

2. Domaine de la Romanée-Conti : Romanée-Conti Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

3. Henri Jayer : Cros Parantoux, Vosne-Romanée Premier Cru (Bourgogne) ;

4. Weingut Egon Müller : Scharzhofberger Riesling Trockenbeerenauslese (Moselle, Allemagne) ;

5. Domaine Leflaive : Montrachet Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

6. Domaine Georges & Christophe Roumier : Musigny Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

7. Weingut Joh. Jos. Prüm : Wehlener Sonnenuhr Riesling Trockenbeerenauslese (Moselle, Allemagne) ;

8. Domaine Leroy : Musigny Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

9. Domaine de la Romanée-Conti : Montrachet Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

10. Domaine Jean-Louis Chave : Ermitage Cuvée Cathelin (Vallée du Rhône) ;

11. Henri Jayer : Vosne-Romanée, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

12. George Jayer par Henri Jayer : Echezeaux Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

13. Domaine Leroy : Chambertin Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

14. Screaming Eagle : Cabernet Sauvignon Napa Valley (Californie) ;

15. Domaine Potinet-Ampeau : Perrières, Meursault Premier Cru (Bourgogne) ;

16. Domaine du Comte Liger-Belair : La Romanée Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

17. Domaine de la Romanée-Conti : La Tâche Grand Cru Monopole, Côte de Nuits (Bourgogne) ; 18. Petrus : Pomerol (Bordeaux) ;

19. Domaine Coche-Dury : Corton-Charlemagne Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

20. Domaine Faiveley : Musigny Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

21. Domaine d'Auvenay : Chevalier-Montrachet Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

22. Domaine Leroy : Richebourg Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

23. Le Pin : Pomerol (Bordeaux) ;

24. Krug Champagne : Clos d’Ambonnay (Champagne) ;

25. Domaine d'Auvenay : Criots-Bâtard-Montrachet Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

26. Domaine Leroy : Grands-Echezeaux Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

27. Domaine Potinet-Ampeau : Clos des Chênes, Volnay Premier Cru (Bourgogne) ;

28. Domaine Leroy : Romanée-Saint-Vivant Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

29. Domaine Leroy : Clos de la Roche Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

30. Domaine de la Romanée-Conti : Richebourg Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

31. Domaine d'Auvenay : Les Bonnes-Mares Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

32. Champagnes Dom Pérignon : P3 Plénitude Brut (Champagne) ;

33. Domaine Dugat-Py : Chambertin Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

34. Domaine d'Auvenay : Mazis-Chambertin Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

35. Sylvain Cathiard : Romanée-Saint-Vivant Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

36. Domaine Leroy : Latricieres-Chambertin Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

37. Domaine Coche-Dury : Les Perrières, Meursault Premier Cru (Bourgogne) ;

38. Weingut Egon Müller : Scharzhofberger Riesling Eiswein (Moselle, Allemagne) ;

39. Domaine Ramonet : Montrachet Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

40. Domaine des Comtes Lafon : Montrachet Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

41. Domaine Georges & Christophe Roumier : Les Amoureuses, Chambolle-Musigny Premier Cru (Bourgogne) ;

42. Domaine de la Romanée-Conti : Romanée-Saint-Vivant Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

43. Domaine Leroy : Corton-Charlemagne Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

44. Weingut Joh. Jos. Prüm : Sonnenuhr Riesling Beerenauslese (Moselle, Allemagne) ;

45. Domaine Méo-Camuzet : Vosne-Romanée Premier Cru (Bourgogne) ;

46. Domaine Leroy : Echezeaux Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

47. Domaine Leroy : Clos de Vougeot Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

48. Domaine de la Romanée-Conti : Grands Echezeaux Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

49. Domaine Armand Rousseau Père et Fils : Chambertin Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

50. Domaine Méo-Camuzet : Richebourg Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne).

Bron: Wine-Searcher, augustus 2015

Wie is grootste snobappellatie?

Wat leren we verder uit deze pikorde? Dat momenteel blijkbaar Bourgogne de heetste en meest lucratieve appellatie is voor speculanten, nouveaux riches en etikettendrinkers. En niet het zo vaak verguisde Bordeaux.

Want op deze 50 toppers dragen maar liefst 41 een Bourgondisch label, met name dan uit de Côte de Nuïts dat zelfs 27 crus telt.

Verder zien we toch verrassend vier Duitse wijnen in deze hitparade opduiken, slechts twee champagnes en vooral: amper twee Bordelaise crus. Daarmee wordt de mediaballon doorprikt dat alleen Bordeaux schandalig duur en snobby is geworden. Integendeel, als we deze bron mogen geloven is de Côte d’Or blijkbaar helemaal het speeltuintje van internationale snobs geworden.

Eveneens opvallend: slechts één Californische cru kon doordringen in dit Walhalla van de speculanten. Om nog te zwijgen van die garage- of cultwijnen uit Chili, Argentinië, Zuid-Afrika of Australië.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer